१

परमेश्‍वर निनवेवासीसँग जति नै धेरै रिसाउनुभएको भए पनि, तिनीहरूले उपवासको घोषणा गरी भाङ्ग्रा र खरानी लगाउनेबित्तिकै, उहाँको हृदय बिस्तारै कोमल हुन थाल्यो अनि उहाँले आफ्‍नो मन परिवर्तन गर्न थाल्‍नुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई तिनीहरूको सहर नष्ट गर्ने घोषणा गर्नुभएको क्षण अघि—तिनीहरूले तिनीहरूको पापको स्वीकृति र पश्‍चात्ताप गरेको क्षणअघि—परमेश्‍वर तिनीहरूसँग अझै रिसाउनुभएको थियो। तिनीहरूले पश्‍चात्तापका कार्यहरूको शृङ्खला गरेपछि, निनवेका मानिसहरूप्रतिको परमेश्‍वरको रिस बिस्तारै कृपा र सहनशीलतामा रूपान्तरित भयो।

२

भीषण क्रोध मानिसका दुष्ट कार्यको प्रतिक्रियामा परमेश्‍वरले व्यक्त गर्नुहुन्छ; उहाँको क्रोध खोटरहित छ। मानिसहरूले गरेको पश्‍चात्तापको प्रतिक्रियामा परमेश्‍वरको हृदय उत्प्रेरित हुन्छ, र यही पश्‍चात्तापले नै उहाँको हृदयमा परिवर्तन ल्याउँछ। उहाँको हृदय उत्प्रेरित हुँदा, परिवर्तन हुँदा, र उहाँले मानिसप्रति आफ्‍नो कृपा र सहनशीलता देखाउनुहुँदा, यी सबै पूर्ण रूपमा खोटरहित हुन्छन्; ती चोखो, विशुद्ध, निष्खोट र मिश्रणरहित हुन्छन्। परमेश्‍वरको सहनशीलता सहनशीलता मात्र हो, र उहाँको कृपा कृपा मात्रै हो।

३

उहाँको स्वभावले मानिसका विभिन्‍न प्रकटीकरण र पश्‍चात्तापअनुरूप क्रोध प्रकट गर्छ वा कृपा र सहनशीलता व्यक्त गर्छ। उहाँले जे प्रकट र व्यक्त गर्नुभए पनि, यी सबै विशुद्ध र प्रत्यक्ष हुन्छन्; यसको सार जुनसुकै सृजित प्राणीको सारभन्दा पृथक् हुन्छ। परमेश्‍वरले व्यक्त गर्नुहुने कार्यका सिद्धान्तहरू, सोच अनि विचारअन्तर्गत, साथै उहाँले लिनुहुने हरेक निर्णय र गर्नुहुने हरेक कार्यअन्तर्गत—कहीँकतै कुनै खोट वा दाग हुँदैनन्।

—वचन, खण्ड २। परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने विषयमा। परमेश्‍वर स्वयम् अद्वितीय २