१

मानिसहरूलाई शैतानले गहन रूपमा भ्रष्ट तुल्याएको छ; तिनीहरू भ्रष्ट स्वभावहरूले भरिएका छन्, र तिनीहरूका हाड र रगत शैतानका विषहरूले भरिएका छन्। यदि तिनीहरू सत्यता, वा परमेश्‍वरको न्याय र सजाय स्विकार्न सक्दैनन् भने, तिनीहरू कसरी परमेश्‍वरमा साँचो रूपमा समर्पित हुन सक्छन्? तिनीहरूले कसरी बफादारीपूर्वक आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सक्छन्? तिनीहरू कसरी परमेश्‍वरको डर मान्‍न र दुष्टताबाट अलग बस्न सक्छन्? के मुक्ति प्राप्ति मानिसहरूले कल्पना गरेजस्तो सरल हुन सक्छ र?

२

शैतानले मानिसहरूलाई हजारौँ वर्षदेखि भ्रष्ट तुल्याएको छ, यहाँसम्म कि तिनीहरू दियाबलस नै बनिसकेका छन्। अहिले परमेश्‍वर तिनीहरूलाई मुक्ति दिन आउनुभएको छ, तर उहाँले जति धेरै वचनहरू बोल्नुभए पनि, दियाबलस बनिसकेका मानिसलाई साँचो मानवमा परिणत गर्नु निकै गाह्रो कार्य हो। परमेश्‍वरले धेरै सत्यताहरू व्यक्त गर्नुपर्ने मात्र होइन, मानिसहरूले पनि सत्यता पछ्याएर, स्विकारेर, अनि अभ्यास गरेर सहकार्य गर्न सक्दो गर्नुपर्छ—त्यसपछि मात्रै तिनीहरूले शैतानको प्रभावबाट उन्मुक्ति पाएर परमेश्‍वरको मुक्ति प्राप्त गर्न सक्छन्।

३

परमेश्‍वरले एकपटक भन्‍नुभयो, “धेरैलाई बोलाइन्छ, तर थोरैलाई चुनिन्छ।” धेरै मानिसहरूले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरे पनि, साँचो रूपमा परमेश्‍वरको न्याय र सजाय अनुभव गर्ने, र उहाँको काममा पूर्ण रूपमा समर्पित हुनेहरू मात्रै शुद्ध गरिन र सिद्ध पारिन सक्छन्। अलिकति पनि सत्यता नस्विकार्ने ती अविश्‍वासी, दुष्ट मानिस, र ख्रीष्टविरोधीहरू हृदयमा सत्यताप्रति वितृष्ण हुन्छन्; तिनीहरूले कहिल्यै परमेश्‍वरको मुक्ति प्राप्त गर्नेछैनन्, र तिनीहरू परमेश्‍वरको कामद्वारा प्रकाश गरिन र हटाइन मात्रै सक्छन्।

—वचन, खण्ड ५। अगुवा र कामदारहरूका जिम्‍मेवारीहरू। अगुवा र कामदारहरूका जिम्‍मेवारीहरू (२०)