आ. ख्रीष्टविरोधीहरूका हितहरू

घ. तिनीहरूका सम्भावना र नियति

४. ख्रीष्टविरोधीहरूले “सेवाकर्ता” पदनामलाई कसरी लिन्छन्

आज हामी ख्रीष्टविरोधीहरूका विभिन्‍न प्रकटीकरणहरूबारेको विषयवस्तु नौँ, तिनीहरू आफूलाई पृथक तुल्याउन अनि आफ्‍नै हित र महत्त्वाकाङ्क्षाहरू पूरा गर्नका लागि मात्रै आफ्‍ना कर्तव्य निर्वाह गर्छन्; तिनीहरू परमेश्‍वरको घरका हितहरूलाई कहिल्यै विचार गर्दैनन्, अनि ती हितहरूमाथि विश्‍वासघात समेत गर्छन् र ती व्यक्तिगत महिमासँग साट्छन् भन्‍नेबारे सङ्गति जारी राख्‍नेछौं। यो विषयवस्तुमा, हाम्रो सङ्गतिको मुख्य विषय ख्रीष्टविरोधीहरूका हितहरूको चिरफार हो, र आज हामी ख्रीष्टविरोधीहरूका हितहरूको चौथो बुँदाभित्र रहेको चौथो उपविषय—तिनीहरूले “सेवाकर्ता” पदनामलाई कसरी लिन्छन्—भन्‍नेबारे सङ्गति गर्नेछौँ र ख्रीष्टविरोधीहरूले यो पदनामलाई कसरी लिन्छन् भन्‍नेबारे चिरफार गर्नेछौँ। अहिलेसम्म परमेश्‍वरलाई पछ्याएका मानिसहरू “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्दसँग परिचित छन्, र तिनीहरूमध्ये धेरैजसोले आफ्नो हृदयमा यो पदलाई आधारभूत रूपमा स्विकारेका हुन्छन्। तिनीहरूको व्यक्तिपरक अभिप्रायको हिसाबमा भन्दा, तिनीहरूसँग यो पदप्रति कुनै प्रतिरोध हुँदैन। तैपनि, कुनै निश्‍चित व्यक्ति सेवाकर्ता हो भनेर भन्‍ने खास विवरणहरूको कुरा गर्नुपर्दा, त्यो व्यक्तिले मुख्य रूपमा हिचकिचाहट र अनिच्छा व्यक्त गर्छ, अन्यायमा परेको महसुस गर्छ, यसरी नबोलाइयोस् भन्‍ने चाहन्छ र ऊ वास्तवमै सेवाकर्ता बन्‍न चाहँदैन। मानिसहरूको अभिव्यक्तिबाट हेर्दा, तिनीहरू “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदनाम व्यक्तिपरक झुकावको हिसाबमा खराब पदनाम होइन भन्‍ने कुरामा सहमत भए पनि, वस्तुगत दृष्टिकोणबाट हेर्दा, मानिसहरूले अझै पनि “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदनामलाई भेदभाव, शत्रुता, र अनिच्छाका केही तत्त्वहरू सहित लिने गर्छन्—तिनीहरूमा यसप्रति यिनै भावनाहरू हुन्छन्। मानिसहरूले “सेवाकर्ता” पदनामबारे जेसुकै सोचे नि, तिनीहरूले यसलाई इमानदारितासाथ स्विकारेर सेवाकर्ता बन्‍न सके नि नसके नि, वा तिनीहरूले यो पदनामबारे जे सोच्छन् त्यसमा मान्छेका धेरै अशुद्धता र इच्छाहरू समावेश भए नि नभए नि, आज हामी सुरुमा सेवाकर्ता भनेको ठ्याक्‍कै के हो, परमेश्‍वरको नजरमा “सेवाकर्ता” पदनामलाई कसरी परिभाषित र चित्रण गरिन्छ, परमेश्‍वरले बताउनुभएका यी सेवाकर्ताहरूको सार के हो, र परमेश्‍वरले “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्दलाई कसरी हेर्नुहुन्छ र त्यो कुरा मानिसहरूले यसलाई कसरी हेर्छन् त्योभन्दा कसरी फरक छ भन्‍नेबारे सङ्गति गर्नेछौं, ताकि तिमीहरू सबैले “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदबारे आफ्नो हृदयमा सही बुझाइ र अवधारणा प्राप्त गर्न सक।

(१) “सेवाकर्ता” पदको परिभाषा र उत्पत्ति

शाब्दिक रूपमा “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्दले कुनै कुराको लागि काम र मेहनत गर्ने व्यक्तिलाई जनाउँछ। यदि हामीले यो पदलाई पदको हिसाबमा मापन गर्‍यौँ भने, यसले अस्थायी अवधिको लागि प्रयोग गरिने व्यक्तिलाई जनाउँछ। भन्‍नुको अर्थ, यदि कुनै व्यक्तिलाई सेवाकर्ताको रूपमा लिइन्छ र उसले जागिर खान वा कुनै व्यवसायमा काम गर्न थाल्छ भने, यो उसले लिने दीर्घकालीन व्यावसायिक करियर वा जागिर होइन, बरु यो अस्थायी काम हो। तिनीहरूलाई अस्थायी रूपमा यो व्यवसाय वा जागिरमा केही मेहनत गर्न र केही समय सेवा गर्न लगाइन्छ। तिनीहरूसँग कुनै सम्भावना हुँदैन, कुनै भविष्य हुँदैन, र तिनीहरूले कुनै भौतिक लाभ प्राप्त गर्दैनन्। तिनीहरूले कुनै जिम्मेवारी लिनुपर्दैन; तिनीहरूलाई बस तिनीहरूको श्रमको लागि मात्रै भुक्तानी गरिन्छ। जब तिनीहरूलाई दिइएको काम पूरा हुन्छ, तब तिनीहरूको थप आवश्यकता पर्दैन, र तिनीहरू आफ्नो ज्याला लिएर जान्छन्। छोटकरीमा भन्दा, यो अस्थायी काम हो, र आवश्यक पर्दा तिनीहरूलाई काम गर्न लगाइन्छ। सेवाकर्ताको शाब्दिक बुझाइ यही हो। यदि हामीले “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्दलाई मानवजातिका विचारहरू अनुसार अर्थ्यायौँ भने, सेवाकर्ताहरूलाई “करारका कामदारहरू” र “अस्थायी कर्मचारीहरू,” अर्थात् कुनै काम वा व्यवसायको लागि अस्थायी रूपमा काम वा मेहनत गर्ने मानिसहरू भनेर भन्‍न सकिन्छ। कुनै कामको लागि तिनीहरूको आवश्यकता पर्ने समयावधिसँग मात्रै तिनीहरूको सम्बन्ध हुन्छ, र त्यो समय सकिएपछि, तिनीहरूको कुनै मूल्य रहँदैन। यस्तो किन हुन्छ भने, तिनीहरूको थप आवश्यकता नै पर्दैन, र तिनीहरूको थप प्रयोजनात्मक मूल्य नै हुँदैन—त्यो अवधिमा तिनीहरूको महत्त्व सक्किसकेको हुन्छ। “सेवाकर्ता” शब्दको मानिसहरूले बुझ्न र देख्‍न सक्‍ने शाब्दिक अर्थ यही हो। मानव भाषाले व्यक्त गर्न सक्‍ने अर्थभित्र, अर्थात् मानिसहरूले बुझ्न सक्‍ने गरी परमेश्‍वरले बताउनुभएको “सेवाकर्ता” पदनामको अर्थभित्र, के कुनै स्तरको अर्थ सत्यताअनुरूप छ? के सामान्य मानवता र चेतनासँग मिल्‍ने कुनै स्तरको अर्थ छ? के साँचो सृजित प्राणीको रूपमा मानिसहरूले बुझ्नुपर्ने कुनै स्तरको अर्थ छ? परमेश्‍वरले यो पदनामलाई कसरी लिनुहुन्छ भन्‍ने कुरासँग सम्बन्धित कुनै स्तरको अर्थ छ? (छैन।) छैन भन्‍ने कुरा तिमीहरूलाई कसरी थाहा भयो? तिमीहरू निरुत्तर हुन्छौ, तिमीहरू यसको व्याख्या गर्न सक्दैनौ। तिमीहरूमाझ विश्‍वविद्यालयका विद्यार्थीहरू, स्नातकोत्तरका विद्यार्थीहरू, विद्यावारिधिका विद्यार्थीहरू, र प्राध्यापकहरू पनि छौ, तैपनि तिमीहरू कसैले पनि यसलाई स्पष्ट रूपमा व्याख्या गर्न सक्दैनौ, होइन र? (हो, ठीक भन्‍नुभयो।) ज्ञान र सत्यताबीच रहेको भिन्‍नता यही हो। तँ शिक्षित हुन सक्छस्, तँलाई “सेवा” र “कर्ता” भन्‍ने छुट्टाछुट्टै शब्दहरू थाहा हुन सक्छ, र जब व्यक्ति र मानिसहरूको समूहलाई जनाउन यी शब्दहरूलाई जोडेर अर्को शब्द बनाइन्छ, तब तैँले ती मानिसहरूको सार, तिनीहरूको प्रकटीकरण, र सम्पूर्ण मानवजातिबीच रहेको तिनीहरूको स्तर बुझ्न सक्छस्, तर जब तैँले यो शब्दलाई सत्यताको दृष्टिकोण र सृजित प्राणीको दृष्टिकोणबाट बुझ्न सक्दैनस्, तब तेरो बुझाइ ठ्याक्‍कै कहाँबाट आएको हुन्छ? तैँले बुझेको यो शब्दको सार वास्तवमा के हो? के यो भ्रष्ट मानवजाति, यो समाज, र यो मानवजातिको ज्ञानबाट आएको “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्दको बुझाइ यही होइन र? (हजुर, हो।) के मानवजातिको ज्ञान सत्यतासँग मिल्दो हुन्छ, कि सत्यतासँग विरुद्ध हुन्छ? (यो सत्यताप्रति विरोधाभासपूर्ण हुन्छ।) त्यसकारण, जब तँसँग यो शब्दको यो बुझाइ र ज्ञान हुन्छ, तब के तँ परमेश्‍वरको विरोधमा उभिरहेको हुन्छस्, कि परमेश्‍वरसँग मिल्‍ने पक्षमा उभिरहेको हुन्छस्? अवश्य नै, जब तैँले आफ्नो ज्ञान, आफ्नो मस्तिष्कद्वारा यो शब्दलाई बुझ्छस् र जान्दछस्, तब तँ अनायासै र अनजानैमा परमेश्‍वरको विरोधमा खडा हुन्छस्। जब तैँले यो शब्दलाई बुझ्न आफ्नो ज्ञानको प्रयोग गर्छस्, तब तैँले बुझेका कुराहरूले अपरिहार्य रूपमै तँमा “सेवाकर्ता” शब्दप्रति प्रतिरोध, छिछिदुरदुर, घिन, र घृणासमेतको भाव पैदा हुन्छ। के यहाँ कुनै समर्पण छ? के यहाँ कुनै साँचो स्वीकार छ? (छैन।) कतिपय मानिसहरू भन्छन्: “म असल शब्दहरू स्वीकार गर्छु, तर मैले किन यो खराब शब्द स्वीकार गर्ने? मलाई यसप्रति कुनै प्रतिरोधको अनुभूति हुँदैन, त्यो नै पर्याप्त छ। उदाहरणको लागि, म ‘मुकुट प्राप्त गर्नु,’ ‘इनामहरू प्राप्त गर्नु,’ ‘आशिष् पाउनु,’ ‘राज्य प्रवेश गर्नु,’ ‘स्वर्ग जानु,’ ‘नर्क नजानु,’ ‘दण्ड नभोग्‍नु,’ र ‘ज्येष्ठ पुत्र बन्‍नु’ जस्ता सकारात्मक शब्दहरू स्वीकार गर्छु। यो प्राकृतिक कुरा हो, यो मान्छेको सामान्य प्रतिक्रिया हो, र मानिसहरूले पछ्याउनुपर्ने कुराहरू यिनै हुन्। ‘दुष्ट मानिसहरू,’ ‘ख्रीष्टविरोधीहरू,’ ‘दण्ड भोग्‍नु,’ र ‘नर्क जानु’ जस्ता नकारात्मक शब्दहरू स्वीकार गर्न कसैलाई मन पर्दैन। ‘सेवाकर्ता’ भन्‍ने शब्द तटस्थ छ, तर मेरो बुझाइअनुसार, मैले यसलाई स्वीकार गर्न सक्दिनँ, र यसलाई हेला नगर्नु नै मेरो लागि पर्याप्त छ। यदि मैले यसलाई स्वेच्छाले स्वीकार गर्नुपर्छ, यसमा समर्पित हुनुपर्छ र परमेश्‍वरबाट आएको भनी स्वीकार गर्नुपर्छ भने, त्यो असम्भव छ।” के मानिसहरूले यस्तै सोच्दैनन् र? (हजुर, हो।) यो सोचाइ सही हो कि गलत हो? (गलत हो।) यो गलत हो भन्‍ने कुरा तँलाई कहिले थाहा भयो? अहिले भर्खरै, होइन र? समस्या त्यही हो। तैँले यो गलत कुरा हो भनेर भर्खरै मात्र थाहा पाएको छस्। यो महसुस गर्नुभन्दा पहिले, तैँले सतही रूपमा “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदनामलाई स्विकारिसकेको जस्तो देखिन्थ्यो, र व्यक्तिपरक रूपमा त तैँले यसलाई स्विकारी नै सकेको थिइस् जस्तो देखिन्थ्यो—तर यो स्वीकार साँचो थियो कि झूटो थियो? (यो झूटो थियो।) यो स्पष्ट रूपमा साँचो थिएन, न त तँ यसलाई खुसीसाथ स्वीकार गर्न इच्छुक नै थिइस्। यहाँ झूट, बहाना, र अनिच्छा थियो, र तँसँग अर्को कुनै विकल्प थिएन भन्‍ने पनि थियो।

हामीले भर्खरै “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदनामसँग सम्बन्धित मानिसहरूको साँचो प्रतिक्रिया र प्रकटीकरणहरूबारे सङ्गति गरेका छौँ, र यसले यो पदनामप्रतिको मानिसहरूको विचार, दृष्टिकोण, र बुझाइलाई पूर्ण रूपमा प्रदर्शित गर्छ, र यो पदनामप्रतिको मानिसहरूको मनोवृत्ति अनिच्छा, भेदभाव, छिछिदुरदुर, र हृदयको गहिराइबाट आउने प्रतिरोध हो भन्‍ने कुरालाई पूर्ण रूपमा खुलासा गर्छ। यस्तो किन हुन्छ भने, मानिसहरू सेवाकर्ता बन्‍न तिरस्कार गर्छन्, तिनीहरूले “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्दलाई तिरस्कार गर्छन्, र तिनीहरू सेवाकर्ता बन्‍न चाहँदैनन्, र सेवाकर्ता बन्‍ने कुरालाई घृणा गर्छन्। यो पदनामप्रतिको मानिसहरूको बुझाइ र मनोवृत्ति यही हो। अब, हामी परमेश्‍वरले सेवाकर्ताहरूलाई कसरी हेर्नुहुन्छ, “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्द कसरी आयो, परमेश्‍वरको नजरमा यो पदको सार के हो, र यसको उत्पत्ति के हो भन्‍ने कुरालाई हेरौँ। मानवजातिको भाषामा “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्दको शाब्दिक अर्थ अस्थायी कर्मचारी, कुनै व्यवसाय वा जागिरमा अस्थायी रूपमा सेवा गर्ने, र अस्थायी रूपमा आवश्यक परेको व्यक्ति भन्‍ने हुन्छ। परमेश्‍वरको व्यवस्थापन योजनामा, परमेश्‍वरको काममा, र परमेश्‍वरको घरमा, सेवाकर्ताहरू भनेर भनिने मानिसहरूको यो समूह अपरिहार्य नै हुन्छ। जब यी मानिसहरू परमेश्‍वरको घरमा, परमेश्‍वरको कामको स्थानमा आउँछन्, तब तिनीहरूलाई परमेश्‍वरबारे वा परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासबारे केही थाहा हुँदैन, परमेश्‍वरको काम वा उहाँको व्यवस्थापन योजनाबारे थाहा हुनु त झन् परै जाओस्। तिनीहरूले केही बुझेका हुँदैनन्; तिनीहरू बाहिरियाहरू, र गैरविश्‍वासीहरू मात्रै हुन्छन्। जब परमेश्‍वरको नजरमा गैरविश्‍वासी रहेका मानिसहरू परमेश्‍वरको घर आउँछन्, तब तिनीहरूले उहाँको लागि के गर्न सक्छन्? यो भन्‍न सकिन्छ कि तिनीहरूले केही पनि गर्न सक्दैनन्। मानिसहरू भ्रष्ट स्वभावले भरिएका हुनाले र तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई पटक्‍कै नचिन्‍ने हुनाले, र मानिसहरूको प्रकृति सारको कारण, तिनीहरूले परमेश्‍वरले जे गर्न लगाउनुहुन्छ त्यो मात्रै गर्न सक्छन्। तिनीहरू परमेश्‍वरको काम जुनसुकै बिन्दुमा पुगे पनि यसलाई पछ्याउँछन्, र परमेश्‍वरका वचनहरूले तिनीहरूलाई जुन हदसम्‍म लैजान्छन् त्यससम्‍बन्धी तिनीहरूको ज्ञान त्यति नै हुन्छ; तिनीहरूलाई उहाँका वचनहरू मात्रै थाहा हुन्छ, तर तिनको बारेमा तिनीहरूसँग कुनै बुझाइ हुँदैन। यी मानिसहरूले परमेश्‍वरले अह्राउनुभएको हरेक कामलाई निष्क्रिय रूपमा अघि बढाउँछन्—तिनीहरू पूर्ण रूपमा निष्क्रिय हुन्छन्, तर सक्रिय हुँदैनन्। यहाँ, “निष्क्रिय” भन्‍नुको अर्थ परमेश्‍वरले के गर्नुहुनेछ त्यो तिनीहरूलाई थाहा हुँदैन, परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई के अह्राइरहनुभएको छ त्यो तिनीहरूलाई थाहा हुँदैन, परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई अह्राइरहनुभएको कामको महत्त्व वा मूल्य तिनीहरूलाई थाहा हुँदैन, र तिनीहरूले कुन मार्ग हिँड्नुपर्छ त्यो पनि तिनीहरूलाई थाहा हुँदैन भन्‍ने हो। परमेश्‍वरको घर आउँदा, तिनीहरू परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई जसरी चलाउनुहुन्छ त्यसरी मात्रै काम गर्ने मेसिनहरूजस्तै हुन्छन्। परमेश्‍वरले तिनीहरूबाट के चाहनुहुन्छ? के तिमीहरूलाई थाहा छ? (मानिसहरू परमेश्‍वरले न्याय गर्न व्यक्त गर्नुहुने सत्यताका लक्षित पात्रहरू हुन्। मानिसहरू परमेश्‍वरका वचनहरूका लक्षित पात्रहरू हुन्।) यो एउटा भाग हो; मानिसहरू परमेश्‍वरका वचनहरूका लक्षित पात्रहरू हुन्। अरू के छ? मानिसहरूका वरदान? (हजुर।) सामान्य मानवताको सोचाइ? (हजुर।) यदि तँमा सामान्य मानवताको सोचाइ छ भने मात्रै, परमेश्‍वरले तँलाई प्रयोग गर्नुहुन्छ। यदि तँमा विवेक र समझ छैन भने, तँ सेवाकर्ता हुनसमेत योग्य हुँदैनस्। अरू के छ? (मानिसहरूको सीप र विशेष प्रतिभा।) यी सबै वरदानहरूमा पर्छन्—अर्थात्, यी पनि मानिसहरूमा रहेका विभिन्‍न सीपहरूकै भाग हुन्। अरू के छ? (परमेश्‍वरसँग सहकार्य गर्ने सङ्कल्प।) यो पनि यसको एउटा भाग हो, यो आज्ञापालन गर्ने र समर्पित हुने चाहना हो, र अवश्य नै यसलाई सकारात्मक कुराहरूलाई प्रेम गर्ने र सत्यतालाई प्रेम गर्ने मानिसहरूको चाहना भनेर पनि भन्‍न सकिन्छ। आज्ञापालन गर्ने र समर्पित हुने चाहना परमेश्‍वरसँग सहकार्य गर्ने सङ्कल्प हो, तर यसलाई भन्‍ने सबैभन्दा उचित तरिका के हो? (आज्ञापालन गर्ने र समर्पित हुने चाहना।) ठीक भन्यौ, “चाहना” भन्‍ने शब्द तुलनात्मक रूपमा व्यापक छ र यसले व्यापक क्षेत्र समेट्छ। हामीले “सङ्कल्प” भन्‍ने शब्द प्रयोग गर्‍यौँ भने, यसको क्षेत्र अलिक सङ्कुचित हुन्छ। यसको साथै, “चाहना” तुलनात्मक रूपमा “सङ्कल्प” भन्दा हल्का छ, मतलब तँसँग एउटा चाहना भएपछि, तँमा बिस्तारै विभिन्‍न किसिमका सङ्कल्पहरू पैदा हुनेछन्; सङ्कल्प अलिक विशिष्टीकृत हुन्छ, जबकि चाहना अलिक व्यापक हुन्छ। सृष्टिकर्ताको हकमा भन्दा, परमेश्‍वरलाई भ्रष्ट मानवजातिबाट चाहिने केही कुराहरू यिनै हुन्। भन्‍नुको अर्थ, जब परमेश्‍वर, परमेश्‍वरको व्यवस्थापन, परमेश्‍वरको सार, परमेश्‍वरका वाणीहरू, र परमेश्‍वरको स्वभावबारे केही पनि नबुझ्ने बाह्य व्यक्ति परमेश्‍वरको घर आउँछ, तब ऊ मेसिनजस्तै हुन्छ, र उसले परमेश्‍वरको लागि र परमेश्‍वरको कामसँगको आफ्नो सहकार्यमा के गर्न सक्छ त्यसको परमेश्‍वरले तोक्नुभएका मापदण्डहरू अर्थात्, सत्यतासँग कुनै सम्बन्ध हुँदैन। परमेश्‍वरले प्रयोग गर्न सक्‍नुहुने त्यस्ता मानिसहरूका कुराहरू भर्खरै उल्लेख गरिएका कुराहरू नै हुन्: पहिलो हो, यी मानिसहरू परमेश्‍वरका वचनहरूका लक्षित पात्रहरू बन्‍न सक्छन्; दोस्रो, यी मानिसहरूसँग भएका वरदानहरू हुन्; तेस्रो यो हो कि, यी मानिसहरूमा सामान्य मानवताको सोचाइ हुन्छ; चौथो, यी मानिसहरूमा रहेका विभिन्‍न सीपहरू हुन्; पाँचौँ—र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा—यी मानिसहरूमा परमेश्‍वरका वचनहरू पालना गर्ने र त्यसमा समर्पित हुने चाहना हुन्छ। यी सबै कुराहरू महत्त्वपूर्ण छन्। व्यक्तिमा यी सबै कुराहरू भएपछि, उसले परमेश्‍वरको कामको सेवामा र उहाँको व्यवस्थापन योजनाको लागि काम गर्न थाल्छ, र आधिकारिक रूपमा सही मार्ग हिँड्न थाल्छ, र यसको अर्थ ऊ आधिकारिक रूपमा परमेश्‍वरको घरको सेवाकर्ता बनेको हुन्छ।

जब मानिसहरूले परमेश्‍वरका वचनहरू, सत्यता, वा परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू बुझ्दैनन्, र अलिकति पनि परमेश्‍वरको डर मान्दैनन्, तब तिनीहरू प्रत्येकको भूमिका सेवाकर्ताको भूमिका बाहेक अरू कुनै हुन सक्दैन। भन्‍नुको अर्थ, तैँले सेवाकर्ता हुन चाहे नि नचाहे नि तँ सेवाकर्ता नै हुन्छस्—तँ यो पदबाट उम्कन सक्दैनस्। कति मानिसहरू भन्छन्: “मैले मेरो सम्पूर्ण जीवनभर परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेको छु। मैले येशूमा विश्‍वास गर्न थालेको समयदेखि अहिलेसम्म दशकौँ बितिसकेको छ—के म साँच्‍चै अझै पनि सेवाकर्ता मात्रै हुँ त?” यो प्रश्‍नबारे तँलाई के लाग्छ? तिनीहरूले यसबारे कसलाई सोधिरहेका छन्? तिनीहरूले आफैलाई यो प्रश्‍न गर्नुपर्छ र आफ्नो बारे मनन गर्नुपर्छ: “के मैले अहिले परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू बुझेँ? अहिले मैले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा, मैले मेहनत मात्रै लगाइरहेको हुन्छु कि सत्यता अभ्यास गरिरहेको हुन्छु? के मैले सत्यता पछ्याउने र बुझ्ने मार्ग पछ्याइरहेको छु? के म सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गरेको छु? के मसँग परमेश्‍वरको डर मान्ने हृदय छ? के म परमेश्‍वरमा समर्पित हुने व्यक्ति हुँ?” यी कुराहरू विचार गर्दै तिनीहरूले आफ्‍नो बारे मनन गर्नुपर्छ। यदि तिनीहरूले यी मापदण्डहरू पूरा गरेका छन् भने, यदि तिनीहरूले परमेश्‍वरका परीक्षाहरू सामना गर्दा तिनीहरू दह्रिलो गरी खडा हुन सक्छन् भने, र यदि तिनीहरूले परमेश्‍वरको डर मान्न र दुष्टताबाट अलग बस्‍न सक्छन् भने, तिनीहरू अवश्य नै उप्रान्त सेवाकर्ता रहँदैनन्। यदि तिनीहरूले यी मापदण्डहरूमध्ये एउटा पनि पूरा गरेका छैनन् भने, तिनीहरू अवश्य नै सेवाकर्ता नै रहन्छन्, र यो उम्कनै नसकिने र अपरिहार्य कुरा हो। कति मानिसहरू भन्छन्: “मैले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेको ३० वर्षभन्दा बढी भएको छ, र यसमा मैले येशूमा विश्‍वास गरेका वर्षहरू त समावेश नै छैन। परमेश्‍वर देहधारी हुनुभएको, देखा पर्नुभएको, काम गर्नुभएको, र आफ्ना वाणीहरू बोल्न थाल्‍नुभएको यो समय सुरु भएदेखि नै, म परमेश्‍वरको अनुयायी रहिआएको छु। परमेश्‍वरको काम व्यक्तिगत रूपमा पहिलोपटक अनुभव गर्नेहरूमा म पनि पर्छु, र उहाँले आफ्‍नो मुखबाट बोल्‍नुभएका वचनहरू पहिलोपटक सुन्‍ने मानिसहरूमा म पनि एक हुँ। त्यो बेलादेखि अहिले धेरै वर्ष बितिसकेको छ, र मैले अझै पनि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरिरहेको र उहाँलाई पछ्याइरहेको छु। मैले धेरैपटक पक्राउ र सतावट भोगेको छु र धेरै खतराहरू सामना गरेको छु, र परमेश्‍वरले मलाई सधैँ रक्षा र अगुवाइ गर्नुभएको छ; परमेश्‍वरले मलाई कहिल्यै त्याग्‍नुभएको छैन। अहिले पनि मैले अझै आफ्नो कर्तव्य निभाइरहेको छु, मेरो अवस्था झन्झन् राम्रो हुँदै गइरहेको छ, मेरो विश्‍वास झन्झन् बढिरहेको छ, र परमेश्‍वरप्रति ममा कुनै शङ्का छैन—के म साँच्‍चै अझै पनि सेवाकर्ता नै हुँ त?” तैँले कसलाई सोधिरहेको छस्? के तैँले गलत व्यक्तिलाई सोधिरहेको छैनस् र? तैँले यो प्रश्‍न सोध्‍नु हुँदैन। तैँले विश्‍वास गरेको धेरै वर्ष भएको हुनाले, तँ सेवाकर्ता होस् कि होइनस् भन्‍ने तँलाई थाहा छैन र? यदि तँलाई यो कुरा थाहा छैन भने, किन तैँले तँसँग सत्यता वास्तविकता छ कि छैन, तँसँग परमेश्‍वरको डर मान्ने हृदय छ कि छैन, र तैँले दुष्टताबाट अलग हुने तरिकाले व्यवहार गर्छस् कि गर्दैनस् भनेर आफैलाई सोध्दैनस्? परमेश्‍वरले यतिका वर्ष काम गर्नुभएको छ, यी सबै वचनहरू बोल्नुभएको छ, तर तैँले कति कुरा बुझेको छस् र तँ कतिमा प्रवेश गरेको छस्? तैँले कति प्राप्त गरेको छस्? तैँले कति वटा काटछाँट, र कति वटा परीक्षा र शोधनहरू स्विकारेको छस्? तैँले यी कुराहरू स्विकार्दा, के तँ आफ्नो गवाहीमा दह्रिलो गरी खडा भइस्? के तँ परमेश्‍वरको गवाही दिन सक्छस्? जब तैँले अय्यूबले सामना गरेका जस्तै परीक्षाहरू सामना गर्छस्, तब के तँ परमेश्‍वरलाई इन्कार्न सक्छस्? परमेश्‍वरमाथिको तेरो विश्‍वास कति ठूलो छ? के तेरो विश्‍वास कुनै आस्था मात्रै हो, कि यो साँचो विश्‍वास हो? आफैलाई यी प्रश्‍नहरू सोध्। यदि तँलाई यी प्रश्‍नहरूको उत्तर थाहा छैन भने, म त भन्छु, तँ एउटा अन्योलमा परेको व्यक्ति होस्, र तँ भीडसँग मात्रै हिँडिरहेको छस्—तँ सेवाकर्ता भनेर बोलाइन पनि लायक छैनस्। “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदप्रति यस्तो मनोवृत्ति राख्‍ने र अझै पनि हृदयमा अन्योल रहेको व्यक्ति अत्यन्तै दयनीय हुन्छ। तिनीहरूलाई आफू के हुँ भन्‍ने समेत थाहा हुँदैन, जबकि परमेश्‍वर सबै मानिसहरूलाई गर्ने व्यवहारमा पूर्ण रूपमा स्पष्ट र प्रस्ट हुनुहुन्छ।

हामीले भर्खरै “सेवाकर्ता” भन्‍ने शब्दबारे परमेश्‍वरको मूल अर्थ के हो भन्‍नेबारे सङ्गति गर्‍यौँ। जब मानिसहरू सुरुमा परमेश्‍वरको घर प्रवेश गर्छन्, जब तिनीहरूले सत्यता बुझ्दैनन् र तिनीहरूमा विभिन्‍न चाहनाहरू वा सहकार्य गर्ने केही सङ्कल्प मात्रै हुन्छ, तब तिनीहरूले त्यो अवधिमा खेल्ने भूमिका सेवाकर्ताको भूमिका मात्रै हुन सक्छ। अवश्य नै, “सेवा” भन्‍ने शब्द त्यति राम्रो सुनिँदैन। अर्को शब्दमा भन्दा, यसको अर्थ मानवजातिलाई मुक्ति दिने परमेश्‍वरको व्यवस्थापनको लागि सेवा दिनु र काम गर्नु हो; यसको अर्थ मेहनत गर्नु हो। यी मानिसहरूले कुनै सत्यता बुझ्दैनन्, न त परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू नै बुझ्छन्, र मानवजातिलाई मुक्ति दिने र व्यवस्थापन गर्ने परमेश्‍वरको खास काममा तिनीहरूले कुनै प्रयत्‍न योगदान दिन वा सहकार्य गर्न सक्दैनन्, न त सत्यतासँग सम्बन्धित विभिन्‍न कामहरूमै तिनीहरूले त्यसो गर्न सक्छन्। तिनीहरूसँग केही सीप र वरदानहरू मात्रै हुन्छ, र तिनीहरूले सामान्य मामलाहरूको निश्‍चित कामको लागि मात्र केही मेहनत गर्न र केही कुराहरू बोल्न र केही बाहिरी सेवाको काम गर्न मात्रै सक्छन्। यदि मानिसहरूले आफ्नो कर्तव्य निभाउँदा गर्ने कामको सार यही हो भने, यदि तिनीहरूले सेवाको भूमिका मात्रै खेलिरहेका छन् भने, तिनीहरूलाई “सेवाकर्ता” को पदनाम फ्याँक्‍नु गाह्रो हुन्छ। किन यसलाई फ्याँक्‍नु गाह्रो हुन्छ? के यो पदनामबारे परमेश्‍वरले दिनुभएको परिभाषासँग यसको कुनै सम्बन्ध छ? हो, अवश्यै छ। मानिसहरूले थोरै मेहनत गरेर आफ्नो प्राकृतिक क्षमता र वरदान र मनअनुसार काम गर्न सजिलो छ, तर सत्यताअनुसार जिउन, सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गर्न, र परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू अनुसार काम गर्न निकै चर्को हुन्छ; यसको लागि समय, परमेश्‍वरको अगुवाइ, परमेश्‍वरको अन्तर्दृष्टि, र परमेश्‍वरको अनुशासन चाहिन्छ, र यसको लागि अझै बढी रूपमा परमेश्‍वरका वचनहरूको न्याय र सजाय स्विकार्नुपर्ने आवश्यकता हुन्छ। त्यसकारण, मानिसहरूले यी उद्देश्यहरू हासिल गर्न काम गरिरहेको बेला, धेरैजसो मानिसहरूले गर्न र दिन सक्‍ने कुराहरू भनेकै भर्खरै उल्लेख गरिएका कुराहरू हुन्: परमेश्‍वरका वचनहरूका लक्षित पात्रहरू बन्‍नु, निश्‍चित वरदानहरू पाउनु र परमेश्‍वरको घरमा केही मात्रामा उपयोगी हुनु, सामान्य मानवताको सोचाइ साथमा हुनु र अह्राइएको कुनै पनि काम बुझ्न र पूरा गर्न सक्नु, निश्‍चित सीप धारण गर्नु र परमेश्‍वरको घरको निश्‍चित काममा आफ्नो विशेष प्रतिभा प्रयोग गर्न सक्नु, र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, आज्ञापालन र समर्पित हुने चाहना राख्‍नु। जब तैँले परमेश्‍वरको घरमा सेवा गरिरहेको हुन्छस्, जब तैँले परमेश्‍वरको कामको खातिर मेहनत लगाइरहेको हुन्छस्, यदि तँसित आज्ञापालन गर्ने र समर्पित हुने थोरै मात्र पनि चाहना छ भने पनि, तँ नकारात्मक र सुस्त हुनेछैनस्। बरु, तैँले आत्मसंयम अभ्यास गर्न र धेरै असल कुराहरू गर्दै खराब कुराहरू कम गर्न सक्दो गर्नेछस्। के धेरैजसो मानिसहरू यही स्थिति र अवस्थामा हुँदैनन् र? अवश्य नै, तिमीहरू सबैमाझ यो स्थिति र दायरालाई पछाडि छोडिसकेका मानिसहरू निकै थोरै छन्। अनि मानिसहरूको यो सानो समूहले के कुरा प्राप्त गरेको हुन्छ? तिनीहरूले सत्यता बुझेका हुन्छन्, र सत्यता वास्तविकता प्राप्त गरेका हुन्छन्। जब तिनीहरूले समस्याहरू सामना गर्छन्, तब तिनीहरूले प्रार्थना गर्न र परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू खोजी गर्न सक्छन्, र तिनीहरूले सत्यता सिद्धान्तहरू अनुसार काम गर्न सक्छन्। आज्ञापालन गर्ने र समर्पित हुने तिनीहरूको चाहना अब सङ्कल्पको स्तरमै रोकिँदैन, बरु तिनीहरूले त सक्रिय रूपमै परमेश्‍वरका वचनहरू अभ्यास गर्न, परमेश्‍वरका मागहरू अनुसार काम गर्न, र समस्याहरू सामना गर्दा परमेश्‍वरको डर मान्ने हृदय बोकेर हिँड्न समेत सक्छन्। तिनीहरू विचार नगरी बोल्ने वा व्यवहार गर्ने गर्दैनन्, बरु सतर्क र सावधान हुन्छन्। विशेषगरी तिनीहरूले सामना गर्ने काटछाँट जब तिनीहरूको आफ्नै विचारहरूसँग मिल्दैन, तब तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई आलोचना गर्दैनन्, उहाँसँग विवाद गर्दैनन्, र तिनीहरूले हृदयमा कुनै प्रतिरोध महसुस गर्दैनन्। तिनीहरूले हृदयको गहिराइबाटै साँचो रूपमा परमेश्‍वरको पहिचान, हैसियत, र सार स्वीकार गर्छन्। के यी मानिसहरू र सेवाकर्ताहरूबीच कुनै भिन्‍नता छ? ती भिन्‍नताहरू के-के हुन्? पहिलो भिन्‍नता हो, तिनीहरूले सत्यता बुझेका हुन्छन्, र दोस्रो हो, तिनीहरूले केही सत्यता अभ्यास गर्न सक्छन्। तेस्रो, तिनीहरूमा परमेश्‍वरबारे केही ज्ञान हुन्छ, र चौथो, तिनीहरूको आज्ञापालन र समर्पण अब चाहनाहरूमा मात्रै सीमित हुँदैन, त्यो व्यक्तिपरक मनोवृत्तिमै रूपान्तरित भइसकेको हुन्छ—तिनीहरू साँचो रूपमा समर्पित बनिसकेका हुन्छन्। पाँचौँ—र यी बुँदाहरूमध्ये सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण र सबैभन्दा बहुमूल्य बुँदा—तिनीहरूमा परमेश्‍वरको डर मान्ने हृदय पैदा भएको हुन्छ। यो भन्‍न सकिन्छ कि यी कुराहरू धारण गरेका मानिसहरूले पहिले नै “सेवाकर्ता” पदनामलाई फ्याँकिसकेका हुन्छन्। यस्तो किन हुन्छ भने, प्रवेश सम्‍बन्धी तिनीहरूका विभिन्‍न पक्षहरू, साथै सत्यताप्रतिको तिनीहरूको मनोवृत्ति र परमेश्‍वरबारे तिनीहरूको ज्ञानको स्तरको आधारमा हेर्दा, तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरमा कुनै एउटा व्यावसायिक काम मात्रै गर्छन् भन्न अब त्यति सरल छैन, र तिनीहरू अबदेखि थोरै काम गर्नको लागि अस्थायी रूपमा बोलाइएका अस्थायी कर्मचारी मात्रै हुँदैनन्। भन्‍नुको अर्थ, यी मानिसहरू अस्थायी इनामको लागि आएका हुँदैनन्; तिनीहरू अस्थायी प्रयोगको लागि काममा राखिएका हुँदैनन् र तिनीहरू यो काम दीर्घकालीन रूपमा लिन सक्छन् कि सक्दैनन् भनेर तिनीहरूलाई प्रयोग गरिएको अवधिमा अवलोकन गर्ने गरिँदैन। बरु, तिनीहरू सत्यता अभ्यास गर्न र कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न सक्छन्। त्यसकारण, यी मानिसहरूले “सेवाकर्ता” को पद, वा पदनामलाई पछाडि छोडिसकेका हुन्छन्। के तिमीहरूले त्यस्ता मानिसहरू देखेका छौ? मण्डलीमा त्यस्ता मानिसहरू हुन्छन्। तिमीहरू यी मानिसहरू को हुन् र तिनीहरू कति जना छन् भनेर जान्न चाहन्छौ, तर अहिले म त्यो कुरा भन्‍न सक्दिनँ; जब तिमीहरूले सत्यता बुझ्छौ, तब तिमीहरूले तिनीहरूलाई खुट्ट्याउन सक्‍नेछौ। तिमीहरूले केचाहिँ जान्नुपर्छ भने, तिमीहरू कस्तो अवस्थामा छौ, तिमीहरूले पछ्याइरहेको अगाडिको बाटो कुन हो, र तिमीहरूले पछ्याउनुपर्ने बाटो कुन हो—तिमीहरूले जान्नुपर्ने कुराहरू यिनै हुन्।

अब, के “सेवाकर्ता” भन्‍ने पद परमेश्‍वरले मानिसहरूमा लाद्‌नुभएको हो त? के परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई हेला गर्न, वर्गीकरण गर्न र स्तर निर्धारण गर्न यो पद प्रयोग गर्नुहुन्छ त? (होइन।) त्यसोभए, परमेश्‍वरले यो पदलाई कसरी परिभाषित गर्नुभएको छ? परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई कुनै पदनाम दिनु भनेको उहाँले तिनीहरूलाई जथाभाबी उपनाम दिनु होइन र उहाँले बाहिरी रूपको आधारमा यो कुरा परिभाषित गर्नुहुन्न; यो पदनाम एउटा पदनाम मात्रै होइन। व्यक्तिको नाम त कुनै वास्तविक अर्थ नभएको नाम, उपाधि मात्रै हो। उदाहरणको लागि, कतिपय चिनियाँ आमाबुबाले आफ्नी छोरी चलाख र सुन्दर होस् भन्‍ने आशा गर्छन्, र त्यसैले तिनीहरूले उसको नाममा “सुन्दर” भन्‍ने अक्षर प्रयोग गर्छन्, तर त्यो त आशा मात्रै हो, र उसको सारसँग यसको कुनै सम्बन्ध हुँदैन। ऊ साँच्‍चै मूर्ख हुन सक्छे र ठूलो भएर आकर्षक नबन्‍न पनि सक्छे, त्यसैले उसलाई “सुन्दर” भन्‍नुको अर्थ के भयो र? कति बालकहरूलाई त “चेङलोङ” वा “चेङहु” भनेर नाम दिइएको हुन्छ, जसमा अजिङ्गर वा बाघजस्तो बन्‍नु भन्‍ने अर्थ दिने अक्षर प्रयोग गरिएको हुन्छ—के तिनीहरू त्यस्तो नामले बोलाउन मिल्ने गरी प्रखर हुन्छन् त? तिनीहरू कायर वा काम न काजका मानिसहरू हुन सक्छन्। यी कुराहरू आमाबुबाले आफ्ना छोराछोरीप्रति राखेका आशाहरू मात्र हुन्; तिनीहरूले यस्ता नामहरू दिन्छन्, र तिनीहरूको सारसँग यी नामको कुनै सम्बन्ध हुँदैन। त्यसकारण, मानिसहरूका नाम र पदवीहरूले मानिसहरूका कल्पना र शुभ कामनाहरू बोकेका हुन्छन्, तर ती नाम र पदवीनामहरू मात्रै हुन्, र ती सारको आधारमा दिइएको हुँदैन। तैपनि, परमेश्‍वरले परिभाषित गर्नुभएका पदवी नाम र नामहरू मानिसहरूको बाहिरी रूपको आधारमा दिइएको हुँदैन, न त ती परमेश्‍वरका आफ्नै कामनाहरूमै आधारित हुन्छन्। के परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई सेवाकर्ता बनेको चाहनुहुन्छ? (चाहनुहुन्‍न।) के तिमीहरूले कहिल्यै परमेश्‍वरका यी वचनहरू पढेका छौ, “म हरेक व्यक्ति सेवाकर्ता बनेको चाहन्छु र कसैले पनि मुक्ति पाएको चाहन्‍नँ”? (छैनौँ।) त्यसोभए परमेश्‍वरले के चाहनुहुन्छ? मानिसहरूले यसभन्दा पहिले यसो भनेका छन्, “परमेश्‍वरले हरेक व्यक्तिले मुक्ति पाओस् भन्ने चाहनुहुन्छ र कसैले पनि अनन्त कष्ट भोग्न परोस् भन्‍ने चाहनुहुन्न।” यो एउटा कामना हो। तैपनि “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदनाम त्यतिकै आएको होइन। यो त परमेश्‍वरले “रूख” र “घाँस” भन्‍ने नामहरू निर्धारित गर्नुभएजस्तै हो। रूखहरू ठूला र अग्‍ला कुराहरू हुन्, र कसैले रूखबारे उल्लेख गर्दा, रूखहरू ठूला र अग्‍ला हुन्छन् भन्‍ने कुरा सबैलाई थाहा हुन्छ, र कसैले घाँसबारे उल्लेख गर्दा, सबैलाई घाँस सानो र छोटो हुन्छ भन्‍ने थाहा हुन्छ, होइन र? (हो।) त्यसोभए, “सेवाकर्ता” पदनामबारे के भन्‍ने? यो पदनाम मान्छेको सार र प्रकटीकरणअनुसार, र परमेश्‍वरको कामको चरणअनुसार आएको हो। यदि मानिसहरूले परमेश्‍वरको कामसँगै क्रमिक रूपमा सत्यता बुझ्न, सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गर्न, र परमेश्‍वरप्रति समर्पण र डर प्राप्त गर्न सक्छन् भने, यो बेला, यो पदनाम परिवर्तन हुन्छ। त्यसैले, तँ सेवाकर्तामध्येको एक भए पनि, यसले तँलाई सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्ने र सत्यता पछ्याउने र अभ्यास गर्ने कार्यमा असर पार्दैन, र यसले परमेश्‍वरप्रतिको तेरो समर्पण र डरमा असर पार्नु त झन् परको कुरा हो।

के त्यस्ता कोही मानिसहरू पनि हुन्छन् जो “सेवाकर्ता” पदबाट कहिल्यै मुक्त हुँदैनन्? (हुन्छन्।) कस्तो प्रकारका मानिसहरू? तिनीहरू सत्यता नपछ्याउने, सत्यता बुझ्‍ने तर सत्यता अभ्यास नगर्ने, अनि झनै कम रूपमा सत्यतालाई प्रेम गर्ने मानिसहरू हुन्, र तिनीहरूले प्रायजसो हृदयमा सत्यताप्रति घृणा र वितृष्णासमेत महसुस गर्छन्। सत्यताप्रति नै तिनीहरूलाई वितृष्णा लाग्छ भने, तिनीहरू किन परमेश्‍वरको घरमा बस्छन्? तिनीहरू केही फाइदा प्राप्त गर्न चाहन्छन्, तिनीहरू परमेश्‍वरको घरमा झूठो आशा लिएर केही मेहनत गर्छन् र केही असल व्यवहारहरू प्रदर्शन गर्छन्। तिनीहरू आफूले चुकाएको मूल्य, आफूले गरेको आफूस्वयम्‌को अर्पण र समर्पण, साथै आफूले खर्चेको आफ्नो केही जवानी र आफ्नो केही समयलाई आफूले प्राप्त गर्न चाहेको कुनै पनि फाइदासँग साट्न प्रयोग गर्छन्। यी मानिसहरूले पछ्याउने मार्गको कारण, अन्त्यमा, तिनीहरू सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गर्न सक्दैनन्, तिनीहरू परमेश्‍वरप्रतिको समर्पण हासिल गर्न सक्दैनन्, झन् तिनीहरूले परमेश्‍वरप्रतिको डर हासिल गर्न सक्‍नु त धेरै परको कुरा हो—तिनीहरू सधैँका लागि सेवाकर्ताका रूपमा चित्रण हुनेछन्। परमेश्‍वरको घरमा यस्ता मानिसहरूमध्ये कति जनाले अन्त्यसम्मै सेवा दिन सक्छन्, र कतिले सक्दैनन्, र अन्त्यसम्मै सेवा दिन सक्‍ने र नसक्‍ने मानिसहरूबीचको मानवतामा केही भिन्‍नता हुन्छ। सत्यता नपछ्याउने तर अन्त्यसम्म सेवा दिन सक्‍ने मानिसहरू—अर्थात्, परमेश्‍वरको व्यवस्थापन योजनाको काम जारी रहँदा परमेश्‍वरको घरमा केही योगदान गर्न सक्‍ने मानिसहरू—तिनीहरूमा तुलनात्मक रूपमा अलि राम्रो र दयालु मानवता हुन्छ। तिनीहरूले दुष्कर्म गर्दैनन्, तिनीहरूले सेवा दिँदा बाधा पैदा गर्दैनन्, र तिनीहरूलाई मण्डलीबाट निकालिँदैनन्। त्यस्ता मानिसहरूले अन्त्यसम्मै सेवा दिन सक्छन्, र तिनीहरू सधैँ सेवाकर्ता नै रहने मानिसहरू हुन्। अरूको हकमा भन्दा, तिनीहरूको मानवता अत्यन्तै खराब हुने भएकोले, तिनीहरूको चरित्र र निष्ठा कमजोर हुने भएकोले, तिनीहरूले सेवा दिँदा परमेश्‍वरको घरका विभिन्‍न काममा बारम्बार बाधा र व्यवधान ल्याउँछन्, र तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरको धेरै काममा घाटा ल्याउँछन्। तिनीहरूलाई बारम्बार काटछाँट वा अलग गरिँदा पनि पश्‍चात्ताप गर्न आउँदैन, र तिनीहरू बस आफ्नो पुरानै खराब शैलीमा फर्किहाल्छन्; तिनीहरूले कुनै सत्यता बुझ्दैनन्, तिनीहरूले सत्यता स्वीकार गर्दैनन्, बरु स्वेच्छाचारी रूपमा व्यवहार गर्छन्, र त्यस्ता मानिसहरूलाई हटाइन्छ। तिनीहरूलाई किन हटाइन्छ? त्यस्ता मानिसहरूले सेवासमेत दिन सक्दैनन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरमा केही मेहनत गर्दा राम्ररी काम गर्न सक्दैनन्, र तिनीहरूले मेहनत गरिरहेका बेला, दुष्कर्म पनि गर्छन्, र तिनीहरूले परमेश्‍वरको घर र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई मूल्य चुकाउन लगाउँछन्। त्यस्ता मानिसहरू प्रयोग गरेर घाटा खानु सार्थक हुँदैन। तिनीहरूलाई बारम्बार मनन गर्ने अवसर दिइन्छ, तर अन्त्यमा तिनीहरूको प्रकृति अपरिवर्तित रहन्छ, र तिनीहरूले कसैको कुरा सुन्दैनन्। त्यस्ता मानिसहरू परमेश्‍वरको घरमा सेवा दिनसमेत योग्य हुँदैनन्, न त तिनीहरू यो काम गर्न सक्‍ने नै हुन्छन्, त्यसकारण तिनीहरूलाई पखालेर हटाइन्छ।

के अब तिमीहरूले यो “सेवाकर्ता” पदलाई सामान्य रूपमा बुझ्यौ? के “सेवाकर्ता” परमेश्‍वरले मानवजातिलाई दिनुभएको भेदभावपूर्ण पद हो? के परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई हेला गर्न जानीजानी यो पदनाम प्रयोग गरिरहनुभएको छ? के परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई प्रकट गर्न र जाँच्न यो पदनाम प्रयोग गरिरहनुभएको छ? के परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई मानव वास्तवमा के हो भनेर थाहा दिन यो पदनाम प्रयोग गरिरहनुभएको छ? के परमेश्‍वरले यी आशय राख्‍नुभएको हुन्छ? वास्तवमा, परमेश्‍वरले यीमध्ये कुनै पनि आशय राख्‍नुभएको हुँदैन। परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई प्रकट गर्ने, वा मानिसहरूलाई हेला गर्ने र गिल्ला गर्ने आशय राख्‍नुभएको हुँदैन, न त उहाँले मानिसहरूलाई जाँच्नको लागि नै “सेवाकर्ता” भन्‍ने यो पदनाम प्रयोग गर्ने आशय राख्‍नुभएको हुन्छ। “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदनामबारे परमेश्‍वरसँग भएको एउटै मात्र अर्थ के हो भने, उहाँले मानिसहरूको कार्यप्रस्तुति र सारअनुसार, परमेश्‍वरको कामको अवधिमा मानिसहरूले खेल्ने भूमिकाअनुसार, साथै मानिसहरूले के गर्न सक्छन् र तिनीहरूले के काममा सहकार्य गर्न सक्छन् त्यसअनुसार यो पदनामलाई चित्रण र निर्माण गर्नुहुन्छ। यो अर्थबाट हामीले के देख्छौं भने, परमेश्‍वरको घरका हरेक व्यक्तिले परमेश्‍वरको व्यवस्थापन योजनाको लागि सेवा दिइरहेका हुन्छन् र कुनै न कुनै बेला तिनीहरू सेवाकर्ताको भूमिकामा रहेका हुन्छन्। के हामीले यसो भन्‍न सक्छौं? (सक्छौँ।) हामीले साँच्‍चै नै सक्छौं, र अहिले तिमीहरू सबैले यो कुरा बुझ्न सक्छौ। परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई निरुत्साहित गर्न वा मानिसहरूको विश्‍वास जाँच्न यो पदनाम प्रयोग गर्न चाहनुहुन्न, तिनीहरूलाई हेला गर्न वा तिनीहरूलाई अझ सुशील र आज्ञाकारी बनाउन, वा तिनीहरूको पहिचान र स्थान के हो भनेर तिनीहरूलाई देखाउन पनि यसको प्रयोग गर्न चाहनुहुन्‍न, झन् मानिसहरूबाट सृजित प्राणीको कर्तव्य पूरा गर्ने अधिकार खोस्न उहाँले यो “सेवाकर्ता” पदनाम प्रयोग गर्न चाहनु त धेरै परको कुरा हो। यो पदनाम पूर्णतया मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई पछ्याउने क्रममा प्रकट गर्ने विभिन्‍न भ्रष्ट स्वभावहरू र मानिसहरूको साँचो स्थितिअनुसार निर्धारित हुन्छ। त्यसकारण, परमेश्‍वरको व्यवस्थापनको काम समाप्त हुँदा, मानिसहरूको पहिचान, हैसियत, स्थान, र गन्तव्य कस्तो हुनेछ भन्‍ने कुरासँग यो पदनामको अवश्य नै कुनै सम्बन्ध हुँदैन। यो पदनाम नितान्त रूपमा परमेश्‍वरको व्यवस्थापन योजना र व्यवस्थापन कार्यका आवश्यकताहरूबाट आएको हो, र यो परमेश्‍वरको व्यवस्थापन कार्यमा रहेको भ्रष्ट मानवजातिको साँचो स्थिति हो। सेवाकर्ताको रूपमा परमेश्‍वरको घरमा सेवा प्रदान गर्ने र मेसिनहरूजस्तै प्रयोग हुने मानिसहरूको हकमा भन्दा, यो स्थिति अन्त्यसम्‍मै कायम रहन्छ कि परमेश्‍वरलाई पछ्याउने तिनीहरूको यात्रामा सुधार हुन सक्छ भन्‍ने कुरा तिनीहरूको पछ्याइमा निर्भर हुन्छ। यदि कसैले सत्यता पछ्याउँछ, र स्वभाव परिवर्तन र परमेश्‍वरप्रतिको समर्पण र डर हासिल गर्न सक्छ भने, उसले “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदनाम पूरै टक्टक्याएर फाल्नेछ। अनि “सेवाकर्ता” पदनाम फालेपछि मानिसहरू के बन्छन्? तिनीहरू परमेश्‍वरका साँचो अनुयायीहरू, परमेश्‍वरका मानिसहरू, र राज्यका मानिसहरू बन्छन्, अर्थात्, तिनीहरू परमेश्‍वरको राज्यका मानिसहरू बन्छन्। यदि तैँले परमेश्‍वरलाई पछ्याइरहेको बेला, तँ मेहनत गर्ने, कष्ट भोग्‍ने, र मूल्य चुकाउने कार्यमै सन्तुष्ट हुन्छस्, तैँले सत्यता पछ्याउँदैनस् वा सत्यता अभ्यास गर्दैनस्, तेरो भ्रष्ट स्वभाव पटक्‍कै परिवर्तन हुँदैन, तैँले परमेश्‍वरको घरका सिद्धान्तहरू अनुसार काम कहिल्यै गर्दैनस्, र अन्त्यमा तैँले परमेश्‍वरप्रतिको समर्पण र डर हासिल गर्न सक्दैनस् भने, यो “सेवाकर्ता” पदनाम, यो “मुकुट” तँलाई ठ्याक्‍कै मिल्नेछ, र तैँले यसलाई कहिल्यै पनि हल्लाएर खसाल्न सक्‍नेछैनस्। यदि परमेश्‍वरको काम समाप्त हुँदा तँ अझै पनि यस्तो स्थितिमा हुन्छस् र तेरो स्वभाव अझै परिवर्तन भएको हुँदैन भने, “परमेश्‍वरको राज्यका मानिसहरू” भन्‍ने पदनामले तँसँग कुनै सम्बन्ध राख्‍नेछैन, र तँ सधैँ सेवाकर्ता नै रहनेछस्। यी वचनहरूलाई तैँले कसरी बुझ्न सक्छस्? तिमीहरूले के बुझ्नुपर्छ भने, परमेश्‍वरको काम समाप्त हुँदा, अर्थात् जब परमेश्‍वरले मुक्ति दिन चाहनुहुने सबै मानिसहरूले मुक्ति पाएका हुन्छन्, जब परमेश्‍वरले गर्न चाहनुभएको कामले पूर्ण रूपमा यसको प्रभाव र यसका उद्देश्यहरू हासिल गरेको हुन्छ, तब परमेश्‍वरले बोल्न वा मानिसहरूलाई अगुवाइ गर्न छोड्नुहुनेछ, उहाँले मानिसलाई मुक्ति दिने कुनै काम गर्नुहुनेछैन, र उहाँको काम त्यहीँ समाप्त हुनेछ, र सँगसँगै परमेश्‍वरमाथिको आस्थामा हरेक व्यक्तिले पछ्याउने मार्ग पनि समाप्त हुनेछ। बाइबलमा यस्तो पङ्क्ति छ: “अन्यायी, अझै अन्यायी नै रहिरहोस्: अनि फोहोरी, अझै फोहोरी नै रहिरहोस्: र धर्मी, अझै धर्मी नै रहिरहोस्: अनि पवित्र, अझै पवित्र नै रहिरहोस्” (प्रकाश २२:११)। यसको अर्थ के हो? यसको अर्थ के हो भने, परमेश्‍वरले उहाँको काम समाप्त भयो भन्‍नुहुने बित्तिकै, यसले जनाउँछ कि परमेश्‍वरले मान्छेलाई मुक्ति दिने र मान्छेलाई सजाय र न्याय गर्ने उहाँको काम गर्न छोड्नुहुनेछ, परमेश्‍वरले मान्छेलाई उप्रान्त अन्तर्दृष्टि वा मार्गदर्शन दिनुहुनेछैन, र उहाँले मानिसलाई अर्ती दिँदै वा काटछाँट गर्दै श्रमसाध्य रूपमा र लगनशीलताका साथ तिनीहरूसँग वचनहरू बोल्‍नुहुनेछैन—परमेश्‍वरले यो काम गर्न छोड्नुहुनेछ। यसको अर्थ के हो? यसको अर्थ के हो भने, त्यसपछि सबै कुराका परिणामहरू प्रकट गरिनेछन्, मानिसहरूका परिणामहरू निर्धारित हुनेछन्, र कसैले पनि यसलाई परिवर्तन गर्न सक्‍नेछैनन्, र मानिसहरूले मुक्ति पाउने कुनै थप मौका हुनेछैन। यसको अर्थ यही हो।

जब कसैले परमेश्‍वरको कामको अन्त्यमा “सेवाकर्ता” पदनाम मिल्काउँछ, जब उसले यो नाम, यो अवस्था फाल्छ, तब यसले यो व्यक्ति परमेश्‍वरको नजरमा अब बाहिरिया वा गैरविश्‍वासी होइन, बरु परमेश्‍वरको घर र परमेश्‍वरको राज्यको व्यक्ति हो भन्‍ने जनाउँछ। अनि “परमेश्‍वरको घर र परमेश्‍वरको राज्यको व्यक्ति” भन्‍ने यो पदनाम कसरी आएको हो? मानिसहरूले कसरी यो पदनाम प्राप्त गर्छन्? तँ सत्यता पछ्याएर, सत्यता बुझेर, कष्ट भोगेर, अनि मूल्य चुकाएर, र यसरी आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गरेर, निश्‍चित स्तरको स्वभाव परिवर्तन हासिल गरेर, साथै परमेश्‍वरमा समर्पित हुन र उहाँको डर मान्न सक्षम भएर, तँ परमेश्‍वरको घरको व्यक्ति बन्छस्। अय्यूब र पत्रुसले जस्तै, अब तैँले शैतानद्वारा हानि र भ्रष्ट पारिनुपर्दैन, तँ परमेश्‍वरको राज्य र परमेश्‍वरको घरमा स्वतन्त्र रूपमा जिउन सक्छस्, तैँले अबदेखि आफ्नो भ्रष्ट स्वभावसँग सङ्घर्ष गर्नुपर्दैन, र परमेश्‍वरको नजरमा तँ साँचो सृजित प्राणी, साँचो मानव बन्छस्। के त्यो आनन्दले हर्षोल्‍लास मनाउनुपर्ने कुरा होइन र? यसको अर्थ के हो? यसको अर्थ शैतानले भ्रष्ट तुल्याएको व्यक्तिको कष्ट र कठिनाइको जीवन पूर्ण रूपमा समाप्त भएको छ र उसले आनन्द, शान्ति, र खुशीको जीवन जिउन थालेको छ। ऊ सृष्टिकर्ताको मुहारको ज्योतिमा जिउन सक्छ, परमेश्‍वरसँग जिउन सक्छ, र यो आनन्दले हर्षोल्‍लास गर्नुपर्ने कुरा हो। तर अन्त्यसम्‍म पनि “सेवाकर्ता” पदनाम मिल्काउन नसकेका अरू मानिसहरूको हकमा भन्दा, परमेश्‍वरको काम समाप्त हुँदा तिनीहरूले अझै पनि यो पदनाम, यो “मुकुट” आफ्नो शिरबाट हटाएका छैनन् भने, तिनीहरूको लागि यसको अर्थ के हुन्छ? यसको अर्थ तिनीहरू बाहिरियाहरू नै रहन्छन् र परमेश्‍वरको नजरमा तिनीहरू अझै पनि गैरविश्‍वासीहरू नै हुन्छन् भन्‍ने हुन्छ। यसको कारण के हो भने, तिनीहरूले सत्यता स्विकार्ने वा अभ्यास गर्ने पटक्‍कै गर्दैनन्, तिनीहरूले स्वभाव परिवर्तन प्राप्त गरेका हुँदैनन्, तिनीहरू परमेश्‍वरमा समर्पित हुन सक्दैनन्, र तिनीहरूसँग परमेश्‍वरको डर मान्ने हृदय हुँदैन। यी मानिसहरूलाई परमेश्‍वरको घरबाट हटाइनुपर्छ र परमेश्‍वरको राज्यमा तिनीहरूको कुनै स्थान हुँदैन। यदि परमेश्‍वरको राज्यमा तिनीहरूका लागि कुनै ठाउँ छैन भने, तिनीहरू कहाँ हुन्छन्? तिनीहरू परमेश्‍वरको राज्यभन्दा बाहिर हुन्छन् र तिनीहरू परमेश्‍वरका मानिसहरूबाट अलग गरिएका समूह हुन्। त्यस्ता मानिसहरूलाई अझै पनि “सेवाकर्ताहरू” भनिन्छ, र यसले के जनाउँछ भने, तिनीहरू परमेश्‍वरको घरका मानिसहरू बनेका छैनन्, तिनीहरू कहिल्यै परमेश्‍वरका अनुयायीहरू बन्‍नेछैनन्, परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई स्वीकार गर्नुहुन्न, र तिनीहरूले फेरि कहिल्यै परमेश्‍वरबाट आशिष् वा अनुग्रह प्राप्त गर्नेछैनन्। यसले अवश्य नै के पनि जनाउँछ भने, तिनीहरूले परमेश्‍वरसँग उहाँको राज्यमा असल आशिष्‌हरूको आनन्द उठाउने वा शान्ति र हर्ष प्राप्त गर्ने कुनै मौका पाउँदैनन्—यो मौका गुमिसकेको हुन्छ। त्यसोभए, तिनीहरूको लागि यो क्षण आनन्द मनाउनुपर्ने कुरा हो, कि यो दुःखदायी घटना हो? यो एउटा दुःखदायी घटना हो। अनि जहाँसम्‍म परमेश्‍वरको घरभन्दा बाहिर र परमेश्‍वरको राज्यभन्दा बाहिर रहेको यो “सेवाकर्ता” पदनाम लिएकोमा तिनीहरूको इनाम के हुनेछ भन्‍ने कुरा छ, त्यो पछिको कुरा हो। चाहे जे होस्, सेवाकर्ताहरूलाई दिइने इनाम र परमेश्‍वरको राज्यका मानिसहरूलाई दिइने इनामबीच रहेको भिन्‍नता अत्यन्तै ठूलो छ; स्थान, इनाम, र अरू त्यस्तै पक्षहरूमा भिन्‍नताहरू छन्। के परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई मुक्ति दिन आफ्नो काम गरिरहनुभएको बेला यस्ता मानिसहरूले सत्यता प्राप्त गरेको नहुनु र तिनीहरूले स्वभाव परिवर्तन प्राप्त गर्न नसक्‍नु दयनीय कुरा होइन र? यो अति दयनीय कुरा हो! “सेवाकर्ता” भन्‍ने पदनामसँग सम्बन्धित केही वचनहरू यिनै हुन्।

कतिपय मानिसहरू यसो भन्छन्, “सेवाकर्ताहरूबारे उल्लेख गर्दा मलाई प्रतिरोध अनुभूत हुन्छ। म सेवाकर्ता बन्‍न चाहन्नँ र म सेवाकर्ता बनेकोमा खुसी छैनँ। यदि म परमेश्‍वरका मानिसहरूमध्येको एक हुँ भने, म तिनीहरूमध्ये सबैभन्दा सानो भए नि म त्यो स्विकार्न सक्छु, तर म सेवाकर्ता चाहिँ हुनु भएन। यो जीवनमा मेरो अरू कुनै खोजी छैन र मसँग अरू कुनै आकाङ्क्षा छैन; म ‘सेवाकर्ता’ भन्‍ने पदनामबाट मुक्त हुने मात्रै धेरै अपेक्षा गर्छु। मैले धेरै माग गरिरहेको छैनँ।” यस्ता मानिसहरूबारे तिमीहरूलाई के लाग्छ? के यो सत्यता पछ्याउने व्यक्तिको मनोवृत्ति हो? (होइन।) यो कस्तो मनोवृत्ति हो? के यो नकारात्मक मनोवृत्ति होइन र? (हो।) “सेवाकर्ता” पदनामको कुरा गर्नुपर्दा, तैँले यसलाई हटाउन लागिपर्नुपर्दैन, किनभने यो पदनाम तेरो जीवनमा तैँले गरेको प्रगतिको स्तरको आधारमा दिइन्छ र यसलाई तैँले के चाहन्छस् त्यसले निर्धारित गर्न सक्दैन। यो तैँले के चाहन्छस् त्यसमा निर्भर हुँदैन, बरु तैँले पछ्याउने मार्ग र तेरो स्वभाव परिवर्तन भएको छ कि छैन भन्‍ने कुरामा निर्भर हुन्छ। यदि तेरो उद्देश्य यो “सेवाकर्ता” पदनाम फाल्न सक्‍ने हुन खोज्‍नु मात्र हो भने, म तँलाई सत्यता बताउँछु: तँ बाँचुन्जेल तैँले यसलाई कहिल्यै फाल्न सक्‍नेछैनस्। यदि तैँले सत्यता पछ्याउन ध्यान दिन्छस् र स्वभाव परिवर्तन प्राप्त गर्न सक्छस् भने, यो पदनाम बिस्तारै परिवर्तन हुनेछ। यी दुई बुँदाबाट हेर्दा, के यो “सेवाकर्ता” पदनाम परमेश्‍वरले मानिसहरूमा जबरजस्ती लाद्‌नुभएको कुरा हो त? अवश्यै होइन! यो परमेश्‍वरले मानिसहरूमा जबरजस्ती लाद्‍नुहुने पदनाम होइन, न त यो उपाधि नै हो—यो त मानिसहरूले आफ्नो जीवनमा गरेको प्रगति स्तरका आधारमा दिइने पदनाम हो। तैँले जीवनमा जति धेरै प्रगति गरेको हुन्छस् र तेरो स्वभाव जति धेरै परिवर्तन भएको हुन्छ, सेवाकर्ता हुने तेरो अवस्था त्यति नै घट्छ। जब एक दिन तैँले परमेश्‍वरप्रति समर्पण र डर हासिल गर्न सक्छस्, तब तैँले सेवाकर्ता बन्‍न चाहे पनि, तँ सेवाकर्ता हुनेछैनस्, र यो कुरा तेरो पछ्याइ, सत्यताप्रतिको तेरो मनोवृत्ति, र तैँले पछ्याउने मार्गद्वारा निर्धारित हुन्छ। यसो भन्‍नेहरू पनि छन्, “म यो ‘सेवाकर्ता’ पदनाम मिल्काउन चाहन्छु र म त्यस्तो व्यक्ति बन्‍न चाहन्नँ, तर म सत्यता बुझ्दिनँ र म सत्यता पछ्याउन इच्छुक छैनँ। त्यसोभए, मैले के गर्न सक्छु?” के यसको समाधान छ? परमेश्‍वरले आफ्‍ना वचनहरू र सत्यताको आधारमा हरप्रकारका मानिसहरूको परिणाम निर्धारित गर्नुहुन्छ—यसमा सम्झौताको कुनै ठाउँ छैन। यदि तँ सत्यतालाई प्रेम गर्छस् र सत्यता पछ्याउने मार्ग हिँड्न सक्छस् भने, यो आनन्द लिनुपर्ने कुरा हो; यदि तँ सत्यताप्रति वितृष्णा राख्छस् र सत्यता पछ्याउने मार्ग नपछ्याउने निर्णय गर्छस् भने, यो दुःख मान्‍नुपर्ने कारण हुन्छ। यी दुई वटा मात्र मार्गहरू छन्—छनौट गर्नलाई कुनै मध्य मार्ग छैन। परमेश्‍वरले बोल्नुभएका वचनहरू कहिल्यै टलेर जाँदैनन्; सबै कुरा टलेर गए पनि, परमेश्‍वरको कुनै पनि वाणी टलेर जान सक्दैन। परमेश्‍वरका वचनहरू नै सबै कुराको न्याय र फैसला गर्ने मापदण्ड हुन्; परमेश्‍वरका वचनहरू सत्यता हुन् र ती कहिल्यै पनि टलेर जान सक्दैनन्। जब यो संसार, मानवजाति, र यावत् थोक बदलिन्छन् र टलेर जान्छन्, तर परमेश्‍वरको एउटै पनि वचन टलेर जाँदैन, बरु उहाँका सारा वचनहरू पूरा हुनेछन्। मानवजाति र यावत्‌ थोकका परिणामहरू परमेश्‍वरका वचनहरूद्वारा नै निर्धारित र प्रकट हुन्छन्—कसैले पनि यसलाई परिवर्तन गर्न सक्दैन, र यस विषयमा कुनै छलफल हुन सक्दैन। त्यसकारण, परमेश्‍वरले मानिसहरूको परिणाममाथि सार्वभौमिकता राख्‍नुहुने र त्यसलाई निर्धारित गर्नुहुने कुरा आउँदा, यदि मानिसहरू झूटो आशामा डुब्छन् भने, तिनीहरू पूर्ण रूपमा मूर्ख छन्। यो विषयमा तिनीहरूले छनौट गर्ने कुनै दोस्रो मार्ग छैन, किनभने परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई दोस्रो मार्ग दिनुभएकै छैन। यो परमेश्‍वरको स्वभाव हो, यो परमेश्‍वरको धार्मिकता हो, र मानिसहरूले चाहेर पनि यो विषयमा हस्तक्षेप गर्न सक्दैनन्। तैँले आफू गैरविश्‍वासी संसारमा छु, जहाँ मानिसहरूले केही पैसा खर्च गरेर अनि आफ्‍ना सम्बन्धहरूलाई प्रयोग गरेर मामलाहरू सम्हाल्न सक्छन् भन्‍ने सोच्छस्, तर परमेश्‍वरको हकमा त्यसले काम गर्दैन। याद गर्: परमेश्‍वरसँगको सम्बन्धमा यसले तँलाई कहीँ पुर्‍याउनेछैन!