हान फङ, चीन

सन् २०२४, सेप्टेम्बर १० मा, मैले अगुवाहरूबाट एउटा पत्र प्राप्त गरेँ, जसमा नान्छङ मण्डलीका अगुवा झाओ हुई पक्राउ परेर यहूदा बनेको र धेरै ब्रदर-सिस्टरमाथि घात गरेको कुरा भनिएको थियो। मण्डलीका तीसभन्दा बढी मानिस पक्राउ परिसकेका थिए। म पहिले जिल्ला अगुवा रहेकी र मलाई त्यहाँका केही भण्डार घरबारे राम्रोसँग थाहा भएकाले, तिनीहरूले मलाई भेटीहरू सार्ने जिम्मा लिन आग्रह गरेका थिए। अवस्था निकै सङ्कटपूर्ण थियो। परमेश्‍वरका भेटीहरूको सुरक्षा गर्नु मेरो जिम्मेवारी हो भन्‍ने जानेर, मैले गम्भीरतापूर्वक सहकार्य गर्न तत्पर छु भन्दै परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ।

म नान्छङ मण्डलीमा पुगेपछि, मैले डिकन र महत्त्वपूर्ण कामदारहरू सबै पक्राउ परेका छन् भन्‍ने थाहा पाएँ। हरेक दिन, हामीले धेरै ब्रदर-सिस्टर पक्राउ परिरहेको खबर सुन्थ्यौँ। कतिपयलाई त प्रहरीले घरमै गएर दुःख समेत दिएका थिए। पक्राउ परेका केही ब्रदर-सिस्टरलाई भेटीहरू राखिएका घरहरूबारे थाहा थियो। मैले मनमनै सोचेँ, “परिस्थिति यति प्रतिकूल छ। यदि म भेटीहरू सार्न गएँ भने, कसैले मलाई पछ्याउने र निगरानी पो गर्ने हो कि? झाओ हुईलाई म पहिले अगुवाका रूपमा कर्तव्य निर्वाह गर्थेँ भन्‍ने कुरा थाहा छ। के उनले मलाई पनि घात गरेको हुन सक्छ? यसबाहेक, सन् २०१९ मा एक जना यहूदाले मलाई घात गरेको थियो, र त्यतिबेला प्रहरीले मेरो अनुसन्धान गरेको थियो। केवल परमेश्‍वरको अद्भुत सुरक्षाले गर्दा मात्र म त्यो सङ्कटबाट उम्कन सकेकी थिएँ। यस पटक, भेटीहरू सार्दै गर्दा म पक्राउ परेँ भने प्रहरीले मलाई पक्कै पनि सजिलै छाड्नेछैन। तिनीहरूले मेरो जिउँदै छाला काढ्नेछन्!” प्रहरीले ब्रदर-सिस्टरहरूलाई क्रूरतापूर्वक यातना दिइरहेका भिडिओहरू सम्झँदा मलाई एकदमै डर लाग्यो। यदि म पक्राउ परेँ भने, त्यो यातना सहन सक्ने कि नसक्ने हुँ भन्ने मलाई थाहा थिएन। यदि मैले त्यो यातना सहन सकिनँ र यहूदा बनेर परमेश्‍वरलाई धोका दिएँ भने, के मेरो परमेश्‍वरप्रतिको विश्‍वास असफलतामा टुङ्गिनेछैन र? यदि म पक्राउ परेर केही वर्ष जेल परेँ भने, मैले परमेश्‍वरका वचन पढ्न वा मेरो कर्तव्य निर्वाह गर्न पाउनेछैनँ। त्यस्तो अवस्थामा मैले कसरी असल कार्यहरू तयार गर्नु वा मुक्ति पछ्याउनु? मैले जति धेरै सोचेँ, त्यति धेरै काँतर बनेँ। मलाई आफ्नो स्थिति गलत छ भन्ने महसुस भयो। मैले पहिले पनि धेरै पटक यस्ता खतरनाक परिस्थितिहरूको सामना गरेकी थिएँ र ती समयमा परमेश्‍वरको अद्भुत सुरक्षा देखेकी थिएँ। ममा अझै पनि किन पटक्कै आस्था नभएको? मैले हृदयमा परमेश्‍वरलाई पुकारेँ र आस्था दिन बिन्ती गरेँ। पछि, मैले परमेश्‍वरका वचन पढेँ: “परमेश्‍वरले मानिसहरूमा सिद्धताको काम गर्नुहुन्छ, र तिनीहरूले त्यो देख्न सक्दैनन्, त्यो छुन सक्दैनन्; त्यस्ता परिस्थितिहरूमा, आस्था आवश्यक हुन्छ। जब कुनै कुरा नाङ्गो आँखाले देख्न सकिँदैन, त्यतिबेला आस्था चाहिन्छ। जब तँ आफ्ना धारणाहरूलाई त्याग्न सक्दैनस्, आस्था त्यसबेला चाहिन्छ। जब परमेश्‍वरको कामको विषयमा तँमा स्पष्टता हुँदैन, त्यसबेला तँबाट चाहिने कुरा भनेको तैँले आस्था राख्नुपर्छ र तैँले बलियो अडान लिनुपर्छ र आफ्नो गवाहीमा दृढ रहनुपर्छ भन्‍ने हुन्छ। जब अय्यूब यो अवस्थामा पुग्यो, परमेश्‍वर उसकहाँ देखा पर्नुभयो र ऊसँग बोल्नुभयो। अर्थात्, तँसँग आस्था हुँदा मात्र तैँले परमेश्‍वरलाई देख्न सक्नेछस्, जब तँसँग आस्था हुन्छ, परमेश्‍वरले तँलाई सिद्ध पार्नुहुनेछ, र यदि तँसँग आस्था छैन भने, उहाँ यो गर्न सक्नुहुन्न। तैँले जे प्राप्त गर्ने आशा गरेको छस्, परमेश्‍वरले त्यो तँलाई दिनुहुनेछ। यदि तँसँग विश्‍वास छैन भने तँलाई सिद्ध बनाउन सकिँदैन, तैँले परमेश्‍वरका कामहरू देख्न सक्दैनस्, उहाँको सर्वशक्ति देख्‍ने कुरा त परै जाओस्। जब, तेरा वास्तविक अनुभवमा, तँसँग उहाँका कार्यहरू देख्ने आस्था हुन्छ, तब परमेश्‍वर तँकहाँ देखा पर्नुहुनेछ, र उहाँले तँलाई अन्तर्दृष्टि दिनुहुनेछ अनि तँलाई भित्रबाट मार्गदर्शन गर्नुहुनेछ। त्यो आस्थाबिना, परमेश्‍वरले त्यसो गर्न सक्‍नुहुनेछैन। यदि तैँले परमेश्‍वरमा आशा गुमाएको छस् भने, तैँले कसरी उहाँको काम अनुभव गर्न सक्‍नेछस् र? त्यसकारण, तँमा आस्था छ र तैँले परमेश्‍वरप्रति शङ्का पाल्दैनस् भने मात्र, उहाँले जेसुकै गर्नुभए पनि उहाँप्रति तँमा साँचो आस्था हुँदा मात्र, उहाँले तँलाई तेरा अनुभवहरूका दौरान अन्तर्दृष्टि र ज्योति दिनुहुनेछ, र तब मात्र तैँले उहाँका कार्यहरू देख्न सक्‍नेछस्। यी सबै कुराहरू आस्थामार्फत नै प्राप्त हुन्छ। शोधनमार्फत मात्र आस्था आउँछ, अनि शोधनबिना, आस्था उत्पन्न हुन सक्दैन। आस्थाले के जनाउँछ? आस्था भनेको मानिसहरूले कुनै कुरा देख्न वा छुन नसक्दा, परमेश्‍वरको काम मानव धारणाहरूअनुरूप नहुँदा, वा त्यो मानवको पहुँचभन्दा बाहिर हुँदा मानिसहरूसँग हुनुपर्ने साँचो विश्वास र सच्चा हृदय हो। मैले यही आस्थाका बारेमा कुरा गरेको हुँ” (वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। सिद्ध पारिनुपर्नेहरू शोधन भएर जानैपर्छ)। “शैतान जतिसुकै ‘अत्यन्तै शक्तिशाली’ भए पनि, यो जतिसुकै दुस्साहसी र महत्त्वाकाङ्क्षी भए पनि, क्षति पुऱ्याउने यसको क्षमता जतिसुकै ठूलो भए पनि, मानिसलाई भ्रष्ट तुल्याउने र प्रलोभनमा पार्ने यसका सक्षमताहरूको दायरा जतिसुकै फराकिलो भए पनि, यसले मानिसलाई धम्काउने युक्ति र जालझेलहरू जतिसुकै चलाख भए पनि, वा यसको अस्तित्वका रूपहरू जतिसुकै विविध भए पनि, यसले कहिल्यै एउटै जीवित प्राणी सृष्टि गर्न, यावत् थोकको अस्तित्वका लागि व्यवस्था वा नियमहरू स्थापित गर्न, वा कुनै पनि सजीव वा निर्जीव वस्तुमाथि शासन गर्न वा सार्वभौमिकता राख्न सकेको छैन। ब्रह्माण्ड र आकाशभित्र, एउटा पनि व्यक्ति वा थोक छैन जुन यसद्वारा अस्तित्वमा ल्याइएको होस् वा यसको कारणले अस्तित्वमा रहेको होस्; यसको सार्वभौमिकता वा शासनअन्तर्गत एउटा पनि व्यक्ति वा थोक छैन। यसको विपरीत, यो परमेश्‍वरको प्रभुत्वअन्तर्गत अस्तित्वमा रहनुपर्ने मात्रै होइन, यसले परमेश्‍वरका सबै आज्ञा र आदेश पनि पालन गर्नैपर्छ। परमेश्‍वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएको एक थोपा पानी वा बालुवाको एक कणलाई सजिलै छुन समेत सक्दैन; परमेश्‍वरको अनुमतिविना, शैतानले जमिनमा भएका कमिलाहरूलाई समेत छेडछाड गर्न सक्दैन, परमेश्‍वरले सृष्टि गर्नुभएको मानवजातिको त कुरै छोडौँ। परमेश्‍वरको नजरमा, शैतान पहाडका लिलीहरू, हावामा उड्ने चराहरू, समुद्रका माछाहरू, र पृथ्वीका कीराहरूभन्दा तुच्छ छ। यावत् थोकहरूमाझ यसको भूमिका भनेको यावत् थोकहरूको सेवा गर्नु, मानवजातिको सेवा गर्नु, र परमेश्‍वरको काम र उहाँको व्यवस्थापनको योजनाको सेवा गर्नु हो” (वचन, खण्ड २। परमेश्‍वरलाई चिन्‍ने विषयमा। परमेश्‍वर स्वयम् अद्वितीय १)। परमेश्‍वरका वचनबाट, मैले के बुझेँ भने सबै कामकुरा र घटनामाथि परमेश्‍वरले सार्वभौमिकता राख्नुहुन्छ। उहाँको अनुमतिविना, शैतान जतिसुकै उन्मत्त वा दुष्ट भए पनि, त्यसले मेरो ज्यान लिन सक्दैन। यो ठीक त्यस्तै थियो जब अय्यूबलाई जाँचिँदै थियो। परमेश्‍वरले शैतानलाई उनको ज्यान लिन अनुमति दिनुभएन, र शैतानले आफ्ना लागि परमेश्‍वरले तोकेको सीमा नाघ्ने आँट गरेन। तर परमेश्‍वरमाथिको मेरो आस्था निकै सानो थियो। जब मैले परिस्थिति प्रतिकूल छ भनी देखेँ, मलाई कुनै यहूदाले चिन्ला वा प्रहरीले निगरानी गरेर पक्रिएला भन्‍ने डर लाग्यो, त्यसैले म काँतर भएर बसेँ र भेटीहरू सार्ने आँट गरिनँ। यो कुरा सम्झँदा, मलाई लाज लाग्यो। “म एउटा डरपोक कछुवा आफ्नो खबटाभित्र लुकेझैँ लुकेर बस्न हुँदैन: सबै कामकुरा र घटना परमेश्‍वरका हातमा छन्, त्यसैले म पक्राउ पर्ने कि नपर्ने भन्‍ने कुरा पनि परमेश्‍वरको सार्वभौमिकतामा छैन र? यदि परमेश्‍वरले मलाई पक्राउ पर्न अनुमति दिनुभयो भने, त्यो मेरा लागि एउटा परीक्षा हुनेछ। म परमेश्‍वरमा भर पर्नुपर्छ र यहूदा बन्नु वा परमेश्‍वरको घरका हितहरूलाई धोका दिनुभन्दा बरु मर्नेछु भनी कसम खानुपर्छ।” त्यसैले मैले प्रार्थना गरेँ, “हे सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर, तपाईँमाथिको मेरो आस्था निकै सानो छ। म काँतरपनमा जिउन चाहन्नँ। कृपया, मलाई आस्था र शक्ति दिनुहोस्। म आफूलाई तपाईँका हातमा सुम्पन, तपाईँका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुन, र जतिसक्दो चाँडो भेटीहरू सार्न तत्पर छु।”

त्यसपछि, म भेटीहरू सार्न पहिलो भण्डार घरमा गएँ। म त्यहाँ पहिले एक पटक मात्र गएकी थिएँ र मैले ठ्याक्कै यही कक्ष वा तल्ला हो भनेर सम्झिन सकिनँ। मैले भण्डार घरको रेखदेख गर्ने व्यक्ति फर्कुन्जेल बाहिर कुर्नुपरेको थियो। तर नजिकैकी एक जना सिस्टर केही महिनाअघि पक्राउ परेकी थिइन्, र प्रहरीले हालसालै ब्रदर-सिस्टरहरूलाई गोप्य रूपमा निगरानी गरिरहेको थियो। मलाई आफू त्यहाँ लामो समय बसेमा कसैले देख्ला कि भन्‍ने चिन्ता लाग्यो, त्यसैले मैले धेरै बेर कुर्ने आँट गरिनँ। म निस्कनै लाग्दा, भण्डार घरको रेखदेख गर्ने व्यक्ति तरकारी किनेर फर्किइन्। त्यो दिन दिउँसो, हामीले त्यहाँबाट भेटीहरू सुरक्षित रूपमा अन्तै सार्न सफल भयौँ। त्यसलगत्तै, म अन्य रेखदेख गर्ने व्यक्तिहरूबारे सोध्न सिस्टर सिन छङलाई भेट्न गएँ। म भित्र पस्नेबित्तिकै, उनले डरले भनिन्, “मलाई पक्राउ गरेर पाँच दिन थुनामा राखिएको थियो। मलाई हिजो राति मात्र छोडियो। झाओ हुईले आफूले चिनेका सबै ब्रदर-सिस्टरमाथि घात गरे। परमेश्‍वरका वचनका पुस्तकहरू अहिल्यै सारिनुपर्छ!” मैले सोचेँ, “सिन छङ भर्खरै छुटेकी हुन्। प्रहरीले उनको घरमा गोप्य रूपमा निगरानी गरिरहेको पो छ कि? कसैले मलाई देख्ने पो होला कि?” म आत्तिएँ र हडबडाएँ अनि केही मिनेट कुरा गरेपछि हतार-हतार त्यहाँबाट निस्केँ। बाटोभरि मेरो मुटु डरले ढुकढुक गरिरहेको थियो। मैले निरन्तर सोचिरहेँ, “मलाई कसैले देखिसक्यो कि? म भोलि राति पुस्तकहरू सार्न जानेछैन। म अन्य ब्रदर-सिस्टरहरूलाई यो काम सम्हाल्न लगाउनेछु।” भोलिपल्ट, मेरो हृदय निरन्तर बेचैन थियो। मलाई थाहा थियो, झाओ हुई पुस्तकहरू राखिएका सबै घरमा पुगेका छन्, र पुस्तकहरू तुरुन्तै सार्नु आवश्यक छ। त्यो समयमा यो काम गर्न अन्य कुनै उपयुक्त व्यक्ति थिएन: मैले नै यो जिम्मेवारी काँधमा लिनुपर्थ्यो। मैले ती सबै ब्रदर-सिस्टरलाई सम्झेँ, जसलाई ठूलो रातो अजिङ्गरले खेदो गरेको र खोजी सूचीमा राखेको थियो, तर पनि तिनीहरू मण्डलीको काम गर्न परमेश्‍वरमा भर परे। पक्राउ पर्दा समेत, तिनीहरू आफ्नो ज्यान जोखिममा राखेर परमेश्‍वरका लागि आफ्नो गवाहीमा दृढ रहन सके। अहिलेसम्म म पक्राउ त परेको थिइनँ, तर परिस्थिति प्रतिकूल हुनेबित्तिकै काँतर भएर पछि हटिरहेकी थिएँ। म तिनीहरूको तुलनामा धेरै कमजोर थिएँ। मलाई लाज र ग्लानि महसुस भयो। त्यसपछि मैले दुई दिनअघि भेलामा पढेका परमेश्‍वरका वचन सम्झेँ: “कत्ति मण्डलीहरू शत्रुवत् वातावरणमा हुन्छन् जहाँ मानिसहरू प्रायः पक्राउ परिरहेका हुन्छन्, र यसकारण, भेटीहरू सुरक्षित गरिने घरहरूको ठेगाना कसैले भनिदिने, र ठूलो रातो अजिङ्गरद्वारा छापा मारिने र खानतलास गरिने ठूलो सम्भावना हुन्छ—भेटीहरू कुनै पनि समय दुष्ट पिशाचहरूद्वारा लुटिन सक्छन्। के त्यस्ता ठाउँहरू भेटीहरू राख्नका लागि उपयुक्त हुन्छन्? (हुँदैनन्।) त्यसोभए, यदि ती पहिले नै त्यहाँ राखिएका भए, के गरिनुपर्छ? तिनलाई तुरुन्तै अन्यत्र सारिनुपर्छ। … अगुवा र कामदारहरूले यस्तो परिस्थिति सामना गर्दा तिनीहरूमा यसबारे प्रस्ट बुझाइ हुनुपर्छ: ‘भेटीहरू राखिने एउटा ठाउँ उपयुक्त छैन। त्यहाँको वातावरण अत्यन्तै खतरनाक छ, र त्यसकै छेउछाउ धेरै दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू पक्राउ परेका, पछ्याइएका, वा निगरानीमा राखिएका छन्। हामीले भेटीहरू त्यहाँबाट बाहिर निकाल्ने उपाय सोच्नुपर्छ। तिनलाई त्यहीँ छोडेर अरूले लैजान पर्खनुभन्दा तुलनात्मक रूपमा सुरक्षित स्थानमा सार्नु नै उत्तम हुनेछ।’ जब भर्खरै कुनै एउटा परिस्थिति उत्पन्‍न भएको हुन्छ र जब तिनीहरूले भेटीहरू खतरामा परेको पूर्वानुमान गर्छन्, तब तिनीहरूले ती भेटीहरू तत्कालै अन्यत्र सार्नुपर्छ, ताकि तिनलाई ठूलो रातो अजिङ्गर पिशाच, अर्थात् दुष्ट दियाबलसद्वारा कब्जा गरिन र हसुरिनबाट जोगाउन सकियोस्। यही नै भेटीहरूको सुरक्षा सुनिश्‍चित गर्ने, र कुनै पनि जोखिम वा भुलचुक हुनबाट जोगाउने एकमात्र तरिका हो। यही नै अगुवा र कामदारहरूले गर्नुपर्ने काम हो। अलिकति खतराको सङ्केत देखिनेबित्तिकै, कोही पक्राउ पर्नेबित्तिकै, र कुनै परिस्थिति सिर्जना हुनेबित्तिकै, अगुवा र कामदारहरूले सुरुमा भेटीहरू सुरक्षित छन् कि छैनन्, ती दुष्ट मानिसहरूको हातमा पर्न, वा तिनीहरूको कब्जामा पर्न, वा दुष्ट पिशाचहरूद्वारा खोसिन सक्छन् कि सक्दैनन्, र भेटीहरूमा कुनै क्षति पुगेको छ कि छैन भनी सोच्नुपर्छ। तिनीहरूले तुरुन्तै भेटीहरूको सुरक्षा गर्ने उपायहरू अपनाउनुपर्छ। यही नै अगुवा र कामदारहरूको जिम्मेवारी हो। कतिपय अगुवा र कामदारहरूले यसो भन्‍न सक्छन्, ‘यी कामहरू गर्नका लागि हामीले जोखिमहरू मोल्‍नुपर्ने हुन्छ। के हामीले ती कामहरू नगर्न मिल्छ? के मानिसहरू नै हाम्रो पहिलो प्राथमिकता होइनन् र, यसको अर्थ भेटीहरूलाई पहिलो प्राथमिकतामा राख्न आवश्यक छैन, बरु मानिसहरूलाई पहिलो प्राथमिकतामा राख्नुपर्छ, होइन र?’ तिनीहरूको प्रश्‍नबारे तेरो विचार के छ? के यस्ता मानिसहरूमा मानवता हुन्छ? (हुँदैन।) भेटीहरू राम्रोसँग सुरक्षित गर्नु, तिनलाई राम्रोसँग व्यवस्थित गर्नु, र तिनलाई राम्रोसँग निगरानी गर्नु—यी एक असल प्रबन्धकले पूरा गर्नुपर्ने जिम्मेवारीहरू हुन्। अझ गम्भीर शब्दमा भन्‍नुपर्दा, तैँले आफ्नो जीवन नै बलि दिनु परे पनि त्यो सार्थक नै हुन्छ र तैँले गर्नुपर्ने पनि त्यही हो। त्यो तेरो जिम्मेवारी हो” (वचन, खण्ड ५। अगुवा र कामदारहरूका जिम्‍मेवारीहरू। अगुवा र कामदारहरूका जिम्‍मेवारीहरू (१२))। परमेश्‍वरका वचनबाट, मैले के बुझेँ भने अब भण्डार घरहरूका स्थानहरूबारे यहूदाले धोका दिएकाले, परमेश्‍वरका भेटी र उहाँका वचनका पुस्तकहरू सीसीपीले जुनसुकै बेला जफत गर्न सक्थ्यो। तिनलाई तुरुन्तै सार्नुपर्थ्यो, र यो मेरो अनिवार्य कर्तव्य थियो। मैले ब्रदर-सिस्टरहरूसँग सङ्कटपूर्ण क्षणहरूमा मण्डलीका हितहरूको रक्षा गर्नेबारे प्रायः सङ्गति गरेकी थिएँ, तर जब यो परिस्थिति मेरो अगाडि आयो, तब मेरो पहिलो सोच आफूलाई बचाउने थियो। म यो काम अरूलाई पन्छाउन चाहन्थेँ र भगौडाजस्तै लुक्न चाहन्थेँ। के त्यो परमेश्‍वरलाई धोका दिनु थिएन र? परमेश्‍वरका भेटी र उहाँका वचनका पुस्तकहरूको रक्षा गर्नु परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने हरेकले पूरा गर्नुपर्ने जिम्मेवारी र दायित्व हो। मैले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्न परमेश्‍वरमा भर पर्नुपर्थ्यो, र परमेश्‍वरका भेटीहरूलाई तुरुन्तै सारेर सुरक्षित बनाउनुपर्थ्यो। म पक्राउ परूँ वा नपरूँ, र मैले जस्तोसुकै परिस्थितिको अनुभव गर्नुपरोस्, म परमेश्‍वरको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूप्रति समर्पित हुनु थियो।

त्यसपछि, मैले चिन्तन गरेँ, “जब म खतरनाक परिस्थितिमा हुन्छु तब म किन सधैँ आफ्नै दैहिक हितहरूका बारेमा मात्र सोच्छु? यसको मूल कारण के हो?” विचार गर्दै गर्दा, मैले परमेश्‍वरका यी वचन सम्झेँ: “ख्रीष्टविरोधीहरू अत्यन्तै स्वार्थी र घृणित हुन्छन्। परमेश्‍वरमाथि तिनीहरूसँग साँचो विश्‍वास हुँदैन, परमेश्‍वरप्रतिको बफादारी हुने कुरा त परै जाओस्; जब तिनीहरूले कुनै समस्याको सामना गर्छन्, तिनीहरूले केवल आफूलाई बचाउँछन् र आफ्नो सुरक्षा गर्छन्। तिनीहरूका लागि, आफ्नो सुरक्षाभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा अरू केही हुँदैन। तिनीहरू जीवित रहेसम्म र पक्राउ नपरेसम्म पुग्यो, तिनीहरूले मण्डलीको काममा कति हानि पुगेको छ भन्ने कुराको वास्ता गर्दैनन्। यस्ता मानिसहरू अत्यन्तै स्वार्थी हुन्छन्, तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू वा मण्डलीको कामबारे बिल्कुलै सोच्दैनन्, तिनीहरूले आफ्नै सुरक्षाबारे मात्र सोच्छन्। तिनीहरू ख्रीष्टविरोधीहरू हुन्। जब परमेश्‍वरप्रति बफादार र परमेश्‍वरमा साँचो विश्‍वास गर्नेहरूलाई यस्ता कुराहरू आइपर्छन्, उनीहरूले ती कुराको सामना कसरी गर्छन्? तिनीहरूले गर्ने कार्य ख्रीष्टविरोधीहरूले गर्ने कार्यभन्दा कसरी फरक हुन्छ? (परमेश्‍वरप्रति बफादार मानिसहरूको जीवनमा यस्ता कुराहरू आइपर्दा, तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरको हित रक्षा गर्न, परमेश्‍वरको घरको भेटीमा घाटा हुनबाट जोगाउने उपायहरू सोच्छन् अनि तिनीहरूले घाटा कम गराउन अगुवा र सेवकहरू, दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको लागि आवश्यक व्यवस्था गर्छन्। ठीक यसै बेला, ख्रीष्टविरोधीहरूले चाहिँ सुरुमा आफूलाई रक्षा गर्ने कुरा सुनिश्‍चित गर्छन्। तिनीहरूलाई मण्डलीको काम वा परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूको सुरक्षाको चिन्ता हुँदैन, र जब मण्डलीले पक्राउहरू सामना गर्छ, तब यसले मण्डलीको काममा घाटा निम्त्याउँछ।) ख्रीष्टविरोधीहरू मण्डलीको काम र परमेश्‍वरको भेटी छोडेर हिँड्छन्, र तिनीहरू घटनाका असरहरू समाधान गर्न मानिसहरू खटाउँदैनन्। यो त ठूलो रातो अजिङ्गरलाई परमेश्‍वरको भेटी र उहाँका चुनिएका मानिसहरू खोस्न अनुमति दिनुजस्तै हो। के यो परमेश्‍वरका भेटीहरू र उहाँका चुनिएका मानिसहरूप्रति गुप्त रूपमा धोका दिनु होइन र? परमेश्‍वरप्रति बफादार मानिसहरूलाई वातावरण खतरनाक छ भन्‍ने स्पष्टसित थाहा हुँदा पनि तिनीहरू घटनाको घटना सम्‍हाल्‍ने खतरा मोल्‍छन्, अनि आफू पछि हट्नुअघि परमेश्‍वरको घरमा हुने घाटा कम बनाइराख्छन्। तिनीहरूले आफ्नो सुरक्षालाई प्राथमिकतामा राख्दैनन्। मलाई भन्, ठूलो रातो अजिङ्गरको यो दुष्ट देशमा, परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दा र आफ्‍नो कर्तव्य निभाउँदा पटक्कै खतरा छैन भनेर कसले सुनिश्चित गर्न सक्छ? व्यक्तिले जुनसुकै कर्तव्य लिए पनि, यसमा केही खतरा हुन्छ नै—तैपनि कर्तव्य निभाउनु परमेश्‍वरको आज्ञा हो, र परमेश्‍वरलाई पछ्याउने क्रममा, व्यक्तिले आफ्‍नो कर्तव्य निभाउने खतरा मोल्‍नैपर्छ। व्यक्तिले बुद्धि चलाउनुपर्छ, र आफ्‍नो सुरक्षा सुनिश्‍चित गर्न उपायहरू अपनाउनुपर्छ, तर व्यक्तिगत सुरक्षालाई प्राथमिकता दिनु हुँदैन। उसले पहिले परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूलाई विचार गर्नुपर्छ, उहाँको घरको कामलाई पहिलो स्थानमा राख्‍नुपर्छ र सुसमाचार सुनाउने कार्यलाई पहिलो स्थानमा राख्‍नुपर्छ। परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई दिनुभएको आज्ञा पूरा गर्नु सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा हो, र यो नै पहिले आउँछ। ख्रीष्टविरोधीहरूले आफ्नो व्यक्तिगत सुरक्षालाई उच्च प्राथमिकता दिन्छन्; तिनीहरू अरू कुनै कुरासित तिनीहरूको सम्बन्ध छैन भनी विश्‍वास गर्छन्। अरू कसैलाई केही भयो भने तिनीहरू वास्ता गर्दैनन्, चाहे त्यो व्यक्ति जोसुकै होस्। जबसम्म ख्रीष्टविरोधीहरू आफैलाई केही नराम्रो हुँदैन, तबसम्‍म तिनीहरू ढुक्‍क नै हुन्छन्। तिनीहरूमा कुनै बफादारीता हुँदैन, जुन कुरा ख्रीष्टविरोधीको प्रकृति सारद्वारा निर्धारित हुन्छ। … ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्‍वरप्रति कुनै बफादारी देखाउँदैनन्। जब तिनीहरूलाई काम दिइन्छ, तिनीहरू खुशीसाथ यो काम स्वीकार गर्छन्, र केही राम्रा घोषणाहरू गर्छन्, तर खतरा आइपर्दा, तिनीहरू सबैभन्दा छिटो भाग्छन्; सबैभन्दा पहिले दौडने, सबैभन्दा पहिले भाग्‍ने तिनीहरू नै हुन्छन्। यसले तिनीहरूको स्वार्थीपन र घृणित अवस्था अत्यन्तै गम्भीर छ भन्‍ने देखाउँछ। तिनीहरूमा कुनै जिम्मेवारी वा बफादारीको भाव हुँदैन। समस्या सामना गर्दा, तिनीहरूलाई कसरी भाग्‍ने र कसरी लुक्ने भन्‍ने मात्रै थाहा हुन्छ, र तिनीहरू आफ्नो रक्षा गर्नेबारे मात्रै विचार गर्छन्, आफ्नो जिम्मेवारी वा कर्तव्यबारे कहिल्यै विचार गर्दैनन्। आफ्नो व्यक्तिगत सुरक्षाको लागि, ख्रीष्टविरोधीहरू निरन्तर आफ्नो स्वार्थी र घृणित प्रकृति प्रदर्शन गर्छन्। तिनीहरू परमेश्‍वरको घरको काम वा आफ्ना कर्तव्यहरूलाई प्राथमिकता दिँदैनन्। परमेश्‍वरको घरका हितहरूलाई त झन् तिनीहरू अझै कम मात्र प्राथमिकता दिन्छन्। बरु यसको साटो, तिनीहरूले आफ्नै सुरक्षालाई प्राथमिकता दिन्छन्” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग दुई))। “परमेश्‍वरप्रति बफादार मानिसहरूले काम गर्ने तरिकाको प्रकृति र त्यस्तो बफादारी नभएका मानिसहरूको प्रकृतिबीच भिन्‍नता छ। जब तिनीहरू दुवैले खतरासँग सम्बन्धित मामलाहरू सामना गर्छन्, तब बफादारी भएका व्यक्तिहरूले कार्य बन्दोबस्तहरू लागू गर्न बुद्धि र विधिहरू प्रयोग गरेर खतरा सामना गर्न र आफ्नो काम गर्न सक्षम हुन्छन्। तर खतरामा परे पनि नपरे पनि ख्रीष्टविरोधीहरू ठोस काममा संलग्‍न हुँदैनन्, र तिनीहरूले कार्य बन्दोबस्तहरू कहिल्यै लागू गर्दैनन्। भिन्‍नता त्यही हो। … तिनीहरूमा बफादारीको कमी हुन्छ, तिनीहरू स्वार्थी र घृणित हुन्छन्, र तिनीहरूले हरकुरामा आफ्नै सुरक्षाबारे मात्रै विचार गर्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरका कार्य बन्दोबस्तहरू लागू भइरहेका छन् छैनन् भन्‍नेबारे, वा परमेश्‍वरको घरको कामको प्रगतिबारे कहिल्यै सोधपुछ गर्दैनन्, र यी कुराहरूप्रति तिनीहरूले कुनै मतलबै गर्दैनन्। तिनीहरूले आफ्नो बफादारी प्रस्तुत गरेका हुँदैनन्, र तिनीहरूले आफ्नो बफादारी देखाउने पनि गर्दैनन्। तिनीहरूको लागि त यी मामलाहरूमा झारा टार्नु नै पर्याप्त हुन्छ; तिनीहरूले यसैलाई काम गरेको रूपमा लिन्छन्। यदि खतरा सानो छ भने, तिनीहरूले मन नलागी-नलागी केही काम गर्न पनि सक्छन्। तर यदि खतरा ठूलो छ, र तिनीहरू पक्राउ पर्ने सम्भावना छ भने, तिनीहरूले यो काम जति नै महत्त्वपूर्ण भए पनि, गर्दै गर्दैनन्। त्यही नै ख्रीष्टविरोधीहरूको सार हो” (वचन, खण्ड ४। ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा। विषयवस्तु नौ (भाग दुई))। परमेश्‍वरका वचनबाट मैले के देखेँ भने परमेश्‍वरप्रति बफादार मानिसहरू खतरा आइपर्दा व्यक्तिगत लाभ वा नोक्सानबारे ख्याल नगर्न सक्षम हुन्छन्। जब तिनीहरूले भेटीहरू जोखिममा रहेको देख्छन्, तब तिनको रक्षा गर्न आफ्नो ज्यान जोखिममा राख्नेछन्। तिनीहरू मृत्युसम्मै परमेश्‍वरप्रति बफादार हुन्छन्, र परमेश्‍वरको घरका हितहरूको रक्षा गर्छन्। तर ख्रीष्टविरोधीहरूमा अत्यन्तै स्वार्थी र छली प्रकृति हुन्छ। खतरनाक परिस्थितिहरूमा, तिनीहरू केवल आफ्नै सुरक्षाबारे मात्र सोच्छन् र तिनीहरूमा आफ्नो कर्तव्यप्रति कुनै जिम्मेवारीबोध हुँदैन। के मेरो व्यवहार पनि ख्रीष्टविरोधीको जस्तै थिएन र? झाओ हुई यहूदा बनेको र धेरै अगुवा, कामदार र ब्रदर-सिस्टरप्रति घात गरेको कुरा मैले थाहा पाएकी थिएँ, त्यसैले भेटीहरू राखिएका घरहरू जोखिममा थिए। भेटीहरू तुरुन्तै सारिनुपर्ने थियो। तर त्यस महत्त्वपूर्ण क्षणमा, मेरो पहिलो सोच आफ्नै सुरक्षा, मेरो भविष्यका सम्भावनाहरू, र मेरा लागि उम्कने बाटोको बारेमा थियो। म काँतर कछुवाजस्तै आफ्नो खबटाभित्र लुक्न चाहन्थेँ। म एकदमै स्वार्थी र घृणास्पद थिएँ! यदि मेरो स्वार्थ र गैरजिम्मेवारीपनले गर्दा भेटीहरू ठूलो रातो अजिङ्गरको हातमा परे भने, आफ्नो ज्यान बचाउन आफ्नै मानिसहरूलाई धोका दिने यहूदा र ममा के नै फरक हुन्थ्यो र? मैले ‘मेरो विलम्बित गवाही’ का ब्रदर झोङलाई सम्झेँ, जसले परमेश्‍वरका वचनका पुस्तकहरू सार्न र आफ्नो कर्तव्यमा दृढ रहन आफ्नो ज्यान जोखिममा राखेका थिए। अनि ‘खतरनाक वातावरणमा छनौट’ भन्‍ने अनुभवात्मक गवाहीको भिडिओमा, मुख्य पात्रले घटनापछिको काम सम्हाल्न आफ्नो ज्यान जोखिममा राखेकी थिइन्। उनी कमजोर र भयभीत भए तापनि, उनले आफ्नो भ्रष्ट स्वभावको समाधान गर्न सत्यता खोजिन् र परमेश्‍वरको घरका हितहरूको रक्षा गर्न आफ्नो ज्यान दिन तत्पर भइन्। तिनीहरू दुवैले परमेश्‍वरका लागि सुन्दर र शानदार गवाही दिए। यो कुरा सोच्दा, मलाई ज्यादै लाज लाग्यो र मैले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ, “हे सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वर, मण्डलीका यति धेरै ब्रदर-सिस्टर पक्राउ परेका छन्, र घटनापछिको काम तुरुन्तै सम्हाल्नुपर्नेछ। तर म पक्राउ पर्ने डरले यस परिस्थितिबाट भाग्न मात्र चाहिरहेकी छु। म यति धेरै स्वार्थी छु र ममा मानवताको कमी छ! परमेश्‍वर, म पश्चात्ताप गर्न तत्पर छु। म घटनापछिको काम राम्ररी सम्हाल्न तपाईँमा भर पर्नेछु।”

मैले यो पनि विचार गरेँ, “कुनै कुरा आइपर्दा म किन सधैँ काँतरपनले पछि हट्छु?” मुख्य कारण मृत्युको डर थियो; मैले यसको अर्थ साँच्चै बुझेकी थिइनँ। त्यसपछि मैले परमेश्‍वरका वचन पढेँ: “प्रभु येशूका ती चेलाहरू कसरी मरे? चेलाहरूमध्ये, कतिलाई ढुङ्गाले हानियो, घोडामा बाँधेर घिस्स्याइएका, उँधोमुन्टो क्रूसमा टाँगिएका, पाँचवटा घोडाले तानेर शरीर चुँडाइएकाहरू पर्थे—तिनीहरूमाथि विभिन्न किसिमको मृत्यु आइपऱ्यो। तिनीहरूको मृत्युको कारण के थियो? के त्यसको कारण तिनीहरू कुनै गलत कार्यमा संलग्न भएपछि कानुनअनुसार तिनीहरूलाई मृत्युदण्ड दिइनु थियो? होइन। तिनीहरूले प्रभुको सुसमाचार प्रसार गरे, तर संसारका मानिसहरूले त्यो स्विकारेनन्, बरु तिनीहरूको निन्दा गरे, तिनीहरूलाई कुटे, र झपारे, अनि तिनीहरूको ज्यान समेत लिए—तिनीहरू त्यसरी नै शहीद भए। ती शहीदहरूको अन्तिम परिणाम, वा तिनीहरूका कार्यहरूबारे परमेश्‍वरले गर्नुभएको फैसलाबारे कुरा नगरौँ, बरु यो सोधौँ: जब अन्त्यमा तिनीहरूको जीवनको जसरी अन्त्य भयो के त्यो मानव धारणासँग मिल्दो थियो? (अहँ, थिएन।) मानव धारणाहरूको दृष्टिकोणबाट हेर्दा, तिनीहरूले परमेश्‍वरको काम प्रसार गर्नका लागि त्यति ठूलो मूल्य चुकाए, तर तिनीहरू अन्त्यमा सैतानद्वारा मारिए। यो मानिसका धारणाहरूसँग मेल खाँदैन, तर तिनीहरूलाई ठ्याक्कै त्यस्तै नै भयो। परमेश्‍वरले त्यस्तै हुन दिनुभयो। यसमा कुन सत्यता खोज्न सकिन्छ? के परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई यसरी मर्न दिनु उहाँको सराप र दण्ड थियो, कि यो उहाँको योजना र आशिष् थियो? यीमध्ये कुनै पनि थिएन। यो के थियो? मानिसहरू अहिले हृदयमा पीडा लिएर तिनीहरूको मृत्युबारे विचार गर्छन्, तर अवस्था त्यस्तै थियो। परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नेहरू त्यसरी नै मरे, र यसलाई कसरी व्याख्या गर्नुपर्ने हो? जब हामी यो विषय उल्लेख गर्छौँ, तिमीहरूले आफैलाई तिनीहरूका अवस्थामा राख्छौ, त्यसैले के तिमीहरूको हृदय दुःखी हुन्छ, अनि के तिमीहरू गोप्य पीडा महसुस गर्छौ? तिमीहरू विचार गर्छौ, ‘यी मानिसहरूले परमेश्‍वरको सुसमाचार प्रसार गर्ने आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे, र तिनीहरूलाई असल मानिस मान्नुपर्छ, त्यसोभए तिनीहरूलाई कसरी त्यस्तो अन्त्य र त्यस्तो परिणाम आइलाग्‍न सक्यो?’ वास्तवमा, तिनीहरूका शरीर यसरी मरेका र बितेका थिए; मानव संसारबाट बिदा हुने तिनीहरूको तरिका यही थियो, तैपनि यसको अर्थ तिनीहरूको परिणाम उस्तै थियो भन्‍ने होइन। तिनीहरूको मृत्यु र बिदा हुने तरिका चाहे जे नै भए पनि, वा त्यो चाहे जसरी भए पनि, परमेश्‍वरले ती जीवनका, ती सृजित प्राणीहरूका अन्तिम परिणाम त्यस्तो होस् भनी निर्धारित गर्नुभएको थिएन। यो तैँले स्पष्ट रूपमा बुझ्नुपर्ने कुरा हो। यसको विपरीत, तिनीहरूले ठ्याक्कै यही तरिकाले नै यस संसारलाई निन्दा गरे र परमेश्‍वरका कार्यहरूको गवाही दिए। यी सृजित प्राणीहरूले आफ्नो सबैभन्दा मूल्यवान्‌ जीवन—आफ्ना जीवनको अन्तिम क्षण परमेश्‍वरका कार्यहरूको गवाही दिन, परमेश्‍वरको महान् शक्तिको गवाही दिन, र शैतान र संसारलाई परमेश्‍वरका कार्यहरू सही छन्, प्रभु येशू परमेश्‍वर हुनुहुन्छ, उहाँ प्रभु हुनुहुन्छ, र परमेश्‍वरको देहधारी शरीर हुनुहुन्छ भनी घोषणा गर्न प्रयोग गरे। आफ्नो जीवनको अन्तिम क्षणसम्म पनि, तिनीहरूले प्रभु येशूको नाउँलाई कहिल्यै इन्कार गरेनन्। के यो संसारमाथिको एक प्रकारको न्याय थिएन र? तिनीहरूले प्रभु येशू नै प्रभु हुनुहुन्छ, प्रभु येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, उहाँ परमेश्‍वरको देहधारी शरीर हुनुहुन्छ, उहाँले गर्नुभएको सारा मानवजातिलाई छुटकारा दिने कामले नै मानवजातिलाई जिइरहन दिन्छ भनी संसारलाई घोषणा गर्न, मानवजातिसामु प्रमाणित गर्न आफ्नो जीवन प्रयोग गरे—यो तथ्य सदैव अपरिवर्तनीय हुन्छ। प्रभु येशूको सुसमाचार प्रसार गरेका कारण शहीद भएकाहरूले कुन हदसम्म आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे? के त्यो अन्तिम हद थियो? त्यो अन्तिम हद कसरी प्रकट भयो? (तिनीहरूले आफ्‍नो जीवन दिए।) त्यो सही हो, तिनीहरूले आफ्नो प्राण दिएर त्यो मूल्य चुकाए। परिवार, धन-सम्पत्ति, र यस जीवनका भौतिक थोकहरू सबै बाहिरी थोकहरू हुन्; आफूसँग जोडिएको एउटै मात्र कुरा जीवन हो। प्रत्येक जीवित व्यक्तिका लागि, सबैभन्दा कदर गरिनलायक, सबैभन्दा बहुमूल्य कुरा जीवन हो, अनि, यस्तो हुँदा पनि, यी मानिसहरूले मानवजातिप्रति परमेश्‍वरको प्रेम पुष्टि गर्न र त्यसको गवाही दिन, आफ्नो सबैभन्दा बहुमूल्य सम्पत्ति अर्पण गर्न सके। आफ्नो मृत्युसम्मै, तिनीहरूले परमेश्‍वरको नाउँलाई इन्कार गरेनन्, न त तिनीहरूले परमेश्‍वरको कामलाई नै इन्कार गरे, र तिनीहरूले आफ्नो जीवनका अन्तिम क्षणहरू यही तथ्यको अस्तित्वको गवाही दिनका निम्ति प्रयोग गरे—के यो सर्वोच्‍च प्रकारको गवाही होइन र? यो आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने सर्वोत्तम तरिका हो; आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्नु भनेको यही नै हो।” “यदि तँबाट तेरो जीवन खोसिनै लागेको क्षणमा, तँ ढुक्क हुन्छस्, इच्छुक हुन्छस्, र गुनासो नगरी समर्पित हुन्छस्, तँलाई आफूले आफ्ना जिम्मेवारी, दायित्व र कर्तव्यहरू अन्त्यसम्मै पूरा गरेको छु भन्‍ने लाग्छ, र तेरो हृदय खुसी र शान्त छ—यदि तँ यसरी जान्छस् भने—परमेश्‍वरका नजरमा, तँ बिलकुलै गएको हुँदैनस्। बरु, तँ अर्को क्षेत्रमा र अर्को स्वरूपमा जिइरहेको हुन्छस्। केवल तेरो जिउने शैली बदलिएको हुन्छ—तँ साँच्चै मरेको हुँदैनस्। मानिसहरूलाई यस्तो लाग्छ, ‘यो व्यक्ति यस्तो कलिलो उमेरमै मऱ्यो, कति दुःखलाग्दो!’ तर परमेश्‍वरका नजरमा, तँ मरेको वा दुःख भोग्‍न गएको हुँदैनस्; बरु, तँ आशिषहरूको आनन्द उठाउन र परमेश्‍वरको अझ नजिक आएको हुन्छस्। यस्तो किन हुन्छ भने, तँ सृजित प्राणीको नाताले, परमेश्‍वरका नजरमा मानकअनुरूप आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने भइसकेको छस्, अब तैँले आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेको छस्, र परमेश्‍वरका लागि तैँले उप्रान्त सृजित प्राणीको दर्जामा रहेर यो कर्तव्य निर्वाह गर्नु आवश्यक हुँदैन। परमेश्‍वरका नजरमा, तँ ‘गएको’ लाई ‘गएको’ भनिँदैन, तँलाई ‘लगिएको,’ ‘ल्याइएको’ वा ‘डोऱ्याइएको’ हो, र यो राम्रो कुरा हो” (वचन, खण्ड ३। आखिरी दिनहरूका ख्रीष्टका वार्तालापहरू। सुसमाचार प्रचार गर्नु सबै विश्‍वासीहरूले पूरा गर्नुपर्ने कर्तव्य हो)। परमेश्‍वरका वचन पढेपछि, मैले परमेश्‍वरको आज्ञा पूरा गर्न आफ्नो ज्यान दिनु भनेको एउटा अर्थपूर्ण र मूल्यवान मृत्यु हो भन्‍ने कुरा बुझेँ, जसलाई परमेश्‍वरले सम्झनुहुन्छ। देहको मृत्यु भए पनि, आत्मा परमेश्‍वरकहाँ फर्कन्छ। यो प्रभुको सुसमाचार फैलाउँदा सताइएका इतिहासका सन्तहरू जस्तै हो। कोही पाँचवटा घोडाहरूले तानेर टुक्रा-टुक्रा पारिए, कोहीलाई घोडाहरूको पछाडि बाँधेर नमरुन्जेल घिसारियो, कोहीलाई ढुङ्गाले हानेर मारियो, र अरूलाई क्रूसमा टाँगियो। तिनीहरूले परमेश्‍वरका कार्यहरू र उहाँको महान् शक्तिको गवाही दिन आफ्ना बहुमूल्य जीवनहरू अर्पण गरे। तिनीहरूका शरीर मरे तापनि, तिनीहरूका आत्माहरू परमेश्‍वरकहाँ फर्के र उहाँको अनुमोदन प्राप्त गरे। तर म यातना दिएर मारिनेछु भन्‍ने कुराले त्रसित थिएँ, त्यसैले आफूलाई बचाउन मैले आफ्नो कर्तव्य अस्वीकार गरेँ। त्यो परमेश्‍वरलाई धोका दिनु हो। यस्तो डरपोक र काँतर तरिकाले जिउनुको कुनै मूल्य र अर्थ छैन; यो त हिँड्ने लासजस्तै हुनु हो। यदि मैले समयमै नसारेको कारण प्रहरीले भेटीहरू जफत गरेमा, त्यो मेरा लागि अनन्त अपराध र कलङ्क हुनेथ्यो, र म परमेश्‍वरका दण्ड र श्रापहरूको भागीदार हुने थिएँ। यो कुरा बुझेपछि, म आफ्ना सबै चिन्ता र आशङ्काहरू त्याग्न र मेरो जीवन र मृत्यु परमेश्‍वरका हातमा सुम्पन तयार भएँ। यदि परमेश्‍वरले मलाई पक्राउ पर्न अनुमति दिनुभएमा, म उहाँको सार्वभौमिकता र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुने र मेरो गवाहीमा दृढ रहन उहाँमा भर पर्ने थिएँ। त्यसपछि, पुस्तकहरू सार्दा, ममा अझै पनि चिन्ता र आशङ्काहरू थिए, तर मैले आफ्नो हृदयमा परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गरेँ र उहाँतर्फ हेरेँ अनि काँतर बनेर पछि हटिनँ। बाहिर जाँदा मैले मेरो भेष बदलेँ र निगरानी क्यामेराहरूबाट बच्न सक्दो प्रयास गरेँ। परमेश्‍वरको अगुवाइमा, त्यस मण्डलीका तीनवटै भण्डार घरबाट भेटीहरू र परमेश्‍वरका वचनका पुस्तकहरू सुरक्षित स्थानमा सारिए।

यस पटक घटनापछिको काम सम्हाल्दै गर्दा, मैले मेरो स्वार्थी र घृणास्पद शैतानी स्वभावबारे केही बुझाइ प्राप्त गरेँ। मैले मृत्युको अर्थको बारेमा पनि अलि बढी बुझेँ र आफ्नो देहविरुद्ध विद्रोह गर्ने र आफ्नो कर्तव्यमा दृढ रहने सङ्कल्प गरेँ। मानिसहरूलाई प्रकट गर्न र सिद्ध पार्नका लागि सेवा दिन ठूलो रातो अजिङ्गरलाई प्रयोग गर्ने कुरामा मैले परमेश्‍वरको बुद्धि पनि देखेँ। परमेश्‍वरलाई धन्यवाद!