२१. म सुपरिवेक्षण वा अनुगमन गर्न असफल हुनुपछाडि के थियो
नोभेम्बर २०२३ मा, म प्रचारक हुन चुनिएँ। मैले मण्डली अगुवा आनाको कामको बारम्बार अनुगमन र त्यसलाई मार्गदर्शन गर्ने भएकाले, उनले आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा प्रगति गरिरहेकी छिन्, उनी काम कार्यान्वयन गर्नमा पहिलेभन्दा बढी प्रभावकारी छिन्, र उनी आफ्नो काममा अझ राम्रा नतिजा हासिल गरिरहेकी छिन् भन्ने थाहा पाएँ। मलाई ती सिस्टर आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा बोझ उठाउँछिन् र निकै राम्रो काम गर्छिन् भन्ने लाग्यो, र त्यसैले म उनका बारेमा निकै ढुक्क भएँ। त्यसपछि, मैले अरू मण्डली अगुवाहरूको कामको अनुगमन र सुपरिवेक्षण गर्नमा मात्र ध्यान दिएँ, अनि आनाको कामको सुपरिवेक्षण र अनुगमन गर्न छाडेँ। केही समयपछि, म जिम्मेवार रहेका मण्डलीहरूमा सुसमाचारको कामका नतिजाहरू खस्किन थाले। मण्डली अगुवाहरू कसरी समस्या समाधान गर्छन् भनेर जान्न मैले उनीहरूलाई भेटेँ, र समस्याहरू पत्ता लाग्दा, मैले तिनीहरूलाई सङ्गति, सुझाव र सहयोग दिएँ। तर, मैले आनालाई भरोसा गर्ने हुनाले, गएर उनको कामबारे बुझिनँ, र उनलाई सुसमाचारको काममा भएका विचलन र समस्याहरू सारांशीकरण गर्न सामान्य रूपमा सम्झाउने काम मात्र गरेँ। त्यतिबेला आना सहमत भइन्। आना जिम्मेवार रहेको कामले विगतमा नतिजाहरू ल्याएको थियो, तर यसपटक उनका नतिजाहरू खस्केका थिए, त्यसैले, माथिल्ला अगुवाहरूले मैले आनाको कामको अनुगमन गर्नमा ध्यान दिइरहेको छैनँ भन्ने थाहा पाएपछि, जतिसक्दो चाँडो उनको कामबारे वास्तविक जाँच गर्न मलाई विशेष रूपमा सम्झाए। मैले मनमनै सोचेँ, “मैले उनलाई अस्ति भर्खर त सम्झाएको थिएँ। यदि म अहिले नै गएर उनको कामबारे जाँचबुझ गरेँ भने, उनले ममा उनीमाथि भरोसा छैन भन्ने ठान्नेछिन् कि?” यस्तो सोचेपछि, म उनको कामको जाँचबुझ गर्न गइनँ। परिणामस्वरूप, केही समयपछि, आना जिम्मेवार रहेको सुसमाचार कामको नतिजा लगातार खस्किँदै गयो। मैले आनाको कामबारे वास्तवमै बुझेपछि मात्र थाहा पाएँ, उनले त केवल आदेशका भरमा काम कार्यान्वयन गर्दिरहेछिन्, र उनले वास्तविक समस्याहरू पटक्कै समाधान गरिरहेकी छैनन्, अनि ब्रदर-सिस्टरहरूले सुसमाचार प्रचारमा सामना गरेका समस्या र कठिनाइहरू समाधान भइरहेका रहेनछन्। यसले सुसमाचार कामलाई असर गऱ्यो। यतिबेला मात्र मलाई म आफै कुनै वास्तविक काम गरिरहेको रहेनछु भन्ने महसुस भयो, र मलाई हृदयमा केही आत्मग्लानि भयो। मैले आनालाई भेटेर सङ्गति गरेँ, र उनका समस्याहरू औँल्याइदिएँ। त्यसपछि, मैले आना कामकुराहरू सुधार्दैछिन् र उनले केही ठोस काम गरेकी छिन् भन्ने देखेँ, त्यसैले मैले आफ्नै समस्याहरूको सारांशीकरण र तीबारे चिन्तन गरिनँ।
अप्रिल २०२४ मा, माथिल्ला अगुवाहरूले मलाई थप दुई मण्डलीको सुसमाचार काम हेर्ने जिम्मा दिए। केही समय अनुगमन गरेपछि, मैले एउटा मण्डलीकी अगुवा, मार्थाको क्षमता तुलनात्मक रूपमा राम्रो छ, उनी आवश्यक काम समयमै कार्यान्वयन गर्न सक्छिन्, र आफ्नो कामको सारांशीकरण गर्दा समस्याहरू पत्ता लगाउन सक्छिन् भन्ने थाहा पाएँ। नतिजास्वरूप, ममा उनीबारे राम्रो राय बन्यो, र मलाई उनी अरू मण्डली अगुवाहरूभन्दा वास्तविक काम गर्न बढी सक्षम छिन् भन्ने लाग्यो। मार्थाको जिम्मेवारीभित्र पर्ने सुसमाचार कामका नतिजाहरू निकै राम्रो छन् भन्ने देख्दा, मैले उनलाई अझ बढी भरोसा गरेँ, र उनको कामबारे विस्तृत रूपमा बिरलै सोधपुछ गरेँ। जुनमा, मार्था जिम्मेवार रहेको मण्डलीमा सुसमाचार प्रचारका नतिजाहरू केही हदसम्म खस्किए। त्यतिबेला, मैले अवस्थाबारे जानकारी लिन उनलाई भेटेँ, र काम कार्यान्वयन गर्ने प्रयास गरिरहँदा इन्टरनेटको समस्याले उनी कठिनाइमा जिइरहेकी छिन् र उनले आफ्नो कर्तव्य निर्वाहमा बोझ लिन छोडेकी छिन् भन्ने थाहा पाएँ। मैले उनका समस्याहरू औँल्याएँ, र यस प्रकारको कठिनाइ सामना गर्दा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न परमेश्वरमा कसरी भर पर्ने भन्नेबारे उनीसँग सङ्गति गरेँ; उनले काममा ढिलाइ गर्न मिल्दैनथ्यो। एक हप्तापछि, मेरी सहकर्मी सिस्टर, विल्माले मैले मार्थाको कामको अवस्थाबारे अनुगमन गरेर बुझ्नुपर्छ भनेर मलाई सम्झाइन्। मैले मनमनै सोचेँ, “मैले केही दिनअघि मात्रै त उनीसँग सङ्गति गरेको थिएँ—उनी सायद कामकुराहरू सुधार्ने क्रममा छिन्। उनीसँग केही कार्य सामर्थ्य छ, त्यसैले कुनै ठूलो समस्या हुनेछैन,” त्यसैले मैले उनलाई भेटिनँ। केही दिनपछि मात्र, विल्माले मलाई फेरि सम्झाउँदा मैले मार्थालाई भेटर उनको कामबारे सोधखोज गर्ने प्रयास गरेँ। तर, म भेट्ने समय मिलाउन सकिरहेको थिइनँ। उनले इन्टरनेटमा समस्या आएको, वा आफू अझै व्यस्त रहेको भनिरहिन्। त्यतिबेला, मैले त्यसबारे त्यति धेरै सोचिनँ। मलाई उनले काम गरिरहेसम्म ठिकै छ भन्ने लाग्यो। मैले दुई हप्तापछि मार्था जिम्मेवार रहेको मण्डलीमा सुसमाचारको कामका नतिजाहरू नाटकीय ढङ्गले खस्किएलान् भन्ने अपेक्षा गरेको थिइनँ। त्यसपछि मात्र म कारण थाहा पाउन बेचैन भएँ, र मैले सुसमाचार डिकन र केही सुसमाचार कामदार व्यक्तिगत मामिलामा मात्र व्यस्त छन् र सुसमाचार प्रचार गर्दैनन् भन्ने पत्ता लगाएँ। यसले गर्दा, मार्था नकारात्मकतामा जिइरहेकी थिइन् र उनले समयमै समस्याहरू समाधान गर्न सङ्गति गरेकी थिइनन्। यसको अर्थ सुसमाचार कामदारहरूले झन्-झन् कम बोझ उठाएका थिए, र तिनीहरू साँच्चै आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेका थिएनन्। आफ्नी सिस्टरको जिम्मेवारीको क्षेत्रभित्र यस्ता गम्भीर समस्याहरू देखेर म अवाक् भएँ। यी समस्याहरू उत्पन्न हुनुमा मेरो उम्कनै नमिल्ने जिम्मेवारी थियो: ती सब मैले मेरी सिस्टरको कामबारे समयमै अनुगमन गर्न नसक्नुले गर्दा भएका थिए। मलाई असाध्यै दुःख लाग्यो, र मैले आँसु खसाल्दै परमेश्वरलाई प्रार्थना गरेँ, “प्यारो परमेश्वर, म आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग निर्वाह गर्न चाहन्छु, तर मैले त्यसबारे गरेको गडबढीलाई हेर्नुहोस् त। मलाई त आफू साँच्चै यो कर्तव्य निर्वाह गर्न लायक छैनँ जस्तो लाग्छ। मलाई यस मामिलाबाट पाठ सिक्न अगुवाइ र मार्गदर्शन गर्नुहोस्, ताकि म यो कर्तव्य राम्रोसँग निर्वाह गर्न मैले अब के गर्नुपर्छ भनेर जानूँ।”
एकपटक, माथिल्ला अगुवाहरू हामीसँग भेला आयोजना गर्न आए, र हामीले विशेष गरी मेरो स्थितिसँग सम्बन्धित परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड पढ्यौँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “झूटा अगुवाहरूले वास्तविक काम नगर्ने वा आफ्ना उचित कामहरूमा ध्यान नदिने सुपरिवेक्षकहरूका बारेमा सोधपुछ गर्दैनन्। तिनीहरूलाई आफूले सुपरिवेक्षक छनौट गरे पुग्छ, अनि त्यो मामलाको अन्त्य हुन्छ, र पछि सुपरिवेक्षकले कामका सबै मामलाहरू आफै सम्हाल्न सक्नेछ भन्ने लाग्छ। त्यसकारण झूटा अगुवाहरूले कहिलेकाहीँ भेला आयोजना मात्रै गर्छन्, र कामको सुपरिवेक्षण गर्ने वा त्यो कसरी अघि बढिरहेको छ भनेर सोध्ने गर्दैनन्, अनि आफू चाहिँ काम नगरी अरूलाई अह्राउने हाकिमको जस्तो व्यवहार गर्छन्। यदि कसैले सुपरिवेक्षकको समस्याबारे रिपोर्ट गर्यो भने, झूटो अगुवाले भन्नेछ, ‘यो सानोतिनो समस्या मात्रै हो, ठीकै छ। तपाईँहरू आफैले यो कुरा सम्हाल्न सक्नुहुन्छ। मलाई नसोध्नुहोस्।’ समस्या रिपोर्ट गर्ने व्यक्तिले भन्छ, ‘त्यो सुपरिवेक्षक अल्छे भातमारा हो। उसले खान र मनोरञ्जन गर्नमा मात्रै ध्यान दिन्छ, र ऊ हात बाँधेर बस्छ। ऊ आफ्नो कर्तव्यमा अलिकति पनि कठिनाइ भोग्न चाहँदैन, र आफ्नो काम र जिम्मेवारीहरूबाट पन्छिन सधैँ छल गर्दै अल्याङटल्याङ गर्छ र बहाना बनाउँछ। ऊ सुपरिवेक्षक हुन उपयुक्त छैन।’ झूटो अगुवाले भन्छ, ‘सुपरिवेक्षकका रूपमा छनौट गरिँदा ऊ निकै राम्रो थियो। तपाईँले भन्नुभएको कुरा साँचो होइन, वा हो नै भने पनि, यो क्षणिक प्रकटीकरण मात्रै हो।’ झूटो अगुवाले सुपरिवेक्षकको परिस्थितिबारे थप कुरा पत्ता लगाउने प्रयास गर्नेछैन, बरु त्यो सुपरिवेक्षकले विगतमा कस्तो छाप पारेको थियो भन्ने आधारमा त्यो मामिलाबारे मूल्याङ्कन गरेर फैसला गर्छ। सुपरिवेक्षकमा रहेका समस्याहरूबारे जसले रिपोर्ट गरे पनि, झूटो अगुवाले तिनीहरूलाई बेवास्ता गर्छ। त्यो सुपरिवेक्षकले कुनै वास्तविक काम गरिरहेको हुँदैन, र मण्डलीको काम झन्डै ठप्प बनेको हुन्छ, तर झूटो अगुवालाई मतलब हुँदैन, मानौँ तिनीहरू यसमा संलग्न समेत छैनन्। कसैले सुपरिवेक्षकका समस्याहरू रिपोर्ट गर्दा तिनीहरूले देखे पनि नदेखे जस्तो गर्नु आफैमा पनि वाक्कलाग्दो कुरा हो। तर सबभन्दा घृणित कुराचाहिँ के हो? जब सुपरिवेक्षकमा रहेका साँच्चै गम्भीर समस्याहरूबारे मानिसहरूले तिनीहरूलाई रिपोर्ट गर्छन्, तिनीहरूले त्यो सुल्झाउने प्रयास गर्नेछैनन्, बरु हर प्रकारका बहानाहरूसमेत बनाउनेछन्: ‘यो सुपरिवेक्षकलाई मैले चिनेको छु, उसले परमेश्वरमा साँच्चै विश्वास गर्छ, उसमा कहिल्यै कुनै समस्या हुँदैन। उसमा सानो समस्या नै भयो भने पनि, परमेश्वरले उसलाई सुरक्षा र ताडना दिनुहुनेछ। उसले कुनै गल्ती गर्यो भने, त्यो ऊ र परमेश्वरबीचको कुरा हो—हामीले यसबारे चासो लिनु पर्दैन।’ झूटा अगुवाहरूले आफ्नै धारणा र कल्पनाअनुसार यसरी काम गर्छन्। … झूटा अगुवाहरूमा एउटा घातक खोट हुन्छ: तिनीहरू आफ्नै कल्पनामा आधारित भएर मानिसहरूलाई भरोसा गरिहाल्छन्। अनि यो सत्यतालाई नबुझेको कारणले हुने हो, होइन र? परमेश्वरका वचनहरूले भ्रष्ट मानवजातिको सारलाई कसरी खुलासा गर्छन्? परमेश्वरले समेत भरोसा नगर्ने मानिसहरूलाई तिनीहरूले चाहिँ किन भरोसा गर्नुपर्यो? झूटा अगुवाहरू अत्यन्तै अहङ्कारी र आत्मधर्मी हुन्छन्, होइन र? तिनीहरूले के सोच्छन् भने, ‘मैले यो व्यक्तिलाई गलत रूपमा मूल्याङ्कन गरेको हुन सक्दैन, मैले उपयुक्त भनी मूल्याङ्कन गरेको यो व्यक्तिमा कुनै पनि समस्याहरू नहुनुपर्ने हो; ऊ अवश्य नै खाने, पिउने, र मनोरञ्जन गर्ने काममा लिप्त हुने, वा ऐसआराम मन पराउने र कठिन परिश्रम गर्न मन नपराउने व्यक्ति होइन। ऊ अवश्य नै भरपर्दो र भरोसायोग्य छ। ऊ परिवर्तन हुनेछैन; यदि ऊ परिवर्तन भयो भने, म नै ऊबारे गलत थिएँ भन्ने अर्थ लाग्छ, होइन र?’ यो कस्तो प्रकारको तर्क हो? के तँ कुनै विशेषज्ञ होस्? के तँसँग एक्स-रे दृष्टि छ? के तँसँग त्यो विशेष सीप छ? तँ कुनै व्यक्तिसित एक-दुई वर्ष बस्न सक्छस् तर उसको प्रकृति सारलाई उदाङ्गो पार्ने उपयुक्त वातावरणविना तैँले ऊ साँच्चै को हो भनी देख्न सक्छस् र? यदि ऊ परमेश्वरद्वारा प्रकाश नगरिएको भए, तँ ऊसित तीनदेखि पाँच वर्षसम्म पनि सँगसँगै जिउन सक्थिस् र पनि तिनीहरूको प्रकृति सार कस्तो चाहिँ छ भन्ने कुरा देख्न तैँले अझै सङ्घर्ष गर्नुपर्थ्यो। अनि तैँले तिनीहरूलाई बिरलै देख्ने, तिनीहरूसित बिरलै रहने अवस्थामा त यो झन् कति साँचो हुन्छ? झूटा अगुवाहरूले व्यक्तिको अस्थायी छवि वा अरू कसैले तिनीहरूबारे गरेको सकारात्मक मूल्याङ्कनका आधारमा उसलाई लापरवाहीपूर्वक विश्वास गर्छन्, र त्यस्तो व्यक्तिलाई मण्डलीको कामको जिम्मेवारी सुम्पने आँट गर्छन्। यसमा, के तिनीहरू अत्यन्तै अन्धो बनिरहेका हुँदैनन् र? के तिनीहरूले लापरवाह व्यवहार गरिरहेका हुँदैनन् र? अनि झूटा अगुवाहरूले यसरी काम गर्दा, के तिनीहरू अत्यन्तै गैरजिम्मेवार भइरहेका हुँदैनन् र?” (वचन, खण्ड ५। अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू। अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू (३))। परमेश्वरका वचनहरूको खुलासाको सामना गर्दा, मलाई हृदयमा असाध्यै असहज महसुस भयो। परमेश्वरले झुटो अगुवा धारणा र कल्पनाहरूमा भर परेर काम गर्छ, र मानिसहरूलाई सजिलै भरोसा गर्छ भनेर खुलासा गर्नुभयो। उसले कुनै व्यक्तिले केही समय राम्रो काम गरेको देख्दा, उक्त व्यक्तिबारे सबै कुरा राम्रो छ र सधैँ राम्रो हुनेछ भनेर तुरुन्तै सोच्छ। अरूले उक्त व्यक्तिमा समस्या छ भनेर भन्दा समेत, उसले हृदयमा त्यो कुरा इन्कार गर्नेछ, अनि उक्त व्यक्तिको कामबारे गम्भीरतापूर्वक सुपरिवेक्षण र जाँच गर्नेछैन। त्यस अवधिमा, मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा कसरी ठ्याक्कै यसरी नै मानिसहरूलाई आँखा चिम्लेर भरोसा गरेँ भन्ने कुरा सम्झेँ। मैले आना केही वास्तविक काम गर्न सक्छिन् र निकै राम्ररी काम गर्छिन् भन्ने देखेँ, त्यसैले मैले उनको कामको अनुगमन वा जाँच गरिनँ, र माथिल्ला अगुवाहरूले मलाई सम्झाउँदासमेत, मैले त्यसलाई गम्भीरतापूर्वक लिइनँ। मैले अझै पनि मेरो हृदयमा आनालाई भरोसा गरेँ, उनले काम गर्नेछिन् भन्ने सोचेँ। त्यसैले, मैले उनको कामबारे विशेष रूपमा अनुगमन नगरी उनलाई सुसमाचार काममा भएका समस्याहरू सारांशीकरण गर्न छोटकरीमा सम्झाउने मात्र गरेँ। मैले आना काम गर्दा कुरा मात्र गर्छिन् र वास्तविक समस्याहरू समाधान गर्दिनन् भन्ने अपेक्षा गरेको थिइनँ। यसले गर्दा सुसमाचारको कामका नतिजाहरू खस्किए। यो सब मैले आनालाई आँखा चिम्लेर भरोसा गर्नु र उनको कामको अनुगमन नगर्नुको परिणाम थियो। पछि, मार्थाको कामको अनुगमन गर्दा पनि म उस्तै थिएँ। मैले उनीसँग केही कार्य सामर्थ्य छ र उनी केही वास्तविक काम गर्न सक्छिन् भन्ने सोचेँ, र त्यसैले उनीमाथि धेरै भरोसा राखेँ। मैले उनी आफ्नो कर्तव्य कसरी निर्वाह गर्छिन् भनेर विस्तारमा बिरलै सोधेँ, र उनको कामको जाँच वा सुपरिवेक्षण गरिनँ। मेरी सहकर्मी सिस्टरले मलाई सम्झाउँदा, मैले उनको कुरा सुनिनँ, र मार्थाको कामको अनुगमन गरिनँ। नतिजास्वरूप, उनका ब्रदर-सिस्टरहरूका समस्याहरू तुरुन्तै समाधान हुन सकेनन्, र उनी नकारात्मकतामा जिइन्, जसले कामलाई असर गऱ्यो। परमेश्वरले भन्नुभएको छ, अगुवा र कामदारहरूले बारम्बार कामको अनुगमन गर्नुपर्छ, आफ्ना ब्रदर-सिस्टरहरूका स्थिति र कठिनाइहरूबारे थाहा पाउनुपर्छ, सबैको कर्तव्यमा रहेका समस्या र विचलनहरू बुझ्नुपर्छ, अनि कामबारे बुझ्न र मार्गदर्शन गर्न व्यक्तिगत रूपमा भेट्नुपर्छ, समस्याहरू पत्ता लाग्दा ती तुरुन्तै समाधान गर्नुपर्छ भनेर भन्नुभयो। यो नै अगुवा र कामदारहरूले पूरा गर्नुपर्ने जिम्मेवारी हो; यसरी कर्तव्य निर्वाह गर्नु मात्र परमेश्वरको अभिप्रायअनुसार हुन्छ। तर, म लगातार आफ्नै धारणाहरू र कल्पनाहरूमा भर परेर जिएँ, मैले मानिसहरूलाई आँखा चिम्लेर भरोसा गरेँ। मैले आना र मार्थाले केही वास्तविक काम गर्न सक्छन् अनि उनीहरूलाई सुपरिवेक्षण र जाँचको आवश्यकता छैन भनेर विश्वास गरेँ, त्यसैले मैले उनीहरूको कामबारे विशेष रूपमा बिरलै अनुगमन गरेँ। के मेरो व्यवहार झुटो अगुवाको जस्तो थिएन र? मैले मानिसहरूको सार छर्लङ्ग देख्न सकिनँ, तैपनि मानिसहरूलाई लगातार आँखा चिम्लेर भरोसा गरेँ, उनीहरूको कामको अनुगमन गरिनँ। म साँच्चै एकदमै अन्धो थिएँ! एकदमै अहङ्कारी थिएँ! जब मैले यो कुरा बुझेँ, तब मलाई हृदयमा यति बेचैनी भयो कि हृदयमा छुरा रोपिएजस्तो लाग्यो। मैले आफ्नो कर्तव्य गैरजिम्मेवार ढङ्गले सम्हालेको थिएँ, तर परमेश्वरले मलाई हटाउनुभएन, बरु मलाई पश्चात्ताप गर्ने मौका दिनुभयो। मैले निरन्तर आत्मचिन्तन गर्नुपर्थ्यो र आफूलाई बुझ्नुपर्थ्यो।
एक दिन, मैले परमेश्वरका वचनहरूको अर्को खण्ड पढेँ, र आफ्ना समस्याहरूबारे अझ स्पष्ट दृष्टिकोण प्राप्त गरेँ। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “धेरैजसो मानिस ‘न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने’ भन्ने भनाइलाई सत्यताका रूपमा लिन्छन्, अनि यसद्वारा बहकिन्छन् र बन्धनमा पर्छन् …। मानिसहरूलाई छनौट वा प्रयोग गर्दा तिनीहरू यसको बाधा र प्रभावमा पर्छन्, र यसैलाई आफ्ना कार्यहरू नियन्त्रण गर्न समेत दिन्छन्। फलस्वरूप, धेरै अगुवा र कामदारहरूले मण्डलीको कामको जाँच गर्दा र मानिसहरूलाई बढुवा र प्रयोग गर्दा सधैँ कठिनाइ र आशङ्काहरू महसुस गर्छन्। अन्त्यमा, तिनीहरूले ‘न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने’ भन्ने शब्दहरूद्वारा आफूलाई सान्त्वना दिन मात्र सक्छन्। जब तिनीहरू कामको जाँच वा सोधपुछ गर्छन्, तब यस्तो सोच्छन्, ‘“न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने।” मैले मेरा दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई भरोसा गर्नुपर्छ, आखिर पवित्र आत्माले नै मानिसहरूको छानबिन गर्नुहुन्छ, त्यसकारण मैले सधैँ शङ्का गरेर अरूको सुपरिवेक्षण गर्नु हुँदैन।’ तिनीहरू यो वाक्यांशद्वारा प्रभावित भएका हुन्छन्, होइन र? यो वाक्यांशको प्रभावबाट आउने परिणामहरू के-के हुन्? सर्वप्रथम, यदि कुनै व्यक्ति ‘न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने’ भन्ने यस दृष्टिकोणसँग सहमत हुन्छ भने, के उसले अरूको काम निरीक्षण र निर्देशन गर्नेछ? के उसले मानिसहरूको काममा सुपरिवेक्षण र अनुगमन गर्नेछ? यदि यस व्यक्तिले आफूले प्रयोग गर्ने सबैलाई भरोसा गर्छ अनि तिनीहरूलाई तिनीहरूको काममा कहिल्यै निरीक्षण वा निर्देशन गर्दैन, अनि तिनीहरूलाई कहिल्यै सुपरिवेक्षण गर्दैन भने, के उसले बफादारीका साथ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको हुन्छ? के उसले दक्षतापूर्वक मण्डलीका काम अघि बढाउन र परमेश्वरको आज्ञा पूरा गर्न सक्छ? के ऊ परमेश्वरको आज्ञाप्रति बफादार भइरहेको हुन्छ? दोस्रो, यो परमेश्वरको वचन र आफ्नो कर्तव्य पालन गर्न नसक्नु मात्रै होइन, यो त शैतानको युक्ति र संसारसँग व्यवहार गर्ने शैतानी दर्शनलाई सत्यताका रूपमा लिएर त्यसैलाई पछ्याउनु र अभ्यास गर्नु पनि हो। तैँले शैतानको आज्ञापालन गरिरहेको र शैतानी दर्शनअनुसार जिइरहेको हुन्छस्, होइन र? तँ परमेश्वरमा समर्पित हुने व्यक्ति होइनस्, झन् परमेश्वरका वचनहरू पालना गर्ने व्यक्ति हुनु त परको कुरा हो। तँ हदैको बदमास होस्। परमेश्वरका वचनहरूलाई पन्छाएर शैतानी वाक्यांशलाई स्विकार्दै त्यसैलाई सत्यताका रूपमा अभ्यास गर्नु सत्यता र परमेश्वरलाई धोका दिनु हो! तँ परमेश्वरको घरमा काम गर्छस्, तैपनि तेरो कामका सिद्धान्तहरू शैतानी तर्क र संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शन हुन्; तँ कस्तो व्यक्ति होस्? यो त परमेश्वरलाई विश्वासघात गर्ने र परमेश्वरलाई अत्यन्तै लज्जित पार्ने व्यक्ति हो। यो कार्यको सार के हो? खुलेआम परमेश्वरलाई निन्दा गर्नु र खुलेआम सत्यतालाई इन्कार गर्नु। के यसको सार त्यही होइन र? (हो।) तैँले परमेश्वरको इच्छा नपछ्याउनेबाहेक, शैतानको एउटा दुष्ट भनाइ र संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शनहरूलाई मण्डलीमा व्याप्त हुन दिइरहेको हुन्छस्। यसो गरेर, मण्डलीभित्र तँ शैतानको मतियार बन्छस् र शैतानलाई मण्डलीभित्र त्यसका क्रियाकलाप गर्न सघाउँछस्, अनि मण्डलीको काममा बाधा र अवरोध पुर्याउँछस्। यस समस्याको सार निकै गम्भीर छ, होइन र?” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। परिशिष्ट एक: सत्यता के हो)। परमेश्वरका वचनहरू मनन गरेपछि, मैले यी दुई सिस्टरको कामबारे जाँच नगर्नुको कारण म “न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने” भन्ने शैतानी दर्शनद्वारा प्रभावित भएकाले गर्दा रहेछ भन्ने बुझेँ। पहिले, मैले कामको अनुगमन गर्दा, उनीहरू केही वास्तविक समस्या समाधान गर्न सक्छन् र उनीहरूमा केह हदसम्म कार्य सामर्थ्य छ भन्ने देखेँ, र त्यसैले मैले उनीहरूमा धेरै भरोसा राखेँ। मैले निरन्तर उनीहरूको कामको अनुगमन वा जाँच गर्नु पर्दैन र कहिलेकाहीँ उनीहरूका स्थिति र कठिनाइहरूबारे छोटकरीमा सोध्नु मात्र पर्छ र त्यति गरे पुग्छ भन्ने सोचेँ। मैले उनीहरूको काम सुपरिवेक्षण वा जाँच नगरेको, र उनीहरूका वास्तविक कठिनाइहरू तुरुन्तै पत्ता लगाएर समाधान गर्न नसकेको हुनाले, कामको प्रगतिमा असर पऱ्यो। मलाई राम्ररी थाहा थियो, कामको अनुगमन र जाँच गर्नु मेरो जिम्मेवारी हो, र मैले काममा भएका कठिनाइ र समस्याहरू तुरुन्तै पत्ता लगाएर समाधान गर्नुपर्छ। यसरी मात्र कामले निरन्तर प्रगति गर्न सक्थ्यो। तर, म आफ्नो आत्मआचरण र कार्यहरूमा “न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने” भन्ने सोच र दृष्टिकोणमा भर परेँ। मैले आफ्नो कर्तव्यलाई असाध्यै अनादरपूर्ण रूपमा लिएँ, म झाराटारुवा भएँ, र ममा जिम्मेवारीबोध थिएन। मैले अनुगमन वा जाँच गर्नुपर्ने कामको अनुगमन वा जाँच गरिनँ, जसले गर्दा सुसमाचारको कामको प्रगतिमा असर पऱ्यो। वास्तवमा, कहिलेकाहीँ सुसमाचार कामका नतिजाहरू खस्किएका, वा ब्रदर-सिस्टरहरू आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नमा त्यति सक्रिय नभएका देख्दा, मैले उनीहरूको कामको अनुगमन र जाँच गर्नुपर्छ भन्ने बुझेको थिएँ। तर, मैले आफ्ना धारणा र कल्पनाहरूका आधारमा, उनीहरूले त्यो गर्नेछन् र मैले उनीहरूबारे अनुगमन गर्नु पर्दैन भन्ने सोचेँ, र त्यसैले उनीहरूमा धेरै भरोसा राखेँ। मैले “न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने” भन्ने दृष्टिकोणलाई सत्यता ठानेँ, र त्यसै रूपमा अभ्यास र पालन गरेँ; मैले सिद्धान्तहरूअनुसार आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिनँ, र अन्ततः थाहै नपाई काममा ढिलाइ गरेँ। म लगातार “न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने” भन्ने संसारसँग व्यवहार गर्ने शैतानी दर्शनको भरमा जिएँ, र यदि मैले उनीहरूको कामको अनुगमन गरेँ भने, मैले उनीहरूलाई भरोसा नगरिरहेको हुनेछु भन्ने सोचेँ। मैले परमेश्वरका वचनहरूअनुसार अभ्यास गरिनँ। यसको प्रकृति सत्यतालाई इन्कार गर्नु हो। यो परमेश्वरको प्रतिरोध गर्नु हो! यदि म यी सोच र दृष्टिकोणहरूअनुसार जिइरहन्थेँ भने, आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न सक्नेथिइनँ, र अन्ततः खुलासा भई हटाइनेथिएँ। यो सोच्दा, मलाई पछुतो र आत्मग्लानि भयो, र आँखाबाट आँसु झरिरहे। म प्रार्थना गर्न परमेश्वरसामु आएँ, “प्यारो परमेश्वर, मैले मानिसहरूलाई सहजै भरोसा गरेँ र आफ्नो कर्तव्य राम्रोसँग निर्वाह नगरेर, मेरा पछाडि अपराधहरू छाडेँ। म तपाईँसामु पश्चात्ताप गर्न चाहन्छु।” प्रार्थना गरिसकेपछि, मलाई हृदयमा एकदमै निश्चिन्त महसुस भयो। पछि, मैले निरन्तर उनीहरूको कामको अनुगमन र जाँच गरेँ, अलि-अलि गर्दै समस्याहरू समाधान गरेँ। मेरा ब्रदर-सिस्टरहरू पनि आफ्नो कर्तव्यमा पहिलेभन्दा बढी सक्रिय भए।
एक बिहान उपासनाको समयमा, मैले एउटा अनुभवात्मक गवाही लेख पढेँ। त्यसमा परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड उद्धृत थियो जसले कामकुरालाई हेर्ने मेरो दृष्टिकोण बदलिदियो। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “के तिमीहरू ‘न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने’ भन्ने दृष्टिकोण सही छ भनेर विश्वास गर्छौ? के यो वाक्यांश सत्यता हो? परमेश्वरको घरको काममा र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने क्रममा उसले किन यो वाक्यांश प्रयोग गर्छ? यसमा के समस्या छ? ‘न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने’ भन्ने भनाइ अवश्य नै गैरविश्वासीका शब्दहरू, शैतानबाट आएका शब्दहरू हुन्—त्यसोभए उसले किन तिनलाई सत्यताका रूपमा लिन्छ? उसले यी शब्दहरू सही हुन् कि गलत हुन् भनेर किन भन्न सक्दैन? यी स्पष्ट रूपमै मान्छेका शब्दहरू, भ्रष्ट मानवजातिका शब्दहरू हुन्, ती सत्यता हुँदै होइनन्, ती परमेश्वरका वचनहरूको पूर्ण विपरीत छन्, र तिनलाई मानिसका कार्यहरू, आत्मआचरण, र परमेश्वरको आराधनाको मापदण्डका रूपमा लिनु हुँदैन। त्यसोभए, यो वाक्यांशलाई कसरी लिनुपर्छ? यदि तैँले साँच्चै नै खुट्ट्याउन सक्छस् भने, तैँले तेरो अभ्यासको सिद्धान्तका रूपमा यसको सट्टा कस्तो सत्यता सिद्धान्त प्रयोग गर्नुपर्छ? त्यो ‘आफ्नो सारा हृदय, सारा प्राण र सारा मनले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नु’ भन्ने हुनुपर्छ। सारा हृदय, सारा प्राण, र सारा मनले काम गर्नु भनेको कोहीद्वारा नियन्त्रित नहुनु हो; यो एउटै हृदय र मनको हुनु हो, त्योबाहेक अरू केही होइन। यो तेरो जिम्मेवारी र कर्तव्य हो, र यसलाई तैँले राम्ररी पूरा गर्नुपर्छ, किनभने यसो गर्नु पूर्ण रूपमा स्वाभाविक र न्यायोचित कुरा हो। तैँले जस्तोसुकै समस्याहरू सामना गरे पनि, सिद्धान्तहरूअनुसार काम गर्नुपर्छ। तिनलाई जसरी सम्हाल्नुपर्ने हो, त्यसरी सम्हाल्; यदि काटछाँट गर्नु परे पनि गर्, र बर्खास्त गर्नु परे पनि गर्। सङ्क्षेपमा भन्दा, परमेश्वरका वचनहरू र सत्यताअनुसार काम गर्। के सिद्धान्त यही होइन र? के यो ‘न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने’ भन्ने वाक्यांशको ठिक उल्टो छैन र? न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने भन्नुको अर्थ के हो? यसको अर्थ यदि तैँले कुनै व्यक्तिलाई रोजगारी दिइस् भने, तैँले ऊमाथि शङ्का गर्नु हुँदैन, उसलाई लगाम लगाउन छोड्नुपर्छ, उसको सुपरिवेक्षण गर्नु हुँदैन, र उसलाई जसरी मन लाग्छ त्यसरी काम गर्न दिनुपर्छ; र यदि तँलाई त्यस व्यक्तिप्रति शङ्का लाग्छ भने, तैँले उसलाई काममा लगाउनु हुँदैन। के यसको अर्थ यही होइन र? यो अत्यन्तै गलत छ। मानवजातिलाई शैतानले गहन रूपमा भ्रष्ट तुल्याएको छ। हरेक व्यक्तिमा शैतानी स्वभाव हुन्छ, र उसले परमेश्वरलाई विश्वासघात गर्न र उहाँको प्रतिरोध गर्न सक्छ। कोही पनि भरपर्दो हुँदैन भन्दा हुन्छ। यदि कुनै व्यक्तिले हदैसम्म कसम खाए पनि, यसको कुनै अर्थ हुँदैन, किनभने मानिसहरू आफ्नो भ्रष्ट स्वभावद्वारा बाँधिएका हुन्छन् र आफूलाई नियन्त्रण गर्न सक्दैनन्। तिनीहरूले परमेश्वरको न्याय र सजाय स्वीकार गरेपछि मात्र आफ्नो भ्रष्ट स्वभावको समस्या समाधान गर्न, र परमेश्वरको प्रतिरोध गर्ने र उहाँलाई धोका दिने समस्या पूर्ण रूपमा समाधान गर्न सक्छन्—मानिसहरूका पापहरूको जड समाधान गर्न सक्छन्। परमेश्वरको न्याय र शुद्धीकरण अनुभव गरेर मुक्ति हासिल नगरेकाहरू भरपर्दो हुँदैनन्। तिनीहरू भरोसा गर्न लायक हुँदैनन्। त्यसकारण, तैँले जब कसैलाई प्रयोग गर्छस्, तब उसलाई सुपरिवेक्षण गर्ने र निर्देशन दिने गर्नैपर्छ। साथै, तैँले तिनीहरूलाई काटछाँट गर्ने, र बारम्बार सत्यतामा सङ्गति दिने गर्नैपर्छ, अनि यसरी मात्रै तैँले तिनीहरूलाई निरन्तर प्रयोग गर्न सकिन्छ कि सकिँदैन भनेर स्पष्ट देख्न सक्नेछस्। यदि कतिपय मानिसले सत्यता स्विकार्न, काटछाँट स्विकार्न, बफादारीपूर्वक कर्तव्य निर्वाह गर्न, र जीवनमा निरन्तर प्रगति गर्न सक्छन् भने, तिनीहरू मात्रै प्रयोग गर्न योग्य मानिस हुन्छन्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। परिशिष्ट एक: सत्यता के हो)। परमेश्वरका वचनहरू मनन गरेपछि, मैले व्यक्तिको कार्य सामर्थ्य जस्तोसुकै भए पनि, उसको क्षमता जेसुकै भए पनि, उसले काम गर्ने तरिका जाने पनि नजाने पनि, वा उसले जतिसुकै सत्यता बुझे पनि, उसको कामबारे सधैँ अनुगमन गरिनैपर्छ भन्ने मैले बुझेँ। किनकि सबै मानिस शैतानद्वारा अत्यन्तै गहन रूपमा भ्रष्ट तुल्याएका छन्, र सबैले भ्रष्ट स्वभावहरूमा भर परेर काम गर्ने सम्भावना हुन्छ। कोही पनि व्यक्ति, चाहे ऊ जोसुकै होस्, सत्यता प्राप्त गरेर मुक्ति नपाएसम्म भरपर्दो वा भरोसायोग्य हुँदैन। अगुवा र कामदारहरूका रूपमा, हामीले तुरुन्तै कामको सुपरिवेक्षण र जाँच गर्नैपर्छ, कामको प्रगतिबारे जानकारी लिनैपर्छ, समस्याहरू देखिँदा औँल्याउनैपर्छ र आवश्यक परेको ठाउँमा सहयोग गर्नैपर्छ, गम्भीर समस्याहरू हुँदा मानिसहरूलाई काँटछाँट गर्नैपर्छ, र तुरुन्तै समस्याहरू पत्ता लगाएर समाधान गर्नैपर्छ। यो मात्रै वास्तविक काम गर्नु हो। त्यसपछि, मैले वास्तवमै ब्रदर-सिस्टरहरूको कामको अनुगमन, सुपरिवेक्षण र जाँच गरेँ।
एकपटक, मार्थाको कामको अनुगमन गर्दै र जानकारी लिँदै गर्दा, मैले एक सुसमाचार डिकनले वास्तविक काम नगरिरहेको र उनलाई बर्खास्त गर्नुपर्ने कुरा थाहा पाएँ। त्यसैले मार्था र मैले त्यस डिकनलाई बर्खास्त गऱ्यौँ। बर्खास्त गरेपछि, हामीले डिकन पदका लागि उपचुनाव गर्नुपर्ने भयो, र मैले मार्थालाई अध्यक्षता गर्न भनेँ, र यो काम अब कसरी गर्ने भन्नेबारे उनीसँग सङ्गति गरेँ। मैले मनमनै सोचेँ, “उनले यी कामहरू पहिले गरेकी छिन्। अहिले मैले उनीसँग यसबारे सङ्गति पनि गरेको छु, त्यसैले उनले निश्चित रूपमा ती राम्ररी गर्नेछिन्। मैले उनलाई थप सुपरिवेक्षण गर्नु पर्दैन।” यसबेला, मलाई मेरा सोचहरू गलत रहेछन् भन्ने महसुस भयो। मैले मानिसहरूलाई आँखा चिम्लेर भरोसा गर्दा र उनीहरूको कामबारे जाँच वा अनुगमन नगर्दा, काममा गम्भीर असर परेको समयलाई सम्झेँ। मैले आफ्नो पुरानो समस्यालाई फेरि उत्पन्न हुन दिनु हुँदैनथ्यो। मैले आफूले पहिले पढेको परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड सम्झेँ: “मानिसहरूले सत्यता अझै प्राप्त गरेका छैनन् भने, तिनीहरू भरहीन र विश्वासहीन हुन्छन्। तिनीहरू विश्वासहीन हुन्छन् भन्नुको अर्थ के हो? यसको अर्थ तिनीहरूलाई कठिनाइ वा बाधाहरू आइपर्दा, तिनीहरू पतन हुने, साथै नकारात्मक र कमजोर बन्ने सम्भावना हुन्छ भन्ने हो। के प्रायजसो नकारात्मक र कमजोर भइरहने मानिस विश्वासयोग्य हुन्छ? अवश्यै हुँदैन। तर सत्यता बुझ्ने मानिसहरू फरक हुन्छन्। साँच्चिकै सत्यता बुझ्ने मानिसहरूमा अवश्यै परमेश्वरको डर मान्ने, र उहाँप्रति समर्पित हुने हृदय हुन्छ, र परमेश्वरको डर मान्ने हृदय भएका मानिसहरू मात्रै विश्वासयोग्य मानिस हुन्; परमेश्वरको डर मान्ने हृदय नभएका मानिसहरू विश्वासयोग्य हुँदैनन्। परमेश्वरको डर मान्ने हृदय नभएका मानिसहरूलाई कसरी व्यवहार गर्नुपर्छ? अवश्य पनि तिनीहरूलाई प्रेमपूर्ण सहयोग र साथ दिइनुपर्छ। तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा, तिनीहरूलाई अझ बढी अनुगमन गर्नुपर्छ, र अझ धेरै सहयोग र निर्देशन दिनुपर्छ; त्यसपछि मात्रै तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य प्रभावकारी रूपमा पूरा गर्न सक्छन् भन्ने सुनिश्चित हुन्छ। अनि यसो गर्नुको उद्देश्य के हो? मुख्य उद्देश्य परमेश्वरको घरको काम कायम राख्नु हो। सहायक उद्देश्यचाहिँ तुरुन्तै समस्याहरू पहिचान गर्नु, तिनीहरूलाई आपूर्ति गर्नु, सहयोग गर्नु, वा काटछाँट गर्नु, तिनीहरूको विचलनलाई सच्याउनु, र तिनीहरूका कमीकमजोरी र त्रुटिहरू पूर्ति गर्नु हो। यो मानिसहरूका लागि फाइदाजनक हुन्छ; यसमा दुर्भावपूर्ण कुरा केही हुँदैन” (वचन, खण्ड ५। अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू। अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू (७))। परमेश्वरका वचनहरू मनन गर्दा, मैले उप्रान्त आफैलाई भरोसा गर्ने आँट गरिनँ। मैले डिकनको उपचुनावसम्बन्धी अवस्थाबारे जानकारी लिन हतारिँदै मार्थालाई भेटेँ। नतिजास्वरूप, मैले उनी अरू काममा व्यस्त छिन् र उनले उपचुनावलाई थाती राखेकी छिन् भन्ने थाहा पाएँ। पछि, मैले उनलाई कर्तव्यमा बोझ नलिएको र काममा ढिलाइ गरेको कुरामा खुलासा गरेँ, र उनी हतार-हतार उपचुनाव आयोजना गर्न गइन्। त्यसपछि, मैले मार्था जिम्मेवार रहेका अरू कामहरूबारे पनि वास्तवमै जानकारी लिएँ र तिनमा पनि केही समस्या पत्ता लगाएँ। मैले यी समस्याहरू समाधान गर्न तुरुन्तै सङ्गति गरेँ, र केही समयपछि, मण्डलीको काममा केही प्रगति देखिन थाल्यो। यसरी अभ्यास गर्दा, मेरो हृदयले धेरै चैन महसुस गर्यो।
अनुभवको यस अवधिमार्फत्, मैले स्पष्ट रूपमा के देखेँ भने शैतानले मानिसहरूभित्र हालेको “न त आफूले रोजगारी दिनेहरूलाई शङ्का गर्ने, न त आफूले शङ्का गर्नेहरूलाई रोजगारी दिने” भन्ने विचार गलत र हास्यास्पद रहेछ। त्यसबाहेक, यो सत्यताप्रति शत्रुवत् छ। मैले सत्यता सिद्धान्तहरूअनुसार कामबारे सुपरिवेक्षण र अनुगमन कसरी गर्ने भनेर पनि बुझेँ। परमेश्वरलाई धन्यवाद!
