३९. अहङ्कारलाई समाधान गर्नु सजिलो छैन
सन् २०२० मा, हाम्रो मण्डलीको सुसमाचारको कामले असल परिणामहरू ल्याइरहेको थिएन, त्यसकारण सुसमाचार डिकनलाई बर्खास्त गरियो, र मलाई नयाँ सुसमाचार डिकनको रूपमा छनौट गरियो। यो खबर सुनेपछि, म चिन्तित पनि भएँ र खुशी पनि भएँ, र मनमनै सोचेँ, “ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई छनौट गरेका छन्, त्यसकारण यसको अर्थ मसँग सामर्थ्य छ भन्ने हुन्छ। मैले सुसमाचार प्रचार गरेको धेरै वर्ष भएको छ, तर म यसभन्दा पहिले सुसमाचार डिकन भएको छैनँ। अहिले बल्ल मैले मौका पाएको हुनाले, मैले मेहनत गरेर सबैलाई मेरो क्षमता देखाउनुपर्छ।” त्यसपछिका दिनहरूमा, मैले सुसमाचार प्रचार गर्न ब्रदर-सिस्टरहरूसँग काम गरेँ, पहिलेका कामका विचलनहरूलाई निरन्तर सारांशित गरेर सुधार गरेँ, र मैले नबुझेका समस्याहरूका बारेमा सङ्गति गर्नका लागि म प्रायजसो अरूलाई खोज्थेँ। केही समयपछि, सुसमाचारको काममा उल्लेख्य सुधार आयो। अगुवाहरूले हामीलाई राम्रो काम जारी राख्न प्रोत्साहन दिए र ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई चलाख भएकोमा र मेरो क्षमता राम्रो भएकोमा तारिफ गरे। मेरो अभिमान निकै सन्तुष्ट थियो। मैले मनमनै सोचेँ, “सुसमाचारको कामद्वारा परिस्थितिलाई परिवर्तन गर्ने व्यक्ति म नै भएकोले, मेरो क्षमता वास्तवमा नै अघिल्लो सुसमाचार डिकनको भन्दा निकै राम्रो छ जस्तो देखिन्छ।” मलाई निकै आत्मसन्तुष्टि मिल्यो, मानौँ म मण्डलीको सुसमाचारको कामको मेरुदण्ड बनेको छु, र म अपरिहार्य व्यक्ति हुँ। क्रमिक रूपमा, म झन्-झन् अहङ्कारी बनेँ, ब्रदर-सिस्टरहरूको सुझावलाई बेवास्ता गरेर सबै निर्णय आफै गर्न थालेँ। कामको बारेमा छलफल गर्दा, निर्णयहरूलाई प्रायजसो सबैले अनुमोदन गर्थे, तर मकहाँ आएपछि यो अड्किन्थ्यो। मैले सधैँ मेरा आफ्नै विचारहरू सही छन् भन्ने सोच्थेँ, र तिनीहरूको दृष्टिकोणलाई इन्कार गरेर मेरो दृष्टिकोणलाई पछ्याउन जिद्दी गर्थेँ। एक पटक, हामीले धार्मिक सम्प्रदायका एक जना पाष्टरलाई प्रचार गरिरहेका थियौँ, र यसभन्दा पहिलेको सुसमाचार डिकनले यसको बारेमा थाहा पाएपछि, उनले मलाई सतर्क गराइन् यो व्यक्तिमा अहङ्कारी स्वभाव छ र उसको बुझाइ तुलनात्मक रूपमा विकृत छ, जसले गर्दा उसलाई साँचो मार्ग स्वीकार गर्न गाह्रो हुन्छ भनेर भनिन्, त्यसकारण उनले मलाई सुरुमा अरूलाई नै प्रचार गर्नुहोस् भनेर सुझाव दिइन्। तर मैले भनेको मानिनँ, सोचेँ, “यो पाष्टरले प्रभुमा विश्वास गरेको धेरै वर्ष भएको छ र ऊसँग धेरै धार्मिक धारणाहरू छन्, त्यसकारण उसले तुरुन्तै सत्यतालाई स्वीकार गर्न सक्दैन भने पनि यो सामान्य कुरा नै हो। यसको साथै, तिमीलाई बर्खास्त गरिएको छ, जसले गर्दा यो कर्तव्यमा तिमी मभन्दा कम सक्षम छौ भन्ने प्रमाणित भएको छ। अहिले म सुसमाचार डिकन बनेको छु र मसँग प्रचारको पर्याप्त अनुभव छ, यस पटक म सफल हुनेछु भन्ने मलाई विश्वास छ!” अनपेक्षित रूपमा, धेरै दिन सङ्गति गरेपछि पनि, पाष्टरसँग अझै पनि धेरै धारणाहरू थिए। यस बिन्दुमा, अगुवा र सहकार्य गर्ने ब्रदर-सिस्टरहरूले यस्तो सुझाव दिए, “प्रचार रोकेर थप खोजी गर्नु, अनि सुरुमा सुसमाचार स्विकार्ने सम्भावना भएका अरू मानिसहरूलाई प्रचार गर्नु नै राम्रो हुन्छ।” यो सुनेपछि मलाई नमज्जा लाग्यो, र मैले सोचेँ, “के यो मेरो कार्य दक्षतामा प्रश्न गरेको होइन र? के अहिले अरूलाई प्रचार गर्न गएँ भने म अदक्ष जस्तो देखिँदिनँ र?” मैले यस्तो सोच्दै अगुवाको सल्लाहलाई पनि बेवास्ता गरेँ, “तपाईं अगुवा भए पनि र तपाईंले मैले भन्दा लामो समयसम्म आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेको भए पनि, व्यावसायिक सीप र व्यावहारिक अनुभवको हिसाबमा, म अझै राम्रो छु। तपाईंका सुझावहरू पनि उपयुक्त नहुन सक्छन्।” त्यसकारण मैले पाष्टरसँगको सङ्गतिलाई जारी राखेँ। अन्त्यमा, पाष्टरले सुसमाचारलाई इन्कार नगरेको मात्र होइन, तर उसले आफ्नो मण्डलीमा पनि नाकाबन्दी गर्यो र विश्वासीहरूलाई साँचो मार्गको अनुसन्धान गर्नबाट रोक्यो। म छक्क परेँ। अगुवाले मलाई खुलासा गर्दा र काटछाँट गर्दा मैले यसमा बहस गर्ने आँट गरिनँ, र मैले म अत्यन्तै अहङ्कारी भएँ, र मैले सुसमाचारको काममा बाधा र अवरोध ल्याएको छु भनेर आज्ञाकारी ढङ्गले स्वीकार गर्न मात्रै सकेँ। तैपनि, यो व्यवधानले मलाई बिउँझाएन, र यो सानो असफलता मात्रै हो भन्ने मलाई मनभित्र महसुस भयो, र मैले मेरो कार्य दक्षताको बारेमा मनन गरिनँ, त्यसकारण मैले केही दिनसम्म मात्रै राम्रो व्यवहार गरेँ, त्यसपछि, म आफ्नो पुरानो शैलीमा फर्केर आएँ, र आफ्नो कर्तव्यमा अरूसँग सहकार्य गरिनँ। जब अरूले कामका छलफलहरूमा मेरा सुझावहरू पछ्याउँथेनन्, तब मलाई दुःख लाग्थ्यो र मैले प्रायजसो खराब मनोवृत्ति देखाउँथेँ। समय बित्दै जाँदा, सबै जना मबाट प्रभावित भए र दमित मनस्थितिमा जिए। हाम्रो कर्तव्यका परिणामहरू पनि निरन्तर घटिरहेका थिए। अगुवाले मलाई मेरो अहङ्कारी स्वभावको कारण बारम्बार काटछाँट गरे, र कठोर रूपमा विश्लेषण र खुलासा गरे, तर हरेक पटक काटछाँट भएपछि, मैले आफूलाई केही समयसम्म मात्रै नियन्त्रण गर्न सक्थेँ, अनि समय बित्दै जाँदा, मेरा पुराना बानीहरू फर्केर आउँथे। पछि, अगुवाले मेरो स्वभाव अत्यन्तै अहङ्कारी छ, मैले आफ्नो कर्तव्यमा स्वेच्छाचारी रूपमा काम गर्छु, काटछाँटलाई स्वीकार गर्दिनँ, र मैले मण्डलीको काममा बाधा दिइरहेको छु भन्ने देखे, त्यसकारण तिनीहरूले मलाई बर्खास्त गरे।
बर्खास्त हुनु ममाथि आएको परमेश्वरको धर्मी स्वभाव हो र मैले यसलाई स्वीकार र पालन गर्नुपर्छ भन्ने कुरा मलाई राम्ररी थाहा थियो, तर मलाई अलिक दिक्दार लाग्यो। विगत छ महिनामा मैले सामना गरेका धेरै काटछाँटहरूको बाबजुद पनि, मेरो भ्रष्ट स्वभाव त्यति परिवर्तन नभएकोबारे सोचेपछि, मैले म सत्यता पछ्याउने व्यक्ति होइनँ, र मेरो भ्रष्ट स्वभाव कहिल्यै परिवर्तन हुन सक्दैन होला भन्ने निष्कर्ष निकालेँ। एक दिन, खाना खाँदै गर्दा, मैले दुई जना ब्रदरलाई भेटेँ। तिनीहरूले मलाई बर्खास्त गरिएको छ भन्ने थाहा पाएका थिए, त्यसकारण तिनीहरूले मलाई साथ दिन र सहयोग गर्नका लागि आफ्नो अनुभव बाँडे। तिनीहरूले आफू पनि पहिले आफ्नो कर्तव्यमा अहङ्कारी, आत्मधर्मी र स्वेच्छाचारी हुने गरेको, र बर्खास्त भएपछि मात्रै तिनीहरू आत्मचिन्तन गर्न परमेश्वरको अघि आएका र आफ्नो भ्रष्टताको सत्यताको बारेमा केही बुझाइ प्राप्त गर्न सकेका थिए भनेर बताए। तिनीहरूले गहन रूपमा पश्चात्ताप गरे र आफूलाई घृणा गरे, र तिनीहरू उप्रान्त आफ्नो शैतानी स्वभावअनुसार जिउन चाहेनन्। आफ्नो अनुभवपछि, तिनीहरूले के महसुस गरे भने परमेश्वरको न्याय, सजाय, ताडना, र अनुशासन नपाएका भए, तिनीहरूले आफूलाई चिनेका हुनेथिएनन् वा परमेश्वरको अघि पश्चात्ताप गर्नेथिएनन्। ब्रदरहरूको खुलस्त सङ्गतिले मलाई गहन रूपमा छोयो, र यो परमेश्वरले मलाई ब्रदरहरूद्वारा प्रोत्साहन दिइरहनुभएको र सहयोग गरेको हो भन्ने मैले थाहा पाएँ। म अबदेखि नकारात्मक हुनु हुँदैनथियो। मैले आत्मचिन्तन गर्नुपर्थ्यो र स्वभाव परिवर्तन गर्नतिर लाग्नुपर्थ्यो।
त्यहाँदेखि, मैले सचेत रूपमा अझै धेरै परमेश्वरका वचनहरू पढेँ र मेरा कार्य र आनीबानीहरूका बारेमा चिन्तन गरेँ। मैले परमेश्वरका वचनहरूका दुई वटा खण्ड पढेँ: “केही मानिसहरू आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्ने क्रममा कहिल्यै पनि सत्यताको खोजी गर्दैनन्। तिनीहरू आफ्नै कल्पनाअनुसार व्यवहार गर्दै केवल आफ्नो इच्छाअनुसार काम गर्छन्, र तिनीहरू सधैँ स्वेच्छाचारी र अविवेकी हुन्छन्। तिनीहरू सत्यता अभ्यास गर्ने मार्गमा हिँड्दै हिँड्दैनन्। ‘स्वेच्छाचारी र अविवेकी’ हुनुको अर्थ के हो? यसको अर्थ तैँले कुनै समस्या सामना गर्दा कुनै प्रक्रियागत सोच वा खोजीविना तँलाई जसरी ठिक लाग्छ त्यसरी नै कार्य गर्नु हो। अरूले भनेको कुनै कुराले तेरो हृदय छुन वा तेरो मन परिवर्तन गर्न सक्दैन। तँलाई सत्यता सङ्गति गरिँदा पनि तैँले यो स्विकार्न सक्दैनस्, तँ आफ्नै रायहरूमा टाँसिइरहन्छस्, अरूले कुनै सही कुरा भन्दा सुन्दै सुन्दैनस्, आफैलाई सही ठान्छस्, र आफ्नै विचारहरूमा झुण्डिरहन्छस्। तेरो सोचाइ सही छ भने पनि, तैँले अरू मानिसहरूका रायलाई पनि विचार गर्नुपर्छ। अनि यदि तैँले अरूका रायलाई पटक्कै विचार गर्दैनस् भने, के यो अति आत्मधर्मी हुनु होइन र? अति आत्मधर्मी र आफूखुसी गर्ने मानिसहरूलाई सत्यता स्विकार्नु सजिलो हुँदैन। यदि तैँले केही गलत गरिस् र अरूले तँलाई ‘तपाईंले यो सत्यताअनुसार गरिरहनुभएको छैन’ भनेर आलोचना गरे भने, तँ यसरी जवाफ दिन्छस्, ‘मैले यो सत्यताअनुसार गरिरहेको छैनँ भने पनि, म यसरी नै गर्नेछु,’ अनि त्यसपछि तैँले यो सही भनेर उनीहरूलाई सोच्न लगाउने केही कारण खोज्छस्। यदि उनीहरूले तँलाई ‘तपाईंले त उपद्रो गर्दै हुनुहुन्छ, र यसले मण्डलीको काममा हानि गर्नेछ’ भनेर निन्दा गरे भने, तैँले त्यो सुन्दैनस् मात्र होइन, बहानाहरूसमेत बनाइरहन्छस्: ‘मलाई यो सही तरिका लाग्यो र म त्यसरी नै गर्दै छु।’ यो कस्तो स्वभाव हो? (अहङ्कार।) यो अहङ्कार हो। अहङ्कारी प्रकृतिले तँलाई दुराग्रही बनाउँछ। यदि तँसित अहङ्कारी प्रकृति छ भने, तैँले स्वेच्छाचारी र अविवेकी व्यवहार गर्नेछस्, कसैले भनेको कुरा सुन्नेछैनस्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। “म त्यस्ता धेरै मानिसहरू देख्छु जो आफूले केही प्रतिभा देखाउँदा घमण्डी बनिहाल्छन्। जब तिनीहरूले केही क्षमताहरू देखाउँछन्, तिनीहरू आफू धेरै प्रभावशाली छु भन्ठान्छन्, अनि यी क्षमताहरूमै भर परिबस्छन्, थप मेहनत गर्दैनन्। अरूले जे भने पनि तिनीहरू सुन्दैनन्, तिनीहरू आफूसँग भएका यी साना कुराहरू सत्यता हुन्, र आफू सर्वोच्च हुँ भन्ठान्छन्। यो कस्तो स्वभाव हो? यो अहङ्कारी स्वभाव हो। तिनीहरूमा समझको अत्यन्तै कमी छ। के व्यक्तिमा अहङ्कारी स्वभाव हुँदा उसले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निभाउन सक्छ? के ऊ परमेश्वरप्रति समर्पित हुन र अन्त्यसम्मै परमेश्वरलाई पछ्याउन सक्छ? यो त झन् कठिन छ। … कतिपय मानिसहरू सधैँ धाक देखाइरहेका हुन्छन्। जब अरूहरूलाई त्यो कुरा त्यति रुचिकर लाग्दैन, तब उनीहरूले तिनीहरूलाई अहङ्कारी भनेर आलोचना गर्छन्। तर तिनीहरू त्यो कुरा स्वीकार गर्दैनन्; तिनीहरू अझै पनि आफूलाई प्रतिभाशाली र सिपालु नै भन्ठान्छन्। यो कस्तो स्वभाव हो? तिनीहरू अत्यन्तै अहङ्कारी र आत्मधर्मी छन्। के यति धेरै अहङ्कारी र आत्मधर्मी मानिसहरू सत्यताको तृष्णा गर्न सक्षम हुन्छन्? के तिनीहरूले सत्यता पछ्याउन सक्छन्? यदि तिनीहरूले आफूलाई चिन्न कहिल्यै सक्दैनन् र आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फाल्दैनन् भने, के तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निभाउन सक्छन् त? कदापि सक्दैनन्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्नो स्वभावलाई चिन्नु नै यसलाई परिवर्तन गर्ने आधार हो)। परमेश्वरका वचनहरू पढिसकेपछि, मलाई मेरो हृदय घोचेको जस्तो भयो। परमेश्वरका वचनहरूले मेरो साँचो स्थिति खुलासा गरे। म अत्यन्तै अहङ्कारी र स्वेच्छाचारी रहेकी थिएँ, सत्यताको खोजी नगरी आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्थेँ, र मेरा आफ्नै कल्पना र रुचिहरूका आधारमा काम गर्ने, आफूलाई जे मन लाग्यो त्यही गर्ने गर्थेँ। मैले लामो समयदेखि सुसमाचार प्रचार गरेको केही अनुभव पाएकी हुनाले र केही परिणामहरू प्राप्त गरेको हुनाले मात्रै पनि, म आत्मसन्तुष्ट भएँ र यी कुराहरूलाई व्यक्तिगत पूँजीको रूपमा लिएँ, यसरी मसँग समूहमा नै सबैभन्दा राम्रो क्षमता छ र मेरो मूल्याङ्कन अरूको भन्दा सटीक छ भन्ने सोच्थेँ, त्यसकारण म आफ्नै इच्छाअनुसार स्वेच्छाचारी रूपमा काम गर्थेँ, र अरूले जे भने पनि, मसँग सधैँ तिनलाई खण्डन गर्नका लागि आफ्नै सैद्धान्तिक आधार हुन्थ्यो, मानौँ मसँग मात्रै विचारहरू हुन्छन्, जब कि अरू त अज्ञानी र विचारविहीन साधारण मानिसहरू मात्रै हुन् जस्तो। सामान्य व्यक्तिको रूपमा रहेको मेरो समझ कहाँ गएको थियो कुन्नि? मैले त्यो धार्मिक पाष्टरलाई सुसमाचार प्रचार गरिरहेको बेलाको कुरालाई याद गर्ने हो भने, अगुवा र सहकार्य गर्ने ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई सुझाव दिएका थिए, यो व्यक्ति अहङ्कारी छ र उसको बुझाइ विकृत छ, जसले गर्दा उसलाई सत्यता स्वीकार गर्न गाह्रो भएको हो भनेर भनेका थिए, र सुरुमा अरूलाई प्रचार गर्नुपर्छ भनेर तिनीहरूले सुझाव पनि दिएका थिए। तर मसँग अनुभव छ र म मानिसहरूलाई सही रूपमा मूल्याङ्कन गर्न सक्छु भन्ने लाग्यो, त्यसकारण मैले स्वेच्छाचारी रूपमा काम गरेँ। अन्त्यमा, तथ्यहरूले ममा मानिसहरूको बारेमा समझशक्तिको कमी छ र सुसमाचार प्रचार गर्दा मैले सिद्धान्तहरू पालना गरिनँ जसले सुसमाचारको काममा गम्भीर असर पार्यो भन्ने कुरालाई प्रमाणित गर्यो। तर यस्तो स्पष्ट असफलताको सामना गर्दा पनि, मैले अझै पनि उचित रूपमा आत्मचिन्तन गरिनँ, र मैले यसलाई क्षणिक गल्तीको रूपमा मात्रै लिएँ। म कति संवेदनहीन भएको थिएँ! अब, परमेश्वरका वचनहरू पढेर, मैले मेरा समस्याहरूलाई अझै स्पष्ट रूपमा देख्न थालेको थिएँ। मेरो असफलताको कारण अत्यन्तै अहङ्कारी र आत्मधर्मी हुनु, र आफूलाई बढीको ठन्नुमा नै थियो। यदि मसँग केही समझ र आत्मज्ञान थियो भने, र यदि मैले सत्यताको खोजी गरेको, ब्रदर-सिस्टरहरूको सुझाव मानेको, र सबैसँग सहकार्य गरेको भए, मैले सुसमाचारको काममा बाधा र अवरोध ल्याउने यी गल्तीहरू गर्नेथिइनँ। मैले यसको बारेमा जति विचार गरेँ, मलाई आफूप्रति त्यति नै घृणा जाग्यो। मसँग कसरी यति धेरै आत्मविश्वास हुन सक्यो? मैले परमेश्वरको यसो भन्ने वचन पढेँ: “के यति धेरै अहङ्कारी र आत्मधर्मी मानिसहरू सत्यताको तृष्णा गर्न सक्षम हुन्छन्? के तिनीहरूले सत्यता पछ्याउन सक्छन्? यदि तिनीहरूले आफूलाई चिन्न कहिल्यै सक्दैनन् र आफ्ना भ्रष्ट स्वभावहरू फाल्दैनन् भने, के तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निभाउन सक्छन् त? कदापि सक्दैनन्।” अहङ्कारी व्यक्तिले साँच्चै नै आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न सक्दैन भन्ने कुरा मैले बुझ्न थालेँ। मैले हृदयमा सत्यताको तृष्णा नगरेको हुनाले, परिस्थितिहरूको सामना गर्दा, मैले सक्रिय रूपमा सत्यताको खोजी गर्नु असम्भव भयो। मैले केही समयसम्म केही काम गर्न सके पनि, आफ्नो शैतानी स्वभाव परिवर्तन नगरी, मैले परमेश्वरको विरुद्धमा विद्रोह गर्न र अनजानमा परमेश्वरको प्रतिरोध गर्न मात्रै सकेँ। आफ्नो बारेमा रहेको मेरो बुझाइ सतही भए पनि, म अझै पनि अत्यन्तै कृतज्ञ थिएँ। बर्खास्त हुनुभन्दा पहिले मैले महसुस नगरेको कुरा यही थियो, र मैले परमेश्वरलाई उहाँको अन्तर्दृष्टि, अगुवाइ, ताडना र अनुशासनका लागि हृदयदेखि धन्यवाद दिएँ।
त्यसपछिका दिनहरूमा, मैले आफ्नो कर्तव्यमा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग सहकार्य गर्ने र सिद्धान्तहरूमा अझै बढी प्रवेश गर्ने कार्यमा ध्यान दिन थालेँ। तर अनपेक्षित रूपमा, समय बित्दै जाँदा, म मेरा पुराना समस्याहरूमा फर्केर आउन थालेँ। खास गरी, जब म सही छु भन्ने कुरामा म निश्चित हुन्थेँ, र जब ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरा सुझावहरू स्वीकार गर्थेनन्, तब म जङ्गिन्थेँ र म तिनीहरूसँग विवाद नगरी बस्न सक्थिनँ। म सधैँ सबैलाई मेरो तरिकाले काम गर्नका लागि मनाउन चाहन्थेँ, र म असफल भएँ भने, म खिन्न हुन्थेँ। पछि, मैले अरूका दृष्टिकोणहरूमा पनि राम्रा कुराहरू छन् भन्ने देख्थेँ, र मलाई पछुतो हुन्थ्यो। बारम्बार भ्रष्ट स्वभावको बन्धनमा जिउँदा, यसले मलाई निकै व्याकुल तुल्यायो। मैले यसको बारेमा परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, र मलाई अन्तर्दृष्टि र अगुवाइ गर्नुहोस् भनेर उहाँलाई अनुरोध गरेँ। त्यसपछि, मैले खाने-पिउने मानव अहङ्कारको प्रकृतिलाई परमेश्वरका वचनहरूले खुलासा गरेको भेट्टाएँ। परमेश्वरका वचनहरूले भन्छन्: “अहङ्कारी र आत्मधर्मी हुनु मानिसहरूको सबैभन्दा स्पष्ट शैतानी स्वभाव हो, र यदि मानिसहरू सत्यता स्विकार्दैनन् भने, तिनीहरू कदापि शुद्ध हुने छैनन्। सबै मानिसहरूमा अहङ्कारी र आत्मधर्मी स्वभाव हुन्छ, र तिनीहरू सधैँ घमण्डी हुन्छन्। तिनीहरूले जे सोचे पनि वा जे भने पनि वा कामकुरालाई जसरी हेरे पनि, तिनीहरू सधैँ आफ्नो दृष्टिकोण र मनोवृत्ति सही छन्, र अरूको कुरा आफ्नो जत्तिको असल वा सही छैन भन्ने सोच्छन्। तिनीहरू सधैँ आफ्नै रायमा झुण्डिरहन्छन्, र जोसुकैले भने पनि, उसको कुरा सुन्ने छैनन्। अरूले भनेको कुरा सही छ वा सत्यताअनुरूप छ भने पनि, तिनीहरूले त्ये स्वीकार गर्नेछैनन्; तिनीहरूले सतही तवरमा मात्रै सुनिरहेको जस्तो देखिन्छ, तर त्यो विचारलाई फिटिक्कै अपनाउनेछैनन्, र काम गर्ने बेलामा, तिनीहरू अझै पनि आफ्नै तरिकाले काम गर्नेछन्, सधैँ आफूले भन्ने कुरा सही र उचित ठान्छन्। तैँले भन्ने कुरा वास्तवमा सही र उचित हुन सक्छ, वा तैँले गरिसकेको कुरा सही र दोषरहित हुन सक्छ, तर तैँले कस्तो प्रकारको स्वभाव देखाएको छस्? के यो अहङ्कार र आत्म-धार्मिकतामध्ये एक होइन र? यदि तैँले यो अहङ्कारी र आत्मधर्मी स्वभावलाई हटाउँदैनस् भने, के यसले तेरो कर्तव्य निर्वाहमा असर गर्नेछैन र? के यसले तेरो सत्यता अभ्यासमा असर गर्नेछैन र? यदि तैँले आफ्नो अहङ्कारी र आत्मधर्मी स्वभाव हटाइनस् भने, के यसले तँलाई भविष्यमा गम्भीर रोकावटहरू ल्याउनेछैन र? तैँले निश्चय नै रोकावटहरू अनुभव गर्नेछस्, यो हुन्छै हुन्छ। मलाई बता, के परमेश्वरले मानिसको यस्तो व्यवहार देख्न सक्नुहुन्छ? परमेश्वरले देख्ने नसक्ने कुरै छैन! परमेश्वरले मानिसका हृदयको गहिराइ मात्र छानबीन गर्नुहुन्न, तिनीहरूको हर समय र हर स्थानका हरेक शब्द र कार्यको अवलोकन पनि गर्नुहुन्छ। परमेश्वरले तेरो यस्तो व्यवहार देखेपछि के भन्नुहुनेछ? उहाँले यसो भन्नुहुनेछ: ‘तँ हठी छस्! तैँले आफू गलत छु भनी थाहा नपाउँदा आफ्ना विचारमा झुण्डिनु स्वाभाविक हो, तर आफू गलत छु भन्ने स्पष्ट हुँदाहुँदै पनि आफ्नो विचारमा झुण्डिन्छ्स्, पश्चात्ताप गर्दैनस् भने तँ जिद्दी मूर्ख होस्, र तँ समस्यामा पर्छस्। जसले सुझाव दिए पनि यदि तँ सधैँ त्यसप्रति नकारात्मक, प्रतिरोधी मनोवृत्ति राख्छ्स्, र अलिकति पनि सत्यता स्विकार्दैनस्, अनि तेरो हृदय पूर्णतया प्रतिरोधी, एकलकाँटे र उपेक्षा गर्ने खालको छ भने तँ निकै हास्यास्पद अनि मूर्ख र असमझदार व्यक्ति होस्! तँसँग व्यवहार गर्न असाध्यै गाह्रो हुन्छ!’ कुन तरिकामा तँसँग व्यवहार गर्नु गाह्रो हुन्छ? तँसँग व्यवहार गर्न गाह्रो हुन्छ किनकि तैँले देखाइरहेको कुरा गलत शैली होइन, न त गलत व्यवहार नै हो। यो त तेरो स्वभावको प्रकटीकरण हो। कुन स्वभावको प्रकटीकरण भएको? त्यो स्वभाव जसमा तँ सत्यताप्रति वितृष्णा राख्छस्, र सत्यतालाई घृणा गर्छस्। तँ सत्यतालाई घृणा गर्ने व्यक्ति भनेर चिनिएपछि परमेश्वरका दृष्टिमा तँ समस्यामा पर्छस्, र उहाँले तँलाई तिरस्कार र बेवास्ता गर्नुहुनेछ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। परमेश्वरको अघि बारम्बार जिएर मात्रै उहाँसँग सामान्य सम्बन्ध राख्न सकिन्छ)। परमेश्वरका वचनहरू पढिसकेपछि, मलाई हृदयमा घोचेको जस्तो लाग्यो, अनि म परमेश्वरले व्याख्या गर्नुभएको जस्तै जिद्दी, हठी र अहङ्कारी व्यक्ति हुँ भन्ने मैले देखेँ। सामान्य समझ भएको व्यक्ति केही असफलता र खुलासापछि अझै संयमी बन्छ, र परिस्थितिहरूको सामना गर्दा, उसले अझै धेरै सोच्छ र अझै धेरै खोजी गर्छ, र आफ्नै विचारमा धेरै जोड दिने आँट गर्दैन। तर अहङ्कारी, आत्मधर्मी र अनुचित व्यक्तिले जति नै धेरै असफलताको सामना गरे पनि, यी कुराहरू उसको हृदयमा पुग्नेछैनन्, र मनभित्र, उसलाई अझै पनि आफू सही छु भन्ने लाग्छ। ऊ खुला भएर अरूको विचार सुन्न सक्दैन, र अरू सही छन् उसलाई थाहा भए पनि, ऊ जिद्दी भएर आफ्नै दृष्टिकोणमा लागिरहन्छ। म ठीक यस्तै व्यक्ति थिएँ। मैले सुसमाचार डिकनको रूपमा काम गरेको समयलाई फर्केर हेर्दा, यदि म कुनै कुराप्रति पक्का भएँ भने, कसैले पनि मेरो दृष्टिकोणलाई हल्लाउन सक्दैनथियो, र मैले अरू सही छन् भनेर स्वीकार गरेपछि पनि, मलाई तुरुन्तै समर्पित हुन निकै गाह्रो हुन्थ्यो। म सधैँ सोच्थेँ, “तिमी सही छौ, तर म त झन् सही छु। मेरो तर्क तिम्रो भन्दा ठोस छ, र मेरा दृष्टिकोणहरू अझै सटीक र गहन छन्। मैले किन तिम्रो कुरा सुन्ने?” त्यसकारण म प्रायजसो जिद्दी भएर सबैसँग बहस गर्थेँ; अरू सही भए पनि गलत भए पनि, यो मेरो आफ्नै इच्छाअनुरूप छैन भने, म यसलाई स्वीकार गर्न सक्दिनथिएँ। के मैले आफूलाई केन्द्रमा राखिरहेको थिइनँ र? म सधैँ मानिसहरू मप्रति समर्पित होऊन् र मेरो कुरा सुनून् भन्ने चाहन्थेँ र मैले आफूलाई उच्च र महान् ठान्थेँ। के मैले मेरा आफ्नै विचारहरूलाई सत्यताको रूपमा लिइरहेको थिइनँ र? यसभन्दा पहिले, मैले सत्यतालाई प्रेम गर्दिनँ वा पछ्याउँदिनँ भनेर मात्रै स्वीकार गर्थेँ, तर अहिले, मानिसहरू सधैँ जिद्दी, हठी र अहङ्कारी हुन्छन्, अरूको कुरा कहिल्यै स्वीकार गर्दैनन् भनेर परमेश्वरले भन्नुभएका कुराहरू पढिसकेपछि, त्यस्ता मानिसहरूले सत्यताप्रति वितृष्ण गर्छन् भन्ने मलाई थाहा भयो। त्यो बेला, मलाई मेरो समस्या साँच्चै नै अत्यन्तै गम्भीर छ भन्ने महसुस भयो। ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई दिएका सुझावहरू परमेश्वरको घरको कामका लागि जिम्मेवारीको बोधबाट आएका कुरा थिए, र यदि मैले तिनलाई स्वीकार गर्न र सबैसँग मिलेर सत्यताको खोजी गर्न सकेको भए, यो मेरा लागि र मण्डलीको काम, दुवैका लागि फाइदाजनक हुनेथियो। तर मलाई के सही र के गलत हो भन्ने थाहा थिएन, त्यसकारण मैले यी कुराहरूलाई स्वीकार नगरेको मात्र होइन, तर मैले मेरो आफ्नै सहीपनलाई पनि जोड दिएँ, र सबैलाई मेरो कुरा सुन्न लगाएँ, मानौँ अरूका सुझावहरू स्वीकार गर्दा म अयोग्य, अज्ञानी, र मूल्यहीन देखिनेछु। मैले सकारात्मक कुराहरूलाई प्रेम गर्दिनथिएँ वा सत्यतालाई पटक्कै स्वीकार गर्दिनथिएँ भन्ने महसुस गरेँ। यसरी जिद्दी भएर आफूमा अडिग रहँदा, मैले कसैसँग सहकार्य गर्न सकिनँ। के अन्तमा म परमेश्वरद्वारा हटाइने र अनि सबैबाट इन्कार हुने थिइनँ र?
त्यसपछि, मैले परमेश्वरका अझै धेरै वचनहरू पढेँ: “हुन सक्छ तँ आफ्नो पेसामा सबैभन्दा जानकार र सिपमा उत्कृष्ट छस्, तर यो तँलाई परमेश्वरले दिएको उपहार हो, र तैँले यसलाई आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नमा र आफ्नो शक्ति उपयोग गर्नमा प्रयोग गर्नुपर्छ। तँ जति नै दक्ष वा प्रतिभावान् भए पनि, एकलै काम गर्न सक्दैनस्; यदि सबैले पेसागत सीप र ज्ञान बुझ्न सकेमा कर्तव्य अझ प्रभावकारी रूपमा पूरा गर्न सकिन्छ। भनाइ नै छ, एक सक्षम मानिसलाई अरू तीन व्यक्तिको साथ चाहिन्छ। अरू सबैको सहयोगविना एक व्यक्ति जति नै सक्षम भए पनि यो पर्याप्त हुँदैन। तसर्थ, कोही पनि अहङ्कारी हुनु हुँदैन र कसैले पनि स्वेच्छाचारी र एकतर्फी रूपमा काम गर्नु हुँदैन। मानिसहरूले देहविरुद्ध विद्रोह गर्नुपर्छ, आफ्नो विचार र रायलाई पन्छाउनुपर्छ अनि अरू सबैसँग मिलेर काम गर्नुपर्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। उचित रूपमा कर्तव्य पूरा गर्न सद्भावपूर्ण सहकार्य चाहिन्छ)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के महसुस गरेँ भने हाम्रो हरेक व्यक्तिगत अनुभव, बुझाइ, र अन्तर्ज्ञान अत्यन्तै सीमित हुन्छन्। परमेश्वरले हामीसँग भएको हाम्रो भागलाई प्रकट गरौँ भन्ने चाहनुहुन्छ, हामी सबै काम एकलै लिने श्रेष्ठ वा सिद्ध व्यक्ति बन्ने प्रयास गरौँ भन्ने होइन। व्यक्ति जति नै सक्षम भए पनि, उसको दक्षता अझै पनि सीमित नै हुन्छ, अनि कहिलेकहीँ, तिनीहरू आफ्नै बाटोमा हिँड्ने र तिनीहरूले मण्डलीको काममा अवरोध ल्याउने सम्भावना हुन्छ। जब ब्रदर-सिस्टरहरूले एउटै हृदय र मनले मिलेर काम गर्छन्, मिलेर सहकार्य गर्छन्, सत्यताको खोजी गर्न र पवित्र आत्माको अन्तर्दृष्टि र अगुवाइ प्राप्त गर्नका लागि सँगै परमेश्वरमा भरोसा गर्छन्, हरेकले आफ्नै सबल पक्षहरू अघि सार्छन्, तब कर्तव्यले अझै राम्रा परिणामहरू हासिल गर्न सक्छ। यी कुराहरू महसुस गरेपछि, मैले अरूका विचारहरू सुन्ने र तिनीहरूको सबल पक्षहरूबाट सिक्नमा थप ध्यान दिन थालेँ। जब मैले मेरो मानसिकता परिवर्तन गरेँ, तब मैले मेरो वरिपरिका ब्रदर-सिस्टरहरू प्रत्येकका आफ्नै सबल पक्षहरू छन् र मसँग ती कुरा छैनन् भन्ने देखेँ। कतिपय ब्रदर-सिस्टरहरूले परिस्थितिहरूको सामना गर्दा परमेश्वरको अभिप्राय बुझ्ने र सत्यताको खोजी गर्ने कार्यमा ध्यान दिन्छन्, असल र खराब दुवै परिस्थितिहरूबाट पाठहरू सिक्छन्; कतिपय मानिसहरू आफ्नो कर्तव्यमा विवेकशील र जिम्मेवार हुन्छन्, र सिद्धान्तहरूमा मेहनत गर्नमा ध्यान दिन्छन्; कतिपयको क्षमता औसत हुन सक्छ, तर तिनीहरू नम्र हुन्छन् र तिनीहरू अरूबाट सिक्न तयार हुन्छन्, र अरूको अगुवाइ र सहयोगलाई स्वीकार गर्न सक्छन्, त्यसकारण, तिनीहरूले समय बित्दै जाँदा प्रगति गर्न सक्छन्। यसको विपरीत, मसँग केही प्रतिभा र क्षमता भए पनि, परिस्थितिहरूको सामना गर्दा मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गर्ने वा सत्यता सिद्धान्तहरू खोजी गर्ने कार्यमा ध्यान दिइनँ, र मैले आफ्नो काममा मेहनत गर्ने कार्यमा मात्रै ध्यान दिएँ। म सही र गलतलाई विश्लेषण गर्न आफ्नै बुद्धि र ज्ञानमा भर पर्थेँ, अनि प्रतिभा र क्षमताको आधारमा काम गर्थेँ, त्यसकारण मैले परमेश्वरको अगुवाइ बिरलै देख्न पाउँथेँ। आफ्नो प्रतिभामा भरोसा गरेर, मैले सुसमाचार प्रचार गर्दा कतिपय मानिसहरूलाई विश्वासमा ल्याएको थिएँ, तर मैले परमेश्वरलाई महिमा दिइनँ। बरु, मैले आफ्नै शिरमा मुकुट हालेँ, र यो सबै मेरो आफ्नै दक्षता र क्षमताको कारण भएको हो भन्ने सोचेँ। परिणाम स्वरूप, मेरो स्वभाव झन्-झन् अहङ्कारी हुँदै गयो, र मैले अरूलाई बेवास्ता गरेँ र मेरो हृदयमा परमेश्वरका लागि कुनै ठाउँ राखिनँ। हरेक दिन, म व्यस्त देखिन्थेँ, तर मैले मेरो आफ्नै भ्रष्ट स्वभावको बारेमा कुनै बुझाइ प्राप्त गरिनँ, र मैले जीवन प्रवेशमा कुनै प्रगति गरिनँ, त्यसकारण अन्तमा, मैले आफ्नो कर्तव्यमा परमेश्वरको आशिष् र अगुवाइ गुमाएँ। मैले के देखेँ भने सत्यतामा समर्पित नहुनु र सधैँ अहङ्कारी र जिद्दी हुनु ठूलो घाटाको कुरा हो!
केही दिनपछि, मैले परमेश्वरको एउटा सङ्गति भेट्टाएँ, र यसले मेरो हृदयका कुराहरूलाई अझै स्पष्ट पार्यो। परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “मानिसहरूले निरन्तर जीवन वृद्धि हासिल गर्न र आफ्नो जीवन स्वभावमा परिवर्तन प्राप्त गर्नका लागि, तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा न्याय, सजाय, र काटछाँट अनुभव गर्नुपर्छ, तिनीहरू आफूलाई साँचो रूपमा चिन्ने बिन्दुमा पुगेपछि परिवर्तन हुन थाल्छन्। यो खास गरी कसरी अनुभव गरिनुपर्छ? सबैभन्दा पहिले आफूलाई हुने हरेक कुरामा समर्पणको मानसिकता राखेर यसो गरिन्छ। समर्पणको मानसिकता राख्नु भनेको पार गर्नुपर्ने पहिलो व्यवधान र मानिसहरूले पूरा गर्नुपर्ने पहिलो सर्त हो। यो निकै महत्त्वपूर्ण छ। … मानिसहरूले परमेश्वरमा विश्वास गरे पनि, सत्यताप्रतिको तिनीहरूको बुझाइ अत्यन्तै सतही हुन्छ, र परमेश्वरसामु आउँदा आफूले आफ्नो स्थान जान्नुपर्छ भन्ने कुरा तिनीहरू अझै पनि महसुस गर्दैनन्। आफ्नो स्थान जान्नुमा के समावेश हुन्छ? तँ जतिसुकै महत्त्वपूर्ण व्यक्ति भए पनि, तेरो पद जतिसुकै उच्च भए पनि, वा तेरा सक्षमताहरू जतिसुकै ठूला भए पनि, यदि तँ सृजित प्राणी होस् भने, परमेश्वरसामु आउँदा पालन गर्नुपर्ने पहिलो नियम भनेको परमेश्वरमा समर्पित हुनु, सृष्टिकर्तामा समर्पित हुनु हो। कतिपय मानिस यसो भन्छन्, ‘मैले पहिले ठूला उपलब्धिहरू हासिल गरेको छु।’ त्यसोभए के तँ परमेश्वरमा समर्पित हुनुपर्छ? तैँले ठूला उपलब्धिहरू हासिल गरेको भए पनि, तँ अझै पनि सृजित प्राणी नै होस्। परमेश्वर सृष्टिकर्ता हुनुहुन्छ। तेरो मुख्य जिम्मेवारी परमेश्वरमा समर्पित हुनु हो। परमेश्वर जे भन्नुहुन्छ, तँ पूर्ण रूपमा समर्पित हुनैपर्छ, र तँसँग आफ्नै रोजाइहरू हुनु हुँदैन। के यो सर्वोच्च सत्यता हो? यो सर्वोच्च सत्यता हो, र सबैभन्दा आधारभूत सत्यता पनि हो। तर, अधिकांश मानिसले, दश वा बीस वर्षसम्म परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि पनि, परमेश्वरमा समर्पित हुने यो आधारभूत सत्यता अझै बुझ्दैनन्। यहाँ समस्या के हो? यदि मानिसहरू परमेश्वरमा विश्वास गर्ने सन्दर्भमा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सत्यता भनेको परमेश्वरमा समर्पित हुनु हो भन्ने कुरा समेत बुझ्दैनन् भने, तिनीहरू कुन सत्यताहरू बुझ्न सक्लान् र? तँलाई सृष्टिकर्ता को हुनुहुन्छ भन्ने थाहा छ, र तँ उहाँसामु आउन इच्छुक छस्, तर तँलाई परमेश्वरमा समर्पित हुनु तेरो जिम्मेवारी, तेरो दायित्व, र तेरो कर्तव्य हो, यो एउटा मानवका रूपमा तँसँग हुनुपर्ने समझ र नैसर्गिक प्रवृत्ति हो भन्ने थाहा छैन। यदि तँ परमेश्वरमा विश्वास गर्ने सबैभन्दा आधारभूत सत्यता समेत बुझ्दैनस् भने, तैँले सत्यता बुझ्छु भनी भन्नु तेरो लागि खोक्रो कुरा होइन र? तैँले बुझ्ने कुरा सबै खोक्रो धर्मसिद्धान्त हो, त्यसैकारण तँ परमेश्वरको छानबिन गर्न, परमेश्वरबारे धारणा र गलत बुझाइहरू राख्न, परमेश्वरमाथि शङ्का गर्न, उहाँको आलोचना गर्न, उहाँसँग बहस गर्न, र उहाँको विरोध गर्न सक्षम हुन्छस् —भ्रष्टताका यी प्रकटीकरणहरू र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने कार्यहरू सबै देखा पर्छन्। यदि मानिसहरू परमेश्वरमा समर्पित हुने सत्यता बुझ्दैनन् भने, तिनीहरूले प्रकट गर्ने विभिन्न भ्रष्ट स्वभावहरू समाधान हुन सक्दैनन्” (परमेश्वरको सङ्गति)। परमेश्वरका वचनहरू मनन गर्दा, म ज्यादै प्रभावित भएँ। वास्तवमा, के हरेक दिन हाम्रा इच्छाहरू अनुरूप नरहेका मानिस, घटना, र कामकुराहरू—साथै ब्रदर-सिस्टरहरूका फरक-फरक विचार र सुझावहरू, काटछाँट, आलोचना र हप्कीमा पर्नु, अनि हाम्रो कर्तव्यमा आउने कठिनाइ, व्यवधान, र असफलताहरू सबै परमेश्वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा पर्दैनन् र? विश्वासीको रूपमा, परिस्थितिहरूको सामना गर्दा, मैले गर्नुपर्ने पहिलो कुरा भनेको यी कुराहरूबाट पाठहरू सिक्न समर्पित हुनु र सत्यताको खोजी गर्नु हो। तैपनि, मैले मेरा इच्छाहरू अनुरूप नरहेका यी कुराहरूलाई समस्या र बाधाहरूका रूपमा लिएँ, र मेरा प्रारम्भिक भावनाहरू प्रतिरोध, अधीरता, र अस्विकारका भावनाहरू थिए, र अरूले किन मेरा दृष्टिकोणहरूलाई समर्थन गर्दैनन्, वा मेरा दृष्टिकोणहरू सत्यता अनुरूप छन् कि छैनन् भनेर मैले विचार गर्थिनँ। मैले कहिलेकहीँ अरूका सुझावहरूलाई मन नलागी-नलागी स्वीकार गरे पनि, मलाई अझै पनि आफूलाई दबाइएको छ र मसँग अरू कुनै विकल्प छैन जस्तो लाग्थ्यो, ममा समर्पणको सबैभन्दा आधारभूत मनोवृत्ति समेत थिएन। आफ्नो कर्तव्यमा, मैले सधैँ आफ्नो अहङ्कारी स्वभाव अनुसार काम गर्थेँ, स्वेच्छाचारी ढङ्गले काम गर्ने र आफ्नै निर्णय गर्ने गर्थेँ, यसरी मेरो हृदयमा परमेश्वरका लागि कुनै ठाउँ हुन्थेन र ममा उहाँप्रति कुनै समर्पणता थिएन। म कसरी गैर-विश्वासीभन्दा फरक थिएँ र? मैले सबै मामलाहरूमा परमेश्वर र सत्यतामा समर्पित हुन, र समर्पणको प्रक्रियामा मेरा आफ्नै अभिप्रायहरूलाई पन्छाउन सिक्नुपर्थ्यो ताकि मेरो अहङ्कारी स्वभाव परिवर्तन हुन सकोस्।
पछि, ब्रदर-सिस्टरहरूसँग काम गर्दा, मैले परमेश्वरमा समर्पित हुने र अरूसँग मिलेर सहकार्य गर्ने सम्बन्धी सत्यतामा प्रवेश गर्ने कार्यमा सचेत रूपमा ध्यान दिएँ, र परिस्थितिहरूको सामना गर्दा, ती कुराहरू मेरा इच्छाहरू अनुरूप भए पनि नभए पनि, मैले सुरुमा यी कुरा परमेश्वरबाट आएका भनी स्वीकार गर्ने र समर्पणको मनोवृत्ति कायम राख्ने अभ्यास गरेँ। मैले ब्रदर-सिस्टरहरूको सुझावको बारेमा हतार-हतार आलोचना गर्न छोडेँ, र सबैसँग छलफल र खोजी गर्न थालेँ। कामको बारेमा छलफल गर्दा, यदि मैले ब्रदर-सिस्टरहरूको सुझाव मेरो आफ्नै दृष्टिकोणसँग मिल्दैन भन्ने देखेँ भने, मलाई व्याकुलता महसुस भए पनि, परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेर र मलाई पहिले समर्पणको स्थितिमा राख्न उहाँलाई अनुरोध गरेपछि, म तिनीहरूको सुझावमा फाइदा देख्थेँ। सुझावहरू अझै सिद्ध वा निश्चित नभए पनि, हामीले यस विषयमा छलफल र सङ्गति गरिरहन्थ्यौँ, अनि सबैले एक-एक गरी सङ्गति गरेपछि, मेरो हृदय झन्-झन् स्पष्ट हुँदै जान्थ्यो। मैले के अनुभव गरेँ भने सबै कुरामा सत्यतामा समर्पित हुँदा र परमेश्वरका वचनअनुसार काम गर्दा व्यक्तिले परमेश्वरको अगुवाइ र कार्यहरूलाई साँच्चै नै देख्न सक्छ, र यो अभ्यासले हृदयमा उज्यालो र आनन्द ल्याउँछ, र अरूका सबल पक्षहरूबाट सिक्न पनि सहयोग गर्छ। यो कुरा मेरो पहिलेको जिद्दीपन र आत्मधार्मिकताभन्दा निकै फरक थियो। यो सानो परिवर्तनले मलाई विश्वास दिएको छ, र मैले अब आफ्नो बारेमा फैसला गर्न छोडेको छु। मलाई के विश्वास छ भने म मूल्य चुकाउन र सत्यताका लागि लागिपर्न तयार भएँ भने, मेरो भ्रष्ट स्वभाव अवश्य नै परिवर्तन हुनेछ। परमेश्वरलाई उहाँको मुक्तिका लागि धन्यवाद होस्!
