२२. मलाई एउटा यहूदाले धोका दिएपछि
सन् २०२३ को अप्रिलमा, मैले मण्डलीमा प्रचारकको कर्तव्य निर्वाह गरिरहेकी थिएँ। त्यस समयमा, मैले जिम्मेवारी लिएका धेरै मण्डलीहरू एकपछि अर्को गर्दै चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीद्वारा पक्राउको सिकार हुन थाले। धेरै अगुवा र कामदारहरू पक्राउ परिरहेका थिए, त्यसैले मेरा सहकर्मी ब्रदर वाङ हुई र मैले परमेश्वरको वचनका पुस्तकहरू सार्नका लागि हतारहतार हाम्रा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई सम्पर्क गर्यौं। हामीले घटनापछिको काम भर्खरै सिध्याएका थियौं, अचानक अरू दुई जना सुपरिवेक्षकहरू पक्राउ परेको खबर आयो। हाम्रो सुरक्षामा खतरा भएकोले हामी लगातार घर सारिरहन थाल्यौं। त्यस अवधिमा, सबै मण्डलीका ब्रदर-सिस्टरहरू लगातार पक्राउ परिरहेका थिए, र मण्डलीका विभिन्न कामहरू सामान्य रूपमा अघि बढ्न सकेका थिएनन्। पक्राउ परेका ब्रदर-सिस्टरहरूलाई प्रहरीले यातना दिएको थियो। प्रहरीको यातना सहन नसकेर एउटी बहिनी त भवनबाट हाम फालेर ज्यान गुमाउन बाध्य भइन्। एकपछि अर्को गर्दै आइरहेको खबरहरूको लर्को सुनेर, मलाई धेरै डर लाग्थ्यो, र म प्रायजसो आफ्नै दुर्दशाको बारेमा चिन्ता गर्थें, “म प्रहरीले खोजिरहेको व्यक्ति हुँ, र एक पटक समातिएपछि उनीहरूले म अगुवा हुँ भनेर थाहा पाए भने, उनीहरूले मलाई पक्कै पनि अझै क्रूरतापूर्वक यातना दिनेछन्। यदि मलाई यातना दिएर मारियो भने, के मैले मुक्ति पाउने मौका गुमाउनेछैन र?” जब म यो सोच्थें, तब हरेक दिन मेरो मुटुलाई कसैले बलियो गरी निचोरेको जस्तो हुन्थ्यो। त्यस अवधिमा, मेरो सुरक्षामाथिको खतरा र मेरो कामको दोहोरो दबाबले मलाई शारीरिक र मानसिक रूपमा थकित बनाएको थियो।
सेप्टेम्बरमा, मैले अर्की सहकर्मी सिस्टर, वेन सी, पक्राउ परेको थाहा पाएँ। हामीले धेरै वर्ष सँगै कर्तव्य निर्वाह गरेका थियौँ, र उनी म र वाङ हुईसँग धेरै परिचित मात्र थिइनन्, उनलाई मण्डलीको बारेमा पनि धेरै थाहा थियो: उनले धेरै ब्रदर-सिस्टरहरू र अतिथि सत्कारक परिवारहरूलाई चिनेकी थिइन्। हामी घटनापछिको काम सम्हाल्न यति व्यस्त थियौँ कि हाम्रो दिमाग नै भताभुङ्ग भएको थियो, त्यही बेला हामीले हाम्रा ब्रदर-सिस्टरहरूबाट अर्को सन्देश पायौँ। उनीहरूले हामीलाई वेन सीले म र वाङ हुईलाई धोका दिएकी छिन्, प्रहरीले हाम्रो हुलियाको स्केच बनाएको छ, र उनीहरूले हामीलाई पक्राउ गर्न खोजी गरिरहेका छन् भनेर बताए। उनीहरूले हामीलाई होसियार र सतर्क रहन सम्झाए। यो खबर सुन्ने बित्तिकै, म तुरुन्तै आतङ्कित भएँ। ठूलो रातो अजिङ्गरले विश्वासीहरूलाई पक्राउ गरेपछि, तिनीहरूलाई मरणान्त हुने गरी सताउँछ; सत्तरी वा असी वर्षका वृद्धवृद्धाहरूलाई पनि छोड्दैन। अब उनीहरूले वाङ हुई र म मण्डलीका अगुवा हौं भन्ने थाहा पाएपछि, उनीहरूले हामीलाई सजिलै छोड्ने थिएनन्। ठूलो रातो अजिङ्गरको निगरानी क्यामेराहरू सडक र गल्लीहरूमा जताततै छन्: के तिनीहरूले हामीलाई सीसीटीभीबाट फेला पार्छन्? मेरो शारीरिक अवस्था पहिलेदेखि नै केही कमजोर थियो। पक्राउ परेँ भने, के मैले यातना खप्न सक्छु र? यदि मलाई यातना दिएर मारियो भने, मैले राज्यको सुन्दरता देख्नेछैन। मैले पहिले पक्राउ परेका केही सहकर्मीहरूको बारेमा सोचें। उनीहरू सबैलाई दश वर्षभन्दा बढीको सजाय सुनाइएको थियो, र म उनीहरूभन्दा पनि लामो समयदेखि अगुवा थिएँ। यदि म पक्राउ परेँ भने, मेरो सजाय पक्कै पनि लामो हुनेछ। म पहिले नै साठी वर्षभन्दा माथिकी भइसकेकी थिएँ, त्यसैले यदि मलाई पक्राउ गरेर दश वर्षभन्दा बढीको सजाय सुनाइयो भने, के म जेलबाट जिउँदै निस्कन सक्छु होला र! कहिलेकाहीँ, म सोच्थें, “मैले अगुवाको कर्तव्य निर्वाह नगरेको भए त हुन्थ्यो। पक्राउ परे पनि, मैले यति कडा सजाय भोग्नुपर्ने थिएन।” त्यस अवधिमा, म हरेक दिन डरैडरमा बस्थें। आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहँदा पनि म शान्त हुन सक्दिनथें। खास गरी जब मैले चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीले विश्वासीहरूलाई निगरानी गर्न, खोज्न र पक्रन ड्रोनहरू प्रयोग गर्छ भन्ने सुनें, तब म बाहिर के भइरहेको छ भनेर झनै चनाखो हुन थालें। कहिलेकाहीँ, बाहिरबाट केही अनौठो आवाज सुन्थें, र म त्यो ड्रोन हो कि भनेर हेर्न दौडन्थें। कहिलेकाहीँ, जब म भर्याङमा कसैको पाइलाको आवाज वा भवनको सुपरभाइजरले ढोका ढकढक्याएको सुन्थें, तब मेरो मुटुको धड्कन बढ्थ्यो, र मलाई प्रहरी हामीलाई पक्रन आएको हो कि भन्ने चिन्ता लाग्थ्यो। त्यति बेला, मेरो मन आफ्नो कर्तव्यमा थिएन, र मैले कामको अनुगमन गर्दा विवरणहरूमा त्यति ध्यान दिन्थिनँ। विभिन्न कामहरूको परिणाममा असर पर्यो, र म मुख्य रूपमा जिम्मेवार रहेको लेखन-पठनको कामको परिणाम पनि झन् खराब हुँदै गयो। म अलिकति चिन्तित भए पनि, मैले सोधपुछ गर्न पत्रहरू मात्र लेखें। मैले समस्या कहाँ थियो वा त्यसलाई कसरी समाधान गर्ने भनेर पत्ता लगाउने र खोज्ने प्रयास कहिल्यै गरिनँ। एक दिन, मैले एउटा पत्र पाएँ, जसमा चेङ्नान मण्डलीका अगुवाले वास्तविक काम नगरेको र वास्तविक समस्याहरू समाधान नगरेको भनेर रिपोर्ट गरिएको थियो। पत्रमा अगुवाको कार्यसम्पादनको बारेमा पढ्दा, मलाई अलिकति अचम्म लाग्यो। मैले सधैँ चेङ्नान मण्डलीको कामको अनुगमन गरेकी थिएँ, तर मैले मण्डलीका अगुवाले वास्तविक काम नगरेको थाहा पाएकी थिइनँ। यही बेला मात्र म प्रार्थना गर्न र चिन्तन गर्न परमेश्वरको सामु आएँ। आसन्न खतराको कारणले गर्दा म आधा वर्षदेखि लगातार घर सारिरहेकी छु, प्रहरीद्वारा पक्राउ परेर मारिएँ भने, म मुक्ति पाउन र स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्न सक्दिनँ कि भनेर सधैँ चिन्तित छु भन्ने मलाई महसुस भयो। म चिन्ता र फिक्रीमा बाँचिरहेकी थिएँ, र मैले आफ्नो कर्तव्यको विवरणहरूमा विरलै मात्र ध्यान केन्द्रित गर्न सकेकी थिएँ। अहिले, चेङ्नान मण्डलीमा यति धेरै समाधान नभएका समस्याहरू थिए, र लेखन-पठनको कामको परिणाम लगातार घटिरहेको थियो। यो सबै मैले डरपोक र त्रसित भएर वास्तविक काम नगरेकाले गर्दा भएको थियो। जब मैले यो सोचें, म अत्यन्तै व्याकुल भएँ, र म परमेश्वरको सामु प्रार्थना गर्न आएँ, “हे परमेश्वर, यो पूरै समय म निरन्तर डर र त्रासमा बाँचिरहेकी छु, र मेरो कर्तव्यमा यति धेरै समस्याहरू देखा पर्दा पनि म भावशून्य र बेखबर भएकी छु। हे परमेश्वर, मलाई सत्यता खोज्न, मेरो गलत स्थितिहरूबाट बाहिर निस्कन, र आफ्नो कर्तव्यमा हृदय लगाउन अगुवाइ गर्नुहोस्।”
पछि, मैले परमेश्वरका वचनहरूको एउटा खण्ड देखें: “शैतान जतिसुकै ‘अत्यन्तै शक्तिशाली’ भए पनि, यो जतिसुकै दुस्साहसी र महत्त्वाकाङ्क्षी भए पनि, क्षति पुऱ्याउने यसको क्षमता जतिसुकै ठूलो भए पनि, मानिसलाई भ्रष्ट तुल्याउने र प्रलोभनमा पार्ने यसका सक्षमताहरूको दायरा जतिसुकै फराकिलो भए पनि, यसले मानिसलाई धम्काउने युक्ति र जालझेलहरू जतिसुकै चलाख भए पनि, वा यसको अस्तित्वका रूपहरू जतिसुकै विविध भए पनि, यसले कहिल्यै एउटै जीवित प्राणी सृष्टि गर्न, यावत् थोकको अस्तित्वका लागि व्यवस्था वा नियमहरू स्थापित गर्न, वा कुनै पनि सजीव वा निर्जीव वस्तुमाथि शासन गर्न वा सार्वभौमिकता राख्न सकेको छैन। ब्रह्माण्ड र आकाशभित्र, एउटा पनि व्यक्ति वा थोक छैन जुन यसद्वारा अस्तित्वमा ल्याइएको होस् वा यसको कारणले अस्तित्वमा रहेको होस्; यसको सार्वभौमिकता वा शासनअन्तर्गत एउटा पनि व्यक्ति वा थोक छैन। यसको विपरीत, यो परमेश्वरको प्रभुत्वअन्तर्गत अस्तित्वमा रहनुपर्ने मात्रै होइन, यसले परमेश्वरका सबै आज्ञा र आदेश पनि पालन गर्नैपर्छ। परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएको एक थोपा पानी वा बालुवाको एक कणलाई सजिलै छुन समेत सक्दैन; परमेश्वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएका कमिलाहरूलाई समेत छेडछाड गर्न सक्दैन, परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएको मानवजातिको त कुरै छोडौँ। परमेश्वरको नजरमा, शैतान पहाडका लिलीहरू, हावामा उड्ने चराहरू, समुद्रका माछाहरू, र पृथ्वीका कीराहरूभन्दा तुच्छ छ। यावत् थोकहरूमाझ यसको भूमिका भनेको यावत् थोकहरूको सेवा गर्नु, मानवजातिको सेवा गर्नु, र परमेश्वरको काम र उहाँको व्यवस्थापनको योजनाको सेवा गर्नु हो। यसको प्रकृति जतिसुकै दुर्भावपूर्ण भए पनि, र यसको सार जतिसुकै दुष्ट भए पनि, यसले गर्न सक्ने एउटै कुरा भनेको आज्ञाकारी भई आफ्नो कार्य पूरा गर्नु हो: परमेश्वरलाई सेवा प्रदान गर्नु—एक प्रतिभारका रूपमा राम्ररी सेवा गर्नु। शैतानको सार र मौलिक स्थान यही हो। जीवन, शक्ति, वा अख्तियारसँग यसको सारको कुनै सम्बन्ध छैन; यो परमेश्वरको हातमा भएको एउटा खेलौना मात्रै हो, परमेश्वरले सेवाका लागि प्रयोग गर्नुहुने एउटा यन्त्र मात्रै हो” (वचन, खण्ड २। परमेश्वरलाई चिन्ने विषयमा। परमेश्वर स्वयम् अद्वितीय १)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के महसुस गरें भने परमेश्वर सबै कुरामाथि सार्वभौम हुनुहुन्छ, र शैतान उहाँको हातको एउटा कठपुतली मात्र हो। त्यो जतिसुकै अनियन्त्रित र दुस्साहसी भए पनि, परमेश्वरको अनुमतिविना त्यसले जमिनको एक थोपा पानी वा बालुवाको एक कण पनि छुने आँट गर्दैन। यो कुरा महसुस गरेपछि, ममा के विश्वास आयो भने म पक्राउ पर्छु वा पर्दिनँ त्यो परमेश्वरको हातमा छ। परमेश्वरको अनुमतिविना, ठूलो रातो अजिङ्गरले जतिसुकै परिष्कृत निगरानी उपकरणहरू प्रयोग गरे पनि मलाई पक्राउ गर्न सक्दैनथ्यो। मैले सन् २०१८ लाई फर्केर सोचें, जब मलाई यहूदाहरूले धेरै पटक धोका दिएका थिए। त्यस समयमा, प्रहरीले मलाई पक्रनका लागि सूचना जारी गर्न एक प्रसिद्ध कलाकारलाई मेरो स्केच बनाउन लगाएको थियो। तर आजसम्म उनीहरूले मलाई पक्राउ गर्न सकेका छैनन्। त्यसबाहेक, वाङ हुई र म दुवै आसन्न खतरामा थियौं, र यो समयभरि हामी बारम्बार घर सारिरहेका थियौं। धेरै पटक, हामी पक्राउ पर्नै लागेका थियौं, तर परमेश्वरको सुरक्षाले हामी भाग्यले जोगिएका थियौं। त्यसपछि मैले दानिएलले कसरी परमेश्वरको आराधना गर्न छोडेनन् र तिनलाई सिंहको खोरमा फालियो भन्ने बारेमा सोचें। तिनले आफ्नो जीवन परमेश्वरको हातमा छ, र परमेश्वरको अनुमतिविना सिंहहरूले तिनलाई टोक्नेछैनन् भन्ने विश्वास गरे। परमेश्वरमाथिको दानिएलको विश्वासले तिनलाई सुरक्षा दियो, र भोकाएका सिंहहरूसँग सिंहको खोरमा भए तापनि, तिनको शिरको एउटा रौंलाई पनि हानि भएन। यसबाहेक, दानिएलका तीन जना साथीहरूले परमेश्वरमा साँचो विश्वास गर्थे। उनीहरू मूर्तिपूजा गर्नु वा परमेश्वरलाई धोका दिनुभन्दा बरु मर्न तयार थिए। उनीहरूलाई आगोको भट्टीमा फालियो, तर उनीहरू सकुशल बाहिर निस्के। मैले उनीहरूको उदाहरण पछ्याउनुपर्छ, र मैले परमेश्वरमा विश्वास राख्नै पर्छ। जब मैले यो सोचें, तब मलाई त्यति धेरै चिन्ता वा डर लागेन। मैले आफ्नो हृदयलाई शान्त पार्न परमेश्वरलाई प्रार्थना गरें ताकि म आफ्नो कर्तव्यमा समर्पित हुन सकूँ।
एक दिन, एउटी सिस्टरले मसँग एउटा अनुभवात्मक गवाहीको भिडियो बाँडिन्। त्यसमा भएका परमेश्वरका वचनका दुई खण्डहरूले मलाई साँच्चै छोए। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “ख्रीष्टविरोधीहरूले आशिष्हरू प्राप्त गर्न परमेश्वरमा विश्वास गर्छन्। तिनीहरूले कहिल्यै पनि परमेश्वरको घर वा परमेश्वरका हितहरूसँग सम्बन्धित कुनै पनि कुराबारे चिन्ता गर्दैनन्। तिनीहरूले जे गरे पनि ती कुराहरू तिनीहरूका आफ्नै व्यक्तिगत हितहरूमा केन्द्रित हुनुपर्छ। यदि परमेश्वरको घरको काम तिनीहरूको व्यक्तिगत हितहरूसँग सम्बन्धित छैन भने, तिनीहरूले यसप्रति कुनै वास्ता गर्दैनन् र यसबारे कुनै सोधपुछ गर्दैनन्। तिनीहरू कति धेरै स्वार्थी हुन्छन्!” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग दुई))। “आफ्नै सुरक्षाबारे विचार गर्नेबाहेक, कतिपय ख्रीष्टविरोधीहरू केबारे पनि विचार गर्छन्? तिनीहरू भन्छन्, ‘अहिले, हाम्रो वातावरण प्रतिकूल छ, त्यसैले हामी हाम्रो अनुहार कम देखाऔँ र सुसमाचार प्रचार कम गरौँ। त्यसरी, हामी पक्राउ पर्ने सम्भावना कम हुन्छ, र मण्डलीको काम पनि नष्ट हुँदैन। यदि हामी पक्राउ पर्नबाट जोगियौं भने, हामी यहूदामा परिणत हुनेछैनौं, र भविष्यमा पनि हामी अस्तित्वमै रहिरहन सक्नेछौं, होइन र?’ के यस्ता बहानाहरू प्रयोग गरेर आफ्ना दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बहकाउने ख्रीष्टविरोधीहरू छैनन् र? … अगुवाको रूपमा सेवा गर्दा, तिनीहरू आफ्नो देहगत आनन्दमा मात्रै लिप्त हुन्छन्, र वास्तविक काममा संलग्न हुँदैनन्। विभिन्न मण्डलीहरूसँग अलिअलि पत्राचारमा रहनेबाहेक, तिनीहरू अरू केही काम गर्दैनन्। तिनीहरू कतै लुकेर बस्छन् र कसैसँग भेट गर्दैनन्, आफूलाई बन्द गरेर राख्छन्, र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई तिनीहरूको अगुवा को हो भन्ने थाहै हुँदैन—तिनीहरूलाई त्यति हदसम्म डर लाग्छ। त्यसोभए, के तिनीहरू नाममात्रका अगुवा हुन् भनेर भन्नु सही हुँदैन र? (हुन्छ।) तिनीहरू अगुवाको रूपमा कुनै वास्तविक काममा संलग्न हुँदैनन्; तिनीहरू आफूलाई लुकाउनेबारे मात्रै वास्ता गर्छन्। अरूले तिनीहरूलाई ‘अगुवा बन्दा कस्तो हुन्छ?’ भनेर सोध्दा तिनीहरू भन्छन्, ‘म अत्यन्तै व्यस्त छु, र सुरक्षाको लागि, म घर सरिरहनुपर्छ। यो वातावरण यति तनावपूर्ण छ कि म आफ्नो काममा ध्यान दिनै सक्दिनँ।’ तिनीहरूलाई सधैँ धेरैले हेरिरहेका छन्, र कहाँ लुक्न सुरक्षित हुन्छ त्यो थाहै छैन भन्ने लाग्छ। तिनीहरू छद्मभेषी हुने, फरकफरक ठाउँमा लुकेर बस्ने, र एउटै ठाउँमा नबस्नेबाहेक, कुनै पनि दिन कुनै वास्तविक काम गर्दैनन्। के त्यस्ता अगुवाहरू छैनन् र? (छन्।) तिनीहरू के-कस्ता सिद्धान्तहरू पालना गर्छन्? यी मानिसहरू भन्छन्, ‘चलाक खरायोका तीन वटा दुला हुन्छन्। खरायोले सिकारीको आक्रमणबाट जोगिन र लुक्नलाई तीनवटा दुलो बनाउनुपर्छ। यदि व्यक्तिले खतराको सामना गर्यो र ऊ भाग्नुपर्यो, तर उसको लुक्ने ठाउँ छैन भने, के त्यो स्वीकार्य हुन्छ त? हामीले खरायोहरूबाट सिक्नुपर्छ! परमेश्वरले सृष्टि गर्नुभएका पशुहरूमा यस्तो बाँच्ने क्षमता हुन्छ, र मानिसहरूले तिनीहरूबाट सिक्नुपर्छ।’ अगुवाको भूमिका लिएपछि, तिनीहरू यो धर्मसिद्धान्तको बुझाइमा पुगेका हुन्छन्, र तिनीहरू आफूले सत्यता बुझेको छु भनेरसमेत विश्वास गर्छन्। वास्तवमा, तिनीहरू अत्यन्तै डराएका हुन्छन्। बस्ने ठाउँ असुरक्षित भएको कारण प्रहरीमा रिपोर्ट गरिएको अगुवाबारे वा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न धेरैपटक बाहिर गएर धेरै मानिससँग अन्तरक्रिया गरेका कारण ठूलो रातो अजिङ्गरका जासूसहरूले निसाना बनाएको अगुवाबारे, र यी मानिसहरू कसरी पक्राउ परे र जेलसजाय पाए भन्नेबारे सुन्नसाथ तिनीहरू तुरुन्तै डराउँछन्। तिनीहरू सोच्छन्, ‘अहो, कतै पक्राउ पर्ने अर्को व्यक्ति म त हुनेछैन? मैले यसबाट सिक्नुपर्छ। म त्यति सक्रिय हुनु हुँदैन। यदि मैले मण्डलीको केही कामबाट पन्छिन मिल्छ भने, म ती काम गर्नेछैनँ। यदि मैले आफ्नो अनुहार देखाउनबाट तर्किन मिल्छ भने, म अनुहार देखाउनेछैनँ। म मेरो काम सक्दो न्यूनतम हदमा गर्नेछु, बाहिर जानबाट जोगिनेछु, कसैसँग अन्तरक्रिया गर्नबाट टाढै बस्नेछु, र म अगुवा रहेको कुरा कसैलाई थाहा नहोस् भन्ने सुनिश्चित गर्नेछु। आजभोलि, कसलाई अरूको वास्ता गर्ने फुर्सद छ र? जीवितै रहनु पनि त चुनौती नै हो!’ अगुवाको भूमिका लिएपछि, तिनीहरू झोला बोकेर लुक्नेबाहेक, कुनै काम गर्दैनन्। पक्राउ पर्छु र दण्डित हुनेछु भन्ने लगातारको डर र बेचैनीमा तिनीहरू बस्छन्। मानिलिऊँ तिनीहरू कसैले यसो भनेको सुन्छन्, ‘तपाईँ पक्राउ पर्नुभयो भने, तपाईं मारिनुहुनेछ! यदि तपाईं अगुवा नभएको भए, यदि तपाईं साधारण विश्वासी मात्रै हुनुहुभएको भए, थोरै जरिमाना तिरेर पनि तपाईं रिहाइ हुन सक्नुहुन्थ्यो, तर तपाईं अगुवा हुनुभएकोले, के हुन्छ भनेर भन्न गाह्रो छ। कुरो अत्यन्तै खतरनाक छ! पक्राउ परेका कतिपय अगुवा वा कामदारहरूले कुनै पनि जानकारी दिन मानेनन् र तिनीहरूलाई पुलिसले कुटीकुटी मारे।’ कसैलाई कुटीकुटी मारियो भन्ने सुनेपछि, तिनीहरूको डर झन्झन् तीव्र हुन्छ, र तिनीहरूलाई काम गर्न झन्झन् डर लाग्छ। हरदिन तिनीहरू कसरी पक्राउ पर्नबाट जोगिने, कसरी आफ्नो अनुहार देखाउनबाट तर्किने, कसरी निगरानीमा पर्नबाट जोगिने, र कसरी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको सम्पर्कमा आउनबाट तर्किने त्यसबारे मात्रै विचार गर्छन्। तिनीहरू यी कुराहरूबारे सोच्दै दिमाग खियाउँछन् र आफ्नो कर्तव्य पूर्ण रूपमा बिर्सन्छन्। के यी बफादार मानिसहरू हुन् त? के यस्ता मानिसहरूले कुनै काम सम्हाल्न सक्छन् त? (अहँ, सक्दैनन्।)” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग दुई))। परमेश्वरले के खुलासा गर्नुभएको छ भने ख्रीष्ट विरोधीहरूले आशिष् पाउनका लागि परमेश्वरमा विश्वास गर्छन्। उनीहरू आफ्नै हित र सुरक्षालाई अरू कुनै पनि कुराभन्दा महत्त्वपूर्ण ठान्छन्। जब ख्रीष्ट विरोधीहरूले कुनै खतरनाक वातावरणको सामना गर्छन्, तब उनीहरू आफ्नो सुरक्षा सुनिश्चित गर्न भागेर लुक्छन्, र उनीहरूले आफ्नो कर्तव्यलाई एकातिर पन्छाएर त्यसलाई बेवास्ता गर्न सक्छन्। जब मैले परमेश्वरले ख्रीष्ट विरोधी हुनुका यी प्रकटीकरणहरूलाई कसरी खुलासा गर्नुभएको छ भन्ने देखें, मैले त्यो समयावधिभरिको आफ्नै स्थितिको बारेमा सोचें। सुरुमा जब वातावरण त्यति खतरनाक थिएन, तब मैले अझै पनि सक्रिय रूपमा मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूलाई सुसमाचार प्रचार गर्न अगुवाइ गर्न सक्थें, र मेरो कामले केही परिणामहरू पनि हासिल गरेको थियो। तर, जब मण्डलीले व्यापक पक्राउको सामना गरिरहेको थियो, र मलाई एउटा यहूदाले धोका दियो, तब यदि मलाई पक्राउ गरेर कुटी-कुटी मारियो भने मेरो राम्रो परिणाम वा गन्तव्य हुनेछैन भन्ने कुराको मलाई चिन्ता लाग्यो। आफूलाई बचाउनका लागि, म दिनभरि आफूलाई कसरी सुरक्षित राख्ने भनेर सोच्दै बिताउँथें, कमको अनुगमन गर्न त्यति लगनशील हुन्थिनँ। लेखन-पठनको कामले धेरै महिनासम्म कुनै परिणाम दिएको थिएन, र मैले समस्याहरू कहाँ थिए वा तिनलाई कसरी समाधान गर्ने भनेर ध्यान दिएर पत्ता लगाउने प्रयास गरेकी थिइनँ। यसका साथै, चेङ्नान मण्डलीको कामको अनुगमन गर्न पनि म लगनशील भइनँ। मैले त्यो झूटो अगुवाले वास्तविक काम गरिरहेको छैन भन्ने कुरा थाहा पाएकी थिइनँ, र तिनलाई समयमै बर्खास्त गरिनँ। यसले गर्दा मण्डलीका विभिन्न कामहरूमा बाधा पुगेको थियो। पक्राउ पर्ने र कडा सजाय पाउने डरले गर्दा मैले अगुवा भएकोमा पछुतो मान्ने भावनाहरू समेत राख्न थालेकी थिएँ। जब मैले यी सबै कुराहरूको बारेमा सोचें, तब मैले अन्ततः के महसुस गरें भने, मैले कर्तव्य निर्वाह गरेको, कठिनाइ भोगेको, र परमेश्वरप्रति आफूलाई समर्पित गरेको यी सबै वर्षहरू आशिष् र लाभ पाउने जगमा आधारित थिए। अहिले, धेरै मण्डलीहरूले पक्राउको सामना गरिरहेकाले, मण्डलीको काममा मानिसहरूको सहकार्यको खाँचो थियो। विशेष गरी, मैले जिम्मेवारी लिएको चेङ्नान मण्डलीमा धेरै नयाँ सदस्यहरू थिए, जसले साँचो मार्गमा अहिलेसम्म बलियो जग बसालेका थिएनन्। ठूलो रातो अजिङ्गरको सतावट र पक्राउको धम्कीको कारण उनीहरू भेलामा आउन डरपोक र त्रसित भएका थिए, र उनीहरूलाई तुरुन्तै सहयोग र मलजलको खाँचो थियो। केही मण्डली अगुवा र कामदारहरू पक्राउ परेका थिए, र काममा सहकार्य गर्ने कोही पनि थिएन। नयाँ चुनावको पनि तत्काल आवश्यकता थियो। एक प्रचारकको रूपमा, मैले यस समयमा जिम्मेवारी काँधमा लिनुपर्थ्यो र परमेश्वरका अभिप्रायहरूलाई ख्याल गर्नुपर्थ्यो। जसरी परमेश्वरले भन्नुभएको छ: “परमेश्वरसित घनिष्ठ रहेका व्यक्तिहरूले प्रत्यक्ष रूपमा उहाँको सेवा गर्न सक्छन्, किनकि तिनीहरूलाई परमेश्वरको महान् आज्ञा र परमेश्वरको बोझ दिइएको हुन्छ, तिनीहरू परमेश्वरको हृदयलाई आफ्नो हृदय बनाउन सक्षम हुन्छन्, र परमेश्वरको बोझलाई आफ्नै बोझ जस्तो गरी लिन्छन्, र तिनीहरू आफ्ना भावी सम्भावनाहरूको लाभ र नोक्सानलाई विचार गर्दैनन्—तिनीहरूसँग केही हुनेछैन भन्ने सम्भावना हुँदासमेत, र तिनीहरूले केही कुरा प्राप्त गर्न नसक्ने हुँदा पनि, परमेश्वरलाई प्रेम गर्ने हृदयले सधैँ परमेश्वरमा विश्वास गर्छन्। यसैले यस्तो व्यक्ति परमेश्वरसँग घनिष्ठ हुन्छ” (वचन, खण्ड १। परमेश्वरको देखापराइ र काम। परमेश्वरका अभिप्रायहरूअनुसार कसरी सेवा गर्ने)। परमेश्वरका वचनहरूबाट, मैले के देखें भने, जो परमेश्वरप्रति साँच्चै बफादार हुन्छन्, उनीहरूले आफ्नो सुरक्षा वा भविष्यको बारेमा सोच्दैनन्। बरु, परमेश्वरले जे कुरालाई जरुरी ठान्नुहुन्छ, उनीहरूले त्यसैलाई जरुरी ठान्छन्, र वातावरण जति खतरनाक हुन्छ, उनीहरूले त्यति नै आफ्नो कर्तव्य राम्ररी कसरी निर्वाह गर्ने, कमजोर ब्रदर-सिस्टरहरूलाई कसरी सहयोग गर्ने, र मण्डलीको कामलाई कसरी राम्ररी सुरक्षा गर्ने भनेर पत्ता लगाउने प्रयास गर्छन्। तर, जब म एउटा खतरनाक वातावरणमा परेँ जसले मेरो जीवन, परिणाम र गन्तव्यमा असर पारेको थियो, तब मैले आफ्नो कर्तव्यलाई एकातिर पन्छाएँ र अगुवाको कर्तव्य निर्वाह गरेकोमा पछुतोसमेत मानें। बाहिरी रूपमा मैले हरेस खाएको जस्तो नदेखिए पनि, मेरो मन र मस्तिष्क मेरो कर्तव्यमा थिएन। काममा धेरै त्रुटिहरू देखा परेका थिए, तर मैले याद गरेकी थिइनँ। मैले वास्तविक काम गरिरहेकी थिइनँ! आज, परमेश्वरले मलाई अगुवाको कर्तव्य निर्वाह गर्न उठाउनुभएको छ, मैले यो जिम्मेवारी काँधमा लिन सकूँ र मण्डलीको काम राम्ररी गर्न सकूँ भनेर, अनि यो कर्तव्यको कार्यसम्पादनलाई प्रयोग गरेर मलाई सत्यताका विभिन्न पक्षहरू प्रदान गर्नलाई। तर, आफूलाई बचाउनका लागि, मैले आफ्नो कर्तव्यमा बफादारी नदेखाएको मात्र होइन, मैले काममा बाधा पनि पुर्याएँ। यसमा अलिकति पनि विवेक थियो र? विगतमा, मैले के महसुस गरेकी थिएँ भने, मैले धेरै वर्षदेखि परमेश्वरमा विश्वास गरेको हुनाले, र आफ्नो परिवार छोड्न, शारीरिक सुखहरू छोड्न, र आफ्नो कर्तव्य गर्दा कठिनाइ भोग्न र मूल्य चुकाउन सक्षम भएको हुनाले, मलाई साँच्चै परमेश्वरमा विश्वास गर्ने र सत्यताको खोजी गर्ने व्यक्ति मान्न सकिन्छ। अहिले, यो वातावरणले उत्पन्न गराएको प्रकटीकरणले मलाई अन्ततः मेरो वास्तविक कद स्पष्ट रूपमा देखायो। मैले परमेश्वरको सामु आएर प्रार्थना गरें, “हे परमेश्वर, जब मैले मलाई एउटा यहूदाले धोका दिएको थाहा पाएँ, तब म आत्म-संरक्षणको स्थितिमा बाँचें। म आफ्नो कर्तव्यमा लगनशील भइनँ र मैले काममा बाधा पुर्याएँ। मलाई धेरै दोषी र आत्म-ग्लानि महसुस भइरहेको छ। हे परमेश्वर, मैले के महसुस गरेकी छु भने म स्वार्थी र घृणास्पद छु र म अब उप्रान्त यो स्थितिमा बाँच्न चाहन्नँ। अबदेखि, म आफ्नो स्थिति सुधार्न र आफ्नो काम राम्ररी गर्न चाहन्छु। मलाई मार्गदर्शन गर्नुहोस्।” प्रार्थना गरेपछि, मेरो हृदय केही हदसम्म शान्त भयो। मैले तुरुन्तै वाङ हुईसँग हाम्रो काममा भएका समस्याहरू कसरी समाधान गर्ने भनेर छलफल गरें। हामीले पहिले चेङ्नान मण्डलीको रिपोर्ट पत्र प्रमाणीकरण गर्यौं, र सिद्धान्तहरू अनुसार झूटो अगुवालाई बर्खास्त गर्यौं। लेखन-पठनको कामको सन्दर्भमा, मैले के पत्ता लगाएँ भने, त्यसले राम्रा परिणामहरू उत्पादन गरिरहेको थिएन किनभने लेखन-पठनका कामदारहरू अनुशासनहीन थिए, उनीहरूले आफ्नो कर्तव्यको कार्यसम्पादनको लागि बोझ बोकेका थिएनन्, र मिलेर सहकार्य पनि गरेका थिएनन्। पछि, मैले सुपरिवेक्षकसँग यस विषयमा सङ्गति गरें र यसलाई समाधान गरें। केही समयको सुपरिवेक्षण र अनुगमनपछि, लेखन-पठनको कामको परिणाममा सुधार आउन थाल्यो। यो देखेर, म यदि मैले पहिले आफ्नो कर्तव्यमा अझ बढी लगनशील भएको भए, काम यति लामो समयसम्म ढिला हुने थिएन भनेर सोच्न बाध्य भएँ, त्यसैले मलाई झनै दोषी र आत्म-ग्लानि महसुस भयो, र भविष्यमा आफ्नो कर्तव्य राम्ररी गर्नेछु भनेर भित्रभित्रै संकल्प गरें।
सन् २०२४ को फेब्रुअरी महिनाको एक दिन, मैले ब्रदर-सिस्टरहरूबाट एउटा सन्देश पाएँ, जसमा वेन सी फेरि पक्राउ परेकी छिन् र उनले मेरो बारेमा केही विवरणहरू खुलाएर धोका दिएकी छिन्, र ठूलो रातो अजिङ्गरले फेरि मेरो स्केच बनाएको छ भनेर भनिएको रहेछ। केही दिनपछि, मैले हालसालै हाम्रो ड्राइभर रहेकी बहिनी याङ सुओलाई पनि प्रहरीले पक्राउ गरेको छ भन्ने सुनेँ। एकपछि अर्को गरी यी सबै खबरहरू सुनेर मेरो मन बेचैन भयो। ठूलो रातो अजिङ्गरको सामान्य चाल भनेको पक्राउ गर्नुअघि एक व्यक्तिलाई केही समयसम्म पिछा गर्ने र अनुसन्धान गर्ने हो, र जब उनीहरूले लक्ष्य निश्चित गर्छन् तब मात्र पक्राउ गर्छन्। केही समयअघि मात्र, याङ सुओले हामीलाई दुई पटक गाडीमा लगेकी थिइन्। यदि प्रहरीले उनलाई पक्राउ गर्नुअघि पिछा गरिरहेको थियो भने, के हाम्रा पछिल्ला केही स्थानान्तरणहरू प्रहरीको आँखाकै सामुन्ने भएका थिए? अब, याङ सुओ पक्राउ परेकीले अनि वेन सीले मेरो बारेमा केही विवरणहरू खुलाएर धोका दिएकीले, यदि म पक्राउ परें भने, प्रहरीले मलाई पक्कै यातना दिनेछ। यदि मलाई कुटी-कुटी मारियो भने, के मेरो मुक्तिको आशा पक्कै पनि समाप्त हुनेछैन र? मैले जति धेरै यसबारे सोचें, म त्यति नै चिन्तित भएँ, त्यसैले मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरें, यस वातावरणमा मेरो गवाहीमा दृढ रहन परमेश्वरले मलाई अगुवाइ गर्नुभएको होस् भनी अनुरोध गरेँ। प्रार्थना गरेपछि, मेरो हृदय अलिकति शान्त भयो। मैले त्यस समयतिर पढेका परमेश्वरका केही वचनहरू सम्झें, र पढ्नका लागि ती खोजेर निकालें। सर्वशक्तिमान् परमेश्वर भन्नुहुन्छ: “प्रभु येशूका ती चेलाहरू कसरी मरे? चेलाहरूमध्ये, कतिलाई ढुङ्गाले हानियो, घोडामा बाँधेर घिस्स्याइएका, उँधोमुन्टो क्रूसमा टाँगिएका, पाँचवटा घोडाले तानेर शरीर चुँडाइएकाहरू पर्थे—तिनीहरूमाथि विभिन्न किसिमको मृत्यु आइपऱ्यो। तिनीहरूको मृत्युको कारण के थियो? के त्यसको कारण तिनीहरू कुनै गलत कार्यमा संलग्न भएपछि कानुनअनुसार तिनीहरूलाई मृत्युदण्ड दिइनु थियो? होइन। तिनीहरूले प्रभुको सुसमाचार प्रसार गरे, तर संसारका मानिसहरूले त्यो स्विकारेनन्, बरु तिनीहरूको निन्दा गरे, तिनीहरूलाई कुटे, र झपारे, अनि तिनीहरूको ज्यान समेत लिए—तिनीहरू त्यसरी नै शहीद भए। … वास्तवमा, तिनीहरूका शरीर यसरी मरेका र बितेका थिए; मानव संसारबाट बिदा हुने तिनीहरूको तरिका यही थियो, तैपनि यसको अर्थ तिनीहरूको परिणाम उस्तै थियो भन्ने होइन। तिनीहरूको मृत्यु र बिदा हुने तरिका चाहे जे नै भए पनि, वा त्यो चाहे जसरी भए पनि, परमेश्वरले ती जीवनका, ती सृजित प्राणीहरूका अन्तिम परिणाम त्यस्तो होस् भनी निर्धारित गर्नुभएको थिएन। यो तैँले स्पष्ट रूपमा बुझ्नुपर्ने कुरा हो। यसको विपरीत, तिनीहरूले ठ्याक्कै यही तरिकाले नै यस संसारलाई निन्दा गरे र परमेश्वरका कार्यहरूको गवाही दिए। यी सृजित प्राणीहरूले आफ्नो सबैभन्दा मूल्यवान् जीवन—आफ्ना जीवनको अन्तिम क्षण परमेश्वरका कार्यहरूको गवाही दिन, परमेश्वरको महान् शक्तिको गवाही दिन, र शैतान र संसारलाई परमेश्वरका कार्यहरू सही छन्, प्रभु येशू परमेश्वर हुनुहुन्छ, उहाँ प्रभु हुनुहुन्छ, र परमेश्वरको देहधारी शरीर हुनुहुन्छ भनी घोषणा गर्न प्रयोग गरे। आफ्नो जीवनको अन्तिम क्षणसम्म पनि, तिनीहरूले प्रभु येशूको नाउँलाई कहिल्यै इन्कार गरेनन्। के यो संसारमाथिको एक प्रकारको न्याय थिएन र? तिनीहरूले प्रभु येशू नै प्रभु हुनुहुन्छ, प्रभु येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, उहाँ परमेश्वरको देहधारी शरीर हुनुहुन्छ, उहाँले गर्नुभएको सारा मानवजातिलाई छुटकारा दिने कामले नै मानवजातिलाई जिइरहन दिन्छ भनी संसारलाई घोषणा गर्न, मानवजातिसामु प्रमाणित गर्न आफ्नो जीवन प्रयोग गरे—यो तथ्य सदैव अपरिवर्तनीय हुन्छ। प्रभु येशूको सुसमाचार प्रसार गरेका कारण शहीद भएकाहरूले कुन हदसम्म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे? के त्यो अन्तिम हद थियो? त्यो अन्तिम हद कसरी प्रकट भयो? (तिनीहरूले आफ्नो जीवन दिए।) त्यो सही हो, तिनीहरूले आफ्नो प्राण दिएर त्यो मूल्य चुकाए। परिवार, धन-सम्पत्ति, र यस जीवनका भौतिक थोकहरू सबै बाहिरी थोकहरू हुन्; आफूसँग जोडिएको एउटै मात्र कुरा जीवन हो। प्रत्येक जीवित व्यक्तिका लागि, सबैभन्दा कदर गरिनलायक, सबैभन्दा बहुमूल्य कुरा जीवन हो, अनि, यस्तो हुँदा पनि, यी मानिसहरूले मानवजातिप्रति परमेश्वरको प्रेम पुष्टि गर्न र त्यसको गवाही दिन, आफ्नो सबैभन्दा बहुमूल्य सम्पत्ति अर्पण गर्न सके। आफ्नो मृत्युसम्मै, तिनीहरूले परमेश्वरको नाउँलाई इन्कार गरेनन्, न त तिनीहरूले परमेश्वरको कामलाई नै इन्कार गरे, र तिनीहरूले आफ्नो जीवनका अन्तिम क्षणहरू यही तथ्यको अस्तित्वको गवाही दिनका निम्ति प्रयोग गरे—के यो सर्वोच्च प्रकारको गवाही होइन र? यो आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने सर्वोत्तम तरिका हो; आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्नु भनेको यही नै हो। जब शैतानले तिनीहरूलाई धम्कायो र आतङ्कित बनायो, र, अन्त्यमा, त्यसले तिनीहरूलाई तिनीहरूको जीवनको मूल्य चुकाउने तुल्याउँदा समेत, तिनीहरूले आफ्नो जिम्मेवारी त्यागेनन्। चरम हदसम्म आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नु भनेको यही हो। मैले यसो भन्नुको अर्थ के हो? के मेरो उद्देश्य तिमीहरूलाई पनि परमेश्वरलाई गवाही दिन र उहाँको सुसमाचार प्रसार गर्न त्यही विधि प्रयोग गराउनु हो? तैँले त्यसै गर्नुपर्छ भन्ने जरुरी छैन, तर तैँले बुझ्नैपर्छ कि यो तेरो जिम्मेवारी हो, र यदि परमेश्वरलाई आवश्यकता पऱ्यो भने, तैँले त्यो गर्न आफू कर्तव्यबद्ध भएका रूपमा त्यसलाई स्वीकार गर्नुपर्छ। आजकल मानिसहरूको मनमा डर र चिन्ता छ, तर ती भावनाहरूको प्रयोजन के नै हुन्छ र? यदि परमेश्वर तैँले यस्तो गर् भन्ने चाहनुहुन्न भने, यसबारे चिन्ता गरेर के फाइदा? यदि परमेश्वर तैँले यो गर् भन्ने चाहनुहुन्छ भने, यो जिम्मेवारी तैँले पन्छाउन मिल्दैन न त इन्कार नै गर्न मिल्छ। तैँले सक्रिय भई सहकार्य गर्नुपर्छ र चिन्ता नलिई यसलाई स्विकार्नुपर्छ। व्यक्तिको मृत्यु जसरी भए पनि, ऊ शैतानसामु, र सैतानको हातमा मर्नु हुँदैन। यदि व्यक्ति मर्दै छ भने, ऊ परमेश्वरको हातमा मर्नुपर्छ। मानिसहरू परमेश्वरबाट आए, र परमेश्वरकहाँ नै फर्कन्छन्—सृजित प्राणीमा हुनुपर्ने समझ र मनोवृत्ति यस्तै हो” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सुसमाचार प्रचार गर्नु सबै विश्वासीहरूले पूरा गर्नुपर्ने कर्तव्य हो)। परमेश्वरका वचनहरू पढेपछि, मैले छुटकाराको महसुस गरें। प्रभु येशूका चेलाहरूलाई परमेश्वरको सुसमाचार प्रसार गरेकोले सताइयो। कसैलाई पाँचवटा घोडाले तानेर टुक्रा-टुक्रा पारे, कसैलाई ढुङ्गाले हानेर मारियो, कसैको शिर काटियो, र कसैलाई उल्टो गरी क्रूसमा टाँगियो। उनीहरूले सतावटको कारण सुसमाचार प्रचार गर्न कहिल्यै छोडेनन्, र उनीहरू नमर्दासम्म उनीहरूले परमेश्वरको नामलाई कहिल्यै इन्कार गरेनन्: उनीहरूले परमेश्वरको लागि जोरदार गवाही दिन आफ्नो जीवन प्रयोग गरे। मानिसको नजरमा, उनीहरूको शरीर मरेको थियो, तर उनीहरूको आत्मा आफ्नो सृष्टिकर्ताको सामु फर्किएको थियो। मैले प्रभु येशूका वचनहरू सम्झेँ: “आफ्नो जीवन भेट्टाउनेले त्यो गुमाउनेछ: र मेरो खातिर आफ्नो जीवन गुमाउनेले त्यो भेट्टाउनेछ” (मत्ती १०:३९)। प्रभु येशूका वचनहरू धेरै स्पष्ट छन्। यदि तिमीले परमेश्वरमाथिको विश्वास वा आफ्नो कर्तव्य निर्वाहको कारणले आफ्नो जीवन गुमायौ भने, तिम्रो शरीर मरे पनि, परमेश्वरमा तिम्रो आत्माले मुक्ति पाउनेछ, र तिमीले साँचो जीवन प्राप्त गर्नेछौ। एक सृजित प्राणीको रूपमा, म परमेश्वरद्वारा व्यवस्थित गरिएको वातावरणप्रति बिनाशर्त समर्पित हुनुपर्छ। यदि परमेश्वरले मलाई ठूलो रातो अजिङ्गरद्वारा पक्राउ पर्न दिनुभयो भने, मैले परमेश्वरको लागि मेरो गवाहीमा दृढ रहन आफ्नो जीवनलाई एकातिर पन्छाउनुपर्छ, र एक सृजित प्राणीको रूपमा रहेका आफ्ना जिम्मेवारीहरू पूरा गर्नुपर्छ। यदि ठूलो रातो अजिङ्गरले मलाई साँच्चै यातना दिएर मारे पनि, त्यो शैतानलाई लाजमा पार्ने गवाही हुनेछ। त्यो मूल्यवान र महत्त्वपूर्ण हुनेछ। यदि म पहिले जस्तै, आफ्नो ज्यान जोगाउने कुरा मात्र सोचेर लाजमर्दो जीवन बिताउँदै गएँ भने, मैले आफ्नो शरीरलाई जोगाए पनि, मैले एक सृजित प्राणीको जिम्मेवारी पूरा गर्नेछैन, र परमेश्वरको लागि गवाही दिनेछैन। त्यो मुक्ति पाउने मौका साँच्चै गुमाउनु हो। जब मैले यो बुझें, तब म अब डरपोक र त्रसित हुन छोडेँ। अहिले, म ठूलो रातो अजिङ्गरद्वारा पक्राउ परेकी थिइनँ, र मसँग अझै पनि आफ्नो कर्तव्य गर्ने मौका थियो, त्यसैले मैले गर्नुपर्ने कर्तव्यहरू राम्ररी निर्वाह गर्नुपर्थ्यो। विशेष गरी, आजभोलि पक्राउको कारण, केही मण्डलीहरूको काम पूर्ण रूपमा पुनःस्थापित भएको थिएन। केही ब्रदर-सिस्टरहरू अझै पनि नकारात्मक स्थिति र कमजोरीमा बाँचिरहेका थिए, र ठूलो रातो अजिङ्गरले अझै पनि हठी भई ब्रदर-सिस्टरहरूलाई पक्राउ गरिरहेको थियो। मैले मेरा सबै प्रयासहरू समर्पित गर्नुपर्छ र मेरा ब्रदर-सिस्टरहरूसँग परमेश्वरको अभिप्रायको बारेमा सङ्गति गर्नुपर्छ, ताकि सबैजना परमेश्वरमा भर पर्न सकून्, तिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न सकून्, र तिनीहरू आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सकून्। जब मैले यो सोचें, तब मैले अन्तर्दृष्टि पाएको महसुस गरें। त्यसपछि, मैले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरें र सचेत रूपमा आफ्नो हृदयलाई आफ्नो कर्तव्यमा लगाएँ। मण्डलीको काममा भएका समस्याहरूको सन्दर्भमा भन्दा, मैले तिनलाई समाधान गर्न वाङ हुईसँग छलफल र सङ्गति गरें, अनि जुन मण्डलीहरूको कामले राम्रो परिणाम हासिल गरिरहेको थिएन, तिनीहरूसँग व्यक्तिगत रूपमा सङ्गति गर्न पत्रहरू लेखें। केही समयपछि, विभिन्न कामहरूमा केही सुधार देखियो, र मैले निकै सन्तुष्ट महसुस गरें। परमेश्वरलाई धन्यवाद!
