जियाङ सियाओ, चीन

म सानो छँदा, मेरो परिवार एकदमै गरिब थियो। मेरा आमाबुबाले मलाई पढाउन पैसा कमाउनका लागि कडा मिहिनेत गर्नुभयो। उहाँहरू बिरामी हुँदा आफ्नो उपचारका लागि पैसा खर्च गर्नुहुन्नथ्यो, बरू, उहाँहरू मलाई राम्रो लाउन र खान दिनुहुन्थ्यो। मैले जुनियर मिडिल स्कुल पास गरेपछि, मेरा बाजेले बुबालाई “तेरी छोरीलाई अब धेरै नपढा” भन्नुभयो। तर मेरा बुबाले “छोरा होस् या छोरी, हामी हाम्रा छोराछोरीलाई समान व्यवहार गर्छौँ” भन्नुभयो। उहाँले मेरो स्वास्थ्य राम्रो नभएकोले म कडा शारीरिक काम गर्न सक्दिनँ, र मैले पढाइमा ध्यान दिनुपर्छ भन्ने कुरा पनि भन्नुभयो। यसले मलाई मेरा आमाबुबाप्रति धेरै कृतज्ञ बनायो, अनि मलाई उहाँहरूले यति धेरै कडा मिहिनेत गर्नुभएकोले मैले उहाँहरूलाई निराश पार्नु हुँदैन भन्ने महसुस भयो। त्यसपछि, मैले पढाइमा कडा परिश्रम गरेँ। जब म छात्रवृत्ति पाउँथेँ र मेरा आमाबुबाको खुसीले भरिएको अनुहार देख्थेँ, मलाई मैले उहाँहरूलाई निराश पारेकी रहेनछु भन्ने लाग्थ्यो। मैले मनमनै सङ्कल्प गरेँ, “भविष्यमा म सफल भएपछि, म आफ्ना आमाबुबाप्रति बफादार बन्नेछु र उहाँहरूले मलाई हुर्काउँदा लाउनुभएको गुनको बदला चुकाउनेछु।”

म उन्नाइस वर्षकी हुँदा, मेरो परिवारले सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरको आखिरी दिनहरूको कामलाई स्वीकार गऱ्यो। परमेश्‍वरका वचन खाएर र पिएर, मैले सत्यताको पछ्याइ र राम्रो कर्तव्य निर्वाहमार्फत् मात्र जीवन अर्थपूर्ण हुन्छ भन्ने बुझेँ। त्यसैले मैले पढाइ छोडेँ र आफूलाई आफ्ना कर्तव्यहरूमा समर्पित गरेँ। एकदिन, एउटी सिस्टर हाम्रो घरमा आएको केही समयपछि नै, प्रहरी अचानक जबरजस्ती भित्र पसे र उनलाई लिएर गए। तिनीहरूले मेरा बुबा र मलाई पनि सोधपुछका लागि चौकीमा लगे। पछि हामीलाई छोडिए तापनि, स्थानीय धार्मिक मामिला ब्युरो र प्रहरी चौकीका मानिसहरू हाम्रो घरमा आएर हामीलाई परमेश्‍वरमा विश्वास गर्न छोड्नु भनी चेतावनी दिए। आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नका लागि, म घर छोड्न बाध्य भएँ। अर्को क्षेत्रमा आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्दै गर्दा, जब म अतिथिसत्कारक घरकी सिस्टरका छोराछोरीले उनीप्रति सन्तानी धर्म निभाएका देख्थेँ, त्यसले म भित्र गहिरो भावना जगाउँथ्यो र म आफ्ना आमाबुबालाई नसम्झिई बस्नै सक्दिनथेँ। उहाँहरूले मलाई हुर्काउन धेरै दुःख गर्नुभएको थियो, तैपनि म उहाँहरूको हेरचाह गर्न त्यहाँ हुन सकिनँ। म उहाँहरूप्रति धेरै ऋणी महसुस गर्थेँ।

सन् २०१९ मा, मैले कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको सहरमा ठूलो रातो अजिङ्गरको गिरफ्तारी एकदमै कडा भयो, र त्यसबेला बस्नका लागि सुरक्षित अतिथिसत्कारक घरहरू भेट्टाउन नसकेकोले, अगुवाहरूले यदि सम्भव भएमा हामीलाई गाउँ फर्कनु भन्ने आग्रह गरे। त्यसबेला, मेरा आमाबुबा घरमा हुनुहुन्नथ्यो किनकि उहाँहरू अर्को ठाउँमा कोठा भाडामा लिएर बस्नुभएको थियो, त्यसैले मैले पहिला उहाँहरू बसेको ठाउँमा जाने निधो गरेँ। जब मैले आमाबुबालाई भेटेँ, मैले मेरी आमाको हेराइ अलि शून्य भएको देखेँ, र उहाँले मलाई एउटै प्रश्न बारम्बार सोधिरहनुभयो। मेरो भाइले मलाई आमालाई मस्तिष्कघात र मस्तिष्क सुक्दै जाने रोग लागेको, र उहाँ केही दिनअघि मात्र अस्पतालबाट डिस्चार्ज हुनुभएको कुरा बतायो। मलाई याद आयो, मैले केही वर्षअघि नै आमामा केही लक्षणहरू देखेकी थिएँ, तर मैले तिनीहरूलाई कहिल्यै ध्यान दिएकी थिइनँ। मैले सोचेँ, “यदि म उहाँको हेरचाह गर्दै र उहाँलाई स्वास्थ्यमा ध्यान दिन सम्झाउँदै उहाँको साथमा भएकी भए, के उहाँको अवस्था यति गम्भीर हुने थियो र?” त्यो अवधिभर, मैले आमाको स्वास्थ्यका लागि फाइदाजनक खाना पकाउने, उहाँलाई व्यायाम गराउने, र उहाँलाई कसरी आफ्नो स्वास्थ्यको ख्याल राख्ने भनेर सिकाउने गर्दै आफ्ना दिनहरू आमामै केन्द्रित भएर बिताएँ। मैले आफ्नो सारा ऊर्जा आमाको हेरचाहमा समर्पित गरेँ, र मैले मेरा कर्तव्यहरूबारे केही सोचिनँ। आँखा झिम्क्याउन नपाउँदै दुई महिना बित्यो, र एकदिन, मैले अगुवाहरूबाट एउटा पत्र पाएँ, जसमा मलाई अर्को क्षेत्रमा गएर आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्न भनिएको थियो। त्यस दिन, मेरा काका र काकी/सानीआमा र सानुबुबा मेरो घरमा आउनुभयो। सुरुमा, उहाँहरूले म घरमा बसेर आमाको हेरचाह गरिरहेकी देख्नुभयो र केही भन्नुभएन, तर पछि अचानक उहाँहरूले मलाई सोध्नुभयो, “के तँ केही दिन बसेर फेरि जान लागेकी होस्?” मलाई चुप लागेको देखेर, उहाँहरूले मलाई गाली गर्नुभयो, “तँ फेरि जान पाउँदिनस्। तैँले यहीँ बसेर तेरा आमाबुबाको हेरचाह गर्नुपर्छ। तेरा आमाबुबा जवान छँदा उहाँहरूले तँलाई सहारा दिनुभयो, र अब उहाँहरू सत्तरी-पच्हत्तर वर्षको हाराहारीमा हुनुहुन्छ, के तँलाई उहाँहरूका लागि केही गर्नुपर्छ जस्तो लाग्दैन? यदि तेरा आमाबुबाले तँलाई नहुर्काएका र हेरचाह नगरेका भए, के तँ आज जहाँ छेस् त्यहाँ पुग्न सक्थिस्? तँ यति धेरै स्वार्थी हुनु हुँदैन!” उहाँहरूका शब्दहरूले मेरो मुटुमा छुराले छेडे झैँ गरी छेडे, र एकछिन त, म अवाक भएँ। मेरा आमाबुबाले मेरो हेरचाह नगर्नुभएको भए, म अहिलेको यो अवस्थामा हुने थिइनँ। यदि मैले बदलामा केही नदिई उहाँहरूको हेरचाहको आनन्द मात्र लिएँ भने, के म गुन नमान्ने व्यक्ति बन्दिनँ र? म सानो छँदा, मैले मेरो कजन आफ्नो शारीरिक सुखसुविधाप्रति मात्र चिन्तित रहेका, र आफ्ना आमाबुबा बिरामी हुँदा उहाँहरूको हेरचाह नगरेको देखेकी थिएँ। मलाई उहाँमा साँच्चै मानवताको कमी छ र म त्यस्तो व्यक्ति बन्न सक्दिनँ भन्ने लाग्थ्यो। अब मेरा आमाबुबा वृद्ध हुनुभएकोले, मलाई यदि मैले उहाँहरूको हेरचाह गर्ने जिम्मेवारी बहन गर्न सकिनँ भने, म कृतघ्न सन्तान बन्नेछु भन्ने लाग्यो। त्यस समयमा, मलाई धेरै पीडा र द्विविधा महसुस भयो, त्यसैले मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे परमेश्‍वर! मलाई थाहा छ मेरा कर्तव्यहरू पूरा गर्नु मेरो जिम्मेवारी हो, तर आफ्ना आमाबुबा वृद्ध हुँदै जानुभएको र उहाँहरूको स्वास्थ्य बिग्रँदै गएको देख्दा, म उहाँहरूको बारेमा चिन्ता नगरी बस्नै सक्दिनँ, र अन्यत्र गएर आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्ने मेरो मनसाय नै छैन। कृपया मलाई यो अवस्थाबाट बाहिर निस्कन मार्गदर्शन र अन्तर्दृष्टि दिनुहोस्।”

एकदिन, मैले परमेश्‍वरका वचनको एउटा खण्ड पढेँ: “जन्म दिने र हुर्काउनेबाहेक, व्यक्तिको जीवनमा आमाबुबाले बोक्ने जिम्मेवारी भनेको उसलाई हुर्कनका लागि बाहिरी रूपमा वातावरण प्रदान गर्नु मात्रै हो, र त्यो त्यहीँ सकिन्छ, किनभने कुनै पनि व्यक्तिको भाग्यमा सृष्टिकर्ताको पूर्वनियोजनले मात्रै प्रभाव पार्छ। कसैको भविष्य कस्तो हुनेछ भन्‍ने कुरा कुनै पनि व्यक्तिले नियन्त्रण गर्न सक्ने कुरा होइन; यो धेरै अघि नै पूर्वनियोजित हुन्छ, र व्यक्तिका आमाबुबाले समेत उसको भाग्य परिवर्तन गर्न सक्दैनन्। भाग्यको हकमा, सबै जना स्वतन्त्र हुन्छन्; सबैको आफ्नै भाग्य हुन्छ। त्यसैले, कसैका आमाबुबाले उसको जीवनको भाग्यलाई पटक्कै विफल पार्न सक्दैनन्, न त उसले जीवनमा खेल्ने भूमिकाको हकमा तिनीहरूले उसलाई कुनै मद्दत नै गर्न सक्छन्। व्यक्ति जुनसुकै परिवारमा जन्मन पूर्वनियोजित भए पनि, र ऊ जुनसुकै वातावरणमा हुर्के पनि, यी कुराहरू उसको जीवनको मिसन पूरा गर्नुका पूर्वसर्तहरू भन्दा बढी केही होइनन् भन्न सकिन्छ। तिनले कुनै पनि हिसाबमा व्यक्तिको जीवनको भाग्य वा उसले आफ्नो मिसन पूरा गर्ने नियतिको प्रकारलाई निर्धारण गर्दैनन्। यसर्थ, कसैका पनि आमाबुबाले उसलाई उसको जीवनको मिसन पूरा गर्न सहयोग गर्न सक्दैनन्, न त कुनै नातेदारले उसलाई जीवनमा आफ्नो भूमिका लिन मद्दत गर्न सक्छ। व्यक्तिले आफ्नो मिसन कसरी पूरा गर्छ र उसले कस्तो प्रकारको जियाइ वातावरणमा आफ्नो भूमिका लिन्छ भन्‍ने कुरा पूर्ण रूपमा उसको जीवनको भाग्यमा निर्भर हुन्छ। अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा, कुनै पनि वस्तुगत परिस्थितिहरूले सृष्टिकर्ताद्वारा पूर्वनियोजित कसैको मिसनलाई प्रभाव पार्न सक्दैनन्। सबै जना आफू हुर्केको विशेष वातावरणमा परिपक्वतामा पुग्छन्; त्यसपछि, एक-एक कदम गर्दै, तिनीहरू जीवनमा आफ्नै मार्गमा हिँड्न थाल्छन् र तिनीहरूका लागि सृष्टिकर्ताद्वारा प्रबन्ध गरिएको नियति पूरा गर्छन्। स्वाभाविक र स्वचालित रूपमा, तिनीहरू मानवजातिको विशाल सागरमा प्रवेश गर्छन् र जीवनमा आफ्नो स्थान ग्रहण गर्छन्, र, सृष्टिकर्ताको पूर्वनियोजनको खातिर र उहाँको सार्वभौमिकताको खातिर, तिनीहरूले सृजित प्राणीका रूपमा आफ्ना जिम्मेवारीहरू पूरा गर्न थाल्छन्” (वचन, खण्ड २। परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने विषयमा। परमेश्‍वर स्वयम् अद्वितीय ३)। परमेश्‍वरका वचन पढेपछि, मैले के महसुस गरेँ भने मेरा आमाबुबाले मलाई जन्म मात्र दिनुभयो, हुर्काउनुभयो र मलाई हुर्कनका लागि वातावरण दिनुभयो। तर मलाई साँचो रूपमा जीवन दिनुहुने त परमेश्‍वर हुनुहुन्छ। परमेश्‍वर नै हुनुहुन्छ जसले मलाई आजसम्म जिउन अनुमति दिने जीवनको सास दिनुभएको छ। यसबाहेक, हाम्रो भाग्य सृष्टिकर्ताको हातमा छ, र कसैले पनि अर्को व्यक्तिको भाग्य निर्धारण गर्न सक्दैन। मेरा आमाबुबाले मेरो भाग्य नियन्त्रण गर्न सक्नुहुन्न, र म पनि उहाँहरूको भाग्य नियन्त्रण गर्न सक्दिनँ। मैले मेरी आमा अचानक बिरामी पर्नुभएको, र मेरी काकी/सानीआमाले उहाँलाई समयमै उपचारका लागि अस्पताल लैजान सक्नुभएको कुरा सोचेँ। के यो पनि परमेश्‍वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तको हिस्सा थिएन र? मेरी आमा कहिले बिरामी पर्नुहुन्छ वा उहाँको बिमारी कति गम्भीर हुन्छ भन्ने कुरा म तय गर्न सक्दिनथेँ, र मैले जतिसुकै चिन्ता गरे पनि, म मेरी आमाको पीडालाई अलिकति पनि कम गर्न सक्दिनथेँ। म उहाँसँगै घरमा थिएँ भने पनि, मैले कुनै समस्या समाधान गर्न सक्ने थिइनँ। गएको दुई महिनामा, मैले आमाको हेरचाहमा आफ्नो तनमन लगाएकी थिएँ र आफ्ना कर्तव्यहरूलाई समेत बेवास्ता गरेकी थिएँ। तथापि, मेरी आमाको बिमारीमा सुधार त भएन नै, उल्टै झन् बिग्रियो। मैले यदि म उहाँसँगै घरमा भएकी भए, उहाँ सायद यति धेरै बिरामी पर्नुहुन्नथ्यो होला भन्ने पनि सोचेँ। के यो अविश्‍वासीहरूको दृष्टिकोण थिएन र? मैले परमेश्‍वरको वचन पढेँ जसले भन्छ: “तैँले जेसुकै सोचे पनि, जेसुकै योजना गरे पनि, वा जे काम गरे पनि, ती कुराहरू महत्त्वपूर्ण होइनन्। महत्त्वपूर्ण कुरा त तैँले सम्पूर्ण सृजित प्राणीहरू परमेश्‍वरका हातमा हुन्छन् भनी बुझ्न र साँच्चिकै विश्‍वास गर्न सक्छस् सक्दैनस् भन्‍ने हो। कतिपय आमाबुबाले घरायसी आनन्द साथै बालबच्चा र नातिनातिनाले भरिएको घरमा रमाउने आशिष् र नियति पाएका हुन्छन्। यो परमेश्‍वरको सार्वभौमिकता हो, र यो तिनीहरूलाई परमेश्‍वरले दिनुहुने आशिष् हो। कतिपय आमाबुबाको यो नियति हुँदैन; परमेश्‍वरले तिनीहरूको लागि यस्तो बन्दोबस्त गर्नुभएको हुँदैन। तिनीहरूले सुखी परिवार पाउने, वा आफ्ना सन्तानद्वारा घेरिएर बस्ने आशिष् पाएका हुँदैनन्। यो परमेश्‍वरको योजनाबद्ध कार्य हो र मानिसहरूले जबरजस्ती गरेर हुँदैन” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सत्यता वास्तविकता भनेको के हो?)। मैले कति धेरै आमाबुबाहरू आफ्ना छोराछोरीको साथबिना नै वृद्ध भइरहेका छन् भन्नेबारे सोचेँ। यो त खालि उहाँहरूको भाग्य हो। म आफूले आफ्ना आमाबुबासँग कस्तो व्यवहार गर्ने भन्ने कुरामा परमेश्‍वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तप्रति समर्पित हुनुपर्थ्यो, र मैले परिस्थितिमाथि मेरो आफ्नै इच्छा लाद्न खोज्नु हुँदैनथ्यो। मलाई याद आयो, मेरी आमा जवान छँदा उहाँलाई हृदयाघातसम्बन्धी मुटुको रोग लागेको पत्ता लागेको थियो, तर उहाँले पैसा कमाउन कडा मिहिनेत गरिरहनुभयो, र आफ्नो स्वास्थ्यको अलिकति पनि ख्याल गर्नुभएन। परमेश्‍वरलाई भेट्टाएपछि, उहाँले सत्यता पछ्याउनु र कर्तव्यहरू राम्ररी निर्वाह गर्नु नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुराहरू हुन् भन्ने महसुस गर्नुभयो, र जीवनको सही लक्ष्य पाएपछि, उहाँले पहिले जस्तो हाड घोटेर काम गर्न छोड्नुभयो, र उहाँको स्वास्थ्यमा बिस्तारै सुधार आयो। उहाँ अहिलेसम्म जीवित हुनु नै परमेश्‍वरको अनुग्रह थियो। अब मेरा आमाबुबा वृद्ध हुनुभएकोले, मैले उहाँहरूको हेरचाह गर्न नसके तापनि, मेरा काका-काकी/सानुबुबा-सानीआमा उहाँहरूलाई भेट्न आउनुहुन्थ्यो र उहाँहरूका भौतिक आवश्यकताहरूको राम्रो ख्याल गर्नुहुन्थ्यो। के यो परमेश्‍वरको सार्वभौमिकताका कारण भएको होइन र? यी कुराहरूबारे सोच्दा, मैले आफ्नो हृदयमा कम पीडा महसुस गरेँ र बाहिर गएर मेरा कर्तव्यहरू निर्वाह गर्ने इच्छाशक्ति पाएँ। करिब दुई महिनापछि, मैले बुबाबाट एउटा पत्र पाएँ, जसमा आमाको स्वास्थ्यमा धेरै सुधार आएको कुरा लेखिएको थियो। उहाँले आमा अब खाना पकाउन र सामानहरू किन्न बाहिर जान सक्नुहुन्छ, र उहाँको स्वास्थ्यमा साँच्चै राम्रो सुधार भइरहेको छ भन्ने कुरा बताउनुभयो।

जुन २०२१ को एक दिन, मैले मण्डलीबाट एउटा पत्र पाएँ, जसमा मेरो भाइलाई ठूलो रातो अजिङ्गरले पिछा र निगरानी गरिरहेको, र ऊ घर पुगेको केही समयपछि नै, प्रहरीले मेरा आमाबुबा र भाइ सबैलाई पक्राउ गरेको, र तिनीहरूले मेरो ठेगानाबारे पनि सोधपुछ गरेको कुरा उल्लेख थियो। पत्रमा, मण्डलीले मलाई घर नफर्कन चेतावनी दिएको थियो। यो पत्र पाएपछि, म मेरा आमाबुबाको स्वास्थ्यबारे झन् बढी चिन्तित भएँ। मेरी आमालाई पहिल्यै स्वास्थ्य समस्याहरू थिए, र उहाँ डर र चिन्ता सहन सक्नुहुन्नथ्यो। मेरा बुबाको मुटुको अवस्था पनि राम्रो थिएन, त्यसैले म उहाँ प्रहरीको धम्की र त्रास थाम्न सक्नुहुन्छ कि हुन्न होला भनेर चिन्तित भएँ। यदि उहाँलाई हृदयघात भयो भने के होला? म साँच्चै फर्केर उहाँहरूलाई भेट्न चाहन्थेँ, तर प्रहरीले अझै पनि मेरो खोजी गरिरहेको थियो, र यदि म फर्किएँ भने, म सीधै पासोमा पर्ने थिएँ। त्यसैले मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्दै, उहाँहरूको आस्था बलियो बनाइदिनुहोस् ताकि उहाँहरूले जस्तोसुकै कष्ट भोग्नुपरे पनि, उहाँहरूले मण्डलीलाई धोका दिनु नपरोस् बरू परमेश्‍वरका लागि आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सक्नुहोओस् भनी बिन्ती गरेँ। मेरा आमाबुबालाई आधा महिना थुनामा राखेर छोडिएछ, तर मैले मेरो भाइको कुनै खबर पाइनँ। मेरा आमाबुबा छुटे तापनि, प्रहरीले उहाँहरूलाई बारम्बार सताइरहन्थ्यो, र मलाई छिटो फर्केर आत्मसमर्पण गराउन उहाँहरूलाई धम्की पनि दिन्थ्यो। त्यो अवधिमा, जब मलाई फुर्सद हुन्थ्यो, म मेरा आमाबुबाका बारेमा सोच्थेँ र उहाँहरूबारे धेरै चिन्ता गर्थेँ।

डिसेम्बर २०२२ तिर, मैले मेरा बुबा बिरामी पर्नुभएको र अस्पताल भर्ना हुनुभएको, र गाउँका आफन्तहरूले मलाई फिर्ता बोलाउन मेरा आमाबुबालाई उक्साइरहेको कुरा थाहा पाएँ। मलाई फेरि अशान्ति महसुस हुन थाल्यो, र मैले सोचेँ, “मेरा आफन्तहरूले मलाई पक्कै पनि कृतघ्न व्यक्ति भन्नेछन्। मेरा आमाबुबाले मलाई हुर्काउन यति धेरै वर्ष बिताउनुभयो र मैले उहाँहरूको गुन तिरेकी छैनँ। कुन आधारमा मसँग अलिकति पनि विवेक छ भन्नु?” त्यसबेला, मैले भर्खरै एउटा नयाँ जिम्मेवारी लिएकी थिएँ र म त्यससम्बन्धी सीपहरूमा पोख्त थिइनँ। मेरो काममा सधैँ विचलन र त्रुटिहरू हुन्थे, तर मैले समाधान खोज्ने वा यी कुराहरूको समीक्षा गर्ने गरिनँ। बरु, मैले मेरो स्थिति खराब भए तापनि, मैले अझै आफ्ना कर्तव्यहरू त त्यागेकी छैनँ नि भन्ने महसुस गर्दै आफ्नै लागि बहानाहरू पनि खोजेँ। मेरो स्थिति कहिल्यै परिवर्तन नभएकोले, मैले मेरा कर्तव्यहरूमा नतिजा हासिल गर्न सकिनँ, र अन्तमा मलाई बर्खास्त गरियो। बर्खास्त भएपछि, म साँच्चै जतिसक्दो चाँडो मेरा आमाबुबाकहाँ फर्कन चाहन्थेँ, तर प्रहरीले अझै मेरो खोजी गरिरहेको थियो र म फर्कन सक्दिनथेँ। त्यो अवधिमा म धेरै आन्तरिक पीडामा थिएँ, त्यसैले मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, र मलाई यो गलत स्थितिबाट बच्न अन्तर्दृष्टि र मार्गदर्शन दिनुहोस् भनेर बिन्ती गरेँ। एकदिन, मैले परमेश्‍वरका वचनको एउटा खण्ड पढेँ र मेरो स्थिति बदलिन थाल्यो। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “त्यसैले, जब मानिसहरूको कुरा आउँछ, तेरा आमाबुबाले तँलाई सावधानीपूर्वक हेरचाह गरे पनि वा तेरो राम्रो देखभाल गरे पनि, आखिरमा तिनीहरूले आफ्नो जिम्मेवारी र दायित्व मात्रै पूरा गरिरहेका थिए। तँलाई हुर्काउनुमा तिनीहरूको उद्देश्य जे भए पनि, त्यो तिनीहरूको जिम्मेवारी थियो—तिनीहरूले तँलाई जन्म दिएका हुनाले, तिनीहरूले तेरो जिम्मेवारी लिनुपर्छ। यसको आधारमा, के तेरा आमाबुबाले तेरा लागि गरेका सबै कुरालाई दयाका रूपमा लिन सकिन्छ? सकिँदैन, होइन र? (हजुर।) तेरा आमाबुबाले तँप्रतिको जिम्मेवारी पूरा गर्ने कार्यलाई तेरा आमाबुबाको मायाका रूपमा लिन मिल्दैन, त्यसैले यदि तिनीहरूले फूल वा बोटबिरुवाप्रतिको आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्छन्, त्यसलाई मलजल गर्छन् भने, के त्यो मायाका रूपमा गणना हुन्छ? (हुँदैन।) त्यो त झन् माया हुँदै होइन। फूलहरू र बोटबिरुवाहरू बाहिर नै राम्रोसँग बढ्छन्—यदि तिनलाई हावा, घाम र वर्षाको पानी पाउने गरी जमिनमा रोपिए भने, ती झनै फस्टाउँछन्। तिनलाई घरभित्र गमलामा रोपियो भने बाहिर जस्तो हुर्किँदैनन् वा राम्रो हुँदैनन्! जस्तोसुकै परिवारमा जन्मिए पनि, यो कुरा परमेश्‍वरले नै नियोजित गर्नुभएको हुन्छ। तँ जीवन बोकेको व्यक्ति होस्, र परमेश्‍वरले हरेक जीवनको जिम्मेवारी लिनुहुन्छ, मानिसहरूलाई बाँच्न सक्‍ने तुल्याउनुहुन्छ, र सबै प्राणीहरूले पालना गर्नुपर्ने नियम पालना गर्न लगाउनुहुन्छ। यति मात्र हो कि एउटा व्यक्तिका रूपमा, तँ आफ्‍ना आमाबुबाले तँलाई हुर्काएको परिवेशमा जिइस्, त्यसैले तँ त्यही वातावरणमा हुर्किएको हुनुपर्छ। तँ परमेश्‍वरको नियोजनका कारण त्यस परिवेशमा जन्मिस्; तेरा आमाबुबाले तँलाई वयस्कावस्थासम्म हुर्काउनु पनि परमेश्‍वरको नियोजनका कारणले गर्दा नै हो। जे भए पनि, तँलाई हुर्काउनुमा तेरा आमाबुबाले एउटा जिम्मेवारी र दायित्व पूरा गरिरहेका हुन्छन्। तँलाई वयस्कतासम्म हुर्काउनु तिनीहरूको दायित्व र जिम्मेवारी हो, र यसलाई दया-माया भन्‍न मिल्दैन। यसलाई दया भन्‍न नमिल्ने भएपछि, के यसलाई तैँले उपभोग गर्न अधिकार पाएको कुरा भन्न मिल्छ? (मिल्छ।) यो तैँले पाउनुपर्ने एक प्रकारको अधिकार हो। तैँले तेरा आमाबुबाद्वारा हुर्काइन पाउनुपर्छ, किनभने तँ वयस्क हुनुभन्दा पहिले, तैँले हुर्कँदै गरेको बच्‍चाको भूमिका खेल्छस्। त्यसकारण, तैँले जे पाउँछस् त्यो त तँप्रति तेरा आमाबुबाको जिम्मेवारी पूरा भएको मात्र हो, तिनीहरूबाट कुनै निगाह वा दया प्राप्त भएको होइन। कुनै पनि जीवित प्राणीका लागि, छोराछोरी जन्माउनु र हुर्काउनु, प्रजनन गर्नु, र अर्को सन्तानलाई हुर्काउनु भनेको एक प्रकारको जिम्मेवारी हो। उदाहरणका लागि, चराचुरुङ्गी, गाईवस्तु, भेडा, र बाघले पनि प्रजनन गरेपछि आफ्नो सन्तानलाई हुर्काउनुपर्छ। आफ्नो सन्तानलाई नहुर्काउने कुनै जीवित प्राणी छैन। केही अपवादहरू हुन सक्छन्, तर हाम्रा लागि ती अज्ञात छन्। यो जीवित प्राणीहरूको अस्तित्वसम्बन्धी प्राकृतिक कुरा हो, यो जीवित प्राणीहरूमा हुने नैसर्गिक प्रवृत्ति हो, र यसलाई दया मान्न मिल्दैन। तिनीहरूले त सृष्टिकर्ताले जनावरहरू र मानवजातिका लागि तोक्‍नुभएको नियमको पालना मात्रै गरिरहेका हुन्छन्। त्यसकारण, तेरा आमाबुबाले तँलाई हुर्काउनु भनेको एक प्रकारको दया होइन। यसका आधारमा के भन्‍न सकिन्छ भने तेरा आमाबुबा तेरा ऋणदाता होइनन्। तिनीहरूले तँप्रतिको आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरिरहेका छन्। तिनीहरूले तेरा लागि जतिसुकै रगत-पसिना समर्पित गरे पनि र तँमा जतिसुकै पैसा खर्च गरे पनि, तिनीहरूले बदलामा तँलाई केही पनि माग्‍नु हुँदैन, किनभने आमाबुबाका रूपमा तिनीहरूको जिम्मेवारी यही नै हो। यो जिम्मेवारी र दायित्व भएको हुनाले, यो निःशुल्क हुनुपर्छ, र तिनीहरूले तँलाई प्रतिदान माग्नु हुँदैन। तँलाई हुर्काएर, तेरा आमाबुबाले आफ्नो जिम्मेवारी र दायित्व मात्रै पूरा गरिरहेका हुन्छन्; यो लेनदेनका रूपमा नभई निःशुल्क गरिनुपर्छ। त्यसकारण, तैँले आफ्ना आमाबुबालाई व्यवहार गर्दा वा तँ र तिनीहरूबीचको सम्बन्धलाई सम्हाल्दा प्रतिदान गर्ने मानसिकता राख्नु हुँदैन। यदि तैँले त्यस्तो मानसिकता बोकेर आफ्ना आमाबुबासँग व्यवहार गर्छस्, तिनीहरूलाई प्रतिदान गर्छस्, र तँ र तिनीहरूबीचको सम्‍बन्धलाई सम्हाल्छस् भने, त्यो वास्तवमा अमानवीय हुन्छ। साथ-साथै, त्यसो गर्दा तँ तेरा दैहिक भावनाहरूद्वारा रोकिने र बाँधिने सम्‍भावना हुन्छ, र तँलाई यी उल्झनहरूबाट बाहिर निस्कन गाह्रो हुनेछ, यहाँसम्‍म कि तैँले आफ्नो बाटो बिराउनसमेत सक्छस्। तेरा आमाबुबा तेरा ऋणदाता होइनन्, त्यसैले तँसँग तिनीहरूका सबै अपेक्षाहरू पूरा गर्ने दायित्व हुँदैन। तँसँग तिनीहरूको अपेक्षाहरू पूर्ति गर्ने कुनै दायित्व हुँदैन। तिनीहरूका आफ्नै अपेक्षाहरू हुन सक्छन्, तर तैँले आफै निर्णयहरू गर्नुपर्छ। परमेश्‍वरले तेरा लागि एउटा जीवन मार्ग तय गर्नुभएको छ, उहाँले तेरा लागि एउटा नियति बन्दोबस्त गर्नुभएको छ, र तेरा आमाबुबासँग यी कुराको कुनै सरोकार छैन” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (१७))। परमेश्‍वरका वचन पढेपछि, मैले के बुझेँ भने प्रजनन गर्ने कुनै पनि प्रजातिले आफ्नो अर्को पुस्तालाई हुर्काउन र हेरचाह गर्न सम्भव भएसम्म सबै कुरा गर्छ। यो सबै जीवित प्राणीहरूका लागि परमेश्‍वरले स्थापना गर्नुभएको नियम र विधान हो। यो एक प्रकारको जिम्मेवारी र दायित्व हो, तर यसलाई दया मान्न सकिँदैन। जस्तै जनावरहरूको दुनियाँमा, चाहे त्यो हिंस्रक बाघ वा सिंह होस्, वा शान्त मृग वा हरिण, तिनीहरू सबै सन्तान जन्माएपछि आफ्ना बच्चाहरूलाई हुर्काउँछन् र तिनीहरूका लागि खाना खोज्छन्, र कहिलेकाहीँ आफ्ना बच्चाहरूलाई समयमै खुवाउन आफैँ भोकै बस्ने कुरा रोज्छन्; तिनीहरू आफ्ना बच्चाहरू स्वतन्त्र रूपमा बाँच्न सक्ने नहुन्जेलसम्म यस्तो गर्छन्। यो नैसर्गिक कुरा हो। मैले हामीले घरमा पालेका कुखुराहरूको बारेमा पनि सोचेँ। चल्ला कोरलेपछि, पोथीले सधैँ तिनीहरूको सुरक्षा र हेरचाह गर्थी, र चारा खोज्दा, उसले पहिले चल्लाहरूलाई खुवाउँथी। खतरा हुँदा, पोथी अगाडि जान्थी, र पानी परेको दिनमा वा गर्मी हुँदा र ओत लाग्ने ठाउँ नहुँदा, पोथीले चल्लाहरूलाई आफ्ना पखेटामुनि ओत दिन आफैँले दुःख सहन्थी। जब चल्लाहरू हुर्कन्थे र आफैँ बाँच्न सक्षम हुन्थे, तिनीहरू स्वाभाविक रूपमा पोथीलाई छोड्थे, र पोथीले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरेकी हुन्थी। मैले सन्तान हुर्काउनु भनेको परमेश्‍वरले जनावर र मानिस दुवैका लागि तय गर्नुभएको जियाइको नियम हो, र यो एउटा जिम्मेवारी र दायित्व हो भन्ने बुझेँ। यो निस्वार्थ हुन्छ र यसको भरपाइ गर्नु पर्दैन। जब मैले यी कुराहरू महसुस गरेँ, सधैँ मेरो हृदयबाट आफ्ना आमाबुबाप्रति ऋणी महसुस गरिरहेको बोझ अचानक हट्यो। मैले सधैँ मेरा आमाबुबाले मलाई हुर्काएको कुरालाई दयाको रूपमा हेरेकी थिएँ, र मलाई यो मैले मेरो जीवनकालमा तिर्नुपर्ने ऋण हो भन्ने लाग्थ्यो। यसले मलाई गह्रुङ्गो गरी थिच्थ्यो र मलाई थकान र पीडा दिन्थ्यो। परमेश्‍वरका वचन पढेपछि, मैले मेरो हृदयमा स्वतन्त्रताको महसुस गरेँ। मेरा आमाबुबाले मलाई हुर्काउनु उहाँहरूको जिम्मेवारी थियो। यसलाई दयाको रूपमा गणना गर्न मिल्दैनथ्यो र यसको भरपाइ गर्नु आवश्यक थिएन। यसबाहेक, मेरा आमाबुबाले मलाई हेरचाह गर्नुभयो र हुर्काउनुभयो मात्र, तर मलाई साँचो रूपमा जीवन दिनुहुने त परमेश्‍वर हुनुहुन्छ। यदि परमेश्‍वरले मलाई जीवन नदिनुभएको भए, म बाँच्ने थिइनँ। मैले आफ्नो रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता कमजोर रहेको बेलाको आफ्नो बाल्यकाल सम्झिएँ। मलाई बारम्बार रुघाखोकी र ज्वरो आउँथ्यो र निमोनिया समेत हुन्थ्यो। डाक्टर मेरा आमाबुबालाई मलाई फेरि चिसो लाग्न नदिनू, किनकि फेरि ज्वरो आयो भने क्षयरोग हुन सक्छ भन्थे, तर मेरा आमाबुबा निस्सहाय हुनुहुन्थ्यो। तर, अचम्मको कुरा, त्यसपछि, मलाई रुघा मात्र लाग्यो र फेरि कहिल्यै ज्वरो आएन। मेरा आमाबुबा त विश्वासै गर्न सक्नुभएन। बिस्तारै, मेरो स्वास्थ्यमा केही सुधार आयो, र मेरो रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता बलियो भयो। यदि परमेश्‍वरको हेरचाह र सुरक्षा नभएको भए, मेरा आमाबुबाले मेरो जतिसुकै राम्रो हेरचाह गर्नुभएको भए पनि, म अझै पनि राम्रो स्वास्थ्यमा बाँच्न सक्दिनथेँ होला। परमेश्‍वर नै हुनुहुन्छ जसले मलाई सबथोक दिनुभएको छ, र मैले उहाँको नै गुन तिर्नुपर्छ। तर म कृतज्ञ हुन मात्र असफल भइनँ, बरु मैले मेरा आमाबुबाको हेरचाह गर्न नसकेको कारण परमेश्‍वरको विरोध गरेँ र सवाल-जवाफ गरेँ। मसँग परमेश्‍वरप्रति समर्पित हुने हृदय पटक्कै थिएन। म साँच्चै विद्रोही थिएँ!

पछि, मैले आफैँलाई सोधेँ, “मेरो कर्तव्य पूरा गर्ने कुरा मेरा आमाबुबाप्रति सन्तानी धर्म निभाउने कुरासँग बाझिँदा, मैले उचित रूपमा कसरी अभ्यास गर्नुपर्छ?” मैले परमेश्‍वरका वचनका दुईवटा खण्ड पढेँ जसले मलाई यस सम्बन्धमा अभ्यासका सिद्धान्तहरू बुझ्न मद्दत गरे। सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “वास्तवमा, आफ्‍ना आमाबुबाको आदर गर्नु एक प्रकारको जिम्‍मेवारी मात्रै हो, र यसले सत्यता अभ्यास गर्नुको मापदण्ड पूरा गर्दैन। परमेश्‍वरप्रति समर्पित हुनुचाहिँ सत्यता अभ्यास गर्नु हो, परमेश्‍वरको आज्ञा स्विकार्नु नै परमेश्‍वरप्रतिको समर्पणताको प्रकटीकरण हो, र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सबै कुरा त्याग्‍ने मानिसहरू नै परमेश्‍वरका अनुयायी हुन्। समग्रमा, तेरो अघि रहेको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण काम भनेको आफ्नो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्नु हो। सत्यता अभ्यास गर्नु भनेकै त्यही हो, र यो परमेश्‍वरप्रति समर्पित हुनुको प्रकटीकरण हो। त्यसैले, मानिसहरूले अहिले प्राथमिक रूपमा अभ्यास गर्नुपर्ने सत्यता के हो? (आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु।) ठिक भन्यौ, बफादार भएर आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु नै सत्यता अभ्यास गर्नु हो। यदि व्यक्तिले निष्कपट रूपमा आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गर्दैन भने, उसले श्रम मात्रै गरिरहेको हुन्छ” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता पछ्याउनु भनेको के हो (४))। “यदि तेरो जिउने वातावरण र तँ रहेको परिवेशका आधारमा, आफ्‍ना आमाबुबाको आदर गर्दा त्यो परमेश्‍वरको आज्ञा पूरा गर्नु र कर्तव्य निर्वाह गर्नुसँग बाझिँदैन भने—अर्को शब्‍दमा भन्दा, यदि तैँले आफ्‍ना आमाबुबाको आदर गर्दा त्यसले आफ्नो कर्तव्यप्रतिको तेरो अर्पणलाई असर गर्दैन भने—तैँले एकसाथ ती दुवै अभ्यास गर्न सक्छस्। तँ आफ्‍ना आमाबुबाबाट बाहिरी रूपमा अलग भइरहनु पर्दैन, र तैँले बाहिरी रूपमा तिनीहरूलाई छोड्नु वा इन्कार्नु पर्दैन। यो कुन अवस्थामा लागू हुन्छ? (आफ्‍ना आमाबुबाको आदर गर्ने कार्य आफ्नो कर्तव्य निर्वाहसँग नबाझिँदाको अवस्थामा।) ठिक भन्यौ। अर्को शब्‍दमा भन्दा, यदि तेरा आमाबुबाले परमेश्‍वरमाथिको तेरो विश्‍वासमा बाधा दिने प्रयास गर्दैनन्, र तिनीहरू पनि विश्‍वासी हुन्, अनि तिनीहरूले तँलाई साँच्‍चै नै आफ्‍नो कर्तव्य अर्पणसाथ निर्वाह गर्न र परमेश्‍वरले दिएको आज्ञा पूरा गर्न साथ र प्रोत्साहन दिन्छन् भने, आमाबुबासँगको तेरो सम्‍बन्ध सामान्य अर्थमा आफन्तहरूबीचको दैहिक सम्बन्ध मात्रै होइन; बरु यो त मण्डलीका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूबीचको सम्बन्ध हो। त्यस अवस्थामा, तैँले तिनीहरूसँग मण्डलीका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूका रूपमा अन्तरक्रिया गर्नेबाहेक, आमाबुबाप्रतिको सन्तानको जिम्मेवारी पनि पूरा गर्नैपर्छ। तैँले तिनीहरूप्रति अलि धेरै चासो देखाउनु पनि सही हो। तेरो कर्तव्यमा असर पर्दैन भने, अर्थात्, तिनीहरूद्वारा तेरो हृदयमा बन्धन हुँदैन भने, तैँले तेरा आमाबुबालाई कल गरेर हालखबर सोध्‍न सक्छस् र तिनीहरूप्रति अलिकति भए पनि वास्ता देखाउन सक्छस्, तिनीहरूका केही कठिनाइहरू हल गर्न र तिनीहरूको जीवनका केही समस्या सम्‍हाल्‍न सहयोग गर्न सक्छस्, अनि तिनीहरूको जीवन प्रवेशसँग सम्‍बन्धित कतिपय कठिनाइहरू हल गर्न तैँले सहयोग गर्न सक्छस्—तैँले यी सबै कुराहरू गर्न सक्छस्। अर्को शब्‍दमा भन्दा, यदि तेरा आमाबुबाले परमेश्‍वरमाथिको तेरो विश्‍वासमा बाधा दिँदैनन् भने, तैँले तिनीहरूसँगको यो सम्‍बन्ध कायम राखिराख्‍नुपर्छ, र आफ्ना आमाबुबाप्रतिका तेरा जिम्मेवारीहरू पूरा गर्नुपर्छ। अनि तैँले किन तिनीहरूलाई वास्ता र हेरचाह गर्नुपर्छ, र तिनीहरूको हालखबर सोध्‍नुपर्छ? किनभने तँ तिनीहरूको सन्तान होस्। तिनीहरूसँग तेरो यो सम्बन्ध भएकाले, तेरो अर्को प्रकारको जिम्‍मेवारी हुन्छ, त्यसैले तैँले तिनीहरूलाई अझै अलि बढी सन्चोबिसन्चो सोध्नुपर्छ र अझै बढी सहयोग दिनुपर्छ। तेरो कर्तव्य निर्वाहमा असर पर्दैन भने, र तेरो आमाबुबाले परमेश्‍वरमाथिको तेरो विश्‍वास वा तेरो कर्तव्यनिर्वाहमा बाधा वा व्यवधान ल्याउँदैनन्, र तँलाई रोक्‍ने प्रयास पनि गर्दैनन् भने, तैँले तिनीहरूप्रतिको तेरो जिम्मेवारी पूरा गर्नु प्राकृतिक र उचित हुन्छ, र तैँले तेरो विवेकले तँलाई नघोच्ने हदसम्‍म यो जिम्मेवारी पूरा गर्नुपर्छ—तैँले पूरा गर्नुपर्ने न्यूनतम मानक यही हो। यदि तँ आफ्ना परिस्‍थितिहरूको प्रभाव र बाधाको कारण घरमा आफ्‍ना आमाबुबाको आदर गर्न सक्दैनस् भने, तैँले यो प्रावधान पालना गर्नु पर्दैन। तैँले आफूलाई परमेश्‍वरको योजनाबद्ध कार्यहरूमा सुम्पेर उहाँका बन्दोबस्तहरूमा समर्पित गर्नुपर्छ, अनि आफ्‍ना आमाबुबाको आदर गर्नुपर्छ भनेर तैँले जिद्दी गरिरहनु पर्दैन। के परमेश्‍वरले यो कार्यलाई दोषी ठहराउनुहुन्छ? परमेश्‍वरले यो कार्यलाई दोषी ठहराउनुहुन्‍न; उहाँले मानिसहरूलाई यसो गर्न जबरजस्ती पनि गर्नुहुन्‍न। … यदि तँ आफ्‍ना भावनाहरूको बन्धनमा फसेको छस्, र यसले तँलाई कर्तव्य पूरा गर्नमा बाधा दिन्छ भने, यो परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूसँग पूर्ण रूपमा बाझिन्छ। परमेश्‍वरले कहिल्यै पनि तँलाई त्यसो गर्न लगाउनुहुन्‍न, परमेश्‍वरले त तँलाई आमाबुबाप्रतिको तेरो जिम्‍मेवारी मात्रै पूरा गर्न लगाउनुहुन्छ, कुरा त्यति हो। आमाबुबाप्रति भक्त हुनु भनेको त्यही हो” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता पछ्याउनु भनेको के हो (४))। परमेश्‍वर आमाबुबासँग व्यवहार गर्ने सिद्धान्तहरू स्पष्ट रूपमा व्याख्या गर्नुहुन्छ, विशेष गरी जब परमेश्‍वर भन्नुहुन्छ: “आफ्‍ना आमाबुबाको आदर गर्नु एक प्रकारको जिम्‍मेवारी मात्रै हो, र यसले सत्यता अभ्यास गर्नुको मापदण्ड पूरा गर्दैन। परमेश्‍वरप्रति समर्पित हुनुचाहिँ सत्यता अभ्यास गर्नु हो, परमेश्‍वरको आज्ञा स्विकार्नु नै परमेश्‍वरप्रतिको समर्पणताको प्रकटीकरण हो, र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सबै कुरा त्याग्‍ने मानिसहरू नै परमेश्‍वरका अनुयायी हुन्।” परमेश्‍वरका वचनले मलाई सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नु नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो, र यो अरू जुनसुकै कुराभन्दा महत्त्वपूर्ण छ भन्ने महसुस गराए। मेरो कर्तव्यमा असर नपर्दासम्म म मेरा आमाबुबाको आदर गर्न सक्छु, तर मैले जति नै राम्रोसँग आमाबुबाको आदर गरे पनि, म त केवल सन्तानको रूपमा आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरिरहेकी हुन्छु, र यसलाई सत्यता अभ्यास गरिएको मान्न सकिँदैन। मेरा आमाबुबा दुवै परमेश्‍वरमा विश्वास गर्नुहुन्छ र मलाई मेरो कर्तव्यमा साथ दिनुहुन्छ, र उहाँहरूप्रतिको मेरो चासो र स्नेह मानवता र विवेकको दायराभित्र पर्छ। उचित परिस्थितिहरूमा, मैले सकेसम्म उहाँहरूको हेरचाह गर्नुपर्छ, जसरी म घर फर्कँदा आफ्नो क्षमताले भ्याएसम्म घरको कामधन्दा गर्थेँ, र मेरा आमाबुबा बिरामी हुँदा, म उहाँहरूको साथमा बसेर हेरचाह पनि गर्थेँ। तर जब परिस्थितिहरू अनुकूल हुँदैनन्, मैले परमेश्‍वरका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूप्रति समर्पित हुनुपर्छ र मेरो आफ्नै इच्छामा जिद्दी गर्नु हुँदैन। मैले ती पश्चिमी मिसिनरीहरूको बारेमा सोचेँ, जसले प्रभु येशूको सुसमाचार प्रसार गर्नका लागि आफ्ना परिवार, आमाबुबा र छोराछोरीलाई छोडेर हजारौँ माइल टाढा चीनसम्म यात्रा गरे। उनीहरूले आफ्ना आमाबुबा वा छोराछोरीको बारेमा सोचेनन्, बरु कसरी परमेश्‍वरको आज्ञा पूरा गर्ने र धेरैभन्दा धेरै मानिसहरूलाई परमेश्‍वरको छुटकारा प्राप्त गर्न मद्दत गर्ने भन्ने बारेमा सोचे। उनीहरू परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूलाई ख्याल गर्न र आफ्ना कर्तव्यहरू पूरा गर्न सक्षम भए। विवेक र समझ हुनुको अर्थ यही हो। मैले कसरी हाम्रो परिवारले आखिरी दिनहरूको परमेश्‍वरको काम स्वीकार गर्न सक्यो र मुक्ति पाउने मौका पायो भन्नेबारे पनि सोचेँ। यदि हामीलाई सुसमाचार प्रचार गर्ने कुनै ब्रदर-सिस्टरहरू नभएका भए, हामीले कसरी परमेश्‍वरको मुक्ति प्राप्त गर्न सक्थ्यौँ र? यदि म शारीरिक स्नेहद्वारा मात्र सन्तुष्ट भएँ र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिनँ भने, म साँच्चै स्वार्थी र मानवता नभएकी व्यक्ति हुनेथिएँ, र म परमेश्‍वरद्वारा दोषी ठहरिने र घृणित हुनेथिएँ।

पछि, मैले परमेश्‍वरको वचनको अर्को खण्ड पढेँ जसले मेरो हृदयलाई अझ खुला बनायो। परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ: “व्यक्तिको लागि भावनात्मक रूपमा सम्हाल्न सबभन्दा कठिन सम्बन्ध भनेको आमाबुबासँगको सम्बन्ध हो, तर खासमा, यो पूर्णतया व्यवस्थापन गर्नै नसकिने कुरो होइन। सत्यता बुझ्ने आधारमा मात्र मानिसहरूले यो मामलालाई सही र तर्कसङ्गत रूपमा हेर्न सक्छन्। त्यसैले, भावनाको दृष्टिकोणबाट सुरु नगर्, र सांसारिक मानिसहरूको सुझबुझ वा दृष्टिकोणबाट पनि सुरु नगर्। बरु, आफ्ना आमाबुबाप्रति परमेश्‍वरका वचनअनुसार उचित ढङ्गले व्यवहार गर्। आमाबुबाले खासमा के भूमिका खेल्छन्, खासमा आमाबुबाका लागि छोराछोरीले के अर्थ राख्छन्, छोराछोरीले आमाबुबाप्रति कस्तो मनोवृत्ति राख्नुपर्छ, र मानिसहरूले आमाबुबा र छोराछोरीबीचको सम्बन्धलाई कसरी सम्हाल्ने र व्यवहार गर्ने गर्नुपर्छ—मानिसहरूले यी कुरालाई भावनाका आधारमा लिनु हुँदैन, न त तिनीहरू कुनै गलत विचार र दृष्टिकोण वा प्रचलित रायद्वारा प्रभावित हुन नै मिल्छ; तिनीहरूले ती कुराहरूलाई परमेश्‍वरका वचनअनुसार सही ढङ्गले बुझ्ने र व्यवहार गर्ने गर्नुपर्छ। यदि परमेश्‍वरले नियोजन गर्नुभएको परिवेशमा, तँ आफ्ना आमाबुबाप्रतिको कुनै पनि जिम्मेवारी पूरा गर्न चुकिस्, वा यदि तँ तिनीहरूको जीवनमा कुनै प्रकारको भूमिका खेल्दैनस् भने, के त्यो आमाबुबाप्रति कर्तव्यनिष्ठ नहुनु हो? के तेरो विवेकले तँलाई घोच्नेछ? तेरा छिमेकी, सहपाठी, र नातेदार सबैले तेरो पिठ्युँपछाडि तँलाई धिक्कार्नेछन् र तेरो आलोचना गर्नेछन्। तिनीहरूले तँलाई आमाबुबाप्रति कर्तव्यनिष्ठ नभएको बच्चा भनेर बोलाउनेछन् र यसो भन्‍नेछन्: ‘तेरा आमाबुबाले तेरो निम्ति औधी त्याग गरे, तेरो लागि औधी रगत-पसिना अर्पित गरे, र तँ सानै छँदादेखि तेरो लागि औधी काम गरे, अनि तँचाहिँ बैगुनी बच्चा बनेर कुनै अत्तोपत्तोबिना हराउँछस्, र तँ सुरक्षित छस् भनेर जानकारी पनि गराउँदैनस्। तँ नयाँ वर्षमा फर्केर नआउने मात्र होइन, आमाबुबालाई एकचोटि फोन गर्ने वा खबर पठाउने कामसमेत गर्दैनस्।’ हरेक पटक यस्ता कुराहरू सुन्दा तेरो विवेकबाट रगत र आँसु बग्छ, र तँलाई निन्दनीय अनुभूति हुन्छ। ‘ओहो, उहाँहरू सही हुनुहुन्छ।’ तेरो अनुहार तातिएर रातोपिरो हुन्छ, र तेरो हृदय सियोले घोचेझैँ काँप्छ। के तँसित यस्ता अनुभूतिहरू थिए? (हजुर, पहिले थिए।) के तेरा छिमेकी र नातेदारहरूले तँलाई आमाबुबाप्रति कर्तव्यनिष्ठ नभएको भन्नु सही थियो? (थिएन। म आमाबुबाप्रति कर्तव्यनिष्ठ नभएको होइन।) … सर्वप्रथम, धेरैजसो मानिसले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न घर छोड्ने छनौट गर्नुको कारण एक हिसाबमा अझ फराकिलो वस्तुगत परिस्थिति हो, जसले गर्दा तिनीहरूले आफ्ना आमाबुबालाई छाडेर जानुपर्ने हुन्छ र तिनीहरू आमाबुबालाई हेरचाह गर्न र साथ दिन तिनीहरूको साथमा बस्न सक्दैनन्। तिनीहरूले इच्छापूर्वक आमाबुबालाई छाड्न रोज्छन् भन्‍ने होइन। यो त वस्तुगत कारण हो। अर्को हिसाबमा, व्यक्तिपरक रूपमा भन्नुपर्दा, तँ आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न बाहिर जानुको कारण आफ्ना आमाबुबाप्रतिको जिम्मेवारी पन्छाउनका लागि नभई, परमेश्‍वरको बोलावटको कारणले हो। परमेश्‍वरको कामसँग सहकार्य गर्न, उहाँको बोलावट स्विकार्न, र सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्न, तँसित आमाबुबालाई छोड्नुबाहेक अरू विकल्प थिएन; तँ तिनीहरूलाई साथ दिन र हेरचाह गर्न तिनीहरूको छेउमै बसिरहन मिल्थेन। तैँले जिम्मेवारीहरूबाट पन्छिन तिनीहरूलाई छोडेको त होइनस् नि, होइन र? आफ्ना जिम्मेवारीहरूबाट पन्छिन तिनीहरूलाई छोड्नु अनि परमेश्‍वरको बोलावट स्विकार्न र आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न तिनीहरूलाई छोड्नुपर्ने हुनु—के यी दुई फरक प्रकृतिका कुरा होइनन् र? (हजुर।)” (वचन, खण्ड ६। सत्यताको पछ्याइबारे। सत्यता कसरी पछ्याउने (१६))। परमेश्‍वरका वचन पढेपछि, मैले के महसुस गरेँ भने म मानिस र कामकुराहरूलाई सत्यता र परमेश्‍वरका वचनअनुसार हेरिरहेकी थिइनँ, र म “सन्तानी माया नै सबैभन्दा ठूलो पुण्य हो” र “आमाबुबालाई आदर नगर्ने व्यक्ति पशुभन्दा गिरेको हुन्छ” जस्ता परम्परागत संस्कृतिबाट प्रभावित भएकी थिएँ, र यी कुराहरूलाई सकारात्मक रूपमा लिइरहेकी थिएँ। मैले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहँदा आमाबुबाको हेरचाह गर्न घर जान सकिनँ भने, ममा विवेक र मानवताक् अभाव छ, र म पूर्ण रूपमा कृतघ्न व्यक्ति हुँ भन्ने विश्वास गरेकी थिएँ। जब मलाई आफन्तहरूले आलोचना गरे, मैले आफ्नो हृदयमा गहिरो दोष महसुस गरेँ। अब मैले आफूले विषयवस्तुको सार राम्ररी बुझ्न सकेकी रहेनछु भन्ने महसुस गरेँ। वास्तवमा, मैले मेरा आमाबुबाको हेरचाह गर्न नसक्नुको कारण चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीको सतावट थियो जसले मलाई घर फर्कनबाट रोकिरहेको थियो। यो सन्तानी धर्म पूरा नगरेको होइन। यदि म अनुकूल परिस्थितिमा थिएँ, र सन्तानको रूपमा आफ्ना जिम्मेवारीहरूलाई बेवास्ता गर्दै केवल आफ्नै स्वार्थको ख्याल गर्थेँ भने, त्यो चाहिँ साँच्चै सन्तानी धर्म पूरा नगरेको हुन्थ्यो। मैले मसँग कुनै सत्यता रहेनछ र मैले सकारात्मकलाई नकारात्मकबाट खुट्याउन सकिनछु भन्ने महसुस गरेँ। म कति दयनीय रहेछु!

त्यसपछि मैले परमेश्‍वरका वचनको एउटा खण्ड सम्झिएँ: “व्यक्तिले जुनसुकै कर्तव्य निर्वाह गर्ने भए पनि, यो सबैभन्दा उचित कुरा हो, र मानवजातिमाझ सबैभन्दा सुन्दर र न्यायवान् कुरा हो। मानिसहरूले सृजित प्राणीका रूपमा आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गर्नुपर्छ, र त्यसपछि मात्रै तिनीहरूले सृष्टिकर्ताबाट अनुमोदन प्राप्त गर्न सक्छन्; सृजित प्राणीहरू सृष्टिकर्ताको प्रभुत्वमा जिउँछन्, र तिनीहरू परमेश्‍वरद्वारा प्रदान गरिने सबै थोक, र परमेश्‍वरबाट आउने हरेक थोक स्वीकार गर्छन्, त्यसकारण तिनीहरूले आ-आफ्‍ना जिम्‍मेवारी र दायित्वहरू पूरा गर्नुपर्छ। यो पूर्ण रूपमा स्वाभाविक र न्यायसङ्गत कुरा हो, र यसलाई परमेश्‍वरले तोक्‍नुभएको हो। यसबाट के देखिन्छ भने, मानिसहरूले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने कार्य यो मानव संसारमा जिउने क्रममा गरिने अन्य कुनै पनि कुराभन्दा न्यायसङ्गत, सुन्दर, र सद्गुणी हुन्छ; मानवजातिमाझ सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्नुभन्दा बढी अर्थपूर्ण वा योग्य अरू कुनै कुरा छैन, र सृजित व्यक्तिको जीवनमा यसले जत्तिको ठूलो अर्थ र सार्थकता अरू कुनै कुराले ल्याउँदैन। पृथ्वीमा, साँचो रूपमा र इमानदार तरिकाले सृजित प्राणीको कर्तव्य निर्वाह गर्ने मानिसहरूको समूह मात्रै सृष्टिकर्तामा समर्पित हुन्छ। यस समूहले सांसारिक प्रचलनहरू पछ्याउँदैन; तिनीहरू परमेश्‍वरको नेतृत्व र अगुवाइमा समर्पित हुन्छन्, र तिनीहरू केवल सृष्टिकर्ताका वचनहरू सुन्‍ने, सृष्टिकर्ताले व्यक्त गरेका सत्यताहरू स्विकार्ने, र सृष्टिकर्ताका वचनहरूअनुसार जिउने गर्छन्। यही नै सबैभन्दा साँचो, र सबैभन्दा गुञ्जायमान गवाही हो, र परमेश्‍वरमाथिको आस्थाको सर्वोत्तम गवाही यही हो” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग सात))। परमेश्‍वरका वचन मनन गर्दा, मेरो हृदय निकै उज्यालो भयो, र मैले हाम्रा कर्तव्यहरू निर्वाह गर्नु सृजित प्राणीहरूको सर्वोच्च जिम्मेवारी हो, र यो हामीले गर्न सक्ने अरू जुनसुकै कुराभन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ भन्ने बुझेँ। हाम्रा कर्तव्यहरू पूरा गर्नुमा नै हाम्रो जीवनको मूल्य र अर्थ निहित हुन्छ। यो महसुस गरेपछि, म परमेश्‍वरप्रति ऋणी भएँ। मैले मेरा कर्तव्यहरू लगनशीलताका साथ निर्वाह गर्नुपर्थ्यो, र म अब परम्परागत संस्कृतिमा बाँधिनु छोड्नुपर्थ्यो। मेरा आफन्तहरूले जतिसुकै आलोचना गरे पनि, मैले मेरा कर्तव्यहरूलाई प्राथमिकता दिनुपर्थ्यो। मैले के महसुस गरेँ भने परमेश्‍वरले धेरै पहिले नै मेरा आमाबुबाको भाग्यको प्रबन्ध गरिसक्नुभएको छ, र म उहाँहरूको छेउमा नभए पनि, मेरा आफन्तहरूले उहाँहरूको हेरचाह गर्न मद्दत गर्नेछन्, र कहिलेकाहीँ ब्रदर-सिस्टरहरू उहाँहरूलाई भेट्न आउनेछन्। मेरा आमाबुबाले बिमारी र ठूलो रातो अजिङ्गरको सतावटको सामना गर्दा सिक्नुपर्ने आफ्नै पाठहरू थिए, र परमेश्‍वर उहाँहरूको गवाही पनि चाहनुहुन्थ्यो। म मेरा आमाबुबालाई परमेश्‍वरमा सुम्पन र सबै कुरामा उहाँको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तप्रति समर्पित हुन तयार भएँ। यी कुराहरू महसुस गरेपछि, मेरो हृदयले आराम र स्वतन्त्रता महसुस गऱ्यो, र मैले बिस्तारै मेरा आमाबुबाप्रतिको चिन्ता र फिक्री छोडिदिएँ। धन्यवाद परमेश्‍वर!