विषयवस्तु आठ: तिनीहरूले अरूलाई सत्यता वा परमेश्वरप्रति नभई आफूप्रति मात्र समर्पित हुन लगाउनेथिए (भाग एक) खण्ड दुई
पूरक:
जियाओगाङका सपनाहरू
आज म फेरि एउटा कथा सुनाएर सुरु गर्नेछु। के तिमीहरूलाई कथा सुन्न मन पर्छ? के तिमीहरूले कथाहरूबाट केही कुरा प्राप्त गर्न सक्छौ? कथाहरूमा विभिन्न घटना घट्छन्, र यी घटनाहरूमा सत्यताहरू समावेश हुन्छन्। कथाका मानिसहरूका केही स्थिति, केही प्रकटीकरण, र केही अभिप्राय र भ्रष्ट स्वभावहरू हुन्छन्। वास्तवमा, यी कुराहरू हरेक व्यक्तिमा हुन्छन्, र ती सबैसँग जोडिएका हुन्छन्। यदि तैँले कथाहरूमा यी कुराहरू बुझ्छस् र चिन्न सक्छस् भने, यसले तँमा आत्मिक बुझाइ छ भन्ने प्रमाणित गर्छ। कतिपय मानिसहरूले यसो भन्छन्: “ममा आत्मिक बुझाइ छ भनेर तपाईं भन्नुहुन्छ—के यसको मतलब म सत्यतालाई प्रेम गर्ने व्यक्ति हुँ?” यस्तै हो भन्ने हुँदैन; यी दुई फरक कुराहरू हुन्। कतिपय मानिसहरूमा आत्मिक बुझाइ हुन्छ तर तिनीहरूले सत्यतालाई प्रेम गर्दैनन्। तिनीहरूले बुझ्छन् र त्यसबाहेक केही गर्दैनन्, र तिनीहरू सत्यतासँग आफूलाई तुलना गर्दैनन् वा सत्यता अभ्यास गर्दैनन्। कतिपय मानिसहरूमा आत्मिक बुझाइ हुन्छ, र कथाहरू सुनेपछि, तिनीहरूमा पनि तिनै समस्याहरू छन् भन्ने पत्ता लगाउँछन् र कसरी प्रवेश गर्ने र अगाडि बढ्दा कसरी बदलाव ल्याउने भनेर विचार गर्छन्—यी मानिसहरूले चाहेका परिणामहरू प्राप्त गरेका हुन्छन्। त्यसकारण आज, म एउटा कथा सुनाउँछु। विषयवस्तु हल्का छ र सबै जना यो सुन्न इच्छुक हुनेछन्। विगत दुई दिनदेखि मैले कुन कथाले बहुसङ्ख्यक मानिसहरूलाई केही प्राप्त गर्न र कथा सुनेपछि सुधारिन, साथै तिनीहरूमा सत्यताको एउटा पक्षको गहन छाप बसाल्न, यसलाई वास्तविकतासँग सम्बन्धित गराउन, र सत्यताको एउटा पक्षमा प्रवेश गरेर वा कुनै विचलनलाई सच्याएर यसबाट फाइदा लिन सहयोग गर्छ भनेर सोचिरहेको छु। मैले यसभन्दा अगाडि भनेको कथाको नाम दिन बिर्सिएँ, त्यसैले आज हामी त्यो कथालाई एउटा नाम दिनेछौँ। तिमीहरूको विचारमा यसको शीर्षक के हुनुपर्छ? (विशेष उपहारहरू।) “विशेष” भन्ने शब्दलाई छोड; यसलाई “उपहारहरू” भनौँ। यहाँ “विशेष” भन्ने शब्द अलि अनौठो सुनिन्छ, र मानिसहरूले आफ्नो ध्यान त्यसैमा केन्द्रित गर्नेछन्। “उपहारहरू” भन्ने शब्दको अलिक बढी सूक्ष्म अर्थ छ। त्यसोभए, आज म कुन कथा भन्नेछु? आजको कथाको शीर्षक हो, “जियाओगाङका सपनाहरू।” तिमीहरू सबैलाई थाहै छ कि “जियाओ” को अर्थ “सानो” भन्ने हुन्छ, अनि “गाङ” भनेको के हो? (“पद।”) ठीक भन्यौ। यो नाम सुनेपछि तिमीहरूले कथाको विषयवस्तु थाहा पायौ होला—तिमीहरूले यसबारे अनुमान गरेर लगभग मिलायौ होला। अब म कथा सुरु गर्नेछु।
जियाओगाङ एक उत्साही, अध्ययनशील, र मेहनती जवान व्यक्ति हुन्, र तिनी निकै चलाख छन्। तिनलाई अध्ययन गर्न मन पर्छ, त्यसैले तिनले आजका केही लोकप्रिय कम्प्युटर प्रविधिहरूका बारेमा थोरै सिक्छन्, र परमेश्वरको घरमा तिनलाई स्वाभाविक रूपमा नै एउटा भिडियो समूहमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न खटाइएको हुन्छ। जब जियाओगाङ पहिलो पटक भिडियो समूहमा सामेल हुन्छन्, तब तिनी निकै खुसी हुन्छन् र तिनलाई गर्व लाग्छ। तिनी जवान भएकाले र तिनी केही प्रविधिहरूमा पोख्त भएका हुनाले, तिनलाई भिडियो बनाउने काम तिनको विशेषज्ञता र साथै तिनको रुचि हो, र तिनलाई त्यस क्षेत्रमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरेर आफ्नो विशेषज्ञता प्रयोग गर्न सक्छु र निरन्तर अध्ययनको प्रक्रियामार्फत् यस क्षेत्रमा प्रगति गर्न सक्छु भन्ने लाग्छ। यसको साथै, तिनले यहाँ भेट्ने अधिकांश मानिसहरू पनि युवा नै हुन्छन्, र तिनलाई यहाँको वातावरण धेरै मन पर्छ र तिनी आफ्नो कर्तव्यमा रमाउँछन्। त्यसकारण, तिनी हरेक दिन काममा व्यस्त हुन्छन् र लगनशीलताका साथ अध्ययन गर्छन्। यसरी नै जियाओगाङ हरेक दिन काम सुरु गर्न चाँडै उठ्छन्, कहिलेकाहीँ राति अबेरसम्म आराम गर्दैनन्। जियाओगाङले आफ्नो कर्तव्यका लागि धेरै मूल्य चुकाउँछन् र केही कठिनाइहरू भोग्छन्, अनि तिनले स्वाभाविक रूपमा नै सान्दर्भिक व्यावसायिक ज्ञान पनि सिक्छन्; तिनलाई हरेक दिन धेरै फलदायी रूपमा बिताएको छु भन्ने लाग्छ। जियाओगाङले आफ्ना विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूसँग नियमित सङ्गति गर्ने र भेलामा सहभागी हुने पनि गर्छन्, र तिनलाई आफूले आफ्नो गृहनगरमा बसेर परमेश्वरमा विश्वास गर्दाको तुलनामा यहाँ आएपछि धेरै प्रगति गरेको छु र वृद्धि भएको छु, र केही काम गर्न सक्छु भन्ने लाग्छ। तिनी धेरै खुसी र सन्तुष्ट हुन्छन्। तिनले सुरुमा कम्प्युटर प्रविधि अध्ययन गर्दा, एक दिन कम्प्युटरमा काम गर्नेछु भन्ने आशा गरेका थिए, र अहिले तिनको इच्छा बल्ल पूरा भएको हुन्छ, त्यसैले तिनले यो अवसरलाई निकै महत्त्व दिन्छन्। समय बित्दै गयो, र जियाओगाङको काम र तिनको पद परिवर्तन भएको हुँदैन। तिनी आफ्नो काम र आफ्नो यो जिम्मेवारी र कर्तव्यमा नै रहिरहन्छन्, र तिनी पहिलेको भन्दा झनै परिपक्व भएजस्तो देखिन्छन्। तिनले जीवन प्रवेशमा पनि प्रगति गरेका हुन्छन्, तिनले भेलाहरूमा बारम्बार आफ्ना विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूसँग परमेश्वरका वचनहरूमा सङ्गति र प्रार्थनार्थ पढाइ गर्ने गर्छन्, र परमेश्वरमा विश्वास गर्ने तिनको रुचि झन्-झन् दह्रिलो हुँदै गइरहेको हुन्छ। जियाओगाङको विश्वास पनि बिस्तारै-बिस्तारै बढिरहेको हुन्छ भनेर भन्न सकिन्छ। त्यसकारण, तिनको एउटा नयाँ सपना हुन्छ: “कम्प्युटरको काम गर्दा म अझ उपयोगी व्यक्ति बन्न सकेँ भने निकै राम्रो हुनेथियो!”
दिन प्रतिदिन समय यसरी नै बित्छ, र जियाओगाङले उही कर्तव्य निर्वाह गरिरहन्छन्। एक पटक तिनले एउटा चलचित्र हेर्न पुग्छन्, र पछि यसले उनमा गहिरो प्रभाव पार्छ। किन? फिल्ममा जियाओगाङ जत्तिकै उमेरको एक जवान मानिस हुन्छ, र तिनलाई चलचित्रमा त्यस जवान मान्छेको प्रस्तुति, अभिनय, बोल्ने शैली र हाउभाउ निकै मन पर्छ, र तिनलाई अलिकति ईर्ष्या पनि लाग्छ। फिल्म हेरेपछि, तिनले कहिलेकाहीँ यस्तो कल्पना गर्छन्: “यदि म त्यो फिल्मको त्यो जवान व्यक्ति भएको भए कति राम्रो हुनेथियो। म हरेक दिन कम्प्युटरमा सबै प्रकारका भिडियोहरू बनाउँदै अपलोड गर्ने गर्छु, र म जतिसुकै व्यस्त वा थकित भए पनि, वा मैले जतिसुकै कडा परिश्रम गरे पनि, म पर्दा पछाडि काम गर्ने व्यक्ति मात्र हुँ। हामीले कति मेहनत गरिरहेका छौं भनेर कसैले कसरी थाहा पाउन सक्छ र? यदि म चलचित्रको त्यो जवान केटाजस्तै एक दिन ठूलो पर्दामा देखा पर्न पाएँ, र अझ धेरै मानिसहरूले मलाई हेर्न र चिन्न सके भने, त्यो राम्रो हुनेथियो!” जियाओगाङले यो फिल्मका साथै त्यो जवान मानिससँग सम्बन्धित सबै प्रकारका फरक दृश्यहरू बारम्बार हेर्छन्। तिनले जति धेरै हेर्छन्, तिनलाई उति नै ईर्ष्या लाग्छ, र मनमा तिनलाई अभिनेता बन्ने चाहना त्यति नै बढ्छ। यसरी, जियाओगाङको नयाँ सपनाको जन्म हुन्छ। तिनको नयाँ सपना के हो? “म अभिनय सिक्न चाहन्छु, र एक मानकअनुरूपको अभिनेता बन्नका लागि लागिपर्न, ठूलो पर्दामा देखा पर्न, त्यो जवानको जस्तै आभा पाउन, र धेरै मानिसहरूलाई मेरो ईर्ष्या गर्ने र मजस्तै हुन चाहने बनाउन चाहन्छु।” त्यस बेलादेखि, जियाओगाङले आफ्नो सपना पूरा गर्न काम गर्न थाल्छन्। आफ्नो खाली समयमा, जियाओगाङ अनलाइन जान्छन् र अभिनयबारे सबै प्रकारका सामग्रीहरू हेर्छन्। तिनले सबै प्रकारका चलचित्र र टेलिभिजन कार्यक्रमहरू पनि हेर्छन्, यस क्रममा तिनले हेर्ने र सिक्ने दुवै गर्छन्, अनि अभिनेता बन्ने अवसर पाउँछु भन्ने कल्पना गर्छन्। दिनहरू यसरी नै एक-एक गरी बित्दै जान्छन्—जियाओगाङले आफ्नो पद सम्हाल्दै अभिनय पेसाको पनि अध्ययन गरिरहेका हुन्छन्। अन्तमा, जियाओगाङले आफ्नो धैर्य र लगनशीलताका कारण अभिनयका केही आधारभूत सिद्धान्तहरू राम्ररी सिक्छन्। तिनले कसरी अनुकरण गर्ने भनेर सिकेका हुन्छन्, तिनले अरूको अगाडि कसरी बोल्ने र प्रस्तुति दिने भनेर सिकेका हुन्छन्, र तिनमा अलिकति पनि मञ्चको डर हुँदैन। तिनको बारम्बारको अनुरोधले गर्दा अन्तमा तिनलाई एउटा अवसर प्राप्त हुन्छ: एउटा फिल्म हुन्छ, जसमा मुख्य भूमिकाका लागि एक जना जवान व्यक्तिको आवश्यकता हुन्छ। अडिशनबाट निर्देशकले तिनको रूप, तिनको स्वभाव, र अभिनयका आधारभूत सीपहरू त्यस भूमिकाका लागि योग्य छन् भन्ने देख्छन्। यदि तिनले अझै अलिकति तालिम लिए भने, तिनले यो काम गर्न सक्नुपर्छ भन्ने देख्छन्। यो समाचार सुनेपछि, जियाओगाङ धेरै खुसी हुन्छन्, र सोच्छन्: “म बल्ल पर्दा पछाडिबाट पर्दामा देखिने अवस्थामा पुगेँ—मेरो अर्को सपना साकार हुन लागेको छ!” त्यसपछि जियाओगाङलाई एउटा चलचित्र निर्माण समूहमा कर्तव्य निर्वाह गर्न स्थानान्तरण गरिन्छ।
जियाओगाङ चलचित्र निर्माण समूहमा स्थानान्तरण भएपछि, काम गर्ने नयाँ वातावरणले तिनलाई ताजगी र स्फूर्ति दिन्छ। तिनलाई हरेक दिन खुसीसाथ बित्छ, र तिनी त्यहाँ बस्ने र काम गर्ने हुनाले, अनि हरेक दिन तिनको सम्पर्कमा आउने धेरै कुराहरू तिनको कम्प्युटरको कामभन्दा बिलकुलै फरक भएकाले यो पहिले जस्तो निरस, मलिन र सीमित किसिमको छैन भन्ने महसुस हुन्छ—तिनी कामको अर्को क्षेत्रमा, अर्को संसारमा बस्छन्। यसरी, जियाओगाङ चलचित्र निर्माणको काममा लागिपर्छन्। तिनी हरेक दिन अभिनय गर्न र आफ्ना लाइनहरू सिक्न, निर्देशकको निर्देशन सुन्न र आफ्ना विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले कथावस्तुको विश्लेषण गरेको सुन्नमा व्यस्त हुन्छन्। जियाओगाङका लागि सबैभन्दा गाह्रो भाग भनेको पात्रमा आफूलाई ढाल्नु हो, त्यसैले तिनले आफ्ना लाइनहरू बारम्बार याद गर्छन् र आफ्नो पात्रका बारेमा सोचिरहन्छन्, तिनले कसरी बोल्नुपर्छ र व्यवहार गर्नुपर्छ, कसरी हिँड्नुपर्छ र उभिनुपर्छ, कसरी बस्नुपर्छ भन्ने जस्ता सबै कुराहरू पुनः सिक्नुपर्छ। केही समयसम्म यो जटिल र विविध किसिमको कामलाई निरन्तरता दिएपछि, जियाओगाङले अन्तमा अभिनेता हुन कति गाह्रो छ भन्ने महसुस गर्छन्। तिनले हरेक दिन उही लाइनहरू याद गर्नुपर्छ। कहिलेकाहीँ तिनले राम्ररी भन्न सक्छन्, तर वास्तविक प्रस्तुति दिँदा, तिनले सधैँ गल्तीहरू गर्छन् र त्यो दृश्य फेरि छायाङ्कन गर्नुपर्छ। तिनको कुनै अभिनय वा हरफ नमिल्दा तिनले बारम्बार निर्देशकको हप्की खानुपर्थ्यो। यदि उनका धेरै प्रस्तुतिहरू लगातार नराम्रा भए भने, तिनी काटछाँटमा पर्नेथिए, र तिनले इज्जत गुमाउनेथिए, पीडा भोग्नेथिए, र अनौठो हेराइ र गिल्लाको सिकार पनि हुनेथिए। यी सबै कुरा सामना गरेपछि, जियाओगाङ अलिक हतोत्साहित हुन्छन्, “यदि मलाई ठूलो पर्दाको अभिनेता हुनु यति गाह्रो हुन्छ भन्ने थाहा भएको भए, म यहाँ आउनेथिइनँ, तर अहिले म अलिक दलदलमा परेको छु। म यहाँ आइसकेको हुनाले, छायाङ्कन समाप्त हुनुअघि मैले हार मान्नु अनुचित हुनेछ, र मैले यसको कुनै हिसाबकिताब दिन सक्नेछैन। यो मेरो सपना थियो, मैले यसलाई साकार बनाउनुपर्छ, तर अगाडिको बाटो कति लामो छ? के म यसमा लगातार हिँडिरहन सक्छु?” जियाओगाङ डगमगाउन थाल्छन्। त्यसपछिका दिनहरूमा, जियाओगाङले आफ्नो दैनिक काम र जीवन सम्हाल्न सङ्घर्ष गर्छन्। प्रत्येक दिन पछिल्लोभन्दा असहनीय हुन्छ, तर तिनले अझै पनि त्यो सहनुपर्छ र आफूलाई अगाडि बढ्न बाध्य पार्नुपर्छ। कल्पना गर्न सकिन्छ, जियाओगाङलाई अगाडि बढ्ने क्रममा विभिन्न कुरामा समस्याहरू आइपर्ने निश्चित छ। तिनले आफूलाई दिइएको काम असाध्यै अनिच्छापूर्वक गर्न थाल्छन्। जब निर्देशकले उनलाई के गर्ने भनेर बताउँछन्, तिनले सुनेर उडाइदिन्छन्। पछि, तिनले आफूले हासिल गर्न सक्ने सबै कुरा प्राप्त गर्न सक्दो प्रयास गर्छन्, तर यदि तिनले केही गर्न सकेनन् भने, तिनी गम्भीर हुँदैनन्। यस क्षणमा जियाओगाङ कस्तो स्थितिमा हुन्छन्? तिनले निर्देशक वा उनका विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले मनबाट दिएको मार्गदर्शन र सहयोगलाई आफ्नो हृदयमा स्वीकार नगरी प्रत्येक दिन अत्यन्तै अनिच्छुक, नकारात्मक र निष्क्रिय तरिकाले बिताइरहन्छन्। तिनलाई लाग्छ, “म यस्तै छु, सुधार गर्ने कुनै ठाउँ छैन। तपाईंहरूले मलाई मेरो क्षमताले भ्याउनेभन्दा बढी काम गराइरहनुभएको छ। यदि हामी यो छायाङ्कन गर्न सक्छौँ भने, गरौँ; यदि सक्दैनौं भने, यसलाई छोडौँ। म आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न मेरो भिडियो समूहमा फर्कनेछु।” तिनले भिडियो समूहमा रहेर हरेक दिन कम्प्युटरको अगाडि बसेर काम गर्दा कति राम्रो हुन्थ्यो भन्ने सोच्छन्। त्यो धेरै आरामदायी र सजिलो थियो; तिनी धेरै खुसी थिए! तिनको सम्पूर्ण अस्तित्व र तिनको सम्पूर्ण संसार सबै किबोर्ड टाइप गर्ने काममा थियो, तिनले स्पेसल इफेक्ट्स् प्रयोग गरेरै पनि आफूले चाहेको कुरा पाउन सक्थे। जियाओगाङलाई त्यो भर्चुअल संसार निकै आकर्षक लाग्थ्यो। यस बेला, जियाओगाङलाई आफ्नो विगत र भिडियो समूहमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दाको समयको झनै याद आउँछ। दिनहरू यसरी नै बित्छन्, त्यसपछि एक रात जियाओगाङलाई निद्रा लाग्दैन। तिनी किन सुत्न सक्दैनन्? तिनले मनमनै यस्तो सोचिरहेका हुन्छन्: “के म अभिनेता बन्न लायक छु? यदि म यसको लायक छैनँ भने, म तुरुन्तै भिडियो समूहमा फर्कनुपर्छ। भिडियो समूहको कर्तव्य आरामदायी र सजिलो हुन्छ, म कम्प्युटरको अगाडि बस्छु र आधा दिन त्यतिकै बित्छ, र मैले आफ्नै खाना पकाउनु पर्दैन। त्यो कर्तव्य कठिन छैन, किबोर्डमा टाइप गरेपछि सबै कुरा सम्भव हुन्छ, त्यहाँ सीमा भनेको आफ्नो कल्पना मात्रै हुन्छ, केही पनि असम्भव हुँदैन। आजकल, एउटा अभिनेता बनेपछि मैले हरेक दिन बोल्नुपर्ने लाइनहरू सिक्नुपर्छ र बारम्बार दोहोर्याउनुपर्छ। तैपनि मेरो प्रस्तुति अझै स्तरीय भएको छैन, निर्देशकले प्रायजसो मलाई हप्काउँछन्, र मेरा विश्वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले प्रायजसो मेरो आलोचना गर्छन्। यो कर्तव्य पूरा गर्न साह्रै कठिन रहेछ, बरु भिडियो समूहमा काम गर्नु नै राम्रो छ!” तिनले यसबारे जति धेरै सोच्छन्, तिनलाई यो कुराको त्यति नै याद आउँछ। तिनी सुत्न नसकेर आधा रातसम्म कोल्टे फेर्छन्, र थकित भएर जागा रहन नसक्ने अवस्थामा पुगेपछि मात्रै आधा रातमा निदाउँछन्। जब जियाओगाङले बिहान सबेरै आँखा खोल्छन्, तब तिनको पहिलो विचार यस्तो हुन्छ: “आखिरमा, म छोडेर जाऊँ कि नजाऊँ? के म भिडियो समूहमा फर्कूँ? यदि म यहीँ बसेँ भने, मलाई हामीले सुटिङ समाप्त गरेपछि फिल्म मानकअनुरूप हुन्छ कि हुँदैन भन्ने समेत थाहा छैन, अनि यसबीचमा मैले कति कष्ट सहनुपर्ने हो, कसलाई थाहा छ र। म एउटा अभिनेता बन्न लायकै छैनँ! त्यसबेला, मलाई क्षणिक आवेग र इच्छाले गर्दा अभिनेता बन्न मन लागेको थियो, र म साँच्चै भ्रमित थिएँ! हेर त, मैले एउटा गलत निर्णय गरेँ र अहिले परिस्थिति सम्हाल्न निकै गाह्रो भएको छ, र मसँग यस कठिनाइका बारेमा कुरा गर्ने कोही छैन। मेरो हालको अवस्थाको आधारमा हेर्दा, मलाई राम्रो अभिनेता बन्न सजिलो हुनेछैन जस्तो देखिन्छ, त्यसैले मैले सकेसम्म चाँडो यो कुरालाई त्याग्नुपर्छ। म तुरुन्तै निर्देशकलाई म फर्केर जाँदैछु भनेर भन्नेछु, ताकि मेरो कारणले तिनीहरूको काममा ढिलाइ नहोस्।” त्यसपछि, जियाओगाङले साहस बटुलेर निर्देशकलाई यसो भन्छन्: “हेर्नुहोस्, म अभिनेता बन्न लायक छैनँ, तर तपाईंहरूले त मलाई नै छनौट गरिहाल्नुभयो—मलाई खुरुक्क भिडियो समूहमा फर्कन दिनुहुन्छ कि?” निर्देशकले यसो भन्छन्: “कुनै पनि हालतमा हुँदैन, हामीले यो चलचित्रको आधा छायाङ्कन गरिसकेका छौँ। यदि हामीले अभिनेताहरू परिवर्तन गर्यौँ भने, यसले हाम्रो काममा ढिलाइ गर्नेछ, होइन र?” जियाओगाङले जिद्दी गरेर भन्छ: “के भो र? मेरो सट्टामा तपाईंलाई जो मन लाग्छ त्यसलाई राख्नुहोस्, मलाई केही फरक पर्दैन। जे भए पनि, तपाईंले मलाई जान दिनुपर्छ। यदि तपाईंले मलाई जान दिनुभएन भने, म अभिनयमा कुनै मेहनत गर्नेछैनँ!” निर्देशकले जियाओगाङ जान जिद्दी गर्दैछन् र तिनीहरूले फिल्मको सुटिङ पूरा गर्न सक्नेछैनन् भन्ने देख्छन्, त्यसैले उनले तिनलाई जान दिन्छन्।
जियाओगाङ अन्ततः चलचित्र निर्माण समूहबाट भिडियो समूहमा फर्कन्छन्। तिनी आफ्नो पहिलेको परिचित कार्यस्थलमा फर्कन्छन्। तिनले आफ्नो कुर्सी र आफ्नो कम्प्युटर छुन्छन्, र तिनलाई ती परिचित लाग्छ। तिनलाई यो ठाउँ नै मन पर्छ। तिनी बस्छन्; कुर्सी नरम हुन्छ र कम्प्युटर तयार हुन्छ। “भिडियो बनाउन नै राम्रो हो, यो कर्तव्य थकाइलाग्दो छैन। पर्दा पछाडि काम गर्नुका फाइदाहरू छन्, गल्ती गरेको कसैलाई थाहा हुँदैन, र कसैले आलोचना गर्दैन, तुरुन्तै सच्याए भइहाल्छ।” जियाओगाङले बल्ल पर्दा पछाडिको कामदार हुनुका फाइदाहरू पत्ता लगाउँछन्। त्यो बेला तिनको मुड कस्तो हुन्छ? तिनलाई साह्रै आराम र खुसी महसुस हुन्छ, र तिनले सोच्छन्: “मैले सही निर्णय गरेँ। परमेश्वरले मलाई मौका दिनुभयो र मलाई यो काममा फर्कन दिनुभयो। यो सौभाग्य पाएकोमा मलाई गर्व महसुस भइरहेको छ!” आफूले एक पटक सही निर्णय गरेकोमा तिनलाई खुसी लाग्छ। त्यसपछिका दिनहरूमा, जियाओगाङले भिडियो समूहको दैनिकी अपनाउन थाल्छन्। यस अवधिमा केही विशेष घटना घट्दैन, र जियाओगाङले प्रत्येक दिन सामान्य तरिकाले बिताउँछन्।
एक दिन एउटा भिडियोमा काम गर्दा, जियाओगाङले अचानक नृत्य कार्यक्रममा एउटा हँसाउने र उत्तम दर्जाको युवक भेट्टाउँछन्, जसले धेरै राम्रो प्रस्तुति दिन्छ। तिनले सोच्छन्: “यो मान्छे मेरै उमेरको हो; ऊ नाच्न सिपालु र मचाहिँ नाच्न नजान्ने कसरी भयो?” फलस्वरूप, जियाओगाङ फेरि लोभिन्छन्। उनमा के विचार आउँछ? (नाच्ने।) जियाओगाङलाई नृत्य अध्ययन गर्ने विचार आउँछ। तिनले यो भिडियो क्लिप र युवाको प्रस्तुति बारम्बार हेर्छन्। त्यसपछि तिनले नृत्यको अध्ययन कहाँ गर्ने, कसरी सिक्ने, र सबैभन्दा आधारभूत नृत्यहरू के-के हुन् भनेर जाँचबुझ गर्छन्। तिनले काम गर्दाको समयको लाभ उठाउँदै कम्प्युटरमा नृत्यसँग सम्बन्धित शिक्षण सामग्री, भिडियो, र अध्ययन स्रोतहरू पनि बारम्बार खोज्ने गर्छन्। अवश्य नै, खोजी गर्दा जियाओगाङले हेरिरहेका मात्रै हुँदैनन्, तर अभ्यास गरेर सिकिरहेका पनि हुन्छन्। नाच्न सिक्नका लागि, जियाओगाङ हरेक दिन बिहानै उठ्छन् र राती ढिलो सुत्छन्। आफूले जानेको जिम्नास्टिक नृत्यको निकै सीमित आधारबाट सुरु गर्दै, तिनले हरेक दिन बिहान सबेरै उठेर जिऊ तन्काउने र हातले भुइँ छुने जस्ता व्यायाम गर्दै लोक नृत्यको आफ्नो अध्ययनलाई औपचारिक रूपमा सुरु गर्छन्। अध्ययनको क्रममा जियाओगाङले धेरै शारीरिक पीडा सहन्छन्, र आफ्नो धेरै समय खर्च गर्छन्, र अन्तमा केही सानो उपलब्धि पाउँछन्। जियाओगाङलाई आफ्नो अवसर बल्ल आएको छ, आफ्नो शरीर अलिक लचक भएकाले र आफूलाई केही नृत्यकला आएको हुनाले मञ्चमा नृत्य गर्न सक्छु भन्ने लाग्छ। साथै, अनुकरण र अध्ययनको माध्यमबाट, तिनी सङ्गीतका तालहरू पछ्याउन लगभग पोख्त भइसकेका हुन्छन्। यी परिस्थितिहरूमा, जियाओगाङलाई आफ्नो कर्तव्य परिवर्तन गर्न मण्डलीमा आवेदन दिने समय आएको छ भन्ने लाग्छ। फेरि, बारम्बारको अनुरोधपछि, अन्ततः जियाओगाङको इच्छा पूरा हुन्छ र तिनी नर्तक बन्नका लागि एउटा नृत्य समूहमा आबद्ध हुन्छन्। त्यसपछि, अन्य नर्तकहरू जस्तै, जियाओगाङ पनि बिहानको प्रशिक्षणका लागि चाँडै उठ्छन् र नृत्य कार्यक्रमको पूर्वाभ्यास गर्छन्, र नियमित रूपमा भेला सङ्गतिमा सहभागी हुन्छन्, र यी मानिसहरूसँग बसेर नृत्य कार्यक्रमको विश्लेषण गर्छन् र योजना बनाउँछन्। तिनले हरेक दिन यो काम गर्छन्, र जब दिन समाप्त हुन्छ, तिनी यति थकित हुन्छन् कि तिनको ढाड कक्रक्क पर्छ र खुट्टा दुख्छ। घाम-पानी जे भए पनि हरेक दिन यस्तै हुन्छ। सुरु गर्दा, जियाओगाङ नृत्यका बारेमा जिज्ञासाले भरिएका थिए, तर नर्तकको जीवन र विभिन्न पक्षहरू बुझेपछि र तीसँग परिचित भएपछि, जियाओगाङलाई नृत्यमा पाइने कुरा यति नै रहेछ भन्ने लाग्छ। तैँले बारम्बार एउटै चाल नाच्नुपर्छ, कहिलेकाहीँ गोलीगाँठो मर्काउनुपर्ने, कहिलेकाहीँ कम्मर सड्काउनुपर्ने हुन्छ, साथै चोटपटक लाग्ने जोखिम पनि हुन्छ। नाच्दै गर्दा, तिनले सोच्छन्, “ओहो होइन, डान्सरका रूपमा काम गर्न पनि गाह्रो नै रहेछ। हरेक दिन म आफैलाई यति धेरै थकाउँछु कि मेरो सम्पूर्ण शरीरबाट पसिनाको गन्ध आउँछ। त्यति सजिलो रहेनछ। यो भिडियोको काम भन्दा गाह्रो रहेछ! होइन, मैले निरन्तरता दिनुपर्छ!” यस पटक तिनले त्यति सजिलै हार मान्दैनन्, र तिनले अन्तमा नृत्य कार्यक्रमको पूर्वाभ्यास नहुन्जेल डटिरहन्छन्, त्यसपछि, तिनीहरूको नृत्य समीक्षाका लागि पठाइन्छ। समीक्षाको दिनमा, जियाओगाङ कुन मुडमा हुन्छन्? तिनी आफ्नो कडा परिश्रमको नतिजा प्राप्त गर्नका लागि यति उत्साहित र प्रत्याशाले भरिएका हुन्छन् कि तिनले खाना समेत खाँदैनन्। “तिनले धेरै मेहनत गरेका छन्, होइन र?” अन्तमा, जब नतिजा जारी गरिन्छ, तिनीहरूको नृत्यले समीक्षाको पहिलो चरण उत्तीर्ण गर्दैन। समाचारले जियाओगाङलाई बज्रपात हुन्छ, र तिनको मुड खराब हुन्छ। तिनी लखतरान परेर कुर्सीमा बस्छन्, “हामीले यो नृत्यमा यति लामो समय लगायौँ, र तपाईंले यसलाई एक शब्दले अस्वीकार गर्दै हुनुहुन्छ? के तपाईंलाई नृत्यबारे केही थाहा छ? हामी सिद्धान्तहरू अनुरूप नाच्छौँ, हामी सबैले मूल्य चुकाएका छौँ, र तपाईं हाम्रो नाचलाई यति सजिलै अस्वीकार गर्नुहुन्छ?” त्यसपछि तिनले सोच्छन्, “निर्णय गर्ने काम तिनीहरूको हातमा छ, र यदि तिनीहरूले हाम्रो नृत्यलाई अनुमोदन गरेनन् भने, हामीले यसलाई फेरि संशोधन गर्नुपर्छ। यसबारे बहस गर्नका लागि कोही छैन। हामीले गर्न सक्ने अरू केही छैन, त्यसैले पुनः सुरु गरौँ।” समीक्षाको पहिलो चरणमा तिनीहरूको नृत्य अस्वीकार भएको दिन, जियाओगाङले दिउँसोको खाना खाँदैनन्, र तिनले रातीको खाना पनि मन नलागी-नलागी थोरै मात्र खान्छन्। के तिमीहरूलाई तिनी त्यो रात सुत्न सके भन्ने लाग्छ? (तिनी सुत्न सकेनन्।) तिनी फेरि सुत्न सकेनन्, तिनको मनमा यस्तो कुरा खेलिरहेको हुन्छ, “म जहाँ गए पनि किन भनेको जस्तो हुँदैन? परमेश्वरले मलाई आशिष् दिनुभएको छैन। हामीले दुई महिनादेखि अभ्यास गरिरहेको नृत्यले समीक्षाको पहिलो चरण पार गरेन। मलाई यसले समीक्षाको दोस्रो चरण कहिले पास गर्छ भन्ने थाहा छैन, र त्यो हुनका लागि हामीले कति समय खर्च गर्नुपर्नेछ भन्ने थाहा छैन। मैले कहिले मञ्चमा गएर आधिकारिक रूपमा प्रस्तुति दिन पाउनेछु? म प्रसिद्धिमा पुग्ने कुनै आशा छैन!” तिनको मनमा कुरा खेलिरहन्छ, तिनले विचार गरिरहन्छन् र यस्तो सोच्छन्, “भिडियोको काम नै ठीक छ। म गएर बस्छु, किबोर्डमा टाइप गर्छु, र फूल, बोटबिरुवा, र रूखहरू सबै देखा पर्छन्। मैले कराउन लगाउँदा चरा कराउँछन्, कुद्न लगाउँदा घोडा कुद्छन्, मैले जे चाहन्छु, त्यो त्यहीँ हुन्छ। तर नृत्यमा त हामीले समीक्षाहरू उत्तीर्ण गर्नुपर्छ, र म हरेक दिन आफैलाई यति थकाउँछु कि म पसिनाले दुर्गन्धित हुन्छु। कहिलेकाहीँ म यति थकित हुन्छु कि म राम्रोसँग खान वा सुत्न पनि सक्दिनँ, त्यसपछि पनि हाम्रो नृत्यले समीक्षाको पहिलो चरण पार गर्दैन। यो कर्तव्य पनि गाह्रो नै रहेछ। के म भिडियो समूहमा काम गर्न फर्कँदा नै राम्रो हुँदैन र?” तिनले बारम्बार सोचिरहन्छन्, “तर त्यो त साह्रै दयनीय कुरा हो, म फेरि किन डगमगाइरहेको छु? मैले यस्तो सोच्नु हुँदैन, सुत्नुपर्छ!” अलमल्ल पर्दै तिनी निदाउँछन्। अर्को दिन तिनी उठ्छन् र लगभग यो सबै कुरा बिर्सीसकेका हुन्छन्, त्यसैले तिनी नाचिरहन्छन् र पूर्वाभ्यास जारी राख्छन्। समीक्षाको दोस्रो चरणको दिन आएपछि, जियाओगाङ फेरि बेचैन हुन्छन्। तिनले प्रश्न गर्छन्: “के हाम्रो नृत्य यो समीक्षामा उत्तीर्ण हुन सक्छ?” सबैले भन्छन्: “के थाहा? उत्तीर्ण भएन भने, यसले हाम्रो नृत्य पर्याप्त रूपमा राम्रो छैन भनेर प्रमाणित गर्दछ, र हामीले यसमा मेहनत गर्ने कार्यलाई जारी राख्नुपर्छ। जब यो पास हुन्छ, त्यतिबेला नै हामीले आधिकारिक रूपमा प्रस्तुति दिनेछौँ र छायाङ्कन गर्नेछौँ। सबै कुरालाई स्वाभाविक रूपमा चल्न दिऔँ र यस मामिलालाई सही तरिकाले लिऔँ।” जियाओगाङ भन्छन्: “होइन, तपाईंहरूले यसलाई सही तरिकाले लिन सक्नुहुन्छ, तर मसँग यसका लागि समय छैन।” अन्तमा, दोस्रो चरणको नतिजा बाहिर आउँछ, र तिनीहरूको नृत्य फेरि उत्तीर्ण हुँदैन। जियाओगाङ भन्छन्: “हत्तेरी, मलाई यो थाहा थियो! यो काममा सफल हुन सजिलो छैन! हामी जवान छौँ, सुन्दर छौँ, र हामी नाच्न सक्छौँ। के यी सबल पक्षहरू होइनन्? ती समीक्षकहरूलाई नाच्न नआउने हुनाले तिनीहरूले हाम्रो ईर्ष्या गर्छन्, त्यसैले तिनीहरूले हाम्रो नाचलाई उत्तीर्ण गर्दैनन्। यो कहिले पनि उत्तीर्ण हुँदैन जस्तो लाग्यो, नाच्ने काम सजिलो छैन, म फर्कन्छु।” त्यो रात जियाओगाङ धेरै शान्तिपूर्वक सुत्छन्, किनभने तिनले अर्को दिन सामान प्याक गरेर, त्यहाँबाट बिदा भएर जाने निर्णय गरेका हुन्छन्।
जे भए पनि, अन्ततः जियाओगाङको इच्छा फेरि पूरा भएको छ र उनी भिडियो समूहमा फर्कन्छन्, र फेरि आफ्नो कम्प्युटरको अगाडि बस्छन्। तिनले विगतका ती चिरपरिचित भावनाहरूलाई मनन गर्छन्, र सोच्छन्, “म पर्दा पछाडिको काम गर्नकै लागि जन्मेको हुँ। म एउटा गुमनाम नायक मात्र हुन सक्छु, मैले यो जीवनमा मञ्चमा उभिने वा प्रख्यात हुने कुनै मौका पाउनेछैन। म केवल आफूलाई सम्हालेर कीबोर्डमा टाइप गर्दै बस्नेछु। यो मेरो कर्तव्य हो, त्यसैले म केवल यो काम गर्नेछु।” यी सबै उतार-चढावपछि तिनले आफूलाई स्थिर राखे। तिनको दोस्रो सपना पनि धराशायी, र अधुरो भएको छ। जियाओगाङ एक “मेहनती र अध्ययनशील”, अनि एक “उत्साही र महत्त्वाकाङ्क्षी” व्यक्ति हुन्—के तिमीहरूलाई तिनी कम्प्युटरमा बस्न र यस्तो न्यास्रोलाग्दो काम गर्न त्यति इच्छुक हुनेछन् जस्तो लाग्छ? अहँ, तिनले यस्तो गर्ने सम्भावना त्यति छैन।
हालसालै, जियाओगाङ गायनप्रति आसक्त भएका छन्। तिनी कसरी यति चाँडो परिवर्तन हुन सक्छन्? तिनी किन यस कुराप्रति यति आसक्त छन्, अनि तिनी किन मञ्चबाट टाढा बस्न सक्दैनन्? तिनको हृदयमा केही कुरा लुकेको छ। यस पटक तिनले आफ्नो कर्तव्य परिवर्तन गर्नका लागि हतारमा अनुरोध गर्दैनन्; तिनले हरेक दिन सामग्रीहरू खोजेर आफ्नो स्वर कौशल र गायन अभ्यास गर्छन्। तिनी प्रायजसो स्वर बसुन्जेल, अनि कहिलेकाहीँ आवाज निकाल्न नसक्ने अवस्थासम्म अभ्यास गर्छन्। तैपनि, जियाओगाङ अझै निरुत्साहित हुँदैनन्, किनभने यस पटक तिनले रणनीति परिवर्तन गरेका छन्। तिनी भन्छन्, “यस पटक मैले वास्तविक अवस्था नबुझी आफ्नो कर्तव्य परिवर्तन गर्नु हुँदैन। म वास्तवमै सावधान हुनुपर्छ, अन्यथा मानिसहरूले मलाई गिल्ला गर्नेछन्। यदि मैले सधैँ मेरो कर्तव्य परिवर्तन गरिरहेँ भने, तिनीहरूले मेरो बारेमा के सोच्नेछन्? तिनीहरूले मलाई हेयभावले हेर्नेछन्। यस पटक म उत्कृष्ट गायक हुन सक्छु, मण्डलीका गायकहरूजत्तिकै राम्रो हुन सक्छु जस्तो आफूलाई लागुञ्जेलसम्म अभ्यास गरिरहनुपर्छ, त्यसपछि म भजन समूहमा संलग्न हुन आवेदन दिनेछु।” तिनले आफ्नो खाली समयमा र कामको बेला अथक तालिम गर्दै हरेक दिन यसरी अभ्यासमा मेहनत लगाइरहन्छन्। एक दिन, जब जियाओगाङले काम गरिरहेका हुन्छन्, तिनको टोलीका अगुवाले अचानक तिनलाई भन्छन्: “जियाओगाङ, तपाईंले कस्तो किसिमको काम गरिरहनुभएको छ? यदि तपाईंले फेरि यसरी नै झारा टारेर काम गर्नुभयो र आफ्नो काममा मेहनत गर्नुभएन भने, तपाईंलाई उपरान्त यो कर्तव्य निर्वाह गर्ने अनुमति दिइनेछैन।” जियाओगाङले यसो भन्छन्: “मैले केही गरेको छैनँ।” त्यसपछि, सबै झुम्मिन्छन् र यसो भन्छन्, “जियाओगाङ, के भयो? अहो, तपाईंले त यति ठूलो गल्ती गर्नुभएछ! यस्ता गल्तीहरूलाई धेरै पटक माथिबाट सच्याइएको छ, र पनि तपाईंले कसरी फेरि त्यही गल्ती गर्नुभयो? तपाईं हरेक दिन गाउने अभ्यास गरिरहनुहुन्छ र भिडियो सम्पादनमा ध्यान दिनुहुन्न, त्यसैले तपाईं गल्ती गरिरहनुहुन्छ र महत्त्वपूर्ण कुराहरूमा ढिलाइ गर्नुहुन्छ। यदि तपाईंले फेरि यस्तो गल्ती गर्नुभयो भने, मण्डलीले तपाईंलाई निष्कासन गर्नेछ। मण्डलीले तपाईंलाई उप्रान्त चाहनेछैन, र हामी सबैले तपाईंलाई अस्वीकार गर्नेछौँ!” जियाओगाङले स्पष्टीकरण दिइरहन्छन्: “मैले जानी-जानी यसो गरेको होइनँ, म अबदेखि सावधान हुनेछु, मलाई अझै एउटा मौका दिनुहोस्। मलाई निष्कासित नगर्नुहोस्, बिन्ती छ, मलाई निष्कासित नगर्नुहोस्! हे परमेश्वर, मलाई बचाउनुहोस्!” जब तिनले यसरी पुकार्छन्, तब तिनले ठूलो हातले आफ्नो काँधमा थमथमाएको महसुस गर्छन्, “जियाओगाङ, उठ! उठ, जियाओगाङ!” के भइरहेको छ? (उसले सपना देखिरहेको छ।) तिनले सपना देखिरहेका छन्। तिनका आँखाहरू बन्द छन् र तिनी तिल्मिलाएको अवस्थामा छन्, तिनले आफ्ना हातले हावामा केही समाउन खोजेजस्तो र नङ्ग्र्याएजस्तो गरिरहेका छन्। सबैले के भएको हो भनेर सोच्छन् र त्यसपछि तिनीहरूले जियाओगाङ आफ्नो किबोर्डमाथि घोप्टिएर सुतिरहेको देख्छन्। एउटा ब्रदरले तिनलाई धाप मार्छ, र केही धक्का दिइएपछि जियाओगाङ ब्यूँझन्छन्। जब तिनी ब्यूँझन्छन्, तिनले भन्छन्: “अहो, कस्तो डरलाग्दो, म त निष्कासित हुन लागेको थिएँ।” “केका लागि?” जियाओगाङले यसबारे सोच्छन् र केही भएको रहेनछ भन्ने देख्छन्। यो आखिर सपना पो रहेछ, अनि उनी सपनामा तर्सेर ब्यूँझेका रहेछन्। कथा यहीँ टुङ्गिन्छ, यो “जियाओगाङका सपनाहरू” भन्ने कथा थियो।
यो कथाले कुन समस्याबारे बताउँछ? सपना र वास्तविकता प्रायजसो विरोधाभासी हुन्छन् भन्ने तथ्य। धेरैजसो, मानिसहरूले आफ्ना सपनाहरू उचित छन् भन्ने सोच्छन्, तर तिनीहरूलाई सपना र वास्तविकता एउटै कुरा हुँदै होइनन् भन्ने थाहा हुँदैन। सपनाहरू त केवल तेरा कामना मात्र, तेरा अस्थायी रुचि मात्र हुन्। प्रायजसो, ती त मानिसहरूका प्राथमिकता, महत्त्वाकाङ्क्षा र चाहनाहरू हुन्, जुन तिनीहरूको खोजीको लक्ष्य बन्छन्। मानिसहरूका सपना वास्तविकतासँग पटक्कै मिल्दैनन्। यदि मानिसहरूले धेरै सपना देख्छन् भने, तिनीहरूले प्रायजसो के-कस्ता गल्तीहरू गर्नेछन्? तिनीहरूले त्यही बेला गर्नुपर्ने आफूअघिको कामलाई बेवास्ता गर्नेछन्। तिनीहरूले वास्तविकतालाई बेवास्ता गर्नेछन्, र त्यो बेला तिनीहरूले निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्यहरू, तिनीहरूले पूरा गर्नुपर्ने कामहरू, र पूरा गर्नुपर्ने दायित्व र जिम्मेवारीहरूलाई एकातिर पन्छाउनेछन्। तिनीहरूले यी कुराहरूलाई गम्भीरतापूर्वक लिनेछैनन् र तिनीहरूले आफ्ना सपनाहरूलाई नै पछ्याइरहनेछन्, तिनलाई पूरा गर्न निरन्तर दौडधूप र कडा परिश्रम गर्नेछन्, र धेरै अर्थहीन कामहरू गर्नेछन्। यसरी, तिनीहरू आफ्ना कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्न असफल हुने मात्र होइन, तिनीहरूले मण्डलीको काममा ढिलाइ गर्न र त्यसलाई बाधा दिन पनि सक्छन्। धेरै मानिसहरूले सत्यता बुझेका हुँदैनन् वा सत्यताको खोजी गर्दैनन्। तिनीहरूले कर्तव्य निर्वाह गर्ने कार्यलाई कसरी लिन्छन्? तिनीहरूले यसलाई एक प्रकारको काम, एक प्रकारको रुचि, वा आफ्नो चासोको लगानीका रूपमा लिन्छन्। तिनीहरूले यसलाई परमेश्वरले दिनुभएको कुनै मिसन वा काम, वा तिनीहरूले पूरा गर्नुपर्ने जिम्मेवारीका रूपमा लिँदैनन्। तिनीहरूले आफ्ना कर्तव्यहरू राम्ररी निर्वाह गर्न सकूँ र परमेश्वरको आज्ञा पूरा गर्न सकूँ भनेर आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्ने क्रममा सत्यता वा परमेश्वरका अभिप्रायहरू बुझ्ने प्रयास त झनै गर्दैनन्। त्यसकारण, आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्ने क्रममा कतिपय मानिसहरू अलिकति कठिनाइको सामना गर्नेबित्तिकै अनिच्छुक बन्छन् र भाग्न चाहन्छन्। जब तिनीहरूले केही कठिनाइहरूको सामना गर्छन् वा केही असफलताहरू भोग्छन्, तब तिनीहरू पछि हट्छन्, र फेरि भाग्न चाहन्छन्। तिनीहरू सत्यताको खोजी गर्दैनन्; तिनीहरू भाग्नेबारेमा मात्र सोच्छन्। कछुवा जस्तै, यदि केही समस्या आइपर्यो भने, तिनीहरू आफ्नो खोलमा लुक्ने काम मात्र गर्छन्, त्यसपछि समस्या पार हुञ्जेल पर्खन्छन् अनि मात्र देखा पर्छन्। यस्ता मानिसहरू धेरै छन्। विशेष गरी, कतिपय यस्ता मानिसहरू छन् जसलाई कुनै कामका लागि जिम्मेवारी लिन लगाइयो भने, तिनीहरूले कसरी आफ्नो बफादारी प्रदान गर्न सक्छु, वा यो कर्तव्य कसरी निर्वाह गर्न र यो काम कसरी राम्ररी पूरा गर्न सक्छु भनेर विचार गर्दैनन्। बरु, तिनीहरूले जिम्मेवारीलाई कसरी त्याग्ने, काट-छाँट हुनबाट कसरी जोगिने, कुनै पनि जिम्मेवारी लिनबाट कसरी बच्ने, र समस्या वा गल्तीहरू हुँदा त्यसबाट कसरी सकुशल बाहिर निस्कने भनेर विचार गर्छन्। तिनीहरूले कसरी आफ्ना कर्तव्यहरू राम्ररी निर्वाह गर्ने र आफ्नो बफादारी प्रदान गर्ने भन्ने बारेमा नभई पहिले कसरी आफ्नै भाग्ने बाटो र आफ्नै प्राथमिकता र चासोहरू पूरा गर्ने भनेर विचार गर्छन्। के यस्ता मानिसहरूले सत्यता प्राप्त गर्न सक्छन्? तिनीहरूले सत्यतामा मेहनत गर्दैनन्, र आफ्ना कर्तव्यहरू निर्वाह गर्ने क्रममा सत्यता अभ्यास गर्दैनन्। तिनीहरूको मन आफूसँग जे छ त्यसमा नभई जे छैन त्यसै कुरामा जान्छ। तिनीहरूलाई आज यो गर्न मन लाग्छ, भोलि त्यो गर्न मन लाग्छ, र तिनीहरूलाई अरू सबैको कर्तव्य तिनीहरूको भन्दा राम्रो र सजिलो छ भन्ने लाग्छ। तैपनि, तिनीहरूले सत्यतामा मेहनत गर्दैनन्। तिनीहरू आफ्ना यी विचारहरूमा के-कस्ता समस्याहरू छन् भनेर सोच्दैनन्, र तिनीहरूले समस्याहरू समाधान गर्न सत्यता खोज्दैनन्। तिनीहरूको दिमाग सधैँ आफ्ना सपनाहरू कहिले साकार हुन्छन्, कसले प्रसिद्धि कमाएको छ, कसले माथिबाटको पहिचान पाइरहेको छ, कसले काट-छाँटमा नपरी काम गर्छ र बढुवा हुन्छ भन्ने कुरामा नै केन्द्रित हुन्छ। तिनीहरूको मन यी कुराहरूले भरिएको हुन्छ। के सधैँ यी कुराहरूका बारेमा सोच्ने मानिसहरूले मानकअनुरूप हुनेगरी आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्छन्? तिनीहरूले यो कुरा कहिल्यै पूरा गर्न सक्दैनन्। त्यसोभए, कस्ता मानिसहरूले आफ्नो कर्तव्य यसरी निर्वाह गर्छन्? के तिनीहरू सत्यताको पछि लाग्ने मानिसहरू हुन्? सर्वप्रथम, एउटा कुरा निश्चित छ: यस्ता मानिसहरू सत्यताको पछि लाग्दैनन्। तिनीहरू समाजमा जसोतसो जीवन गुजार्दा जस्तै परमेश्वरको घरमा पनि केही आशिष्हरूको आनन्द लिन खोज्छन्, प्रख्यात हुन खोज्छन्, र लोकप्रियता कमाउन खोज्छन्। सारको हिसाबमा भन्दा, तिनीहरू कस्तो प्रकारका मानिसहरू हुन्? तिनीहरू अविश्वासी हुन्। अविश्वासीहरूले बाहिरी संसारमा काम गरेको जस्तो गरी परमेश्वरको घरमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्छन्। तिनीहरू कसले बढुवा पायो, को टोली अगुवा बन्यो, को मण्डली अगुवा बन्यो, कसको कामका बारेमा सबैले तारिफ गर्यो, कसलाई उच्च पारियो र उल्लेख गरियो भन्ने बारेमा ख्याल गर्छन्। तिनीहरू यी कुराहरूको बारेमा ख्याल गर्छन्। यो त कुनै एउटा कम्पनीमा हुने अवस्था जस्तै हो: कसले बढुवा पायो, कसको तलब बढ्यो, कसलाई हाकिमले स्याबासी दियो, र को हाकिमको अन्तरङ्ग बन्यो—मानिसहरूले यी कुराहरूका बारेमा वास्ता गर्छन्। यदि तिनीहरूले परमेश्वरको घरमा यी कुराहरू खोज्छन्, र दिनभर यी कुराहरूमा तल्लीन पनि हुन्छन् भने, के तिनीहरू पनि गैरविश्वासीहरू जस्तै होइनन् र? सारमा, तिनीहरू गैरविश्वासी हुन्; तिनीहरू ठेट अविश्वासी हुन्। तिनीहरूले जुनसुकै कर्तव्य निर्वाह गरे पनि, तिनीहरूले श्रम मात्र गरिरहेका हुन्छन् र झाराटारुवा काम गरिरहेका हुन्छन्। तिनीहरूले जुनसुकै प्रवचन सुने पनि सत्यता स्वीकार गर्दैनन्, र तिनीहरूले सत्यता अभ्यास गर्नु त परको कुरा हो। तिनीहरूले परिवर्तन नै नभइकन धेरै वर्ष परमेश्वरमा विश्वास गरेका हुन्छन्, र तिनीहरूले जति वर्ष आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरे पनि, आफ्नो बफादारी प्रदान गर्न सक्दैनन्। तिनीहरूमा परमेश्वरमाथिको साँचो आस्था हुँदैन, तिनीहरूमा बफादारी हुँदैन, र तिनीहरू अविश्वासी हुन्।
कतिपय मानिसहरू आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा जिम्मेवारी लिन डराउँछन्। यदि मण्डलीले तिनीहरूलाई कुनै काम गर्न दियो भने, सुरुमा तिनीहरूले यो काम गर्दा जिम्मेवारी लिनुपर्छ कि पर्दैन भनेर विचार गर्छन्, र पर्छ भने, तिनीहरूले त्यो काम स्विकार्दैनन्। कर्तव्य निर्वाह गर्ने तिनीहरूका सर्त यस्ता हुन्छन्: पहिलो, यो फुर्सदिलो काम हुनुपर्छ; दोस्रो, यो व्यस्त हुने वा थकाउने हुनु हुँदैन; र तेस्रो, जे काम गरे पनि, तिनीहरूले कुनै जिम्मेवारी लिनुपर्ने हुनु हुँदैन। तिनीहरूले लिने एउटै मात्र कर्तव्य यही हो। यो कस्तो प्रकारको व्यक्ति हो? के यो चिप्ले र छली व्यक्ति होइन र? तिनीहरूले सानोभन्दा सानो जिम्मेवारी पनि लिँदैनन्। तिनीहरू रूखबाट पात खस्दा त्यसले तिनीहरूको खप्पर फुटाउँछ भनेर समेत डराउँछन्। यस्तो व्यक्तिले कस्तो कर्तव्यचाहिँ पूरा गर्न सक्छ र? परमेश्वरको घरमा तिनीहरूको काम के हुन्छ र? परमेश्वरको घरको काम शैतानसँग युद्ध गर्ने, साथै राज्यको सुसमाचार फैलाउने हो। कुन कर्तव्यमा जिम्मेवारी हुँदैन र? के तिमीहरू अगुवा बन्दा जिम्मेवारी लिनुपर्छ भनेर सोच्छौ? के तिनीहरूको जिम्मेवारी झन् ठूलो हुँदैन र, अनि तिनीहरूले जिम्मेवारी झनै लिनु पर्दैन र? तैँले सुसमाचार प्रचार गरे पनि, गवाही दिए पनि, भिडियो बनाए पनि, र त्यस्तै अन्य काम गरे पनि, तैँले जुनसुकै काम गरे पनि, त्यो सत्यता सिद्धान्तहरूसँग सम्बन्धित छ भने, यसमा जिम्मेवारी निहित हुन्छ। यदि तेरो कर्तव्य निर्वाह गर्ने शैली सिद्धान्तहीन छ भने, यसले परमेश्वरको घरको काममा असर गर्छ, र यदि तँ जिम्मेवारी लिन डराउँछस् भने, तैँले कुनै पनि कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्दैनस्। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा जिम्मेवारी लिन डराउने किसिमको व्यक्ति कायर हुन्छ, कि उसको स्वभावमा समस्या हुन्छ? तैँले यो भिन्नता छुट्याउन सक्नुपर्छ। वास्तवमा, यो कायरताको समस्या होइन। तिनीहरू धनी बन्ने कुरामा, वा आफ्नै फाइदाका लागि केही गरिरहँदा किन यति आँटिला हुन्छन्? तिनीहरूले यी कुराका लागि जुनसुकै जोखिम लिनेछन्। तर जब तिनीहरूले मण्डलीको लागि, परमेश्वरको घरको लागि काम गर्छन्, तबचाहिँ कुनै जोखिम लिँदैनन्। त्यस्ता मानिसहरू स्वार्थी र घृणास्पद हुन्छन्, र सबैभन्दा कुटिल हुन्छन्। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा जिम्मेवारी नलिने कुनै पनि व्यक्ति परमेश्वरप्रति रतिभर निष्कपट हुँदैनन्, तिनीहरूको बफादारीको त कुरै नगरौँ। कस्तो व्यक्तिले जिम्मेवारी लिने आँट गर्छ? कस्तो प्रकारको व्यक्तिमा ठूलो बोझ लिने साहस हुन्छ? त्यस्तो व्यक्तिमा, जो परमेश्वरको घरको कामको सबभन्दा निर्णायक क्षणमा अग्रसर हुँदै बहादुरीका साथ अघि बढ्छ, जसले सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण र निर्णायक काम देख्दा बहादुरीका साथ गह्रौँ बोझ लिन्छ र कठिनाइ र खतरा सहन डर मान्दैन। त्यो परमेश्वरप्रति बफादार व्यक्ति हो, ख्रीष्टको असल सिपाही हो। के आफ्नो कर्तव्यमा जिम्मेवारी लिन डराउने व्यक्ति सत्यता नबुझेको कारण त्यस्तो भएको हुन्छ? होइन; तिनीहरूको मानवतामै एउटा समस्या छ। तिनीहरूमा इन्साफ वा जिम्मेवारीको कुनै बोध हुँदैन, तिनीहरू स्वार्थी र घृणास्पद मानिस हुन्, तिनीहरू परमेश्वरका सच्चा विश्वासी होइनन्, र तिनीहरूले कत्तिपनि सत्यता स्विकार्दैनन्। यस कारणले गर्दा, तिनीहरूले मुक्ति पाउन सक्दैनन्। परमेश्वरका विश्वासीहरूले सत्यता प्राप्त गर्न ठूलो मूल्य चुकाउनुपर्छ, र यो अभ्यास गर्दा तिनीहरूले धेरै बाधाहरू सामना गर्नेछन्। तिनीहरूले त्याग गर्नुपर्छ, आफ्ना देहगत हितहरू पन्छाउनुपर्छ, र केही कष्टहरू भोग्नुपर्छ। त्यसपछि मात्रै तिनीहरूले सत्यता अभ्यास गर्न सक्नेछन्। त्यसो भए, के जिम्मेवारी लिन डराउने यस किसिमको व्यक्तिले सत्यता अभ्यास गर्न सक्छ? सत्यता अभ्यास गर्न निश्चय नै सक्दैन, त्यो प्राप्त गर्ने त कुरै छाडौँ। तिनीहरू सत्यता अभ्यास गर्न, र आफ्ना हितहरूमा हानि खेप्न डराउँछन्; तिनीहरू अपमान, मानहानि र आलोचनादेखि डराउँछन्, र तिनीहरू सत्यता अभ्यास गर्ने आँट गर्दैनन्। फलस्वरूप, तिनीहरू सत्यता प्राप्त गर्न पनि सक्दैनन्, र परमेश्वरमा विश्वास गरेको जति वर्ष भए पनि, तिनीहरूले उहाँको मुक्ति प्राप्त गर्न सक्दैनन्। परमेश्वरको घरमा कर्तव्य निर्वाह गर्न सक्ने मानिसहरू मण्डलीको कामका सम्बन्धमा बोझको बोध भएको, जिम्मेवारी लिने, सत्यता सिद्धान्तहरूमा अडिग रहन सक्ने, र कष्ट भोग्न र मूल्य चुकाउन सक्ने हुनुपर्छ। यदि व्यक्तिमा यी क्षेत्रहरूको कमी छ भने, ऊ कर्तव्य निभाउनको लागि अयोग्य हुन्छ, र उसले कर्तव्य निभाउनका लागि चाहिने सर्तहरू पूरा गर्दैन। धेरै मानिसहरू कर्तव्य निर्वाह गर्दा आउने जिम्मेवारी लिन डराउँछन्। तिनीहरूको डर मुख्य गरी तीन तरिकाले प्रकट हुन्छ। पहिलो, तिनीहरूले त्यस्ता कर्तव्यहरू मात्र रोज्छन् जसमा जिम्मेवारी लिनु पर्दैन। यदि मण्डली अगुवाले तिनीहरूले निर्वाह गर्नुपर्ने कर्तव्यको बन्दोबस्त गर्यो भने, सुरुमा तिनीहरूले यसको लागि जिम्मेवारी लिनुपर्छ कि पर्दैन भनेर सोध्छन्: जिम्मेवारी लिनुपर्छ भने, तिनीहरू यसलाई स्विकार्दैनन्। यदि यसको लागि तिनीहरूले जिम्मेवारी लिनुपर्दैन, तिनीहरू जिम्मेवार हुनुपर्दैन भने, तिनीहरूले यसलाई इच्छा नलागीनलागी स्वीकार गर्छन्, तर अझै पनि तिनीहरूले काम थकाइलाग्दो छ कि छैन वा त्यसमा चिन्ता लिनुपर्छ कि पर्दैन भनेर ख्याल गर्छन्। तिनीहरूले मन नलागी-नलागी त्यो स्वीकार गरे पनि, तिनीहरूमा त्यो कर्तव्य राम्ररी निर्वाह गर्ने अभिप्राय हुँदैन, बरु तिनीहरू अझै पनि झाराटारुवा हुन चाहन्छन्, “फुर्सत होस्, परिश्रम गर्नु नपरोस्, र शारीरिक कष्ट गर्नु नपरोस्” भन्ने कुरालाई आफ्नो सिद्धान्तका रूपमा लिन्छन्। दोस्रो कुरा के हो भने जब तिनीहरूलाई कठिनाइ आइपर्छ वा तिनीहरूले समस्या सामना गर्छन्, तब तिनीहरूको पहिलो प्रतिक्रिया भनेको आफूलाई निस्फिक्री राख्ने प्रयासस्वरूप अगुवालाई यसको रिपोर्ट गर्नु र अगुवालाई नै यो सम्हाल्न र समाधान गर्न लगाउनु हो। तिनीहरू अगुवाले यो समस्या कतिको राम्ररी सम्हाल्छन् भन्नेबारे वास्ता गर्दैनन् र यसमा दिमाग लगाउँदैनन्—जबसम्म तिनीहरू आफैले जिम्मेवारी लिनु पर्दैन, तबसम्म तिनीहरूको लागि सबै कुरा ठीक हुन्छ। के त्यसरी कर्तव्य पूरा गरेर तिनीहरू परमेश्वरप्रति बफादार भइरहेका हुन्छन्? यसलाई जिम्मेवारी अरूमा थोपर्नु, कर्तव्यच्युत हुनु, र धूर्त हुनु भनिन्छ। यो सबै गफ मात्र हो; तिनीहरूले कुनै वास्तविक काम गरेका हुँदैनन्। तिनीहरूले मनमनै भन्छन्, “यदि यो काम मैले सम्हाल्नु मेरो जिम्मेवारी हो, र यदि मैले गल्ती गरेँ भने के हुन्छ? दोषीबारे अनुसन्धान गर्दा, के तिनीहरूले मलाई नै तह लगाउनेछैनन् र? के यसको जिम्मेवारी सुरुमा मेरै काँधमा आउँदैन र?” तिनीहरूले यही कुराको बारेमा चिन्ता गर्छन्। तर के परमेश्वरले सबै कुराको छानबिन गर्नुहुन्छ भन्ने तँलाई विश्वास लाग्छ? सबैले गल्ती गर्छन्। यदि सही अभिप्राय भएको व्यक्तिमा अनुभवको कमी छ र उसले यस्तो कुरा पहिले कहिल्यै सम्हालेको छैन, तर उसले सक्दो प्रयास गरेको छ भने, यो कुरा परमेश्वरले देख्नुहुन्छ। तैँले परमेश्वरले सबै कुरा र मानिसको हृदय छानबीन गर्नुहुन्छ भनेर विश्वास गर्नैपर्छ। यदि व्यक्तिले यो कुरासमेत विश्वास गर्दैन भने, के ऊ अविश्वासी होइन र? त्यस्तो व्यक्तिले कर्तव्य पूरा गर्नुको महत्त्व के हुन सक्छ र? उसले यो कर्तव्य निर्वाह गर्नु नगर्नुले वास्तवमै महत्त्व राख्दैन, राख्छ त? ऊ जिम्मेवारी लिन डराउँछ र जिम्मेवारीबाट भाग्छ। केही आइपर्दा, उसले तुरुन्तै उक्त समस्या सम्हाल्ने उपायबारे सोच्ने कोसिस गर्दैन, बरु उसले सुरुमा अगुवालाई सम्पर्क गरेर जानकारी दिने गर्छ। अवश्य नै, कतिपय मानिस अगुवालाई जानकारी दिँदा उक्त समस्या आफै सम्हाल्ने कोसिस गर्छन्, तर कतिपय मानिस भने यसो गर्दैनन्, र सुरुमा अगुवालाई सम्पर्क गर्छन् र त्यसपछि केही नगरी निर्देशन पर्खेर बस्छन्। अगुवाले तिनीहरूलाई कुनै कदम चाल्नू भनी निर्देशन दिँदा तिनीहरू कदम चाल्छन्; यदि अगुवाले केही काम गर्नू भनेमा तिनीहरू त्यो गर्छन्। यदि अगुवाले केही पनि भनेन वा निर्देशन दिएन भने, तिनीहरू केही पनि गर्दैनन् र त्यतिकै आलटाल गर्छन्। तिनीहरू कसैले उत्प्रेरित नगरी वा सुपरिवेक्षण नगरी बिलकुलै कुनै काम गर्दैनन्। ल भन्, के यस्तो व्यक्तिले कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको हुन्छ? उसले श्रम गर्दा पनि, उसमा बफादारी हुँदैन! व्यक्तिले कर्तव्य पूरा गर्दा जिम्मेवारी लिन डराउने अवस्थाको प्रकटीकरण एउटा अर्को तरिकाले पनि हुन्छ। कतिपय मानिसहरूले आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने क्रममा, सतही, साधारण, अनि जिम्मेवारी लिनुनपर्ने काम मात्रै अलिअलि गर्छन्। तिनीहरूले कठिनाइ भोग्नुपर्ने र जिम्मेवारी लिनुपर्ने काम अरूको काँधमा हालिदिन्छन्, र केही बिग्रियो भने, त्यसको दोष तिनै मानिसहरूमाथि थोपरिदिन्छन् र आफूसँग त्यसको कुनै सरोकार नभएजस्तो गर्छन्। तिनीहरू गैरजिम्मेवार भएको देख्दा, मण्डली अगुवाहरूले धैर्यका साथ सहयोग गर्छन् र तिनीहरूलाई काटछाँट गर्छन्, ताकि तिनीहरूले जिम्मेवारी लिन सकून्। तर तिनीहरू अझै पनि जिम्मेवारी लिन चाहँदैनन्, र सोच्छन्, “यो कर्तव्य पूरा गर्न कठिन छ। गल्ती भएमा मैले नै यसको जिम्मेवारी लिनुपर्नेछ, र मलाई निकालिने र हटाइने सम्भावना हुन्छ, र त्यो मेरो लागि अन्त्य हुनेछ।” यो कस्तो प्रकारको मनोवृत्ति हो? यदि आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्दा तिनीहरूमा जिम्मेवारीबोध छैन भने, तिनीहरूले कसरी आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न सक्छन्? आफूलाई साँचो रूपमा परमेश्वरको लागि समर्पित गर्न नसक्नेहरूले कुनै पनि कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न सक्दैनन्, र जिम्मेवारी लिन डराउनेहरूले कर्तव्य निर्वाह गर्दा काममा ढिलाइ मात्रै गर्छन्। त्यस्ता मानिसहरू भरोसा गर्न योग्य हुँदैनन् र तिनीहरूलाई कुनै पनि कुराको जिम्मा लगाउन सकिँदैन; तिनीहरू सित्तैँमा पेट भर्नका लागि मात्रै आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्छन्। के यस्ता “भिखारी” हरूलाई हटाइनुपर्छ? पर्छ। परमेश्वरको घरले त्यस्ता मानिसहरू चाहँदैन। आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने जिम्मेवारी लिन डराउने मानिसहरूका तीन प्रकटीकरणहरू यिनै हुन्। आफ्नो कर्तव्यमा जिम्मेवारी लिन डराउने मानिसहरू बफादार श्रमिकका स्तरमा पनि पुग्न सक्दैनन्, र कर्तव्य निर्वाह गर्न लायक हुँदैनन्। आफ्नो कर्तव्यप्रतिको यस्तो मनोवृत्तिले गर्दा कतिपय मानिसहरूलाई हटाइन्छ। अहिले पनि, तिनीहरूले यसको कारण थाहा नपाएका हुन सक्छन् र यसो भन्दै अझै गुनासो गर्न सक्छन्, “मैले आफ्नो कर्तव्य असाध्यै उत्साहका साथ पूरा गरेँ, तैपनि किन तिनीहरूले मलाई यति रूखो तरिकाले निकाले?” तिनीहरूले अहिले पनि यो कुरा बुझ्दैनन्। सत्यता नबुझ्नेहरूले आफूलाई किन हटाइयो भनेर नबुझी आफ्नो सम्पूर्ण जीवन बिताउँछन्। तिनीहरूले आफ्नै पक्षमा तर्क गर्छन्, र यस्तो सोच्दै आफ्नो रक्षा गरिरहन्छन्, “मानिसहरूले आफ्नो सुरक्षा गर्नु प्राकृतिक प्रवृत्ति नै हो, र तिनीहरूले त्यसो गर्नुपर्छ। कसले अलिकति आफ्नो रक्षा गर्नु पर्दैन र? कसले आफ्नो बारेमा अलिकति भए पनि ख्याल गर्नु पर्दैन र? कसले आफ्नो लागि उम्कने बाटो राख्नु पर्दैन र?” यदि तँ आफूलाई केही आइपर्दा सधैँ आफ्नै सुरक्षा गर्छस् र आफ्नो लागि पछाडिको ढोका र उम्कने बाटो खुला राख्छस् भने, के तैँले सत्यता अभ्यास गरिरहेको हुन्छस् र? यो सत्यता अभ्यास गर्नु होइन—यो धूर्त हुनु हो। तैँले अहिले परमेश्वरको घरमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गरिरहेको छस्। कर्तव्य निर्वाह गर्नुको पहिलो सिद्धान्त के हो त? यो के हो भने तैँले त्यो कर्तव्य सम्पूर्ण हृदय लगाएर निर्वाह गर्नुपर्छ, कुनै कसर बाँकी छाड्नु हुँदैन, र यसरी परमेश्वरको घरको हितको रक्षा गर्नुपर्छ। यो तैँले अभ्यास गर्नुपर्ने एउटा सत्यता सिद्धान्त हो। आफ्नो लागि पछाडिको ढोका र उम्कने बाटो खुला राखेर आफैलाई रक्षा गर्नु भनेको गैरविश्वासीहरूले पछ्याउने अभ्यासको सिद्धान्त र तिनीहरूको सर्वोच्च दर्शन हो। यावत कुरामा, सबैभन्दा पहिले आफ्नै ख्याल गर्नु, अरू सबै कुराभन्दा अगाडि आफ्नै हितलाई राख्नु, र अरूका बारेमा नसोच्नु, परमेश्वरको घरको हित र अरूको हितको आफूसँग कुनै सम्बन्ध छैन भनी विश्वास गर्नु, आफ्नै हितको बारेमा सबैभन्दा पहिले सोच्नु र त्यसपछि आफ्नो उम्कने बाटोको बारेमा सोच्नु—के गैरविश्वासी भनेको त्यही होइन र? गैरविश्वासी भनेको ठ्याक्कै यही हो। यस प्रकारको व्यक्ति कर्तव्य निर्वाह गर्न लायक हुँदैन। कथाको जियाओगाङ जस्ता केही व्यक्तिहरू अझै छन्—तिनी एक ठेट उदाहरण हुन्। तिनीहरूले व्यवहारिक तरिकाले केही गर्न सक्दैनन्। तिनीहरू आफूले गर्ने सबै कुरामा समस्याबाट जोगिन चाहन्छन्। तिनीहरू थोरै कठिनाइ वा निराशा पनि भोग्न चाहँदैनन्। तिनीहरूको देहलाई आराम हुनुपर्छ, तिनीहरूले नियमित समयमा खान र सुत्न पाउनुपर्छ, र तिनीहरूलाई बतास लाग्नु हुँदैन र घामले पनि पोल्नु हुँदैन। यसका साथै, तिनीहरूले आफ्नो कामका लागि कुनै जिम्मेवारी लिँदैनन्। तिनीहरूले जे गर्छन्, त्यो तिनीहरूलाई मन पर्ने काम हुनुपर्छ, तिनीहरू त्यो काम गर्नमा दक्ष हुनुपर्छ, र तिनीहरूलाई मनैदेखि त्यो काम गर्न इच्छा हुनुपर्छ। यदि तिनीहरूले आफूले चाहेको काम गरिरहेका छैनन् भने, तिनीहरूमा अलिकति पनि आज्ञापालन हुँदैन। तिनीहरू सधैँ घरी यो र घरी त्यो सोच्छन् र दोधारमा हुन्छन्। तिनीहरू आफूले गर्ने काममा कहिल्यै प्रतिबद्ध हुँदैनन्—तिनीहरू सधैँ आधा मात्रै लागिपरेका हुन्छन्। जब तिनीहरूलाई कष्ट हुन्छ, तिनीहरू पछि हट्न चाहन्छन्। तिनीहरू काटछाँट सहन सक्दैनन्। तिनीहरूबाट ठूल्ठूला मागहरू गर्न सकिँदैन। तिनीहरूले कष्ट भोग्न सक्दैनन्। तिनीहरूले जे गर्छन्, त्यो पूर्ण रूपमा तिनीहरूको आफ्नै रुचि र तिनीहरूको आफ्नै योजनामा निर्भर हुन्छ—तिनीहरूभित्र आज्ञापालनको एक टुक्रा पनि हुँदैन। यदि यस्तो व्यक्तिले सत्यता खोज्न र आफ्नो बारेमा चिन्तन गर्न सक्दैन भने, यी अभ्यास र भ्रष्ट स्वभावहरू परिवर्तन गर्न गाह्रो हुन्छ। परमेश्वरको विश्वासीका रूपमा कर्तव्य निर्वाह गर्नका लागि कम्तीमा पनि थोरै निष्कपटता चाहिन्छ। के तिमीहरूलाई यी मानिसहरू इमान्दार छन् भन्ने लाग्छ? जब गम्भीर यत्नको आवश्यकता हुन्छ, तिनीहरू डरले दुलोभित्र पस्छन्। तिनीहरूसँग इमानदारीको एक टुक्रा पनि हुँदैन। यो निकै समस्याजनक र सम्हाल्न गाह्रो कुरा हो। तिनीहरूलाई आफू महान् छु भन्ने लाग्छ, र तिनीहरूलाई बर्खास्त वा काटछाँट गरिँदा पनि तिनीहरू अन्यायमा परेको महसुस गर्छन्। यदि मानिसहरूले सत्यताको खोजी गर्दैनन् वा तिनीहरू सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गर्दैनन् भने यो धेरै समस्याको कुरा हो। यो विषयलाई यतिमा नै टुङ्ग्याऔँ—मुख्य बुँदामा जाऔँ।
तपाई र तपाईको परिवारलाई अति आवश्यक छ भनेर आह्वान गर्दै: पीडा बिना सुन्दर जीवन बिताउने मौका प्राप्त गर्न प्रभुको आगमनलाई स्वागत गर्नु। यदि तपाईं आफ्नो परिवारसँग यो आशिष प्राप्त गर्न चाहनुहुन्छ भने, कृपया हामीलाई सम्पर्क गर्न बटन क्लिक गर्नुहोस्। हामी तपाईंलाई प्रभुको आगमनलाई स्वागत गर्ने बाटो फेला पार्न मद्दत गर्नेछौं।
सम्बन्धित विषयवस्तु
सेयर गर्नुहोस्
