११. के हामीले पारम्परिक सद्गुणहरूअनुसार आफूलाई आचरणमा ढाल्नुपर्छ?
प्राथमिक विद्यालयमा छँदा, एउटा पाठले ममा गहिरो छाप छोडेको थियो—त्यो थियो, कोङ रोङले नासपाती अरूलाई दिएको कथा। कोङ रोङले सबैभन्दा ठूला नासपातीहरू आफ्ना दाजु र भाइलाई दिए, जबकि आफूले चाहिँ सबैभन्दा सानो लिए, जसले गर्दा उनले आफ्नो बुबाको प्रशंसा पाए। उनको कथालाई तीन चरित्र क्लासिकमा अभिलेख गरिएको थियो। त्यसबेला, मैले उनको नैतिक आचरणको साँच्चै प्रशंसा गरेँ, र आफू पनि त्यस्तै बच्चा बन्नेछु भन्ने अठोट गरेँ। त्यसैले, बाल्यकालदेखि नै, मसँग कुनै अत्यन्तै स्वादिष्ट वा रमाइलो कुरा हुँदा, मलाई त्यसको तीव्र चाहना भए पनि, म कोङ रोङको नक्कल गर्दै आफ्ना दिदी र बहिनीहरूलाई दिन्थेँ, त्यसका लागि कहिल्यै झगडा गर्दिनथेँ। यस कुराका लागि मेरा दिदीबहिनीहरू मलाई धेरै मन पराउँथे, र मेरा ठूलाबडाहरूले त मेरो झनै प्रशंसा गर्दै, अरू बच्चाहरूलाई मबाट सिक्न भन्नुहुन्थ्यो। यसले गर्दा मलाई मानिसहरूमा यस्तै मानवीय गुण हुनुपर्छ भन्ने लाग्यो। परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि, म आफ्ना ब्रदर-सिस्टरहरूसँग यसरी नै व्यवहार गर्थेँ। मेरो कर्तव्य र जीवन दुवैमा, मैले कहिल्यै चीजहरूका लागि झगडा गरिनँ। हरेक कुरामा, मैले सधैँ अरूलाई पहिलो प्राथमिकता दिएँ। त्यसैले, ब्रदर-सिस्टरहरूले मलाई राम्ररी स्विकारेका थिए, र सबैले म घुलमिल हुन सजिलो, निःस्वार्थी, र अरूको ख्याल गर्ने खालकी छु भन्थे। यसरी व्यवहार गरेकोमा मलाई आफैप्रति धेरै गर्व थियो, र मलाई सधैँ मेरो आफ्नै मानवता असल छ भन्ने लाग्थ्यो। पछि, निश्चित तथ्यहरूद्वारा प्रकाश गरिएपछि, मैले अन्ततः मेरो भ्रामक दृष्टिकोणबारे केही बुझाइ प्राप्त गरेँ।
सन् २०२२ को जनवरीमा, सुसमाचारको कामको आवश्यकताका कारण, धेरै नयाँ सुसमाचार प्रचारक र मलजल गर्ने कामदारहरू खोज्नुपर्ने भयो, त्यसैले मैले मलजल गर्नेहरूका रूपमा संवर्धन गर्न सम्भावित व्यक्तिहरू अथक रूपमा खोजेँ। कहिलेकाहीँ, जब मैले मलजल गर्नका लागि उपयुक्त ब्रदर-सिस्टरहरू भेट्टाउँथेँ, सुसमाचार प्रचारकहरू मभन्दा एक कदम अगाडि तिनीहरूकहाँ पुगिसकेका हुन्थे। यसले गर्दा म निकै दुःखी हुन्थेँ, तर मलाई यो कुरा भन्न निकै लाज लाग्थ्यो, किनभने मलाई सबैले स्वार्थी र प्रतिस्पर्धी ठान्नेछन् भन्ने लाग्थ्यो। त्यसैले, मैले एउटा उपाय निकालेँ। मैले जानाजानी मलजल डिकनलाई एउटा सन्देश पठाएँ, जसमा मलजल गर्नका लागि उपयुक्त मानिसहरूलाई सुसमाचार प्रचारकहरूले लगिरहेका छन् भनेर बताएँ। यसले गर्दा मलजल डिकन सुसमाचार प्रचारकहरूप्रति पूर्वाग्रही भए र उनीहरूबीच सामञ्जस्यपूर्ण सहकार्य असम्भव भयो। जब एक माथिल्लो तहकी अगुवाले यसबारे थाहा पाइन्, उनले मलाई कडा काँटछाँट गरिन् र कलहको बीउ रोप्ने कुराहरू बोलेको र मण्डलीको काममा अवरोध गरेकोमा मेरो खुलासा गर्नुभयो। काँटछाँट गरिएकोमा म दुःखी भएँ, तर मैले कुनै पनि तरिकाले चिन्तन गरिनँ वा आफूलाई चिनिनँ।
पछि, मैले लाइस नाम गरेकी एउटी सिस्टरको क्षमता र बुझाइ राम्रो भएको, त्यसैले मलजलको कामका लागि धेरै उपयुक्त भएको सुनेँ। म नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्नका लागि यी सिस्टरलाई सारिदिन अनुरोध गर्न मण्डली अगुवाकहाँ गएँ। तर सुसमाचार प्रचार गर्नका लागि तुरुन्तै मानिसहरूको आवश्यकता भएकले, मण्डली अगुवाले त्यो कर्तव्य निर्वाह गर्न लाइसलाई पठाइन्। जब मैले यो खबर सुनेँ, मलाई धेरै दुःख लाग्यो, र मण्डली अगुवासँग यसबारे कुरा गर्न चाहेँ, तर मैले सोचेँ, यदि मैले यसो गरेँ भने, मेरा दाजुभाइ दिदीबहिनीहरूले पक्कै पनि मलाई स्वार्थी र झगडालु ठान्नेछन्। मैले आफैलाई भनेँ, “अहँ, म यसो गर्दिनँ। यसरी त म उदार र असल स्वभावकी देखिनेछु।” त्यसैले मैले आफ्नो आफ्नो रिस दबाएँ, र ढोँग गर्दै लाइसका लागि खुसी छु, अनि मलजलको काम र सुसमाचारको काम दुवै मण्डलीका काम हुन् भनेर भनेँ। केही समयपछि नै, मैले मण्डली अगुवाले यसो भनेको सुनेँ, “ब्रदर जेरोमको क्षमता राम्रो छ र उनको बुझाइ शुद्ध छ।” म यो ब्रदर नयाँ विश्वासीहरूलाई मलजल गर्न आऊन् भन्ने चाहन्थेँ, तर अप्रत्याशित रूपमा, मण्डली अगुवाले उनलाई सुसमाचार प्रचारक हुन पठाइसकेको भनिन्। त्यसपछि मैले सहन सकिनँ। पछिल्लो पटक, उनले लाइसलाई सुसमाचार प्रचार गर्न भनेकी थिइन्। उनले जेरोमलाई किन सुसमाचारको काममा पनि खटाइन्? हामीलाई मलजलको काम गर्न मानिसहरू चाहिएको थियो। त्यसैले, मैले मण्डली अगुवालाई स्थितिबारे बताएँ। मेरो कुरा सुनेपछि, उनले भनिन्, “मलजलको काममा उनको बढी आवश्यकता भएकाले, म जेरोमलाई तिमीकहाँ नै छोडिदिन्छु।” तर मैले मण्डली अगुवाले उनलाई सुसमाचारको कामका लागि पठाइसकेकीले, यदि मैले उनलाई लिन जिद्दी गरेँ भने, सुसमाचार प्रचारकहरूले मलाई स्वार्थी र मैले असल मानिसहरूलाई लैजान जिद्दी गरेकी भन्लान् भन्ने महसुस गरेँ। त्यसैले, मैले उनलाई सुसमाचार प्रचार गर्न दिने निर्णय गरेँ। यसले मेरो मानवता असल छ, म स्वार्थी छैनँ, र म अरूको ख्याल गर्न सक्छु भन्ने देखाउँथ्यो। समूहमा, मैले जेरोम एक असल सुसमाचार प्रचारक हुनेछन् भनेर सन्देश पठाएँ, र खुसीयालीपूर्ण र रमाइला इमोजीहरूको एक श्रृंखला पठाएँ। वास्तवमा, यो सबै नाटक थियो। मेरो मनस्थिति एकदमै खराब थियो, र म गुनासोले भरिएको थिएँ। अगुवाले कसरी सुसमाचारको कामलाई मात्र प्रतिभाशाली व्यक्तिहरू चाहिन्छ भनेर सोच्न सकिन्? उनले हाम्रा वास्तविक कठिनाइहरू देखिनन्। मैले जति धेरै सोचेँ, मलाई त्यति नै धेरै दुःख लाग्यो।
केही दिनपछि, अर्को घटना घट्यो—अगुवाले हामीलाई हालसालै संवर्धन गरिएका व्यक्तिहरूबारे रिपोर्ट गर्न भनिन्। मैले सुसमाचार प्रचारकहरूले हामी मलजल गर्ने कामदारहरूभन्दा धेरै मानिसहरूलाई संवर्धन गरिरहेको देखेँ, र मैले त्यसपछि सहनै सकिनँ। मेरो मन तुरुन्तै असन्तुष्टि र गुनासोले भरियो। उनीहरूले यति धेरै मानिसहरूलाई संवर्धन गरिरहेका छन् भन्ने अपेक्षा मैले गरेको थिइनँ। मैले त लाइस र जेरोम पनि उनीहरूलाई नै दिएकी थिएँ। यो धेरै अन्यायपूर्ण थियो! अब, मलजल गर्ने कामदारहरूभन्दा सुसमाचार प्रचारकहरू धेरै थिए। भविष्यमा आउने ठूलो सङ्ख्याका नयाँ विश्वासीहरू, र हामीसँग कति थोरै मलजल गर्नेहरू छन् भन्नेबारे सोच्दा, मैले धेरै दबाब, साथै मेरो अगुवाप्रति पनि पूर्वाग्रह पनि महसुस गरेँ। मलाई उनी सुसमाचारको कामबारे मात्र सोच्छिन्, र मलजलको कामबारे सोच्ने कोही छैन जस्तो लाग्यो। मैले यसबारे जति धेरै सोचेँ, म त्यति नै दुःखी भएँ, र मैले आफूलाई रुनबाट रोक्न सकिनँ। सुसमाचार डिकन र मण्डली अगुवाले समूहका नयाँ विश्वासीहरूबारे उत्साहपूर्वक कुरा गरिरहेको हेर्दा, मैले आफू बाहिरिया भएजस्तो महसुस गरेँ। म यति निराश भएँ कि मैले समूह छोड्न समेत चाहें। त्यो दिन मध्याह्न, म यति दुःखी भएँ कि मैले खाना खान पनि सकिनँ। म ओछ्यानमा एक्लै पल्टिएर भक्कानिएर रोएँ; मलाई लाग्यो, म यसरी नै चलिरहेँ भने, पक्कै बिरामी पर्नेछु। जब एउटी सिस्टरले मेरो स्थिति देखिन्, उनले भनिन्, म सीधै कुरा गर्दिनँ र आफूलाई ढाकछोप गर्छु ताकि अरूले मलाई उदार ठानून् र मलाई उच्च नजरले हेरून्। मेरी सिस्टरले सम्झाएपछि, मैले अन्ततः आत्मचिन्तन गर्न थालेँ। परमेश्वरको वचनमा, मैले यी खण्डहरू पढेँ: “वास्तवमा फरिसी के हो भन्ने कुरा के तिमीहरूलाई थाहा छ? के तिमीहरूको छेउछाउमा कुनै फरिसीहरू छन्? यी मानिसहरूलाई किन ‘फरिसीहरू’ भनिन्छ? फरिसीहरूलाई कसरी व्याख्या गरिन्छ? तिनीहरू ढोँगी, पूर्ण रूपमा बनावटी मानिसहरू हुन्, र तिनीहरूले आफूले गर्ने हरेक काममा नाटक गर्छन्। तिनीहरूले के नाटक गर्छन्? आफू असल, दयालु, र सकारात्मक भएको नाटक गर्छन्। के तिनीहरू वास्तवमा यस्तै हुन्छन् त? बिलकुलै हुँदैनन्। तिनीहरू ढोँगीहरू भएका हुनाले, तिनीहरूमा देखिने र प्रकट हुने हरेक कुरा झूटो हुन्छ; यो सबै बहाना हो—यो तिनीहरूको साँचो रूप होइन। तिनीहरूको साँचो अनुहार कहाँ लुकेको हुन्छ? यो अरूले कहिल्यै नदेख्ने गरी तिनीहरूको हृदयभित्रको गहिराइमा लुकेको हुन्छ। बाहिर देखिने हरेक कुरा नाटक हुन्छ, यो सबै बनावटी हुन्छ, तर तिनीहरूले मानिसहरूलाई मात्र मूर्ख बनाउन सक्छन्; परमेश्वरलाई मूर्ख बनाउन सक्दैनन्। … अरूको लागि, यस्ता मानिसहरू अत्यन्तै भक्त र नम्र देखिन सक्छन्, तर यो वास्तवमा देखावटी मात्र हो; तिनीहरू सहनशील, धैर्य, र प्रेमिलो देखिन्छन्, तर यो वास्तवमा बहाना मात्र हो; तिनीहरूले परमेश्वरलाई प्रेम गर्छौँ भनी भन्छन्, तर त्यो वास्तवमा नाटक मात्र हो। अरूले यस्ता मानिसहरूलाई पवित्र सोच्छन्, तर यो वास्तवमा नौटङ्की मात्र हुन्छ। साँचो रूपमा पवित्र व्यक्तिलाई कहाँ भेट्न सकिन्छ? मानव पवित्रता सबै देखावटी हो। यो सबै नाटक र बहाना मात्र हो। बाहिरी रूपमा, तिनीहरू परमेश्वरप्रति अर्पित देखिन्छन्, तर वास्तवमा तिनीहरूले अरूले देखून् भनेर मात्रै कार्य प्रदर्शन गरिरहेका हुन्छन्। जब कसैले हेरिरहेका हुँदैनन्, तिनीहरू अलिकति पनि अर्पित हुँदैनन्, र तिनीहरूले गर्ने हरेक कुरा झारा टार्ने शैलीका हुन्छन्। सतही रूपमा, तिनीहरूले आफैलाई परमेश्वरमा समर्पित गरेका छन्, र आफ्ना परिवार र जागिर छोडेका छन्। तर गोप्य रूपमा तिनीहरूले के गरिरहेका हुन्छन्? तिनीहरूले परमेश्वरको लागि काम गर्ने नाउँमा गोप्य रूपमा मण्डलीमा आफ्नै कामकारवाहीहरू गरिरहेका र आफ्नै उद्यमहरू अघि बढाइरहेका हुन्छन्, र मण्डलीको भरमा बाँचिरहेका र भेटी चोरिरहेका हुन्छन्…। यी मानिसहरू आधुनिक ढोँगी फरिसीहरू हुन्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। जीवन वृद्धिका छ वटा सूचकहरू)। “यदि तैँले पछ्याउने कुरा सत्यता हो, र तैँले अभ्यास गर्ने कुरा सत्यता हो, र तेरा बोली र कार्यहरू परमेश्वरका वचन र सत्यता सिद्धान्तहरूमा आधारित छन् भने, र अरूले तँबाट लाभ र प्राप्ति हासिल गर्न सक्छन् भने, के त्यो पारस्परिक रूपमा लाभदायी हुँदैन र? यदि तँ पारम्परिक संस्कृतिको जन्जिरमा जिउँछस्, र बाहिरी रूपमा तँ शिष्ट छस्, झुक्छस् र चापलुसी गर्छस्, पारम्परिक संस्कृतिले बढावा दिएका असल व्यवहारहरू मात्रै जिउँछस्, तर भित्री रूपमा तेरो हृदय छलीपन, छलकपट, र झूटो स्नेहले भरिएको छ भने—यदि बाहिरबाट हेर्दा, तेरो व्यवहार उचित देखिन्छ, तर त्यो सबै पाखण्डको प्रकटीकरण हो, त्यो छली र भ्रामक छ, र तेरो मुखबाट एउटै साँचो शब्द सुन्न असम्भव छ भने, अरूलाई तैँले अति सजिलै झुक्याउँछस्। तँजस्तो व्यक्तिसँग सङ्गत गर्नुका परिणामहरू के-कस्ता हुन्छन्? तेरो व्यवहार निकै असल देखिन्छ, तर जब अरूले तँसँग अन्तरक्रिया गर्छन् र कामकुराहरूलाई सम्हाल्छन्, तब तिनीहरूले धोका पाउनेछन्, र तिनीहरूले तँप्रति घृणा महसुस गर्नेछन्, तिनीहरू तँबाट टाढा बस्नेछन्, र तिनीहरूले तँलाई अस्वीकार गर्नेछन्। जब मानिसहरू सबै तँबाट टाढा बस्छन् र तँलाई अस्वीकार गर्छन्, तब तैँले के महसुस गर्नेछस् भने तेरो चरित्र र इज्जतको ठूलो बेइज्जत भएको छ। तैँले भित्री रूपमा बस यसलाई सहनुपर्नेछ, र बाहिरी रूपमा शिष्ट, सुशिक्षित र समझदार हुने, र अरूमा सानातिना गल्तीहरू नभेट्टाउने वा तिनीहरूबाट धेरै माग नगर्ने जस्ता पारम्परिक संस्कृतिका असल व्यवहारहरूलाई अझै पनि कायम राख्नुपर्नेछ। तँ अझै पनि त्यो सहनैपर्नेछ र सहनशील हुनुपर्नेछ, मुस्कान छर्दै उदासीन र खुल्ला मनले उदारताको बहाना गर्नुपर्नेछ। यस्तो स्थिति हासिल गर्न कति वर्षको आत्म-संवर्धन चाहिन्छ! यदि तैँले आफूलाई अरूको अगाडि यसरी जिउन दबाब दिन्छस् भने, के तेरो जीवन थकाइलाग्दो हुनेछैन र? स्पष्ट रूपमा, तँसँग यो दया छैन, तैपनि तैँले अरूलाई तेरो दया र महानता देखाउनका लागि बहाना गर्नुपर्छ र तिनीहरूलाई धोका दिनुपर्छ—यस्तो पाखण्डमा संलग्न हुनु साँच्चै नै कठिन हुन्छ। तँलाई झन्-झन् के महसुस हुनेछ भने यसरी आफूलाई आचरणमा ढाल्नु धेरै थकाइलाग्दो हुन्छ, तँ अर्को जुनीमा मानवजातिका रूपमा भन्दा गाई वा घोडा, वा सुँगुर वा कुकुरका रूपमा जन्मन चाहन्छस्, र व्यक्ति हुनुमा धेरै नक्कलीपन र छलीपन संलग्न हुन्छ” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता पछ्याउनु भनेको के हो (३))। परमेश्वरले मानिसहरू परम्परागत सांस्कृतिक विचारहरूमा आधारित भएर ढोँगमा जिउँछन्, जसले केवल पीडा, अवसाद, र आत्म-अलगाव मात्र ल्याउँछ भन्ने कुरा प्रकाश गर्नुभयो। यसले मेरो मनलाई राम्ररी हल्लायो, किनकि यी विचारहरूले मलाई गहिरो हानि पुऱ्याएका थिए। विशेष गरी जब मैले पढेँ: “स्पष्ट रूपमा, तँसँग यो दया छैन, तैपनि तैँले अरूलाई तेरो दया र महानता देखाउनका लागि बहाना गर्नुपर्छ र तिनीहरूलाई धोका दिनुपर्छ—यस्तो पाखण्डमा संलग्न हुनु साँच्चै नै कठिन हुन्छ।” मलाई धेरै लाज लाग्यो—यी शब्दहरूले मेरो वर्णन गरे। स्पष्ट रूपमा, म धेरै उदार थिइनँ, तर म उदार भएको ढोँग गर्थेँ, र म मण्डलीको कामको ख्याल गर्दिनथेँ, तैपनि ख्याल गरेको ढोँग गर्थेँ। जब लाइस र जेरोमलाई सुसमाचार प्रचार गर्न भनियो, म स्पष्ट रूपमा धेरै अनिच्छुक भएकी थिएँ, तर म जबरजस्ती मुस्कुराएकी थिएँ, र मैले उनीहरू सुसमाचार प्रचार गरिरहेकोमा खुसी छु भन्दै सन्देश पनि पठाएँ। म कति झूटी र छद्मभेषी भएकी रहेछु! परमेश्वरको वचनले फरिसीहरू सधैँ छद्म भेष धारण गर्ने पाखण्डी थिए भनेर प्रकाश गर्छ। बाहिरबाट हेर्दा, तिनीहरूमा असल मानवता थियो, र तिनीहरू सहनशील र धैर्यवान, नम्र, र भक्त थिए। वास्तवमा, तिनीहरू मानिसहरूलाई बहकाउन र पासोमा पार्न, आफ्नो हैसियत र पदको रक्षा गर्न यी तरिकाहरू प्रयोग गर्थे। तिनीहरूको सार सत्यता र परमेश्वरलाई घृणा गर्नु थियो, त्यसैले नै प्रभु येशूले तिनीहरूलाई सर्प भनेर निन्दा गर्नुभयो र तिनीहरूमाथि सन्ताप आइपर्ने घोषणा गर्नुभयो। जब मैले यी कुराहरूबारे मनन गरेँ, मलाई डर लाग्यो। मेरा झूटो नाटकहरू फरिसीहरूको जस्तै थिए। मैले धेरै पटक कर्मचारी नियुक्तिहरूको दौरान म अरूसँग झगडा गर्दिनँ भन्ने देखाएकी थिएँ, र म यसलाई अरूको राम्रो मूल्याङ्कनसँग साट्न चाहन्थेँ। मैले सबै कुरामा मण्डलीको हितलाई पहिलो प्राथमिकता दिनुपर्छ भनेँ, तर वास्तवमा म आफ्नै छविको ख्याल गरिरहेकी थिएँ। मलाई सुसमाचार प्रचारकहरूले मलाई स्वार्थी, मानवता कमजोर भएको, र मण्डलीको कामलाई ख्याल नगर्ने भन्लान् कि भन्ने चिन्ता थियो, त्यसैले मैले आफूलाई रोक्नुपरेको थियो। बाहिरबाट म उदार र विशाल हृदयकी देखिए पनि, म ठूलो पीडामा थिएँ र ममा धेरै रिसराग थियो, र मैले मण्डली अगुवा र सुसमाचार डिकनप्रति पूर्वाग्रहसमेत राखेकी थिएँ। तर मैले यी विचारहरूलाई उनीहरूले देख्न नसक्ने ठाउँमा लुकाएँ, ताकि मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूले मेरो मानवता असल छ र म मण्डलीको कामलाई कायम राख्न सक्छु भन्ने सोचून्। मैले आफ्ना अभिप्राय र आफूले प्रकट गरेका कुराहरूबारे चिन्तन गरेँ, र मलाई आफ्नो व्यवहारदेखि घिन लाग्यो। मैले मेरो बाहिरी असल कामहरूद्वारा मानिसहरूलाई बहकाएकी र आफूतिर तानेकी थिएँ र आफ्नै छवि स्थापित गरेकी थिएँ—मैले भनेका र गरेका सबै कुरा परमेश्वरका लागि घिनलाग्दो र घृणित थियो।
पछि, मैले धेरै पटक परमेश्वरको सङ्गति सुनेँ जसले परम्परागत संस्कृति र सद्गुणको चिरफार गरेको थियो, र मैले आफूबारे र मलाई यति पाखण्डी र यति पीडादायी रूपमा जिउन नियन्त्रण गर्ने परम्परागत सांस्कृतिक विचारहरूको प्रकारबारे चिन्तन गर्न थालेँ। मैले परमेश्वरका केही वचनहरू पढेँ: “परम्परागत संस्कृतिका पाठ्यपुस्तकहरूमा, कोङ रोङले ठूला नास्पतीहरू दिएको कथा छ। ल भन त, के यसरी काम गर्न सक्नेहरू असल मानिस नै हुन्छन् भन्ने छ त? अनि के यसरी काम गर्न नसक्नेहरू खराब मानिस नै हुन्छन् भन्ने छ त? (छैन।) मानिसहरू यस्तो सोच्थे, कि कोङ रोङले ठूला नास्पतीहरू दिनु महान् चरित्र र दृढ निष्ठाको कार्य थियो, अरूको खातिर आफ्नै हितहरू त्याग गर्ने कार्य थियो, र यसो गर्न सक्ने मानिसहरू असल मानिस हुन्। यो ऐतिहासिक कथामा भएको कोङ रोङ पछिका पुस्ताहरूले सिक्नुपर्ने आदर्श बन्यो। के धेरै मानिसहरूको हृदयमा कोङ रोङ पात्रको एक निश्चित स्थान छ? (छ।) उसका सोच र अभ्यासहरू, उसको नैतिकता र व्यवहारले मानिसहरूका हृदयमा ठाउँ ओगटेको छ। मानिसहरूले यस्ता अभ्यासहरूलाई उच्च सम्मान गर्छन् र अनुमोदन गर्छन्, र भित्रभित्रै कोङ रोङको नैतिक आचरणको प्रशंसा गर्छन्” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता पछ्याउनु भनेको के हो (१०))। “बौद्धिक वर्गमा परम्परागत संस्कृतिको प्रभाव अत्यन्तै गहन हुन्छ। तिनीहरूले परम्परागत संस्कृति स्विकार्ने मात्र होइन, परम्परागत संस्कृतिका धेरै विचार र दृष्टिकोणहरू हृदयमा ग्रहण गर्ने र तिनलाई सकारात्मक कुराको रूपमा लिनेसमेत गर्छन्, यहाँसम्म कि तिनीहरूले कतिपय चर्चित भनाइहरूलाई आफ्नो आदर्श वाक्य नै बनाउँछन्, र यस क्रममा, तिनीहरू जीवनको गलत मार्गतर्फ लाग्छन्। परम्परागत संस्कृतिलाई कन्फ्यूसियस धर्मसिद्धान्तले प्रतिनिधित्व गर्छ। कन्फ्यूसियस धर्मसिद्धान्तमा वैचारिक सिद्धान्तहरूको एउटा पूरा सेट छ, र यसले मुख्य रूपमा परम्परागत नैतिक संस्कृतिको प्रचार गर्छ, र कन्फ्यूसियस र मेन्सियसलाई सन्तहरूको रूपमा आदर गर्ने इतिहासभरका राजवंशी शासक वर्गहरूले यसलाई आदर गर्थे। कन्फ्यूसियस धर्मसिद्धान्तहरूले वकालत गर्ने कुरा के हो भने, व्यक्तिले परोपकार, धार्मिकता, सद्व्यवहार, बुद्धि, र विश्वसनीयताका मूल्यमान्यता पालना गर्नुपर्छ, र परिस्थितिहरू आइपर्दा पहिले शान्त, संयमी र सहनशील हुन सिक्नुपर्छ, रिस नियन्त्रण गरेर अनि कुरा गरेर विवाद सुल्झाउन अनि विभिन्न कुराको लागि झगडा वा खोसाखोस नगर्न सिक्नुपर्छ, र शिष्ट व्यवहार गर्न, र सबैबाट आदर प्राप्त गर्न सिक्नुपर्छ—यो आफूलाई शिष्ट रूपमा आचरणमा ढाल्नु हो। यी बुद्धिजीवीहरूले आफूलाई सर्वसाधारणहरूभन्दा उच्च ओहोदामा राख्छन्, र तिनीहरूका नजरमा, सबै मानिसहरू तिनीहरूको धैर्यता र सहनशीलताका पात्र हुन्। ज्ञानका ‘प्रभावहरू’ साँच्चै ठूला हुन्छन्! यी मानिसहरू नक्कली भलाद्मीहरूसँग निकै मिल्दाजुल्दा हुन्छन्, हुँदैनन् र? हदभन्दा धेरै ज्ञान प्राप्त गर्ने मानिसहरू नक्कली भलाद्मी बन्छन्। यदि परिष्कृत विद्वानहरूको यो समूहलाई एउटै वाक्यांशमा व्याख्या गर्ने हो भने, यो परिष्कृत विद्वत् शिष्टता हो। … तिनीहरू सज्जनहरूले देखाउने परिष्कृत शिष्टता सिक्न र अनुकरण गर्नमा विशेषज्ञ हुन्छन्। तिनीहरूले कुन भाव र शैलीमा कुराकानी र छलफल गर्छन्? तिनीहरूको अनुहारको हाउभाउ अत्यन्तै भद्र हुन्छ, र तिनीहरू शिष्ट र संयमी रूपमा बोल्छन्। तिनीहरूले आफ्नै दृष्टिकोण मात्रै व्यक्त गर्छन् र अरूको दृष्टिकोण गलत छ भन्ने थाहा भए पनि, तिनीहरूले केही भन्दैनन्। तिनीहरूमध्ये कसैले पनि कसैको भावनामा चोट पुर्याउँदैन, र तिनीहरूको बोलीवचन अत्यन्तै नरम हुन्छ, मानौँ तिनलाई कसैमाथि चोट वा चिडचिडाहट नहुने गरी नरम कपासमा पोको पारिएको छ, नत्रभने त तिनीहरूको कुरा सुन्दा नै सुन्ने व्यक्तिलाई वाकवाक लाग्छ, तनाव हुन्छ वा रिस उठ्छ। तथ्य त यो हो कि, कसैको दृष्टिकोण स्पष्ट हुँदैन, र कसैले कसैलाई स्विकार्दैन। यस्ता मानिसहरू वास्तविक रूप लुकाउन माहिर हुन्छन्। सानोभन्दा सानो कुरा आइपर्दा पनि, तिनीहरू आफूलाई ढाकछोप गर्छन् र लुकाउँछन्, र तिनीहरू कसैले पनि स्पष्ट व्याख्या गर्दैनन्। साधारण मानिसहरूसामु, तिनीहरू कस्तो शारीरिक हाउभाउ र कस्तो छवि प्रस्तुत गर्न चाहन्छन्? तोकेरै भन्दा, साधारण मानिसहरूलाई तिनीहरू नम्र भलाद्मी हुन् भन्ने देखाउन चाहन्छन्। भलाद्मीहरू अरूभन्दा माथि र मानिसहरूको आदर पाउने हुन्छन्। मानिसहरूले तिनीहरूसँग सामान्य मानिसहरूको तुलनामा बढी अन्तर्ज्ञान हुन्छ, र सामान्य मानिसहरूको तुलनामा तिनीहरूमा विभिन्न कुराबारे राम्रो बुझाइ हुन्छ भन्ने सोच्छन्, त्यसकारण हरेक व्यक्तिले समस्या हुँदा तिनीहरूको परामर्श लिन्छ। यही नै यी बुद्धिजीवीहरूले चाहेको परिणाम हो, तिनीहरू सबैले सन्तको रूपमा आदर पाउने आशा गरेका हुन्छन्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग एक))। परमेश्वरको वचनले मेरो समस्यालाई ठ्याक्कै वर्णन गर्यो। मैले यी पाखण्डी असल कार्यहरूलाई अनुकरण गर्नुपर्ने सकारात्मक कुराहरूका रूपमा कसरी हेर्न सकेँ? म कोङ रोङले ठूला नासपातीहरू अरूलाई दिएको परम्परागत सांस्कृतिक विचारबाट प्रभावित भएको कारण यस्तो भएको थियो। म बाल्यकालदेखि नै यही विचारअनुसार जिएकी थिएँ। मानिसहरूले मलाई असल बच्चा सोचून् भनेर, मैले मेरा धेरै मनपर्ने खेलौना र खाजाहरू मेरा दिदीबहिनीहरूलाई दिएकी थिएँ। म हुर्किएपछि, म सबै कुरामा उदारता पनि देखाउँथेँ। मैले यो मन नलागी नलागी गरेको भए पनि, मैले सोचेँ, यस्तो व्यक्तिमा मात्र असल मानवता हुन्छ र उसले मात्र शिष्टाचार बुझेको हुन्छ, र अरूको प्रशंसा र सम्मान पाउने एक मात्र तरिका यही हो, त्यसैले मैले मन नलागी-नलागी सहेँ। मैले परमेश्वरमा विश्वास गरेपछि पनि यो परम्परागत सोचलाई सत्यताका रूपमा अभ्यास गरिरहेँ। यी दुई व्यक्तिहरूलाई उपलब्ध गराउने कुरामा, मैले आफूलाई त्यसो गर्नबाट रोकेकी थिएँ। स्पष्ट रूपमा मलजल गर्नेहरूको कमी थियो, तर मैले निस्वार्थताको मुखौटो लगाएकी थिएँ र मलजल गर्न उपयुक्त दुई जना मानिसहरूलाई सुसमाचार प्रचार गर्न दिएको थिएँ। यसले मलाई धेरै महान् र उदार देखाएको थियो, तर वास्तवमा, म यति नकारात्मक थिएँ कि मानिसहरूको कमीका कारण म गोप्य रूपमा धेरै पटक रोएँ। मैले मण्डली अगुवाप्रति पूर्वाग्रह राखेकी थिएँ, र अन्ततः, मलजलको काममा ढिलाइ भएको थियो। त्यसरी “दिनु” को के अर्थ थियो र? मेरो असल छविका खातिर, मैले कोङ रोङ जस्तै एक शिष्ट मुद्रा अपनाएकी थिएँ, र मण्डलीको काममा ढिलाइ भए पनि मैले वास्ता गरिनँ। म एक सच्चा पाखण्डी थिएँ। यदि मैले साँच्चै मण्डलीको कामको चिन्ता गरेको भए, मैले मलजलको कामको वास्तविक मागअनुसार मानिसहरूको आवश्यकताको मूल्याङ्कन गर्ने थिएँ, तर मेरो छवि रक्षा गर्न, मैले सिद्धान्तहरू पटक्कै पछ्याएकी थिइनँ। मानिसहरूको कमीले गर्दा मलजलको काम प्रभावित हुँदा पनि, मैले “उदारतापूर्वक” मानिसहरूलाई जान दिन जिद्दी गरेकी थिएँ। मैले मलजलको काममा ढिलाइ गर्ने मूल्यमा अरूको प्रशंसा कमाएकी थिएँ। परमेश्वरले यस्ता मानिसहरूलाई पाखण्डी भन्नुहुन्छ भनेर अचम्म मान्नुपर्दैन। मैले मेरो व्यवहार साँच्चै झूटो थियो भन्ने महसुस गरेँ।
पछि, मैले परमेश्वरका केही वचनहरू पढेँ जसले मलाई झकझकाए। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “तिमीहरूले के कुरा स्पष्टसित जान्नुपर्छ भने, नैतिक आचरणसम्बन्धी कुनै पनि भनाइ सत्यता होइन, झन् यसले सत्यताको ठाउँ लिने त कुरै नगरौँ। ती सकारात्मक कुरासमेत होइनन्। त्यसोभए वास्तवमा ती के हुन् त? निश्चितसाथ यो भन्न सकिन्छ कि नैतिक आचरणसम्बन्धी ती भनाइहरू विधर्मी भ्रमहरू हुन्, जसद्वारा शैतानले मानिसहरूलाई बहकाउँछ। ती कुरा मानिसहरूमा हुनुपर्ने सत्यता वास्तविकता होइनन्, न त सामान्य मानवजातिले जिउनुपर्ने सकारात्मक कुरा नै हुन्। नैतिक आचरणसम्बन्धी ती भनाइहरूमा कृत्रिमता, ढोँग, जालसाजी र चालहरू हुन्छन्—ती झूटा व्यवहार हुन्, ती मानिसहरूको विवेक र समझ वा तिनीहरूको सामान्य सोचबाट उत्पन्न भएका होइनन्। तसर्थ, नैतिक आचरणसम्बन्धी परम्परागत संस्कृतिका सबै भनाइहरू निराधार र निरर्थक झूटा शिक्षा र भ्रम हुन्। शैतानले अघि सारेका नैतिक आचरणसम्बन्धी भनाइहरूलाई आज यी केही सङ्गतिद्वारा पूरै मृत पारिएको छ। ती सकारात्मक कुरासमेत नहुँदा पनि, कसरी मानिसहरूले तिनलाई स्विकार्न सके? कसरी मानिसहरू ती विचार र दृष्टिकोणअनुसार जिउन सके? यसको कारण के हो भने, नैतिक आचरणसम्बन्धी ती भनाइहरू मानिसहरूका धारणा र कल्पनासँग एकदमै राम्रोसँग मेल खान्छन्। ती भनाइहरूले प्रशंसा र अनुमोदनको भाव पैदा गर्छन्, तसर्थ मानिसहरूले नैतिक आचरणसम्बन्धी ती भनाइहरू मनैदेखि स्विकार्छन्, र ती अभ्यास गर्न नसके पनि, भित्रभित्रै उत्साहसाथ तिनलाई अँगाल्छन् र पूजा गर्छन्। यसरी शैतानले मानिसहरूलाई बहकाउन, तिनीहरूको हृदय र व्यवहार नियन्त्रण गर्न नैतिक आचरणसम्बन्धी विभिन्न भनाइहरू प्रयोग गर्छ, किनभने मानिसहरू हृदयमा नैतिक आचरणसम्बन्धी हरप्रकारका भनाइहरूलाई अन्धाधुन्ध पूजा र विश्वास गर्छन्, अनि तिनीहरू सबै अझ धेरै मर्यादित, कुलिन र दयालु भएको देखावटी गर्न ती कुरा प्रयोग गर्न, र त्यसरी उच्च सम्मान र प्रशंसा पाउने आफ्नो लक्ष्य हासिल गर्न मन पराउँछन्। सङ्क्षेपमा भन्दा, मानिसहरूले कुनै काम गर्दा, नैतिक आचरणसम्बन्धी कुनै न कुनै व्यवहार वा मानव गुण देखाउनुपर्छ भन्ने कुरा नैतिक आचरणसम्बन्धी हरप्रकारका भनाइहरूले तोकेका छन्। ती व्यवहार र मानव गुणहरू निकै भव्य देखिन्छन्, र तिनको सम्मान गरिन्छ, त्यसकारण सबै मानिस आफ्नो मनमा एकदमै धेरै तिनैको आकाङ्क्षा राख्छन्। तर तिनीहरूले के विचार गरेका हुँदैनन् भने, नैतिक आचरणसम्बन्धी ती भनाइहरू सामान्य व्यक्तिले आफूलाई व्यवहारमा ढाल्न प्रयोग गर्नुपर्ने सिद्धान्त नै होइनन्; बरु, ती त व्यक्तिले बनावटी रूपमा धारण गर्न सक्ने विभिन्न प्रकारका ढोँगी व्यवहार हुन्। ती विवेक र समझबाट टाढिएका विचलनहरू हुन्, सामान्य मानवताको इच्छाबाट अलग्गिएका कुरा हुन्। शैतानले मानिसहरूलाई बहकाउन, अनि त्यसलाई र ढोँगी सन्त भनाउँदाहरूलाई उपासना गर्न लगाउन नैतिक आचरणसम्बन्धी गलत र बनावटी भनाइहरू प्रयोग गर्छ, र यसरी मानिसहरूलाई सामान्य मानवता र मानव व्यवहारको मापदण्डलाई साधारण, सरल र तुच्छ कुराको रूपमा देखाउँछ। अनि, मानिसहरूले ती कुरालाई तिरस्कार गर्छन् र असाध्यै घृणित ठान्छन्। किनभने शैतान-प्रवर्धित नैतिक आचरणसम्बन्धी ती भनाइहरू हेर्दा अति मनमोहक र मानिसका धारणा र कल्पनाहरूसँग एकदमै मेल खाने हुन्छन्। तर तथ्य के हो भने, नैतिक आचरणसम्बन्धी कुनै पनि भनाइ मानिसहरूले आफूलाई व्यवहारमा ढाल्दा र संसारसँगको व्यवहार गर्दा पालन गर्नुपर्ने सिद्धान्त होइन। यसबारे सोच्—के यो त्यस्तै होइन र? वास्तवमा, नैतिक आचरणसम्बन्धी भनाइहरू मानिसहरूलाई सतही रूपमा अझ मर्यादित र उच्च जीवन जिउन लगाउने मापदण्ड मात्र हुन्, जसमार्फत तिनीहरूले अरूलाई आफ्नो पूजा र प्रशंसा गर्ने तर तुच्छ नठान्ने तुल्याउन सक्छन्। ती भनाइहरूको सारले के देखाउँछ भने, ती मानिसहरूले असल व्यवहारद्वारा असल नैतिक आचरण देखाऊन् भन्ने मापदण्ड मात्र हुन्, र यसरी तिनले भ्रष्ट मानवताका महत्त्वाकाङ्क्षा र असाधारण चाहनाहरूलाई छोप्छन् र रोक्छन्, अनि मानिसको दुष्ट र घिनलाग्दो प्रकृति सार, साथै विभिन्न भ्रष्ट स्वभावहरूको प्रकटीकरणलाई ढाकछोप गर्छन्। ती सतही असल व्यवहार र अभ्यासद्वारा व्यक्तिको व्यक्तित्व बढाउन, अरूको नजरमा उसको छवि उच्च पार्न र ऊप्रतिको संसारको सम्मान अझ व्यापक पार्नका लागि हुन्। यी बुँदाहरूबाट नैतिक आचरणसम्बन्धी भनाइहरू देखावटी व्यवहार र अभ्यासद्वारा मानिसका भित्री सोच, दृष्टिकोण, उद्देश्य र अभिप्रायहरू, तिनीहरूको घृणित चेहरा, अनि तिनीहरूको प्रकृति सार ढाकछोप गर्नका लागि हुन् भन्ने देखिन्छ। के ती कुरालाई सफलतापूर्वक ढाकछोप गर्न सकिन्छ? ती कुरालाई ढाकछोप गर्ने प्रयास गर्दा ती झन् बढी देखिँदैनन् र? तर शैतानले यसबारे वास्ता गर्दैन। त्यसको उद्देश्य भ्रष्ट मानवताको घृणित चेहरा ढाक्नु, मानिसको भ्रष्टताको सत्यता ढाकछोप गर्नु हो। त्यसकारण, शैतानले मानिसहरूलाई नैतिक आचरणको देखावटी व्यवहार अँगाल्दै भेष बदल्न लगाउँछ, जसको अर्थ यसले नैतिक आचरणका नियम र व्यवहारहरू प्रयोग गरी मानिसको रूपको एउटा चिटिक्कको प्याकेज बनाउँछ, जसले व्यक्तिको मानव गुण र व्यक्तित्व सुदृढ़ देखाउँछ ताकि उसले अरूबाट सम्मान र प्रशंसा पाउन सकोस्। मूलतः नैतिक आचरणसम्बन्धी यी भनाइहरूले कुनै व्यक्ति उच्च छ कि तुच्छ भनेर उसले देखाएको व्यवहार र नैतिक स्तरको आधारमा निर्धारण गर्छन्” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता पछ्याउनु भनेको के हो (१०))। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि मात्र मैले बुझेँ, मैले सधैँ एउटा भ्रामक दृष्टिकोण राखेकी रहेछु, जुन के थियो भने, म परम्परागत संस्कृतिका सद्गुणहरूलाई कुनै व्यक्तिको मानवता राम्रो छ कि नराम्रो छ भनी मापन गर्ने मानकका रूपमा लिन्थेँ। म गल्तीले सद्गुणलाई सत्यताका रूपमा हेर्थेँ, सद्गुण भएका मानिसहरूको मानवता असल हुन्छ भन्ने सोच्थेँ। वास्तवमा, सद्गुण मानिसहरूले पालना गर्नुपर्ने आत्म-आचरणको सिद्धान्त होइन। यो पाखण्डको कार्य हो, र सारमा यो शैतानले मानिसहरूलाई बहकाउन र भ्रष्ट तुल्याउन प्रयोग गर्ने एक चाल र तरिका हो। शैतानले मानिसहरूलाई जिउनका लागि नैतिक मानकहरू बसाल्न परम्परागत संस्कृति प्रयोग गर्दछ। यसरी तिनीहरूले अरूको उच्च सम्मान जित्ने माध्यमका रूपमा आफ्नो भेष बदल्न र आफ्नो भित्री भ्रष्टता र कुरूपता लुकाउन बाहिरी असल कार्यहरू प्रयोग गर्न सक्छन्—जसको परिणामस्वरुप, मानिसहरू झन्-झन् पाखण्डी र छली बन्छन्। मैले म पनि यस्तै रहेको देखेँ। म परम्परागत संस्कृतिका सद्गुणहरूलाई मेरा कार्यको मापदण्ड मान्थेँ। म अरूसँग होडबाजी नगर्ने, र उनीहरूसँग घुलमिल हुन सक्ने जस्तो देखिए पनि, वास्तवमा, म मानिसहरूलाई मलाई असल भन्न लगाउन र उनीहरूको हृदयमा मेरो छवि कायम राख्न असल कार्यहरू गर्न आफूलाई बाध्य पारिरहेको थिएँ। तर मैले मण्डलीको कामको ख्याल गरिरहेकी थिएँ भनेर भनेँ। म कति छली रहेछु!
पछि, मैले परमेश्वरको वचनमा पढेँ: “सत्यता बुझ्ने व्यक्तिले नैतिक आचरणसम्बन्धी परम्परागत संस्कृतिका विभिन्न दाबी र मापदण्डहरू चिरफार गर्नुपर्छ। तैँले तीमध्ये कुन कुरालाई सबैभन्दा प्रिय ठान्छस्, र सधैँ अङ्गाल्छस्, र मानिसहरू र विभिन्न कामकुराहरूलाई हेर्न, र आफूलाई व्यवहारमा ढाल्न र काम गर्न आधार र मापदण्डको रूपमा लिन्छस्, त्यो विश्लेषण गर्नुपर्छ। त्यसपछि तैँले अङ्गालिराख्ने ती कुराहरूलाई परमेश्वरका वचन र मापदण्डहरूसँग तुलना गर्नुपर्छ, र परम्परागत संस्कृतिका यी पक्षहरू परमेश्वरले व्यक्त गर्नुभएका सत्यताहरूसँग विपरीत हुने वा बाझिने गर्छन् कि गर्दैनन् हेर्नुपर्छ। यदि तैँले साँच्चै समस्या भेट्टाइस् भने, परम्परागत संस्कृतिका यी पक्षहरू वास्तवमा कहाँ गलत र हास्यास्पद छन् भनेर तत्काल चिरफार गर्नुपर्छ। जब तँ यी विषयहरूमा स्पष्ट हुन्छस्, तब तँलाई सत्यता के हो र भ्रम के हो भन्ने थाहा हुन्छ; तँसँग अभ्यासको मार्ग हुनेछ, र तैँले आफूले हिँड्नुपर्ने मार्ग छनौट गर्न सक्नेछस्। यसरी सत्यता खोजी गर्, अनि तैँले आफ्ना मार्गहरू सुधार्न सक्नेछस्” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता पछ्याउनु भनेको के हो (५))। परमेश्वरको वचनबाट मैले बुझेँ, यदि तिमी यी परम्परागत विचारहरूअनुसार जिउन चाहँदैनौ भने, तिमीले पहिले यी कुराहरूलाई खुट्ट्याउनु र चिरफार गर्नु, तिनका त्रुटिहरू र बेतुके कुराहरू, तिनीहरूले कहाँ सत्यताको उल्लङ्घन गर्छन्, र तीअनुसार जिउँदा कस्ता परिणामहरू आउँछन् भन्ने कुरा उजागर गर्नु आवश्यक छ। जब तिमीले यी कुराहरू स्पष्ट रूपमा देख्छौ, तब मात्र तिमीले तिनलाई त्याग्न र सत्यता स्वीकार गर्न सक्छौ। मैले सोच्न थालेँ: के कोङ रोङले ठूला नासपातीहरू अरूलाई दिनुको “दिनु” सत्यता सिद्धान्तहरूअनुरूप छ? के यो “दिनु” सामान्य मानवताबाट गरिने परमेश्वरका मागहरू मध्येको एक हो? के सबै कुरामा सहनशील हुनेहरू साँच्चै असल मानिसहरू हुन्? मेरो आफ्नै अन्धो सहनशीलताले मलजलको काममा मानिसहरूको गम्भीर अभाव निम्त्याएको थियो। सबै कुरामा उदारता देखाउन र सहन गर्न, मैले धेरै पाखण्डी झूट बोलेकी थिएँ। यी परम्परागत विचारहरूअनुसार शिक्षित हुनुले, मलाई असल व्यक्ति बनाउनुको सट्टा, मलाई पाखण्डी र छली बनाएको थियो। अरूको उच्च सम्मान पाउँदा, म खुसी भएकी थिइनँ—बरु म झन्-झन् अवसादग्रस्त र दुःखी भएकी थिएँ। यी परम्परागत संस्कृतिको पूजा गर्नुका परिणामहरू थिए। यदि परम्परागत संस्कृतिको सार प्रकट गर्न परमेश्वर नहुनुभएको भए, म जीवनभर अन्धो हुने थिएँ। सत्यता व्यक्त गरेर अनि यी परम्परागत विचारहरूको चिरफार गरेर मलाई जागृत हुन सक्षम बनाउनुभएकोमा मैले परमेश्वरलाई धन्यवाद दिइरहेँ।
त्यसपछि, मैले सोचेँ, “कोङ रोङक ठूला नासपातीहरू अरूलाई दिने सद्गुण बाहिरी असल व्यवहार मात्र थियो, र यसको अर्थ उसमा असल मानवता थियो भन्ने थिएन भने, साँचो असल मानवता के हो?” परमेश्वरको वचनमा, मैले पढेँ: “असल मानवत्व हुनको लागि एउटा मापदण्ड हुनुपर्छ। यसमा मध्यमार्गी बाटो अपनाउने, सिद्धान्तहरू पालन नगर्ने, कसैलाई चोट नपुऱ्याउन कोसिस गर्ने, जहाँ जाँदा पनि चापलुसी गर्ने, आफूले भेट्ने सबै जनासँग नरम र चिप्लो कुरा गर्ने, र सबैलाई आफ्नो बारेमा राम्रो कुरा गर्न लगाउने कुरा समावेश हुँदैन। यो मापदण्ड होइन। त्यसो भए, मापदण्ड के हो त? यो परमेश्वर र सत्यतामा समर्पित हुन सक्नु हो; यो आफ्नो कर्तव्य र सबै प्रकारका मानिस, घटना, र कामकुराहरूलाई सम्हाल्ने तरिकामा सिद्धान्तहरू हुनु हो, र—आफ्नो कर्तव्यको निर्वाहमा—जिम्मेवार हुनु, छली नहुनु वा ढिलासुस्ती नगर्नु, परमेश्वरको घरको हितको सुरक्षा गर्न सक्षम हुनु, र आफ्नै खातिर षड्यन्त्र नरच्नु हो। त्यस्ता प्रकटीकरणहरू सबैले स्पष्ट रूपमा देख्न सक्छन्; सबै जना आफ्नो हृदयमा तीबारे स्पष्ट हुन्छन्। यसबाहेक, परमेश्वर प्रत्येक मानिसहरूको हृदयको छानबिन गर्नुहुन्छ र तिनीहरूको साँचो अवस्था जान्नुहुन्छ; तिनीहरू जोसुकै भए पनि, कसैले पनि परमेश्वरलाई छल गर्न सक्दैन। कतिपय मानिस आफूमा असल मानवता छ भनी सधैँ घमण्ड गर्छन्—तिनीहरू कहिल्यै अरूको बारेमा नराम्रो बोल्दैनन्, कहिल्यै अरू कसैको हितलाई हानि पुऱ्याउँदैनन्, र कहिल्यै अरू मानिसहरूको सम्पत्तिको लोभ गर्दैनन्, हितहरूबारे विवाद हुँदा अरूको फाइदा उठाउनुभन्दा बरु हानि भोग्न रुचाउँछन्। अनि अरू सबैले तिनीहरूलाई असल मानिस ठान्छन्। तर, परमेश्वरको घरमा आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दा, तिनीहरू धूर्त र छली हुन्छन्, र सधैँ आफ्नै लागि षड्यन्त्र रच्छन्। तिनीहरूले परमेश्वरको घरका हितहरूको ख्याल गर्ने एउटा पनि कुरा छैन, न त तिनीहरूले परमेश्वरको तात्कालिकता बाँड्ने वा परमेश्वर के सोच्नुहुन्छ भनी सोच्ने कुनै कुरा छ, न त तिनीहरूले आफ्ना कर्तव्यहरूका खातिर आफ्ना हितलाई पन्छाउन सक्ने कुनै कुरा नै छ। तिनीहरू आफ्ना हितहरू कहिल्यै त्याग्दैनन्। दुष्ट मानिसहरूले दुष्ट्याइँ गरिरहेको देख्दा पनि, तिनीहरूले ती दुष्टहरूको खुलासा गर्दैनन्; तिनीहरूसित कुनै पनि प्रकारका सिद्धान्तहरू हुँदैनन्। यो कस्तो प्रकारको मानवत्व हो? यो राम्रो मानवत्व होइन। यस्ता व्यक्तिहरूले के भन्छन् त्यसमा ध्यान नदे; तिनीहरूले कसरी जिउँछन्, के प्रकट गर्छन्, र कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दा तिनीहरूको मनोवृत्ति कस्तो हुन्छ, साथसाथै तिनीहरूको आन्तरिक अवस्था कस्तो छ र तिनीहरूले कुन कुरालाई प्रेम गर्छन् त्यो तैँले हेर्नुपर्छ। यदि तिनीहरूको आफ्नै ख्याति र प्राप्तिप्रतिको प्रेम परमेश्वरप्रतिको बफादारीभन्दा बढी छ भने, यदि तिनीहरूको आफ्नै ख्याति र प्राप्तिप्रतिको प्रेम परमेश्वरको घरको हितप्रति भन्दा बढी छ भने, वा यदि तिनीहरूको आफ्नै ख्याति र प्राप्तिप्रतिको प्रेम तिनीहरूले परमेश्वरप्रति देखाएको ख्यालभन्दा बढी छ भने, के त्यस्ता व्यक्तिहरूमा मानवता हुन्छ? तिनीहरू मानवत्व भएका व्यक्ति होइनन्। तिनीहरूको व्यवहारलाई अरूले पनि देख्छन् र परमेश्वरले पनि देख्न सक्नुहुन्छ। त्यस्ता व्यक्तिहरूलाई सत्यता प्राप्त गर्न धेरै कठिन हुन्छ” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। आफ्नो हृदय परमेश्वरलाई दिएर, व्यक्तिले सत्यता प्राप्त गर्न सक्छ)। परमेश्वरको वचनबाट, मैले साँच्चै असल मानवता भएको व्यक्तिले सत्यता र सकारात्मक चीजहरूलाई प्रेम गर्छ, आफ्ना कर्तव्यमा जिम्मेवार हुन्छ, सत्यता सिद्धान्तहरूमा अडिग रहन्छ, र मण्डलीको काम कायम राख्छ भन्ने बुझेँ। जो बाहिरबाट कसैलाई चिढ्याउँदैनन्, अन्धाधुन्ध र सिद्धान्तविना सहन्छन्, र जो अरूको फाइदा लिनुभन्दा बरु आफैं घाटा बेहोर्छन्, तिनीहरूको बाहिरी चरित्र असल भए पनि, तिनीहरू आफ्ना कर्तव्यमा सधैँ आफ्नै हितको रक्षा गर्न खोज्छन्, कहिल्यै सत्यता अभ्यास गर्दैनन्, र कहिल्यै मण्डलीको कामको ख्याल गर्दैनन्। यस्ता मानिसहरूमा पटक्कै आसल मानवता हुँदैन। म उप्रान्त परम्परागत संस्कृतिअनुसार जिउन र सतही रूपमा असल व्यक्ति बन्न चाहन्नथेँ। म परमेश्वरका मागअनुसार मानव रूपमा जिउन चाहन्थेँ।
परमेश्वरको वचन पढ्दै गर्दा, मैले अभ्यासको मार्ग भेट्टाएँ। परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “तैँले जस्तोसुकै समस्याहरूको सामना गरे पनि, तिनलाई समाधान गर्न तैँले सत्यताको खोजी गर्नैपर्छ, तैँले कदापि छद्मभेष धारण गर्नु वा अरूको सामु झूटो स्वरूप प्रस्तुत गर्नु हुँदैन। चाहे त्यो तेरा कमीहरू होऊन्, तेरा अपर्याप्तताहरू होऊन्, तेरा त्रुटिहरू होऊन्, वा तेरा भ्रष्ट स्वभावहरू नै किन नहोऊन्, तैँले यी सबै कुराहरूका बारेमा खुलेर सङ्गति गर्नैपर्छ। तिनलाई ढाकछोप नगर्। आफूलाई कसरी खोल्ने भनी सिक्नु जीवन प्रवेशतर्फको पहिलो कदम हो, र यो पहिलो तगारो हो, जसलाई पार गर्न सबैभन्दा कठिन हुन्छ। तैँले यो तगारो पार गरेपछि, सत्यतामा प्रवेश गर्न सजिलो हुनेछ। जब तैँले यो कदम चाल्छस्, तब यसले के सङ्केत गर्नेछ? यसले के सङ्केत गर्नेछ भने, तँ आफ्नो हृदय खोलिरहेको छस्, र तेरा हरेक पक्षलाई—चाहे त्यो असल होस् वा खराब, सकारात्मक होस् वा नकारात्मक—अरू मानिसहरू र परमेश्वरले देख्ने गरी उदाङ्गो पारिरहेको र खोलिरहेको छस्, परमेश्वरबाट कुनै कुरा लुकाइरहेको वा ढाकछोप गरिरहेको, परमेश्वरप्रति कुनै छद्मभेष, छल, वा कपट प्रयोग गरिरहेको छैनस्, र त्यसरी नै अरू मानिसहरूसँग पनि स्पष्ट भइरहेको छस्। यसरी, तँ ज्योतिमा जिउनेछस्; परमेश्वरले तेरो छानबिन त गर्नुहुन्छ नै, तेरा कार्यहरूमा सिद्धान्त र पारदर्शिता छ भनी अरू मानिसहरूले पनि देख्नेछन्। तैँले आफ्नो प्रतिष्ठा, छवि, र हैसियतको रक्षा गर्न कुनै पनि विधिहरू प्रयोग गर्नु आवश्यक छैन, न त तैँले आफ्ना गल्तीहरूलाई कुनै किसिमले लुकाउनु वा ढाकछोप गर्नु नै आवश्यक छ। तँ यी व्यर्थका प्रयासहरूमा संलग्न हुनु आवश्यक छैन। यदि तँ यी कुराहरू त्याग्न सक्छस् भने, तेरो जीवन निकै तनावरहित, बन्धन र पीडाबाट मुक्त बन्नेछ, र तँ पूर्ण रूपमा ज्योतिमा जिउनेछस्” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। भाग तीन)। परमेश्वरको वचनबाट, मैले अरूलाई झूटो छवि देखाउन आफ्नो भेष बदल्नु हुँदैन भन्ने बुझेँ। बरु, म एक इमानदार, सरल, र खुला व्यक्ति हुनुपर्छ, र मसँग भएका कुनै पनि समस्या वा कठिनाइहरूबारे खुलस्त हुनुपर्छ र संवाद गर्नुपर्छ, ताकि मेरा ब्रदर-सिस्टरले मलाई अझ राम्रोसँग मद्दत गर्न सकून्। जब म बोल्दिनथेँ, जब म अन्धाधुन्ध सहन्थेँ र आफ्नो भेष बदल्थेँ, सबैले मलजल गर्नेहरूको कुनै कमी छैन भन्ने विश्वास गरे र काम राम्रोसँग चलिरहेको छ भन्ने सोचे। तर, वास्तवमा म कष्ट भोगिरहेकी थिएँ, र मण्डलीको काममा हानि भइरहेको थियो। त्यसैले, मैले सचेत रूपमा परमेश्वरको वचनअनुसार अभ्यास गरेँ र ब्रदर-सिस्टरहरूसँग स्पष्ट रूपमा कठिनाइहरूबारे संवाद गरेँ। त्यसपछि, उनीहरू सबैले मलजलको काम गर्न सक्ने केही व्यक्तिहरू उपलब्ध गराए। यसले मलाई परमेश्वरको वचनअनुसार अभ्यास गर्नु कति सजिलो र आनन्ददायी हुन्छ भन्ने देखायो। परम्परागत संस्कृतिअनुसार जिउँदा, हामी झन्-झन् भ्रष्ट, झन्-झन् झूटो र छली, र झन्-झन् दुःखी मात्र हुन्छौँ। सत्यता अभ्यास गरेर मात्र हामी मानव रूपमा जिउन, साँचो रूपमा असल मानिस बन्न, र वास्तविक शान्ति र हर्ष अनुभव गर्न सक्छौँ। परमेश्वरलाई धन्यवाद!
