प्रार्थना मानिसले परमेश्‍वरसँग सहकार्य गर्ने एउटा तरिका हो, यो मानिसले परमेश्‍वरलाई पुकार्ने एक माध्यम हो, र यो त्यो प्रक्रिया हो जसद्वारा मानिस परमेश्‍वरका आत्माद्वारा उत्प्रेरित हुन्छ। के भन्न सकिन्छ भने, प्रार्थनाबिनाका मानिसहरू मृत हुन् जो आत्माविहीन हुन्छन्, जसले उनीहरूसँग परमेश्‍वरद्वारा उत्प्रेरित हुने आन्तरिक क्षमताको अभाव छ भन्‍ने प्रमाणित गर्छ। प्रार्थनाबिना, एक सामान्य आत्मिक जीवन बिताउन असम्भव हुनेथियो, पवित्र आत्माको कामको गति समात्न सक्‍नु त परै जाओस्। प्रार्थनारहित हुनु भनेको परमेश्‍वरसँगको आफ्‍नो सम्बन्ध तोड्नु हो, अनि परमेश्‍वरको अनुमोदन जित्न असम्भव हुनेथियो। परमेश्‍वरको विश्‍वासीका रूपमा, व्यक्तिले जति धेरै प्रार्थना गर्दछ, अर्थात्, ऊ परमेश्‍वरद्वारा जति धेरै उत्प्रेरित हुन्छ, ऊ सङ्कल्पले त्यति नै भरिनेछ र परमेश्‍वरबाट सबैभन्दा नयाँ अन्तर्दृष्टि प्राप्त गर्न झनै सक्षम हुनेछ। फलस्वरूप, यस प्रकारको व्यक्तिलाई मात्र पवित्र आत्माद्वारा जतिसक्दो चाँडो सिद्ध पारिन सकिन्छ।

—वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। प्रार्थनाको अभ्यासको सम्बन्धमा