विषयवस्तु आठ: तिनीहरूले अरूलाई सत्यता वा परमेश्वरप्रति नभई आफूप्रति मात्र समर्पित हुन लगाउनेथिए (भाग एक) खण्ड एक
पूरक: प्रवचनहरूलाई शब्दमा उतार्दा उत्पन्न हुने समस्याहरूको चिरफार
मैले कतिपय मानिसहरूले अनुलेखकहरूले पछिल्ला केही प्रवचनहरूका सुरुका कथाहरू हटाएर त्यसपछि आउने प्रवचनहरूका औपचारिक विषयवस्तु मात्र छोडे भनेर भनेको सुनेँ। के वास्तवमा कुरा यही हो? कुन कथाहरूलाई त्यसपछि आउने प्रवचनहरूबाट अलग गरिएको थियो? (दाबाओ र सियाओबाओको कथा, डेमिङ र सियाओमिङको कथा, र पूँजीबारे चर्चा: “जेसुकै होस्!”) यी तीन कथाहरूलाई प्रवचनहरूका विषयवस्तुबाट अलग गरिएको थियो, तर किन? के कारणले? अनुलेखकहरूले अगाडि आउने कथाहरू तीपछि आउने प्रवचनहरूका विषयवस्तुसँग मेल खाँदैनन् भन्ने सोचेर तिनलाई अलग गरेका थिए अरे। के यो न्यायोचित थियो? अनुलेखकहरूले गरेको कुरा यही हो। तिनीहरू अति अहङ्कारी र आत्म-धर्मी थिए, जसले कथाहरूलाई निकालेर तिनलाई प्रवचनका विषयवस्तुविना अलग-अलग अध्यायहरूमा राखे। तिमीहरू यसो गर्नुको परिणाम राम्रो थियो भन्छौ कि नराम्रो? त्यसबाहेक, के तिमीहरू अगाडि भनिएको कथा त्यसपछिको प्रवचनसँग मिल्नैपर्छ भनेर भन्छौ? के यो साँच्चै आवश्यक छ? (छैन।) त्यसो भए, प्रवचनहरूलाई शब्दमा उतार्नेहरूले कार्यलाई किन यसरी गलत बुझे? तिनीहरूसँग कसरी यस्तो विश्वास हुनसक्छ? यहाँ समस्या के छ? तिनीहरूले मनमनै सोचे: “तपाईँले भन्नुभएका कथाहरू विषयवस्तुसँग सम्बन्धित छैनन्। म तिनलाई तपाईँका निम्ति जाँच गर्नेछु, र वितरण गर्दा तिनलाई सँगै राख्नेछैनँ। प्रवचनहरू प्रवचनहरू नै हुन्; तिनलाई एकअर्कासँग सुसङ्गत रूपमा मिल्न दिऔँ। अघिल्ला कथाका विषयवस्तुले प्रवचनका विषयवस्तुमा हस्तक्षेप गर्नुहुँदैन। मैले तिनलाई तपाईँका निम्ति जाँच गर्नुपर्छ, किनकि तपाईँ आफैँले समस्या बुझ्नुहुन्न।” के यो असल अभिप्राय हो? तिनीहरूको यो असल अभिप्राय कहाँबाट उत्पन्न हुन्छ? के यो मानव धारणाहरूबाट उत्पन्न हुन्छ? (हो।) जब म प्रचार गर्छु, के मैले सबै कुरा यति व्यापक रूपमा विचार गर्नुपर्छ? के मैले सुनाउने हरेक कथा त्यसपछि आउने विषयवस्तुसँग मिल्नैपर्छ? (पर्दैन।) यसको आवश्यकता छैन; यसलाई प्रावधान, धारणा भनिन्छ। अनुलेखकहरूले के गल्ती गरे? (आफ्ना धारणा र कल्पनाहरूअनुसार काम गरे।) अरू के? (लापरवाहीपूर्वक र मनमानी तरिकाले काम गरे।) यस किसिमको व्यवहारको प्रकृति के हो भने, यो अलिकति लापरवाहीपूर्ण र मनमानी छ; तिनीहरूमा परमेश्वरको डर मान्ने हृदयको अभाव छ। यसो भन्नु उचित छ, तर यो अझ पनि मामलाको सारभन्दा भिन्न छ। जब तिनीहरूले प्रवचनहरूलाई शब्दमा उतारे, तब तिनीहरूले परमेश्वरले भन्नुभएको हरेक कुरालाई हेर्न कस्तो किसिमको मनोवृत्ति र कस्तो किसिमको दृष्टिकोण प्रयोग गरे? चाहे ती कथाहरू हुन् वा प्रवचनहरू, तिनीहरूले यी बोलिएका कुराहरूलाई कस्तो किसिमको मनोवृत्तिले र कुन कोणबाट हेरे र सुने? (ज्ञान र सिकाइको कोणबाट।) सही हो। भनिएका कथाहरू र प्रवचनहरूका विषयवस्तुलाई ज्ञानको दृष्टिकोणबाट हेर्नाले यो समस्या उत्पन्न हुनेछ। तिनीहरू विश्वास गर्छन् कि मैले प्रवचन दिँदा, जुनसुकै खण्डका बारेमा बोल्ने इच्छा गरे पनि, विषयवस्तु एउटा क्रममा हुनैपर्छ; हरेक वाक्य तर्कसङ्गत हुनैपर्छ, हरेक वाक्य सबैका धारणाहरूसँग मिल्नैपर्छ, र हरेक खण्डको एउटा कडा लक्ष्य हुनैपर्छ। तिनीहरूले मेरा प्रवचनहरूलाई यही धारणाअनुसार मापन गर्छन्। के यसले आत्मिक बुझाइको अभाव देखाउँछ? (हो।) यो वास्तवमा आत्मिक बुझाइको अभाव नै हो! मैले बोलेको विषयका कुरालाई तर्क र अनुमान प्रयोग गरेर ज्ञानको दृष्टिकोणबाट व्यवहार गर्नु गम्भीर गल्ती गर्नु हो। म सत्यताको सङ्गति गरिरहेको छु, भाषणहरू तयार गरिरहेको छैनँ; तँ यसबारे स्पष्ट हुनुपर्छ। तिमीहरूमध्ये ज-जसले भेलामा प्रवचनहरू सुन्यौ र शब्दमा उतारिएपछि तिनलाई पुनः सुन्यौ, के तिमीहरूले तिनीहरूले हटाएका त्यस समयमा भनिएका कुनै महत्त्वपूर्ण बुँदाहरू वा कुराहरूमा ध्यान दियौ? के यस्तो कुनै कुरा भयो? उदाहरणका लागि, सायद तिमीहरूले भेलामा कुनै धेरै प्रेरणादायी र शिक्षाप्रद खण्ड सुन्यौ, तर पछि प्रवचनको रेकर्डिङ सुन्दा त्यो खण्ड त्यहाँ नभएको पायौ; त्यो हटाइएको थियो। के तिमीहरूलाई यस्तो भएको छ? यदि तिमीहरूले ध्यानपूर्वक सुनेनौ भने, तिमीहरूले महसुस नगरेको हुन सक्छ, त्यसैले भविष्यमा ध्यानपूर्वक सुन्ने कुरा सुनिश्चित गर। मैले एक पटक एउटा रेकर्डिङ सुनेँ, र जहाँ मैले ख्रीष्टविरोधीहरूका विभिन्न प्रकटीकरणलाई एकदेखि पन्ध्रसम्म सूचिकृत गर्दै तीबारे छलफल गर्न सुरु गरेको मात्र थिएँ, त्यहाँ तिनीहरूले हरेकबाट विस्तृत स्पष्टीकरण र व्याख्याहरू हटाएका थिए, त्यसको साटो पहिलो प्रकटीकरण, दोस्रो प्रकटीकरण, तेस्रो प्रकटीकरण भनेर क्रमैसँग सूचिबद्ध गरेका थिए। प्रत्येक प्रकटीकरण एकपछि अर्को गर्दै छिटो-छिटो, एउटा विद्यालयको शिक्षकले पाठ पढाएभन्दा धेरै छिटो बताइएको थियो। पहिले उक्त प्रवचन नसुनेका र त्यससँग परिचित नभएका अधिकांश मानिसहरूले त्यो सुन्दा चिन्तन गर्ने मौका पाउँदैनथे। तिनीहरूले ध्यानपूर्वक सुन्न चाहँदा तिनीहरू सधैँ रोकिरहनुपर्थ्यो, एउटा वाक्य सुनेर छिट्टै टिपोट गर्ने, त्यसपछि उक्त वाक्यको अर्थबारे मनन गर्ने, अनि अर्को वाक्य बजाउने गर्नुपर्थ्यो। नत्र, गति तीव्र हुनेथ्यो र तिनीहरू पछि पर्न सक्थे। यो प्रवचन रेकर्डिङ्हरू सम्पादन गर्नेहरूले गरेको गम्भीर गल्ती थियो। प्रवचन भनेको कुराकानी, छलफल हो। प्रवचनहरूको विषयवस्तु के हो? तिनले विभिन्न सत्यता र मानिसहरूका विभिन्न स्थितिहरूका बारेमा छलफल गर्छन्; ती सबैमा सत्यता समावेश हुन्छ। त्यसोभए, सत्यतासँग सम्बन्धित यी विषयवस्तुहरू मानिसहरूले सजिलै स्वीकार गर्न र बुझ्न सक्छन् कि तिनलाई क्रमशः प्रतिक्रिया जनाउनुअघि विचार, मनन र मानसिक प्रशोधनको आवश्यकता पर्छ? (तिनीहरूलाई विचार, मनन र मानसिक प्रशोधनको आवश्यकता पर्दछ।) त्यसोभए, यस परिस्थितिका आधारमा, प्रवचन दिनेले कस्तो गति कायम राख्नुपर्छ? यदि तिनीहरूले मेसिन गनजत्तिकै छिटो बोले भने, त्यसले काम गर्नेछ? (गर्नेछैन।) शिक्षकले पढाए जस्तै गरे भने नि? (अहँ।) कसैले भाषण दिए जस्तै गरे भने? (अहँ।) त्यसले बिलकुलै पनि काम गर्नेछैन। प्रवचनको समयमा प्रश्नोत्तरहरू हुनुपर्छ, चिन्तन गर्ने ठाउँ हुनुपर्छ, मानिसहरूलाई जवाफ दिने समय दिनुपर्छ—यो गति उपयुक्त हुन्छ। तिनीहरूले यस सिद्धान्तलाई नबुझी प्रवचनहरूलाई शब्दमा उतारे; के यसले आत्मिक बुझाइको कमी देखाउँछ? (हो।) तिनीहरूसँग वास्तवमै आत्मिक बुझाइको कमी छ। तिनीहरूले सोचे: “तपाईँले भनिरहनुभएका यी कुराहरू मैले सुनिसकेको छु। एक पटक सुनेपछि, म सार सम्झन सक्छु, र तपाईँले जेका बारेमा के कुरा गर्दै हुनुहुन्छ, त्यो मलाई थाहा छ। मेरो अनुभव र प्रवचन रेकर्डिङहरू बारम्बार सम्पादन गरेर मैले पाएको उत्कृष्ट सीप प्रयोग गरेर, म यसलाई यसरी नै गर्नेछु र गति बढाउनेछु।” गति बढाउनु आफैँमा धेरै समस्या जस्तो देखिएको थिएन—तर यसले प्रवचनलाई शब्दमा उतार्ने कामलाई के असर गर्छ? यसले त्यसलाई निबन्धमा परिणत गर्दछ। यसलाई निबन्धमा परिणत गरिएपछि, यसले व्यक्तिगत रूपमा सुन्ने अनुभूति गुमाउँछ; त्यसपछि के त्यसले त्यही नतिजा प्राप्त गर्न सक्छ? फरक पर्ने त निश्चितै छ। यस भिन्नताले त्यसलाई झन् असल बनाउँछ कि खराब? (खराब।) यसले त्यसलाई झन् खराब बनाउँछ। आत्मिक बुझाइ नभएका मानिसहरू आफ्नै पहलमा काम गर्छन्, र आफूलाई चलाख ठान्छन्। तिनीहरू आफू शिक्षित, दक्ष, प्रतिभाशाली र तेजिलो भएको विश्वास गर्छन्, तर अन्ततः अव्यावहारिक कामहरू गर्न पुग्छन्। के यो यस्तै होइन? (हो।) मेरा प्रवचनहरूमा, म किन तिमीहरूलाई कहिलेकाहीँ प्रश्नहरू सोध्छु? कतिपय मानिसहरू भन्छन्: “सायद हामी निदाउँछौँ भनेर तपाईँ डराउनुहुन्छ होला।” त्यति मात्र हो? म किन कहिलेकाहीँ अन्य मामिलाहरूका बारेमा कुरा गर्छु, विषयवस्तुबाट टाढा जान्छु अनि हल्का र हँसिला कुराहरूबारे छलफल गर्छु? यो तिमीहरूलाई चैनमा रहन दिन, तिमीहरूलाई चिन्तन गर्ने केही ठाउँ दिनलाई हो। यसले तिमीहरूलाई सत्यताको कुनै निश्चित पक्षलाई झनै फराकिलो रूपमा बुझ्न पनि मद्दत गर्छ, ताकि तिमीहरूले आफ्नो बुझाइलाई वचनहरू, शाब्दिक अर्थ, धर्मसिद्धान्तहरू, वा व्याकरणिक संरचनामा सीमित गर्दैनौ—यो यी कुराहरूमा सीमित हुनु हुँदैन। त्यसैले म कहिलेकाहीँ अन्य चीजहरूका बारेमा कुरा गर्छु; म कहिलेकाहीँ वातावरणलाई हल्का बनाउन चुट्किलाहरू भन्छु, तर वास्तवमा म मुख्यतया निश्चित परिणाम प्राप्त गर्नलाई यसो गर्छु—तिमीहरूले यो बुझ्नुपर्छ।
हेर्, जब कुनै धार्मिक पाष्टरले प्रवचन दिन्छ, ऊ मञ्चमा खडा हुन्छ र मानिसहरूको वास्तविक जीवन, तिनीहरूका मानसिक स्थितिहरू, वा तिनीहरूको विद्यमान समस्याहरूसँग अलिकति पनि सम्बन्ध नभएका ती दिक्कलाग्दो विषयहरूका बारेमा मात्र कुरा गर्छ। ती सब मृत शब्द र धर्मसिद्धान्तहरू हुन्। तिनीहरूले केही सुमधुर वचनहरूबाहेक अरू केही बोल्दैनन् र केही खोक्रा नाराहरू लगाउँछन्। यसले श्रोताहरूलाई दिक्क बनाउँछ, र तिनीहरूले त्यसबाट केही पनि हासिल गर्दैनन्। अन्तमा, यसले यस्तो परिस्थिति निम्त्याउँछ, जहाँ पाष्टर माथिबाट बोलिरहेको हुन्छ, अनि तल कसैले पनि ध्यान दिइरहेको हुँदैन; त्यहाँ कुनै अन्तरक्रिया नै हुँदैन। के यो पाष्टरले आफ्नो सास खेर फालिरहेको हुँदैन र? पास्टरहरूले केवल आफ्नो जीविकोपार्जनका लागि, आफ्नो अस्तित्वका खातिर मात्र यसरी प्रवचन दिन्छन्; तिनीहरूले आफ्नो मण्डलीका आवश्यकताहरूलाई ध्यान दिँदैनन्। जहाँसम्म अहिले हाम्रो कुरा छ, हामीले प्रवचन दिनु भनेको धार्मिक समारोह आयोजना गर्नु वा कुनै प्रकारको जिम्मेवारी पूरा गर्नु होइन—यो त विभिन्न परिणाम हासिल गर्नका लागि हो। परिणामहरू हासिल गर्नका निम्ति सबै पक्षहरू विचार गरिनुपर्छ—सबै प्रकारका मानिसहरूका आवश्यकताहरू, तिनीहरूका धारणाहरू, कल्पनाहरू, र स्थितिहरू, अनि तिनीहरूका दृष्टिकोणहरू सबैलाई ध्यानमा राख्नुपर्छ। प्रयोग गरिएको भाषालाई प्रत्येक सामाजिक वर्गका मानिसहरूले कुन हदसम्म स्वीकार गर्न सक्छन् भन्ने कुरा पनि विचार गरिनुपर्छ। औपचारिक भाषामा एकदम रुचि राख्ने केही शिक्षित मानिसहरूले तुलनात्मक रूपमा व्याकरणिक र तर्कसङ्गत केही साहित्यिक शब्दहरू सुन्न आवश्यक छ। तिनीहरू ती बुझ्न सक्षम हुन्छन्। यस्तो औपचारिक भाषासँग परिचित नभएका समाजको तल्लो तहमा रहेका केही साधारण मानिसहरू पनि छन्; त्यसोभए मैले के गर्नुपर्छ? मैले थोरै स्थानीय बोलीचालीको भाषा बोल्नुपर्छ। विगतमा मैले स्थानीय बोलीचालीको भाषा त्यति प्रयोग गरिनँ, तर यी वर्षहरूमा मैले थोरै सिकेको छु, र अब म कहिलेकाहीँ दुई भाग भएका उखानहरू पनि प्रयोग गर्छु वा चुट्किलाहरू सुनाउँछु। यसरी, सुनेपछि, मानिसहरूको सामाजिक वर्ग जेसुकै भए तापनि सबैले मैले बोलेका सबै कुरा बुझ्न सजिलो भएको, र त्यो तिनीहरूसँग झनै निकट रूपमा सम्बन्धित भएको महसुस गर्नेछन्। तर यदि सबै स्थानीय बोलीचालीको भाषामा भएको भए, प्रवचनको विषयवस्तु पर्याप्त रूपमा गहन सुनिने थिएन, त्यसैले यसलाई केही औपचारिक भाषासँग मिलाएर सबै दैनिक जीवनको बोलीचालीमा व्यक्त गरिनुपर्छ; तब मात्र यसले न्यूनतम मापदण्ड पूरा गर्नेछ। स्थानीय बोलीचालीको भाषा प्रयोग हुन थालेपछि, “भनेको मात्र,” “जस्तै,” “मेरो मतलब,” आदि भन्नाले, त्यस्ता धेरै अभिव्यक्तिहरू समावेश गर्नाले सत्यतालाई कुन हदसम्म अभिव्यक्त गरिन्छ भन्ने कुरालाई असर गर्न सक्छ। यद्यपि, यदि यो सबै औपचारिक भाषामा, चरणबद्ध रूपमा व्याकरणिक तर्क र तर्कसम्मत विचार प्रयोग गरेर अलिकति पनि गल्ती नगरी सबै कुरा यति व्यवस्थित र औपचारिक रूपमा निबन्ध वा पाठ पढेझैँ, सुरुदेखि अन्तसम्म शब्द-शब्द गरेर विराम चिह्नहरूसम्म पनि लेखिएझैँ गरेर भनिएको भए, के तिमीहरूलाई त्यसले काम गर्थ्यो जस्तो लाग्छ? त्यो धेरै झन्झटिलो हुनेथ्यो, मसँग त्यसका लागि ऊर्जा छैन। यो एउटा पक्ष हो। साथै, मानिसहरू शिक्षित वा अशिक्षित जे भए तापनि, सबैले आफ्नो मानवताका विभिन्न पक्षहरू प्रदर्शन गर्छन्, र मानवताका यी अभिव्यक्तिहरू वास्तविक जीवनसँग सम्बन्धित छन्। त्यसैगरी, दैनिक जीवनको भाषालाई वास्तविक जीवनबाट अलग गर्न सकिँदैन; यसलाई जीवित वातावरणबाट अलग गर्न सकिँदैन। यो जीवित वातावरण यस प्रकारको दैनिक भाषाले भरिएको छ, केही स्थानीय बोलीचालीको भाषा मिसिएको छ, साथै थोरबहुत साहित्यिक स्वाद भएका केही साधारण शब्दावली पनि प्रयोग भएका छन्। यो पर्याप्त छ; यसले मूल रूपमा चासोको पूर्ण दायरालाई समेट्छ र समावेश गर्दछ। मानिसहरू वृद्ध वा जवान, अशिक्षित वा केही ज्ञान भएका जे भएता पनि, मूलतः सबैले यो बोध गर्न सक्छन्, सबैले यो बुझ्न सक्छन्; तिनीहरूले दिक्क मान्नेछैनन्, र यो आफ्नो पहुँचभन्दा बाहिर छ भन्ने महसुस गर्नेछैनन्। सङ्गति गर्ने र प्रवचनहरू दिने कुराले मानिसहरूका आवश्यकताका सबै पक्षहरूलाई विचार गरी यसै कुरालाई ध्यानमा राख्नुपर्छ। यदि कुनै प्रवचनले परिणाम प्राप्त गर्ने हो भने, तैँले यी सबै पक्षहरूलाई विचार गर्नुपर्छ: बोल्ने गति, शब्द छनौट, र अभिव्यक्तिको तरिका। यसअतिरिक्त, कुनै कुरा अभिव्यक्त गर्दा र सत्यताको कुनै पक्षको सङ्गति गर्दा, यो कुन बिन्दुमा पूर्ण रूपमा व्यक्त गरिएको हुन्छ? कुन बिन्दुमा यो पर्याप्त रूपमा पूर्ण हुँदैन? कुन पक्षहरू थपिनुपर्छ? यी सबैलाई ध्यानमा राख्नुपर्छ। यदि तैँले यी पक्षहरूलाई विचारसमेत गरिनस् भने, तेरो विचारको क्षमतामा गम्भीर रूपमा कमी छ। जहाँ अरूले दुई आयाममा कल्पना गर्छन्, त्यहाँ तँ तीन आयाममा सोच्न सक्षम हुनुपर्छ। तैँले अरूले भन्दा बढी व्यापक र सही रूपमा हेर्नुपर्छ, सबै प्रकारका समस्याहरूलाई स्पष्ट रूपमा हेर्न सक्षम हुनुपर्छ, र यसमा संलग्न सत्यता सिद्धान्तहरू पनि महसुस गर्नुपर्छ। यसरी, मानिसहरूले सोच्न, व्यक्त गर्न, वा प्रकाश गर्न सक्ने भ्रष्ट स्वभावका सबै पक्षहरू, साथै संलग्न स्थितिहरू सबै मूल रूपमा समेटिन्छन् र तिनलाई सबैले बुझ्नेछन्। के अनुलेखकहरूसँग यी क्षमता र सोच्ने तरिकाहरू पनि हुनुपर्दछ? यदि तिनीहरूसँग यी कुराहरू छैनन्, बरु प्रवचनको मुख्य बुँदा, यसको केन्द्रीय विचार, प्रत्येक खण्डको सारलाई संक्षेपमा प्रस्तुत गर्न सधैँ सिकेको ज्ञानमा भर पर्छन् भने, यो चिनियाँ विद्यार्थीहरूले साहित्यिक पाठहरू अध्ययन गरे जस्तो हुनेछ। शिक्षकले पहिले तिनीहरूलाई सम्पूर्ण पाठको पूर्वावलोकन गराउँछ, त्यसपछि यसलाई ध्यानपूर्वक पढ्न लगाउँछ। पहिलो औपचारिक पाठमा, शिक्षकले पहिलो अनुच्छेदको सारका बारेमा कुरा गर्छ, नयाँ शब्दावलीको परिचय दिन्छ, र समावेश भएको व्याकरणका बारेमा छलफल गर्छ। सबै खण्डहरू अध्ययन गरिसकेपछि, तैँले अझै पनि तिनलाई कण्ठ गर्नुपर्छ, र अन्तमा नयाँ शब्दावलीका साथ वाक्यहरू बनाउनुपर्छ, र पाठको केन्द्रीय विचार र लेखकले सो लेख्नुको उद्देश्य बुझ्नुपर्छ। यसरी, तैँले पाठले व्यक्त गर्न खोजेको कुराको पूर्ण बुझाइ प्राप्त गर्नेछस्। सबैले यी कुराहरू अध्ययन गरेका छन्, सबैलाई तिनका बारेमा थाहा छ, तर यदि तैँले यी कुराहरूलाई प्रवचनलाई शब्दमा उतार्ने कुरामा लागू गरिस् भने, यो त धेरै प्राथमिक कुरा हुन्छ। म तँलाई भनिरहेको छु, तैँले निबन्ध लेख्दा यी प्रयोग गर्न सक्छस्; त्यो लेखनका लागि आधारभूत सामान्य बुद्धि मात्र हो। तर यदि तैँले यो सोचाइ, यो सिद्धान्त, यो विधिलाई कुनै प्रवचनलाई शब्दमा उतार्ने काममा लागु गर्छस् भने, के तैँले गल्ती गर्न सक्दैनस्? पक्कै पनि सक्छस्। म यो कथा किन भन्न चाहन्छु भन्ने तँलाई थाहा छैन, तैँले यो कथाबाट बुझ्नुपर्ने सत्यता बुझ्ने प्रयास गर्दैनस्—यो गल्ती हो। साथै, के तँ कथा र प्रवचन सामग्री दुवैमा सत्यता बुझ्न सक्षम छस्? यदि तैँले यो बुझ्न सक्दैनस् भने, तँमा आत्मिक बुझाइको अभाव छ। अलिकति पनि आत्मिक बुझाइ नभएको प्रकारको व्यक्तिसँग प्रवचनहरूलाई शब्दमा उतार्नका निम्ति कस्ता योग्यताहरू हुन सक्छ र?
तिमीहरूलाई म किन कथाहरू भन्छु जस्तो लाग्छ? प्रवचनका अनुलेखकहरूलाई कारण थाहा छैन, त्यसैले तिनीहरू आफ्नै दृष्टिकोण थप्छन्। तिनीहरू यदि म कथाहरू भन्न चाहन्छु भने ती त्यसपछि आउने विषयवस्तुसँग मेल खानैपर्छ भन्ने विश्वास गर्छन्—तिनीहरूलाई म किन कथाहरू भन्छु भन्ने थाहै छैन। तिमीहरूलाई पनि थाहा छैन, हैन त? तिमीहरूलाई थाहा नभएको हुनाले, म तिमीहरूलाई कारण बताउनेछु। सुरुदेखि अहिलेसम्म, मैले ख्रीष्टविरोधीहरूका विभिन्न प्रकटीकरणबारे लगभग दश पटक छलफल गरेको छु, र मैले तीमध्ये आधा मात्र समेटेको छु। यदि मैले यस विषयवस्तुका बारेमा एकैचोटिमा कुरा समाप्त गरेको भए, विषय एकदम नीरस हुनेथियो, हैन र? यदि हरेक पटक सुरु गर्दा मैले सिधै कामकुराहरूका बारेमा बोलेँ—पहिले सबैलाई पछिल्लो पटक छलफल गरिएको कुराको समीक्षा गर्न लगाएँ र त्यसपछि बोल्न सुरु गरेँ, अनि तिमीहरू सबैले चाहिँ हतार-हतार टिपोट गर्यौ, आँखा खुला राख्न सङ्घर्ष गर्दै लेखिरह्यौ—अनि मैले सिध्याएपछि सबैलाई सारांश प्रस्तुत गर्न लगाएँ, र सबैले चाहिँ आफ्ना आँखा मिच्दै आज सङ्गति गरिएका विषयवस्तुहरूलाई पल्टाएर पढ्न थाले, अनि सबैले लगभग याद गरेजस्तो लागेपछि, मैले “आजलाई यति नै, हामी अब समापन गरौँ र यसलाई अर्को पटक निरन्तरता दिऔँ,” भनेर भनेँ भने, सबै जना थोरै हैरान हुनेथियौ: “हरेक भेला सधैँ यिनै कुराहरूका बारेमा हुन्छ, उही ढाँचामा हुन्छ; विषयवस्तु अति लामो र सुख्खा हुन्छ।” त्यसमाथि, सत्यताको सङ्गति बहुआयामिक हुनुपर्दछ, जहाँ मानिसहरूले एकै साथ सत्यताका सबै पक्षहरूमा प्रगति गरिरहेका हुन्छन्। यो मानिसको जीवन प्रवेश जस्तै हो: व्यक्ति आफ्नो आत्म-ज्ञान, स्वभावगत परिवर्तन, परमेश्वरको ज्ञान, उसका आफ्नै विभिन्न स्थितिप्रतिको सजगता, र आफ्नो मानवता, अन्तर्दृष्टि, र अन्य सबै पक्षहरूका सन्दर्भमा बढ्नैपर्छ—यी सबै एकै साथ अघि बढ्नुपर्छ। यदि यस समयमा मैले केवल ख्रीष्टविरोधीहरूका विभिन्न प्रकटीकरण खुट्ट्याउने बारेमा छलफल गर्छु भने, मानिसहरूले सत्यताका अन्य पक्षहरूलाई पन्छाउन सक्छन्, र दिनभरि यस्तो सोच्न सक्छन्: “को ख्रीष्टविरोधीजस्तो देखिन्छ? के म ख्रीष्टविरोधी हुँ? तिनीहरूमध्ये मेरो वरिपरि कति जना छन्?” यसो गर्नाले सत्यताका अन्य पक्षहरूमा तिनीहरूको प्रवेशलाई असर पार्नेछ। त्यसैले, म प्रवचनको विषयवस्तुमा अर्को एउटा सत्यता कसरी समावेश गर्न सकिन्छ भन्नेबारे सोच्छु, ताकि मानिसहरूले थप सत्यता बुझ्न सकून्; अर्थात्, “ख्रीष्टविरोधीहरूको खुलासा” विषयमा छलफल गर्दा, संयोगवश मानिसहरू अन्य केही पक्षहरू पनि बुझ्न सक्षम हुन्छन्। यस्तो प्रवचनको परिणाम झन् राम्रो हुन्छ, होइन र? (हो।) उदाहरणका लागि, तैँले मुख्य खाना खाँदा कहिलेकाहीँ एउटा स्याउ पनि सँगै खान्छस्। यसले थप पोषण प्रदान गर्दछ, होइन र? (हो।) त्यसोभए, मलाई बता, के मैले कथाहरू सुनाउनु आवश्यक छ? (छ।) यो पक्का हो। यदि त्यो आवश्यक नभएको भए, मैले किन ती सुनाउनेथिएँ? केही हल्का र रमाइला विषयहरूमा छलफल गर्न कथाहरू प्रयोग गर्नाले मानिसहरूलाई सत्यताका अन्य पक्षहरूमा केही हासिल र प्राप्त गर्न सहयोग गर्छ। यो राम्रो कुरा हो। यी हल्का विषयहरूमा छलफल गरिसकेपछि, म मुख्य विषयमा फर्कन्छु। यसलाई यसरी मिलाउनु उचित हुन्छ। मुख्य खानाअघि तँ के खान्छस्? (भोक जगाउने खाना।) यो भोक जगाउने खाना हो। भोक जगाउने खानाहरू सामान्यतया धेरै स्वादिष्ट हुन्छन् र तिनले भोक जगाउँछन्, होइन र? त्यसैले, जब म कुनै कथा सुनाउँछु, तैँले त्यस कथाबाट सत्यताको एउटा पक्ष प्राप्त गर्न सक्छस्, तैँले आफ्नो ज्ञान वा तेरो बुझाइलाई अझ गहिरो बनाउन सक्छस्। यो सबै राम्रो हो। निस्सन्देह, आत्मिक बुझाइ नभएकाहरूले कथाहरू सुन्छन् र बाहिरी तह मात्र सुन्छन्, तिनीहरूले बुझ्नुपर्ने भित्रको सत्यता देख्दैनन्। तिनीहरूमा आत्मिक बुझाइको कमी हुन्छ—यसबारे केही गर्न सकिँदैन। उदाहरणका लागि, “दाबाओ र सियाओबाओको कथा” सुन्दा, केही मानिसहरूले दाबाओ खराब थियो र सियाओबाओ मूर्ख थियो भन्ने मात्र सम्झन्छन्। तिनीहरूले दाबाओ र सियाओबाओका नामहरू सम्झन्छन्, तर कुन परिस्थितिमा कथाको मानिसले आफ्नो भ्रष्ट स्वभाव प्रकट गर्यो, कस्तो स्वभाव प्रकट भएको थियो, यो स्वभाव के हो, वा यसको सत्यतासँग के-कस्तो सम्बन्ध छ भनेर याद गर्दैनन्। तैँले के-कस्ता परिस्थितिहरूमा आफैँले यस प्रकारको स्वभाव प्रकट गर्नेथिइस्? के तैँले त्यस्ता शब्दहरू भन्नेथिइस्? यदि तैँले, “म त्यस्ता शब्दहरू भन्नेथिइनँ” भनेर भन्छस् भने, यो समस्याजनक कुरा हो, किनकि यसले तैँले सत्यता बुझेको छैनस् भन्ने कुरा प्रमाणित गर्छ। कतिपय मानिसहरू भन्छन्: “मैले कुनै निश्चित परिस्थितिहरूको सामना गर्दा म त्यस्ता शब्दहरू भन्न सक्छु, यो कुनै निश्चित स्थितिमा बाहिर आउने एक प्रकारको स्वभाव हो।” तैँले यो थाहा पाएपछि, यो कथा व्यर्थमा सुनेको हुनेछैनस्। कथा सुनेपछि, कतिपय मानिसहरू भन्छन्: “दाबाओ कस्तो प्रकारको व्यक्ति हो? उसले साना बच्चालाईसमेत हेप्छ र ठग्छ। ऊ दुष्ट छ! मैले त्यसरी बच्चाहरूलाई धोका दिनेथिइनँ।” के यो आत्मिक बुझाइको अभाव हुनु होइन? तिनीहरू केवल यस मामिलाका बारेमा कुरा गरिरहेका छन् तर सङ्गति भइरहेको कथाभित्रको सत्यता बुझ्दैनन्। तिनीहरूले परिस्थितिलाई आफूसँग जोड्न सक्दैनन्; यसले आत्मिक बुझाइको अभाव, आत्मिक बुझाइको गम्भीर अभावलाई देखाउँछ। प्रवचनका अनुलेखकहरूले यस समस्याको सामना गर्छन्। कुनै कुरामा सत्यता सामेल हुनेबित्तिकै, कतिपय मानिसहरूले अविश्वासीका विचारहरू प्रकट गर्छन्; सत्यता सामेल हुनेबित्तिकै, कतिपय मानिसहरूमा आत्मिक बुझाइको कमी हुन्छ; सत्यता सामेल हुनेबित्तिकै, कतिपय मानिसहरू विकृति प्रवृत्त हुन्छन्, कतिपय हठी हुन्छन्, कतिपय दुष्ट हुन्छन्, र कतिपय यसप्रति वितृष्ण हुन्छन्। त्यसोभए प्रवचन अनुलेखकहरूको स्वभाव कस्तो हुन्छ? कम्तीमा पनि, तिनीहरू अहङ्कारी र अभिमानी हुन्छन्, आफ्नै पहलमा काम गर्छन्, बुझ्दैनन् र बुझ्न खोज्दैनन्। तिनीहरूले यसबारे सोध्ने कामसमेत गरेनन्; तिनीहरूले कथाहरूलाई त्यसपछिको विषयवस्तुबाट सिधै अलग गरे। तिनीहरू सोच्छन्, “यी प्रवचनहरू मलाई शब्दमा उतार्न दिइएको थियो, त्यसैले मसँग यो निर्णय गर्ने अख्तियार छ। मेरो बन्चरोको प्रहारले, म कथाहरू च्वाट्ट पारेर काट्नेछु। तपाईँले मलाई दिनुभएका प्रवचनहरूलाई म यस्तै व्यवहार गर्नेछु। यदि तपाईँलाई यो मनपर्दैन भने, मलाई प्रयोग नगर्नुहोस्।” के यो अहङ्कारी र अभिमानी कुरा होइन र? तिनीहरूले सत्यता ग्रहण गर्न सक्दैनन्, तिनीहरू सत्यता बुझ्दैनन्। तिनीहरूलाई आफ्नो कर्तव्य के हो र आफूले के गर्नु हुन्छ र के गर्नु हुँदैन भन्ने थाहा हुँदैन—तिनीहरूलाई यी कुनै पनि कुरा थाहा हुँदैन। आत्मिक बुझाइ नभएका मानिसहरूले केवल अव्यावहारिक कुराहरू, अमानवीय कुराहरू मात्र गर्न सक्छन्, जसले निष्ठाको कमी भएको देखाउँछ। तिनीहरू केवल सत्यता सिद्धान्तहरू उल्लङ्घन गर्ने कुराहरू पनि गर्छन्। तिनीहरू आफूलाई चलाख ठान्छन् र तिनीहरूमा समर्पणताको अभाव हुन्छ। मेरा प्रवचनहरूका रेकर्डिङहरू तिनीहरूलाई शब्दमा उतार्न दिइएको थियो, र यसलाई सम्हाल्ने सम्बन्धमा उनीहरूसँग जुनसुकै धारणा वा विचारहरू भए तापनि, तिनीहरूले मलाई सोधेनन्। के यो समस्या धेरै गम्भीर छैन? (छ।) कुन हदसम्म गम्भीर? (यसमा परमेश्वरका वचनहरूसँग छेडछाड गर्ने प्रकृति छ।) यसमा केही मात्रामा यो स्वभाव छ।
म एउटा कथा सुनाउँछु, सत्यताको एक विशेष पक्षका बारेमा छलफल गर्छु, र त्यसपछि म अन्य पक्षहरूमा प्रवचनहरू दिन्छु। के म यी दुई कुराहरू मिलेका छन् कि छैनन् भनेर विचार गर्दछु? मैले सुरुमा यसलाई विचार गर्नुपर्छ, तर यी दुई पक्षहरू मिलेका हुनुपर्छ भनेर मैले किन जोड दिएको छैन? के म यसबारे सचेत छु? (हो।) त्यसोभए प्रवचनका अनुलेखकहरूका लागि यो किन समस्या बनेको छ? मलाई थाहा छ कि मैले सुनाइरहेको कथाको त्यसपछिको प्रवचनसँग कुनै सम्बन्ध छैन। के तिनीहरू यसबारे सचेत छन्? छैनन्। तिनीहरूले यस मामलालाई होसियारीपूर्वक विचारसमेत गरेका छैनन्। तिनीहरू सोच्छन्, “तपाईँ पवित्र आत्माद्वारा निर्देशित हुनुहुन्छ; जबसम्म यो सत्यता जस्तो सुनिन्छ, ठीकै छ। तपाईँले त्यो दिन एउटा कथा सुनाउनुभयो, र त्यसपछि निश्चित विषयवस्तुका बारेमा छलफल गर्नुभयो। यी दुई कुराहरूबिच के सम्बन्ध छ? यस्तो तरिकाले किन बोल्नु? बोल्ने काम सकिएपछि यसबाट के फाइदा हुन सक्छ? तपाईँलाई यी कुनै पनि कुरा थाहा छैन। यसरी काम चल्दैन!” सर्वप्रथम, मैले केबारे बोल्नुपर्छ, म कसरी बोल्छु, र मैले कुन निश्चित सामग्रीलाई सम्बोधन गर्छु—मलाई बताओ, के यी निर्णय गर्दा म स्पष्ट मनस्थितिमा हुन्छु? (हुनुहुन्छ।) म वास्तवमै स्पष्ट मनस्थितिमा हुन्छु, म निश्चित रूपमा अलमलिएको स्थितिमा छैनँ; मेरो मनमा विचारको स्पष्ट क्रम छ। यदि कसैसँग आत्मिक बुझाइको कमी छ, ऊ सत्यतालाई कसरी खोज्ने भनेर जान्दैन, र अन्धाधुन्ध विश्लेषण र अन्धाधुन्ध वर्गीकरण गर्दछ, अनि यसो गर्नु एकदम राम्रो हो भन्ने सोच्छ भने, के ऊ खाँटी फरिसी होइन? ऊ केवल भव्य खोक्रा सिद्धान्तहरू सुन्न मन पराउँछ, र व्यावहारिक प्रवचनहरू सुन्न मन पराउँदैन। यसको नतिजा यो हुन्छ कि, तिनीहरू सबैभन्दा सतही सत्यतासमेत बुझ्दैनन्। यसले आत्मिक बुझाइको गम्भीर कमीलाई देखाउँछ! परमेश्वरको डर मान्ने हृदयबिना, मानिसहरू अहङ्कारी र आत्म-धर्मी हुनेछन्, विशेष रूपमा ढिठ बन्दै जानेछन्; आफूले सबै कुरा बुझेको ठानेर कुनै पनि कुराको आलोचना गर्ने हिम्मत गर्नेछन्। भ्रष्ट मानवजाति ठ्याक्कै यही हो; यो तिनीहरूको स्वभाव हो। साहसी हुनु र लापरवाहीपूर्वक काम गर्नु असल कुरा हो कि खराब? (खराब कुरा।) साहसी वा डरपोक हुनुले वास्तवमा फरक पार्दैन; कसैको हृदयमा परमेश्वरको डर छ कि छैन भन्ने कुरा महत्त्वपूर्ण हुन्छ। पछि, तिमीहरूले प्रवचनको रेकर्डिङ सुन्दा अनुलेखनबाट कुनै पनि मुख्य कुराहरू हटाइएका छन् कि छैनन् भनेर खुट्ट्याउने कुरामा ध्यान देओ। आत्मिक बुझाइ नभएका यी नालायकहरूले कहिलेकाहीँ गर्ने कुराहरूले अनजानमा बाधा र क्षति निम्त्याउन सक्छ। तिनीहरू भन्छन् कि यो जानाजानी गरिएको होइन—यदि यो जानाजानी गरिएको होइन भने, के यसको मतलब तिनीहरूको स्वभाव भ्रष्ट स्वभाव होइन? यो अझै पनि भ्रष्ट स्वभाव नै हो। अहिलेका लागि यस विषयमा यति नै।
तपाई र तपाईको परिवारलाई अति आवश्यक छ भनेर आह्वान गर्दै: पीडा बिना सुन्दर जीवन बिताउने मौका प्राप्त गर्न प्रभुको आगमनलाई स्वागत गर्नु। यदि तपाईं आफ्नो परिवारसँग यो आशिष प्राप्त गर्न चाहनुहुन्छ भने, कृपया हामीलाई सम्पर्क गर्न बटन क्लिक गर्नुहोस्। हामी तपाईंलाई प्रभुको आगमनलाई स्वागत गर्ने बाटो फेला पार्न मद्दत गर्नेछौं।
सम्बन्धित विषयवस्तु
सेयर गर्नुहोस्
