१

परमेश्‍वरले मानिसलाई मुक्ति दिने काम सोझै आत्माको विधि र आत्माको पहिचानमार्फत गरिँदैन, किनकि उहाँका आत्मालाई मानिसले न त छुन सक्छ न त देख्न सक्छ, न त मानिस नजिक जान नै सक्छ। यदि उहाँले मानिसलाई आत्माका रूपमा सीधै मुक्ति दिन खोज्‍नुभएको भए, मानिस उहाँको मुक्ति प्राप्त गर्न असमर्थ हुनेथियो। यदि परमेश्‍वरले सृजित मानिसको बाहिरी रूप धारण नगर्नुभएको भए, मानिसले यो मुक्ति पाउने कुनै उपाय हुनेथिएन। केवल एक सृजित मानव बनेर, अर्थात्, उहाँको वचनलाई उहाँ बन्न लाग्नुभएको देहमा हालेर मात्र उहाँलाई पछ्याउनेहरू सबैमा उहाँले व्यक्तिगत रूपमा वचन ढाल्न सक्नुहुन्छ। तब मात्र मानिसले व्यक्तिगत रूपमा उहाँको वचन सुन्न र देख्न अनि प्राप्त गर्न समेत सक्छ, र यस माध्यमबाट उसले पूर्णतः मुक्ति पाउन सक्छ।

२

परमेश्‍वर देह नबन्नुभएको भए, मासु र रगतको कसैले त्यस्तो ठूलो मुक्ति पाउन सक्नेथिएन, न त एकै जना व्यक्तिले समेत मुक्ति पाउनेथियो। परमेश्‍वरका आत्माले मानवजातिमाझ प्रत्यक्ष रूपमा काम गर्नुभएको भए, सारा मानवजातिलाई नै ढालिनेथियो, वा, परमेश्‍वरको सम्पर्कमा आउने उपाय नभएर, तिनीहरूलाई शैतानले पूर्ण रूपमा कैदी बनाउनेथियो। परमेश्‍वरको देहधारणद्वारा मानिसले परमेश्‍वरबाट पूर्ण मुक्ति पाउँछ, र उसका प्रार्थनाका जबाफ स्वरूप सीधै स्वर्गबाट होइन। मानिस देह र रगतको हो, उसले परमेश्‍वरका आत्मालाई कुनै तरिकाले देख्‍न सक्दैन, उहाँका आत्माको नजिक त झन् जान सक्दैन, त्यसैले ऊ केवल परमेश्‍वरको देहधारी देहको सम्पर्कमा आउन सक्छ। यस माध्यमबाट मात्र मानिसले सबै वचन र सबै सत्यता बुझ्न, र पूर्ण मुक्ति प्राप्त गर्न सक्छ।

—वचन, खण्ड १। परमेश्‍वरको देखापराइ र काम। देहधारणको रहस्य (४)