(२) नक्‍कल गरेर

अब हामी दोस्रो पक्षबारे सङ्गति गर्नेछौँ। ख्रीष्टविरोधीहरूले प्रायजसो हैसियत प्राप्त गर्न ढोँग प्रयोग गर्छन्; तिनीहरूले मानिसहरूलाई सुन्न मनपर्ने र मानिसहरूका धारणाहरू अनुरूपका कुराहरू बोल्छन्, र तिनीहरूले सतही रूपमा निश्‍चित कुराहरू गर्छन् जसले गर्दा मानिसहरूले तिनीहरूलाई अनुमोदन र आदर गर्छन्, र यसरी तिनीहरूको लोकप्रियता बढ्छ—ख्रीष्टविरोधीहरूले मानिसहरूलाई बहकाउने अर्को तरिका यही हो। के नक्‍कल र नाटकबीच भिन्‍नता छ? बाहिरी व्यवहारको हकमा भन्दा, नाटक र नक्‍कल सामान्यतया एउटै स्थिति हुन्; ती एकअर्कासँग सम्बन्धित हुन्छन्। हामी यी कुराहरूबारे अलग-अलग रूपमा सङ्गति गर्नेछौँ ताकि मानिसहरूका लागि ती कुराहरू अझ स्पष्ट सुनिऊन्, र मानिसहरूले तिनलाई अझै स्पष्ट रूपमा जान्‍न सकून्। “नक्‍कल” को प्राथमिक अर्थ नक्कली होइन, तर यो अरूको नक्‍कल गर्नु हो। ख्रीष्टविरोधीहरू किन नक्‍कल गर्ने कार्यमा संलग्‍न हुन्छन्? स्वाभाविक रूपमै, तिनीहरूका निश्‍चित उद्देश्य हुन्छन्: ख्रीष्टविरोधीहरूले हैसियत र प्रतिष्ठा प्राप्त गर्न नक्‍कल गर्छन्; नत्रभने, तिनीहरूले कहिल्यै पनि नक्‍कल गर्नेथिएनन्, यस्तो मूर्ख काम कहिल्यै गर्नेथिएनन्। खुट्ट्याउन सक्‍ने आँखा भएका मानिसहरूले यो कुरा स्पष्ट रूपमा देख्‍न सक्छन्। यदि मानिसहरू प्रायजसो नक्‍कलमा संलग्‍न हुन्छन् भने, तिनीहरूले स्वाभाविक रूपमै अरूको घृणा, तिरस्कार, र अपमान प्राप्त गर्नेछन्—त्यसोभए ख्रीष्टविरोधीहरूले किन अझै पनि आफूले गर्ने यस्तो कुरा गर्छन् त? यो बस तिनीहरूको प्रकृति हो: प्रतिष्ठा र हैसियत प्राप्त गर्नका लागि के चाहिन्छ भन्‍ने कुरा तिनीहरूले वास्ता गर्दैनन्, तिनीहरूमा पहिले नै लाजको बोधको कमी हुन्छ। मानिसहरूका मनमा हैसियत प्राप्त गर्नका लागि, ख्रीष्टविरोधीहरूले गर्ने पहिलो कुरा भनेको मानिसहरूलाई तिनीहरूप्रति भरोसा, आदर, र आराधना गर्ने तुल्याउनु हो। त्यसोभए तिनीहरूले यो उद्देश्य कसरी हासिल गर्छन् त? मानिसहरूका धारणाहरू अनुरूप हुने केही असल व्यवहार र प्रकटीकरणहरूको नक्कल गर्ने बाहेक, तिनीहरूले ठूला र प्रसिद्ध व्यक्तित्वहरूको जस्तै शैली अपनाउने र उनीहरूले बोल्ने तरिका नक्कल गर्ने गर्छन्, यसरी मानिसहरूलाई तिनीहरूको आदर र सम्मान गर्ने तुल्याउँछन्। यस तरिकाले, मण्डलीका निश्‍चित मानिसहरूले थाहै नपाई तिनीहरूलाई आराधना गर्न, चापलुसी गर्न, र समर्थन गर्न थाल्छन्, तिनीहरूले ती ख्रीष्टविरोधीहरूलाई कुनै आत्मिक व्यक्तित्व वा प्रसिद्ध मानिसहरूजस्तै गरी हेर्छन्, जसको अर्थ मण्डलीमा र निश्‍चित मानिसहरूका हृदयमा, ख्रीष्टविरोधीहरूलाई आत्मिक व्यक्तित्वहरूका रूपमा सम्‍मान र आदर गरिन्छ। किनभने, धेरैजसो मानिसहरूमा समझशक्ति पटक्‍कै हुँदैन, र तिनीहरूले आफ्नो हृदयले मन पराउने र सम्मान गर्ने जोकोहीलाई आराधना र आदर गर्छन्। मण्डलीमा, ख्रीष्टविरोधीहरूले मुख्य रूपमा कस्तो प्रकारको व्यक्तिको नक्कल गर्छन्? तिनीहरूले आत्मिक व्यक्तित्वहरूको नक्कल गर्छन्, किनभने धेरैजसो मानिसहरूले आत्मिक व्यक्तित्वहरूको आराधना गर्छन्। यहूदी धर्ममा, फरिसीहरू मानिसहरूले आराधना गर्ने आत्मिक व्यक्तित्वहरू थिए, मानिसहरूले तिनीहरूको ज्ञान, झूटो भक्ति, र असल व्यवहारका लागि तिनीहरूलाई आराधना गर्थे; त्यसकारण यहूदी धर्ममा, फरिसीहरू निकै लोकप्रिय थिए, तिनीहरूलाई निकै आदर गरिन्थ्यो। आज, मण्डलीका कतिपय मानिसहरू आत्मिक व्यक्तित्वहरूको आराधना गर्न मन पराउँछन्। सर्वप्रथम, तिनीहरूले धेरै वर्षदेखि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेका, निश्‍चित तथाकथित आत्मिक अनुभव र गवाहीहरू भएका, परमेश्‍वरका अनुग्रह र आशिष्‌हरू प्राप्त गरेका, महान् दर्शनहरू देखेका, र केही असाधारण अनुभवहरू पाएका मानिसहरूलाई आराधना गर्छन्। यसका साथै, त्यहाँ मानिसहरूमाझ हुँदा आफ्नो ठुल्ठूलो कुरा बखान गर्ने र चिप्लो-मिठो कुरा गर्ने र यसरी अरूमा आराधना र आदरको भावना जगाउने मानिसहरू पनि हुन्छन्। केही अरू यस्ता पनि हुन्छन्, जसका काम गर्ने माध्यमहरू, तौरतरिका, र सिद्धान्तहरू मण्डलीका नियमहरू अनुरूप हुन्छन्, र जसका बाहिरी व्यवहारहरू भक्तिपूर्ण देखिन्छन्। अझै अरू यस्ता पनि हुन्छन् जोसँग परमेश्‍वरमाथि ठूलो आस्था भएजस्तो देखिन्छ। यी सबैलाई आत्मिक मानिसहरूको संज्ञा दिइएको हुन्छ। त्यसोभए ख्रीष्टविरोधीहरूले कसरी आत्मिक मानिसहरूको नक्कल गर्छन् त? सरल रूपमा भन्दा, मानिसहरूले तिनीहरूलाई आत्मिक व्यक्तिका रूपमा हेरून् भनेर, तिनीहरू आत्मिक मानिसहरूले बोल्‍ने कुराहरू बोल्ने, र आत्मिक मानिसहरूले गर्ने कुराहरू गर्ने गर्छन्। तर के तिनीहरूले यी कुराहरू हृदयबाट बोल्ने र गर्ने गर्छन् त? गर्दैनन्: यो त अनुकरण, र प्रावधान पालना गर्नु मात्र हो, तिनीहरूले अरूलाई देखाउनका लागि मात्रै यसो गरिरहेका हुन्छन्। उदाहरणका लागि, जब तिनीहरूलाई कुनै कुरा आइपर्छ, तब तिनीहरूले तुरुन्तै प्रार्थना गर्छन्—तर तिनीहरूले साँचो रूपमा खोजी गरिरहेका वा साँचो रूपमा प्रार्थना गरिरहेका हुँदैनन्, केवल झारा टारिरहेका र प्रदर्शन गरिरहेका हुन्छन्, ताकि तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई यति धेरै प्रेम गर्छन् र तिनीहरूसँग परमेश्‍वरप्रति यति ठूलो डर छ भन्‍ने कुरा मानिसहरूले देख्‍न सकून्। यति मात्र होइन, जब तिनीहरूलाई रोग लाग्छ र तिनीहरूलाई उपचार आवश्यक पर्छ, तब तिनीहरू उपचार गर्न जाने वा लिनुपर्ने औषधि लिने गर्दैनन्। मानिसहरूले भन्छन्, “यदि तपाईँले औषधि लिनुभएन भने, तपाईँको रोग अझै खराब हुन सक्छ। औषधि खाने पनि समय हुन्छ, र प्रार्थना गर्ने पनि समय हुन्छ। तपाईँले बस आफ्नो आस्था पछ्याउने र आफ्नो कर्तव्य नत्याग्‍ने मात्र गर्नुपर्छ।” तिनीहरूले जवाफ दिन्छन्, “ठीकै छ—परमेश्‍वर मेरो साथमा हुनुहुन्छ, र म डराउँदिनँ।” बाहिरबाट, तिनीहरूले शान्त, निर्भिक, र विश्‍वासले भरिएको छु भन्‍ने नाटक गर्छन्, तर भित्र, तिनीहरू भयभीत भएका हुन्छन्, र कुनै असहजता महसुस गर्नेबित्तिकै सुटुक्क डाक्टरकहाँ दौडेर जान्छन्। अनि यदि कसैले तिनीहरूले डाक्टरकहाँ गई औषधि लिएको कुरा पत्ता लगायो भने, तिनीहरूले यसलाई ढाकछोप गर्न कारण खोज्ने वा बहाना बनाउने प्रयास गर्छन्। तिनीहरूले प्रायजसो यसो पनि भन्छन्, “रोगबिमार त परमेश्‍वरबाट आएको परीक्षा हो। जब तिमी रोगमा जिउँछौ, तब तिमी बिरामी हुन्छौ; जब तिमी परमेश्‍वरका वचनहरूमा जिउँछौ, तब तिमीमा कुनै रोग हुँदैन। हामी रोगमा जिउनु हुँदैन—हामी परमेश्‍वरका वचनहरूमा जियौँ भने, यो रोग हराउनेछ।” बाहिरी रूपमा, तिनीहरूले मानिसहरूलाई प्रायजसो यही कुरा सिकाउँछन्, र तिनीहरूले मानिसहरूलाई सहयोग गर्न परमेश्‍वरका वचनहरू प्रयोग गर्छन्; तर गुप्त रूपमा भने तिनीहरूले मानव माध्यमहरू प्रयोग गरेर आफ्नो रोग निको पार्छन्। अरू मानिसहरूको अगाडि, तिनीहरूले परमेश्‍वरमा भर पर्छु र सबै कुरा परमेश्‍वरको हातमा छ भन्छन्, तिनीहरू रोग वा मृत्युको डर मान्दिनँ भन्छन्; तर तिनीहरू हृदयमा अरूभन्दा बढी डराएका हुन्छन्, तिनीहरू बिरामी पर्छु कि र अस्पतालमा भर्ना हुनु पर्छ कि भनेर डराउँछन्, र तिनीहरूलाई मृत्युको अझै बढी डर हुन्छ। तिनीहरूमा बिलकुलै कुनै साँचो आस्था हुँदैन। अरूको अगाडि, तिनीहरू प्रार्थना गर्छन् र भन्छन्: “म खुसीसाथ परमेश्‍वरको सार्वभौमिकता र प्रबन्धहरूमा समर्पित हुन्छु। सबै कुरा परमेश्‍वरबाट आउँछ, र मानिसहरूले गुनासो गर्नु हुँदैन।” तर यसबीच, तिनीहरूले हृदयमा यस्तो सोचिरहेका हुन्छन्: “मैले आफ्नो कर्तव्य यति बफादारीका साथ पूरा गरेको छु, यो रोग कसरी ममाथि आइपर्‍यो? अनि कसरी अरू कसैलाई यो रोग लागेको छैन? के परमेश्‍वरले मलाई प्रकाश गर्न र यो कर्तव्य पूरा गर्नबाट रोक्‍न यसो गरिरहनुभएको छ? के परमेश्‍वरले मलाई घृणा गर्छन्? अनि यदि उनले मलाई घृणा गर्छन् भने, के म सेवाकर्ता हुँ? के परमेश्‍वरले मलाई सेवा प्रदान गर्नका लागि प्रयोग गर्दै छन्? के भविष्यमा मेरो कुनै परिणाम हुनेछ त?” तिनीहरूले ठूलो आवाजमा गुनासो गर्ने आँट गर्दैनन्, तर तिनीहरूको हृदयमा, परमेश्‍वरबारे शङ्काहरू देखा परेका हुन्छन्, र तिनीहरूले परमेश्‍वरले गर्नुहुने सबै कुरा सही नै हुन्छ भन्ने छैन भनी सोच्छन्। तर, बाहिरी रूपमा तिनीहरूले केही समस्या छैन जस्तो ढोँग गर्छन्, र तिनीहरूले बिरामी परे पनि यसले तिनीहरूलाई रोक्न सक्दैन, र तिनीहरूले अझै पनि आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सक्छन्, र तिनीहरू समर्पित र बफादार हुन सक्छन्, तिनीहरू अझै पनि परमेश्‍वरप्रति आफूलाई समर्पित गर्न सक्छन् भन्‍ने देखाउँछन्। के यो नाटक र नक्‍कल गर्नु होइन र? तिनीहरूको आस्था र समर्पणता नक्कली हुन्छन्; तिनीहरूको बफादारी नक्कली हुन्छ। त्यहाँ कुनै साँचो समर्पणता हुँदैन, कुनै साँचो आस्था हुँदैन, झन् साँचो निर्भरता र आत्मसमर्पण हुनु त धेरै परको कुरा हो। तिनीहरू परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूको खोजी गर्दैनन्, तिनीहरू आफ्नो भ्रष्ट स्वभाव जाँच्दैनन्, न त तिनीहरू आफ्‍ना समस्याहरू समाधान गर्न सत्यता नै खोज्‍छन्। तिनीहरूले आफ्नो हृदयमा आफ्ना देहगत हितहरू, परिणाम, र गन्तव्यबारे मात्रै विचार गर्छन्; तिनीहरूको हृदय परमेश्‍वरप्रतिका गुनासा, गलतफहमी र शङ्काले भरिएको हुन्छ—तैपनि बाहिरबाट, तिनीहरूले आफू कुनै आत्मिक व्यक्ति हुँ नै जस्तो देखाउँछन्, र तिनीहरूलाई चाहे जे आइपरे पनि तिनीहरू यसो भन्छन्, “परमेश्‍वरको असल अभिप्राय छ, त्यसैले मैले गुनासो गर्नु हुँदैन।” तिनीहरूको मुखले त गुनासो गर्दैन, तर तिनीहरूको हृदय काँपिरहेको हुन्छ: परमेश्‍वरप्रतिको तिनीहरूका गुनासा, गलतबुझाइ, र शङ्का तिनीहरूको हृदयमा मडारिरहेका हुन्छन्। देख्नेजति सबैका लागि, तिनीहरूले प्रायजसो परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्छन् र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न ढिलाइ गर्दैनन्, तर हृदयमा भने, तिनीहरूले पहिले नै आफ्नो कर्तव्य त्यागिसकेका हुन्छन्। के नक्‍कल गर्नु भनेको यही होइन र? नक्‍कल गर्नु भनेको यही हो।

अवस्था जस्तोसुकै भए पनि, ख्रीष्टविरोधीहरू जहिले पनि नक्‍कलमा संलग्‍न हुन्छन्; तिनीहरूले कुनै पनि अवसर छुटाउँदैनन्। उदाहरणका लागि, भेलाहरूमा सहभागी हुँदा, कतिपय दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले एकअर्कालाई अभिवादन गर्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले यसलाई कसरी लिन्छन्? तिनीहरूले भन्छन्, “गफ नगर्नुहोस्, हामी भेलामा छौँ! यस्ता कुराहरूबारे गफ गर्न तपाईँहरूलाई आफू कहाँ छु जस्तो लाग्छ? तपाईँहरूसँग परमेश्‍वरको डर मान्ने हृदय छैन। गम्भीर बन्‍नुहोस्!” कतिपय मानिसहरूले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्दा विश्राम लिन्छन्, र जब ख्रीष्टविरोधीले यो कुरा देख्छ, तब उसले यसो भन्छ, “फेरि झारा टार्न थाल्‍नुभयो? त्यसोभए तपाईँ तुरुन्तै परमेश्‍वरका वचनहरू पढेर उनीसामु प्रार्थना गर्न आउनुपर्छ।” जब दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले एकअर्काबाट पेसागत सीपहरू सिक्न आफ्‍ना दृष्टिकोणहरू आदानप्रदान गर्छन्, तब उसले यसो भन्छ, “तपाईँहरूले सुरुमा परमेश्‍वरका वचनहरूबारे सङ्गति गर्नुपर्छ, अनि प्रार्थना गर्नुपर्छ, र त्यसपछि चाहिँ विचार र दृष्टिकोणहरू आदानप्रदान गर्नुपर्छ।” यदि कसैले भेला सुरु हुनुभन्दा पहिले प्रार्थना गरेको छैन भने, ख्रीष्टविरोधीले उसलाई हप्काउनेछ, निश्‍चित प्रकारको व्यक्ति भनेर परिभाषित गर्नेछ, र उसको बारेमा केही भन्‍नेछ। हरेक हिसाबमा, उसले अरूलाई ऊ अत्यन्तै आत्मिक र अत्यन्तै गम्भीर छ, सत्यताप्रति अत्यन्तै निष्ठावान्‌ छ र यसलाई पछ्याउन कठिन परिश्रम गर्छ, आफ्नो कर्तव्यमा अत्यन्तै जिम्मेवार छ, हरदिन परमेश्‍वरका वचनहरू नियमित रूपमा पढ्न सक्छ, उसको आत्मिक जीवन सामान्य छ, ऊ नियमित रूपमा भेलाहरूमा सहभागी हुन्छ, भेलाहरूमा सहभागी हुँदा उसले तोकिएकै तरिकाले प्रार्थना गर्छ, परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्छ, र सङ्गति गर्छ, र ऊ कहिल्यै पनि गफगाफ गर्दैन वा घरका मामलाहरूबारे कुराकानी गर्दैन भन्‍ने कुरा देखाउँछ। यदि कसैले उसलाई, “तपाईँको कपाल लामो भएछ। तपाईँले कपाल काट्नुपर्छ। अहिले मौसम गर्मी छ, त्यसैले कपाल काट्नुभयो भने तपाईँलाई शीतल हुनेछ” भनेर भन्यो भने, उसले यस्तो जवाफ दिन्छ, “मेरो कपाल अलिक लामो हुँदैमा केही फरक पर्दैन। काम नै महत्त्वपूर्ण छ। मैले अझै केही दिन मेरो कपाल बढ्न दिँदैमा गर्मीले मलाई कुनै समस्या दिइहाल्‍नेछैन।” कसैले भन्छ, “तपाईँको लुगा फाटेछ। यदि तपाईँले ती लगाइरहनुभयो भने, मानिसहरू तपाईँलाई देखेर हाँस्नेछन्।” ख्रीष्टविरोधीले भन्छ, “केही फरक पर्दैन। के हामी परमेश्‍वरका विश्‍वासीहरूले अरूले हाँसोमा उडाउँछन् भनेर डर मान्छौँ र? हामी सबैले धेरै कष्ट भोगेका छौँ, र हामीले यति लामो समयदेखि ठूलो रातो अजिङ्गरको सतावट भोगेका छौँ। हामीले सांसारिक मानिसहरूद्वारा इन्कारिने मार्ग हिँडेका छौँ। त्यसकारण मेरो लुगा फाट्यो भनेर मानिसहरूले मलाई हाँसोमा उडाए भने, के नै हुन्छ र? जबसम्‍म परमेश्‍वरले मलाई स्वीकार गर्छन्, तबसम्‍म त्यो नै महत्त्वपूर्ण हुन्छ।” के यसो भन्‍नु राम्रो हो? (उसले आत्मिकताको ढोँग गरिरहेको हुन्छ।) कतिपय मानिसहरूले म प्रश्‍नहरू गर्छु र प्रवचनपछि सबैलाई ती कुराबारे सङ्गति गर्न लगाउँछु भन्‍ने देख्छन्, तर सङ्गतिमा मानिसहरूले उत्तर दिन सक्दैनन्, त्यसकारण उसले यस्तो सारांश दिन्छ: “मैले यहाँ केही नयाँ ज्योति भेट्टाएको छु। परमेश्‍वरले कहिल्यै पनि व्यर्थमा केही खाँदैनन्, तर हामीले त बन्दाकोबी पनि व्यर्थमा खाने गर्छौँ।” के तिमीहरूले यसभन्दा पहिले यस्तो कुरा सुनेका छौ? (छैनौँ।) उसले यसो भन्छ, परमेश्‍वरले कहिल्यै पनि व्यर्थमा केही खानुहुन्न, जसको अर्थ यो हुन्छ कि परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई प्रवचनहरू दिनुहुन्छ, त्यसकारण उहाँले आफ्नो भोजन कमाउनुभएको हुन्छ। हामीले कुनै कुरामा पनि सङ्गति गर्न सक्दैनौँ, त्यसकारण हामीले बन्दाकोबी पनि व्यर्थमा खान्छौँ। कतिपय समझहीन मानिसहरूले यसलाई सत्यताका रूपमा लिन्छन् र जताततै यो कुरा बताउँछन्। तिनीहरूले आत्मज्ञानबारे सङ्गति गर्नु, परमेश्‍वरमा समर्पित हुन र उहाँलाई प्रेम गर्न खोज्नु, र मानिसहरूले प्रायजसो छलफल गर्ने यस्ता अन्य आम विषयहरूलाई आत्मिक, उच्च, वा नयाँ ज्योतिका रूपमा लिन सकिन्छ भन्‍ने विश्‍वास गर्दैनन्। तिनीहरूका लागि त त्यो व्यक्तिले भनेको कुरा मात्रै नयाँ ज्योति र उत्कृष्ट कुरा हो! त्यो व्यक्तिले भनेको कुरा सही त सुनिन्छ, तर ध्यान दिएर विचार गर्दा, त्यो कुरा घृणित लाग्छ र त्यो कुरा बोल्दा हास्यास्पद सुनिन्छ। यो आत्मिक बुझाइ नभएका, तर आफू आत्मिक भएका, आफूमा सत्यताको ज्ञान भएका, र आफूले सत्यता बुझेको ढोँग गर्न चाहने मानिसहरूले बनाएको कुरा हो—के यो निरर्थक कुरा होइन र? (हो।) ऊ ठूल्ठूला र खोक्रा शब्दहरू र सिद्धान्तहरू बोल्न सिक्नमा विशेषज्ञ हुन्छ, र उसले सत्यता अभ्यास गर्ने र वास्तविकतामा प्रवेश गर्ने कार्यलाई कुनै महत्त्व दिँदैन। त्यसकारण तिनीहरू आत्मिक धर्मसिद्धान्त बोल्न सिक्नमा विशेषज्ञ हुन्छन् र तिनीहरूसँग सत्यता वास्तविकता छ कि छैन भनेर हेर्न तिनीहरूले कहिल्यै आफूलाई चिरफार गर्दैनन्—के यी मानिसहरू ढोँगीहरू होइनन् र? परमेश्‍वरले यस्ता मानिसहरूलाई सबैभन्दा बढी घृणा गर्नुहुन्छ।

जब यी तथाकथित आत्मिक मानिसहरू भेला हुन्छन्, तब तिनीहरूले दर्शनका कुराहरू गर्छन्, रहस्यहरूबारे छलफल गर्छन्, आफूलाई चिन्‍ने र परमेश्‍वरलाई चिन्‍नेबारे कुरा गर्छन्। तिनीहरूले बताउने कुराहरू अत्यन्तै उच्च हुन्छन् र त्यो सांसारिक कुराजस्तो सुनिँदै सुनिँदैन। तिनीहरूले कुरा गरेको गर्‍यै गर्छन्, कहाँको कुरा कहाँ पुर्‍याउँछन् र पूर्ण रूपमा अप्रासङ्गिक कुराहरू गर्छन्। “पूर्ण रूपमा अप्रासङ्गिक कुराहरू गर्छन्” भन्‍नुको अर्थ के हो? तिनीहरूले यति कुरा गर्छन् कि तिनीहरूले निरर्थक कुराहरू बोल्‍न थाल्छन्, र तिनीहरू परमेश्‍वरका वचनहरू कसले बढी पढेको छ र परमेश्‍वरका वचनहरूको कति अध्याय कसले याद गर्न र प्रचार गर्न सक्छ, अरूले भन्दा उच्च र गहन तरिकाले कसले प्रचार गर्न सक्छ, र अरूले भन्दा बढी ज्योति दिने तरिकाले कसले प्रचार गर्न सक्छ भनेर हेर्न एकअर्कासँग प्रतिस्पर्धा गर्छन्। तिनीहरूले यी कुराहरूका निम्ति प्रतिस्पर्धा गर्छन्, र यसलाई “आत्मिकतामा प्रतिस्पर्धा गर्नु” भनिन्छ। कहिलेकहीँ मानिसहरू सँगै कुराकानी गरिरहेका हुन्छन्, हालखबरबारे वा केही बाहिरी मामलाहरूबारे कुरा गरिरहेका हुन्छन्। त्यसपछि एउटा “आत्मिक व्यक्ति” आउँछ र, जब सबैले यी कुराहरूबारे कुरा गरिरहेको उसले सुन्छ, तब ऊ परमेश्‍वरका वचनहरूको पुस्तक लिएर पढ्नका लागि एउटा कुनामा जान्छ। के त्यस्तो व्यक्ति असामाजिक र अनौठो देखिँदैन र? जब म मुख्य विषयबारे कतिपय मानिसहरूसँग सङ्गति गर्छु, तब हामी बीचमा विश्राम लिन्छौँ र बाहिरी मामलाहरूबारे कुरा गर्छौँ—के त्यो सामान्य कुरा होइन र? त्यो कुराकानीका अवधिमा, कतिपय मानिसहरूले आवाज पनि निकाल्दैनन्। तिनीहरूको तात्पर्य के हुन्छ भने, “तिमीले सत्यता सङ्गति गर्दा म सुन्‍नेछु, तर गफ गर्न थाल्यौ भने म सुन्‍न छोड्छु। यदि तिमीले लामो समयसम्म कुरा गरिरह्यौ भने, म गइदिन्छु।” अनि तिनीहरू कहाँ जान्छन्? तिनीहरू प्रार्थना गर्ने ठाउँ खोज्‍न जान्छन्, र तिनीहरूले आत्मविश्‍वासको साथ भन्छन्, “हे परमेश्‍वर, कृपया मेरो हृदय फिर्ता लिइदेऊ। म तिम्रो अघि शान्त हुन्छु, मलाई गैरविश्‍वासी संसारका मामलाहरूमा आकर्षित हुन र फस्न नदेऊ, र मलाई सांसारिक प्रचलनहरूले बहकाएर लैजान नदेऊ।” के त्यो अत्यन्तै आत्मिक कुरा हो त? तिनीहरूले हो भन्‍ने विश्‍वास गर्छन्। जब तैँले घरका मामलाहरूबारे र तेरो स्थिति हालै कस्तो भएको छ भन्‍नेबारे कुरा गर्छस्, तब तिनीहरूले यो सत्यताबारे सङ्गति गर्नु होइन, र यसमा परमेश्‍वरका वचनहरू पटक्कै उल्लेख गरिएका छैनन् भन्‍ने सोच्छन्, त्यसकारण तिनीहरू त्यहाँबाट जान्छन् अनि परमेश्‍वरको अघि प्रार्थना गर्न जान्छन्। के त्यो अलिक अनौठो कुरा होइन र? यो त आत्मिक हुन खोज्नेहरूको नक्‍कल मात्र हो—तिनीहरू नक्‍कल गर्न कति सिपालु हुन्छन्! नक्‍कलमा संलग्‍न हुनुपछाडिको तिनीहरूको उद्देश्य भनेको अरूलाई तिनीहरू आत्मिक छन्, तिनीहरू आफ्नो पछ्याइमा गम्भीर छन्, तिनीहरू सधैँ परमेश्‍वरअघि जिउँछन्, तिनीहरूका शब्दहरूमा ज्योति हुन्छ, तिनीहरू सत्यता पछ्याउँछन्, तिनीहरू बाहिरी विधर्मी संसार वा पारिवारिक स्नेहको बन्धनमा छैनन्, तिनीहरूसँग त्यस्तो कुनै देहगत आवश्यकता छैन, तिनीहरू सामान्य मानिसहरूभन्दा फरक छन्, र तिनीहरूले बाहिरी संसार र त्यस्ता भद्दा हितहरू फालिसकेका छन् भन्‍ने कुरा देखाउनु हो। जब निश्‍चित मानिसहरूले गैरविश्‍वासीहरूसित केही शब्द बोल्छन्, तब तिनीहरूले भन्छन्, “त्यो सही होइन। यी गैरविश्‍वासीहरू खराब हुन्छन्। तिमीले तिनीहरूसँग कुरा गर्नेबित्तिकै र तिमी तिनीहरूको मामलामा मुछिनेबित्तिकै, तिमीलाई भित्री रूपमा बाधा महसुस हुन्छ र तिमीले पाप-स्वीकार र प्रार्थना गर्न परमेश्‍वरअघि झट्ट आइहाल्‍नुपर्छ। तिमीले तुरुन्तै परमेश्‍वरका वचनहरू पढ्नुपर्छ, र उनका वचनहरूले आफूलाई ओगट्नु र भर्नुपर्छ।” र त्यसैले, जब तिनीहरूले गैरविश्‍वासीहरू, परमेश्‍वरमा विश्‍वास नगर्ने मानिसहरूलाई देख्छन्, तब तिनीहरू उनीहरूबाट टाढा बस्छन् र उनीहरूसँग बोल्दैनन्। तिनीहरू सामान्य अन्तरक्रियामा समेत संलग्‍न हुँदैनन्, र मानिसहरूले तिनीहरूलाई अनौठो ठान्छन्। यसरी व्यवहार गर्ने तिनीहरूको आधार के हो भने, “गैरविश्‍वासीहरू सबै दियाबलसहरू हुन् र हामीले तिनीहरूसँग कुरा गर्नु हुँदैन। परमेश्‍वरले दियाबलसहरूलाई घृणा गर्छन्, त्यसकारण यदि हामीले दियाबलसहरूसँग सङ्गत गर्‍यौँ र हामी तिनीहरूको नजिक भयौँ भने, परमेश्‍वरले यो कुरालाई पनि घृणा गर्नेछन्। हामीले परमेश्‍वरले घृणा गर्ने कुरालाई घृणा गर्नुपर्छ, र परमेश्‍वरले इन्कार गर्ने कुरालाई इन्कार गर्नुपर्छ।” यदि तिनीहरूले कुनै दाजुभाइ वा दिदीबहिनीले गैरविश्‍वासी परिवारको सदस्य वा साथीसँग बोलिरहेको, मनको कुरा गरिरहेको वा घरका मामलाहरूबारे कुरा गरिरहेको देखे भने, तिनीहरूले तिनीहरूबारे राय बनाउँछन्, र यस्तो सोच्छन्, “तिनीहरू धेरै वर्षदेखि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेका अनुभवी विश्‍वासीहरू हुन्। तैपनि तिनीहरू गैरविश्‍वासीहरूबाट जोगिने प्रयास गर्दैनन्, बरु तिनीहरूसँग नजिक हुन्छन्। यो त तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई विश्वासघात गरेको हो, र कुनै समस्या सामना गर्नुपर्दा त तिनीहरू अवश्यै यहूदा बन्‍नेछन्।” तिनीहरूले त्यस्ता मानिसहरूलाई लाञ्छना लगाउँछन्। कतिपय मानिसहरूका आमाबुबाले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दैनन्, तैपनि तिनीहरूले आफ्नो छोराछोरीले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेकोमा विरोध गर्दैनन्। तिनीहरूले कहिलेकहीँ आफ्ना आमाबुबालाई फोन गरेर हालखबर सोध्छन्, वा तिनीहरू बिरामी हुँदा, तिनीहरूको हेरचाह गर्न घर फर्केर जान्छन्—यो पूर्ण रूपमा सामान्य कुरा हो र परमेश्‍वरले यो कुरालाई निन्दा गर्नुहुन्न। अनि यी आत्मिक मानिसहरू—यी ख्रीष्टविरोधीहरूले—चाहिँ के गर्छन्? के तिनीहरूले कामकुराहरूलाई यसरी नै हेर्छन्? तिनीहरूले यसो भन्दै यसलाई ठूलो बनाउँछन्, “तिमी सामान्यतया यति राम्रो बोल्छौ र अरूलाई आफ्नो स्नेह त्याग्‍न र त्यसको बन्धनमा नपर्न लगाउँछौ। तर तिम्रो आफ्नो स्नेह अझै दह्रिलो रहेछ भन्ने म देख्छु। तिम्रा आमाबुबाले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दैनन्, त्यसकारण तिमीले तिनीहरूलाई इन्कार गर्नुपर्छ।” त्यो व्यक्तिले जबाफ दिन्छ, “मेरा आमाबुबाले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दैनन् तर तिनीहरू मेरो बाटोमा खडा पनि हुँदैनन्। तिनीहरूले मलाई निकै सहयोग गर्छन्।” ख्रीष्टविरोधीले जबाफ दिन्छ, “तिनीहरूले तिमीलाई साथ दिए पनि, त्यो स्वीकार्य हुँदैन र तिनीहरू अझै पनि दियाबलसहरू नै हुन्। तिमीले कसरी अझै पनि तिनीहरूका लागि खाना पकाउन सक्छौ?” त्यो व्यक्तिले भन्छ, “के यो सामान्य मानव स्नेह होइन र? के आफ्ना आमाबुबाका लागि केही पटक खाना पकाउनु र तिनीहरूलाई केही पितृ-मातृ प्रेम देखाउनु सामान्य कुरा होइन र? परमेश्‍वरले यसलाई दोष दिनुहुन्न, तर पनि तपाईँले यसलाई केका लागि दोष दिइरहनुभएको छ?” ख्रीष्टविरोधीले जवाफ दिन्छ, “परमेश्‍वरले यस्तो सानो कुराको झमेला लिँदैनन्! परमेश्‍वर आफैले यो कुरामा झन्झट नलिने हुँदा, यसमा हामीले अडान लिनुपर्छ र आफ्‍नो गवाहीमा दृढ रहनुपर्छ। तिमीले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेको यतिको वर्ष भयो र पनि तिमीसँग कुनै समझशक्ति वा कद छैन, र तिमी दियाबलसहरूसँग यति राम्ररी व्यवहार गर्न सक्छौ—तिम्रो स्नेह अत्यन्तै दह्रिलो रहेछ!” तिनीहरूले यो कुरालाई समेत निन्दा गर्छन्! अरूले जेसुकै गरे पनि, तिनीहरूले आफूमा कद छ, आफ्‍नो पछ्याइमा आफू गम्भीर छु, आफूमा आस्था छ भन्‍ने कुरा देखाउनका लागि तिनीहरूलाई दोष दिने र जथाभाबी संज्ञा दिने गर्छन्, तर अन्त्यमा जब तिनीहरूको आफ्नै परिवारको सदस्यको मृत्यु हुन्छ, तब तिनीहरू यति धेरै दिनसम्म रुन्छन् कि, तिनीहरू ओछ्यानबाट उठ्न समेत सक्दैनन् र आफ्नो आस्था समेत त्याग्‍न चाहन्छन्। कसैले तिनीहरूलाई भन्छ, “के तपाईँ आत्मिक व्यक्ति हुनुहुन्‍न र?” तिनीहरूले जबाफ दिन्छन्, “के आत्मिक मानिसहरू पनि कमजोर हुन सक्दैनन् र? के म थोरै कमजोर हुन पाउँदिनँ र?” के यो तर्कजाल होइन र? झूटा आत्मिक मानिसहरूले ढोँग गर्न सक्छन्, र यसलाई नक्‍कल भनिन्छ। तिनीहरूले आफूमा कुनै पनि कमजोरी नभएको, समर्पित, परमेश्‍वरमा आस्था भएको र परमेश्‍वरप्रति बफादार, आफ्नो शपथ पूरा गर्न सक्‍ने, कष्ट सहन र आफैलाई खर्चन सक्‍ने, र मानिसहरूले अनुचित वा आदर्श नमान्‍ने कुनै पनि तरिकाले व्यवहार नगर्ने व्यक्ति रहेको ढोँग गर्छन्। तिनीहरूको बाहिरी व्यवहारको आधारमा मूल्याङ्कन गर्दा, मानिसहरूले तिनीहरूलाई अनुमोदन गर्छन् र तिनीहरूमा कुनै गल्ती पत्ता लगाउन सक्दैनन्, र तिनीहरू मूल रूपमा इसाई शिष्टता अनुरूपका देखिन्छन्, र तिनीहरू नकारात्मक वा कमजोर भएको समेत देखिँदैनन्। जब तिनीहरूले कसैले कमजोर र नकारात्मक महसुस गरेको देख्छन्, तब तिनीहरूले प्रायजसो तिनीहरूलाई कडाइसाथ यसो भन्दै हप्काउँछन्, “त्यस्तो सानो कुरामा कमजोर बन्‍नु हुन्छ—के त्यसले परमेश्‍वरलाई धेरै चोट पुर्‍याउँदैन र? के अहिले कस्तो समय हो भन्‍ने तिमीलाई थाहा छ? परमेश्‍वरले हाम्रा लागि यति धेरै वचनहरू बोलेका छन् र पनि तिमी कसरी यति कमजोर हुन सक्छौ? तिमीले कसरी परमेश्‍वरको हृदयलाई अलिकति पनि बुझ्‍न सकेको छैनौ? तिमीले जस्तोसुकै समस्या सामना गरे पनि, तिमी सधैँ प्रार्थना गर्न परमेश्‍वरअघि आउनुपर्छ, तिमीले परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्न र उनीप्रति बफादार हुन सिक्‍नुपर्छ, र तिमी समर्पित हुनुपर्छ र कमजोर बन्‍नु हुँदैन। यदि तिमीले सधैँ आफ्नो देहलाई ख्याल गर्छौ भने, के तिमीले परमेश्‍वरविरुद्ध विद्रोह गरिरहेको हुँदैनौ र?” यहाँ तिनीहरूले भनेको कुनै पनि कुरामा कुनै समस्या छ जस्तो त सुनिँदैन, तर यो सबै खोक्रो हुन्छ र यसले मानिसहरूका समस्याहरू समाधान गर्न सक्दैन। तिनीहरूले भन्छन्, “के अहिले कस्तो समय हो भन्‍ने तिमीलाई थाहा छ?”—के मानिसहरूले कमजोर महसुस गर्नुसँग यसको कुनै सम्बन्ध हुन्छ? के विद्रोहसँग यसको कुनै सम्बन्ध हुन्छ? मानिसहरूमा भ्रष्ट स्वभाव हुन्छ र तिनीहरू आफ्नो देहमा जिउँछन्, र मानिसहरू जहिले पनि कमजोर र विद्रोही बन्‍न सक्छन्।

ख्रीष्टविरोधीहरूले आत्मिक मानिसहरू, दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूमध्येका सबैभन्दा राम्रा मानिसहरू, र सत्यता बुझ्ने अनि कमजोर र अपरिपक्‍वहरूलाई सहयोग गर्न सक्‍ने मानिसहरूको भूमिका खेल्न चाहन्छन्। यो भूमिका निर्वाह गर्नुपछाडि तिनीहरूको उद्देश्य के हुन्छ? पहिलो, तिनीहरूले तिनीहरू देह र बाहिरी संसारपार गइसकेका छन्, र तिनीहरूले सामान्य मानवताको कमजोरीलाई फालेका छन् र आफूलाई सामान्य मानवताको देहगत आवश्यकताहरूबाट मुक्त गरेका छन् भन्‍ने विश्‍वास गर्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरमा महत्त्वपूर्ण कामहरू वहन गर्न सक्‍ने, परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूलाई ख्याल गर्न सक्‍ने, र आफ्‍नो हृदय परमेश्‍वरका वचनहरूले भर्ने आफू नै हुँ भन्‍ने विश्‍वास गर्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरका मागहरू पूरा गरिसकेको र परमेश्‍वरलाई सन्तुष्ट पारिसकेकोमा, परमेश्‍वरका अभिप्रायहरूलाई ख्याल गर्न सकेकोमा, र परमेश्‍वरले प्रतिज्ञा गर्नुभएको सुन्दर गन्तव्य प्राप्त गर्न सकेकोमा आफूलाई तारिफ गर्छन्। त्यसकारण, तिनीहरूलाई प्रायजसो आफैप्रति अत्यन्तै गर्व लाग्छ र आफू अरूभन्दा माथि छु भन्‍ने लाग्छ। तिनीहरूले आफ्नो मनमा याद गर्न र बुझ्न सक्‍ने वचनहरू प्रयोग गरेर अरूलाई प्रवचन दिन्छन्, र अरूलाई दोषी ठहर्‍याउँछन् र अरूबारे फैसला सुनाउँछन्। तिनीहरूले अरूलाई सीमित गर्न र निर्देशन दिन, प्रायजसो आफ्नो धारणामा कल्पना गरेका निश्‍चित शैली र भनाइहरू पनि प्रयोग गर्छन्, यसरी अरू मानिसहरूलाई प्रावधानहरू कायम राख्‍न र तिनीहरूको पालना गर्न लगाउँछन्, ताकि तिनीहरूले मण्डलीमा आफ्नो हैसियतको सुरक्षा गर्न सकून्। तिनीहरूले के विश्‍वास गर्छन् भने, तिनीहरूले आत्मिक सिद्धान्तहरू प्रचार गर्न, प्रचलित नाराहरू फलाक्न, अगुवाइ गर्न, अगाडि आएर काम लिन, र मण्डलीको सामान्य सुव्यवस्था कायम राख्‍न सकेसम्म, तिनीहरू आत्मिक मानिसहरू हुनेछन्, र तिनीहरूको हैसियत स्थिर हुनेछ। त्यसकारण तिनीहरूले झूटा रूपमा आफूलाई आत्मिक मानिसहरू भनेर प्रस्तुत गर्छन् र आफूलाई त्यसका निम्ति तारिफ गर्छन्, र सँगसँगै तिनीहरूले झूटा रूपमा आफूलाई सर्वशक्तिमान्, पूर्ण रूपमा सक्षम, र सिद्ध मानिसहरूका रूपमा पनि प्रस्तुत गर्छन्। उदाहरणका लागि, यदि तैँले तिनीहरूलाई टाइप गर्न सक्नुहुन्छ कि सक्नुहुन्न भनेर सोधिस् भने, तिनीहरूले भन्छन्, “सक्छु, टाइप गर्न मलाई गाह्रो छैन।” तैँले तिनीहरूलाई यस्तो सोधिस् भने, “के तपाईँ मेसिनहरू मर्मत गर्न सक्‍नुहुन्छ?” तिनीहरूले भन्छन्, “सबै मेसिनका सिद्धान्तहरू उस्तै हुन्छन्। हो, म तिनलाई मर्मत गर्न सक्छु।” तैँले सोध्छस्, “के तपाईँ ट्र्याक्टर मर्मत गर्न सक्‍नुहुन्छ?” तिनीहरूले भन्छन्, “के त्यो कच्‍चा मेसिन मर्मत गर्दैमा मेसिनहरू मर्मत गर्न सक्‍ने व्यक्तिका रूपमा गन्ती हुन्छ र?” तैँले तिनीहरूलाई सोध्छस्, “खाना पकाउन आउँछ?” तिनीहरूले भन्छन्, “म खाना खान्छु, त्यसकारण अवश्य नै मलाई खाना पकाउन आउँछ!” तँ सोध्छस्, “के तपाईँ विमान चलाउन सक्‍नुहुन्छ?” तिनीहरूले भन्छन्, “मैले कहिल्यै सिकेको त छैनँ, तर सिक्‍न पाएँ भने चलाउन सक्छु। म विमानको कप्तान हुन सक्छु, यसका लागि कुनै समस्या हुँदैन।” तिनीहरूले जे पनि गर्न सक्छु, सबै कुरामा सिपालु छु भन्‍ने सोच्छन्। अनि कसैको कम्प्युटर बिग्रिन्छ र तिनीहरूलाई बनाइदिन अनुरोध गरिन्छ। तिनीहरूले सजिलै बनाइदिन सक्छु भनेर त भन्छन्, तर वास्तवमा तिनीहरूलाई केही आउँदैन र कसरी बनाउने केही थाहा हुँदैन, र अन्त्यमा बारम्बार यसलाई बनाउने प्रयास गरेपछि, तिनीहरू कम्प्युटरमा भएको सबै कुरा डिलिट गरिदिन पुग्छन्। त्यो कम्प्युटर जसको हो उसले तिनीहरूलाई सोध्छ, “तपाईँले मर्मत गर्न सक्‍नुहुन्छ कि सक्‍नुहुन्न?” अनि तिनीहरूले भन्छन्, “मैले पहिले पनि कम्प्युटर मर्मत गरेको छु, तर अहिले मैले कसरी मर्मत गर्ने भन्‍ने बिर्सेछु। तिमीले यसलाई मर्मत गर्न अरू कसैलाई अनुरोध गर्दा नै राम्रो हुन्छ।” तिनीहरू ढोँग गर्न निकै सिपालु हुन्छन्, होइन र? यस्ता मानिसहरूमा प्रधान स्वर्गदूतको स्वभाव हुन्छ; तिनीहरूले कहिल्यै पनि “मलाई यो कसरी गर्ने थाहा छैन,” वा “म यो गर्न सक्दिनँ,” वा “म यो काम गर्न त्यति दक्ष छैनँ,” वा “मैले यस्तो कुरा पहिले कहिल्यै देखेको छैनँ,” वा “मलाई थाहा छैन” भनेर भन्‍न सक्दैनन्—तिनीहरूले कहिल्यै पनि यस्ता कुराहरू भन्‍न सक्दैनन्। मामला जेसुकै भए पनि, यदि तैँले तिनीहरूलाई यसबारे सोधिस् भने, तिनीहरूलाई त्यो कसरी गर्ने भन्‍ने थाहा नभए पनि र तिनीहरूले पहिले कहिल्यै नदेखेको भए पनि, तिनीहरूलाई अझै पनि कारण र बहानाहरू बनाउनुपर्छ ताकि तँलाई तिनीहरू सबै कुरामा दक्ष, सबै कुरा गर्न आउने, सबै कुरा गर्न जान्‍ने, र सबै कुरा गर्न सक्‍ने व्यक्ति हुन् भन्‍ने गलत विश्‍वास होस्। तिनीहरू कस्तो व्यक्ति बन्‍न चाहन्छन्? (महामानव, सम्पूर्ण रूपमा सक्षम मानिसहरू।) तिनीहरू सम्पूर्ण रूपमा सक्षम मानिसहरू हुन, र आफूलाई ज्योतिका स्वर्गदूतहरूका रूपमा प्रस्तुत गर्न चाहन्छन्—के तिनीहरू यस्ता छैनन् र? ख्रीष्टविरोधीहरूले सधैँ आफू सबै कुरामा दक्ष छु भन्‍ने ढोँग गर्न चाहने हुनाले, जब तैँले तिनीहरूलाई अरूसँग मिलेर सहकार्य गर्न, विचारहरू आदानप्रदान गर्न, छलफल गर्न, सङ्गति गर्न, र समस्याहरूबारे अरूसँग कुराकानी गर्न लगाउँछस्, तब तिनीहरूले त्यसो गर्न सक्दैनन्। तिनीहरूले भन्छन्, “मसँग कसैले सहकार्य गर्नु पर्दैन। मलाई सहयोगीको आवश्यकता छैन। मलाई केही गर्न कसैको सहयोग चाहिँदैन। म आफै गर्न सक्छु, सबै कुरा कसरी गर्ने मलाई थाहा छ, म सम्पूर्ण रूपमा सक्षम छु, र मैले गर्न नसक्‍ने केही छैन, र मैले हासिल गर्न नसक्‍ने, र पूरा गर्न नसक्‍ने केही छैन। म को हुँ? तिमीहरूलाई कुनै कुरा कसरी गर्ने भन्‍ने थाहै छैन, र त्यो कसरी गर्ने भन्‍ने थाहा नै भए पनि, तिमीहरू यसमा दक्ष छैनौ। मैले एउटा कुरा मात्रै गर्न सिकेको भए पनि, मलाई हरेक कुरा कसरी गर्ने भन्‍ने थाहा छ। यदि म एउटा कुरामा दक्ष छु भने, म हरेक कुरामा दक्ष छु। मलाई लेखहरू लेख्‍न आउँछ र म विदेशी भाषाहरू बोल्न सक्छु। अहिले मैले कुनै पनि विदेशी भाषा बोल्न नसक्‍ने भए पनि, यदि मैले अध्ययन गरेँ भने, पाँच वटा विदेशी भाषा सिक्‍न मलाई कुनै समस्या हुनेछैन।” कसैले तिनीहरूलाई चलचित्रमा अभिनय गर्न, गीत गाउन र नाच्न आउँछ कि आउँदैन भनेर सोध्यो भने, तिनीहरूले ती सबै कुरा गर्न सक्छु भनेर भन्छन्। तिनीहरू धाक लगाउन सिपालु हुन्छन्, होइन र? तिनीहरूले जे पनि गर्न सक्छु र हरेक कुरा कसरी गर्ने जानेको छु भन्‍ने ढोँग गर्छन्—तिनीहरूमा साँच्‍चै नै प्रधान स्वर्गदूतको प्रकृति हुन्छ! कसैले तिनीहरूलाई परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेको वर्षौँका अवधिमा तिनीहरू कहिल्यै कमजोर भएका छन् कि भनेर सोध्यो भने, तिनीहरूले यस्तो जबाफ दिन्छन्, “कमजोरी हुनुपर्ने कुरा के छ र? परमेश्‍वरका वचनहरू अत्यन्तै स्पष्ट रूपमा बोलिएका छन्। हामी कमजोर हुनु हुँदैन। यदि हामी कमजोर भयौँ भने, हामीले परमेश्‍वरलाई निराश तुल्याइरहेका हुन्छौँ। हामीले परमेश्‍वरको प्रेमको ऋण तिर्न १२० प्रतिशत प्रयास गर्नुपर्छ!” अर्को व्यक्तिले सोध्छ, “यति धेरै वर्षअघि घर छोडेर आउनुभयो, तपाईँलाई कहिल्यै घरको याद आउँदैन? घरको याद आउँदा रुनुहुन्छ?” तिनीहरूले जबाफ दिन्छन्, “किन रुने? परमेश्‍वर मेरो हृदयमा छन्। जब म परमेश्‍वरबारे सोच्छु, मलाई त्यसपछि घरको यादै आउँदैन। मेरा गैरविश्‍वासी परिवारका सबै सदस्यहरू दियाबलस र शैतानहरू हुन्। म त तिनीहरू श्रापित होऊन् भनेर प्रार्थना गर्छु।” अर्को व्यक्तिले तिनीहरूलाई सोध्छ, “के तपाईँको आस्थाका वर्षहरूमा कहिल्यै बाटो बिराउनुभएको छ?” तिनीहरूले जबाफ दिन्छन्, “परमेश्‍वरका वचनहरू निकै स्पष्ट रूपमा बोलिएका छन्, त्यसकारण व्यक्तिले कसरी बाटो बिराउन सक्छ? बाटो बिराउनेहरू त आत्मिक बुझाइ नभएका हास्यास्पद मानिसहरू हुन्। के मेरो जस्तो क्षमता भएको व्यक्तिले बाटो बिराउन सक्छ? के मैले गलत मार्ग लिन सक्छु? त्यस्तो हुनै सक्दैन।” तिनीहरूले आफू सबै कुरामा दक्ष छु, आफू अरू सबैभन्दा असल छु भन्‍ने विश्‍वास गर्छन्। नकारात्मक र कमजोर हुने मानिसहरूबारे तिनीहरूले के सोच्छन्? तिनीहरू भन्छन्, “नकारात्मक र कमजोर हुने मानिसहरूसँग गर्नका लागि त्योभन्दा राम्रो अरू केही हुँदैन।” के वास्तवमा कुरा यही हुन्छ त? केही नकारात्मकता र कमजोरीहरू सामान्य हुन्छन्, जबकि केही नकारात्मकता र कमजोरीको पछाडि कुनै कारण हुन्छ, त्यसकारण तिनीहरूले कसरी यी मानिसहरूसँग “गर्नका लागि योभन्दा राम्रो अरू केही हुँदैन” भनेर यो समस्याको व्याख्या गर्न सक्छन्? यस तरिकाले ख्रीष्टविरोधीहरूले आत्मिकताको ढोँग गर्छन्, तिनीहरूले जे पनि गर्न सक्छु भन्‍ने ढोँग गर्छन्, आफूसँग कुनै त्रुटि वा कमजोरी छैन भन्‍ने ढोँग गर्छन्, र अझै बढी रूपमा तिनीहरूले आफू विद्रोही होइन र आफूले कहिल्यै कुनै अपराध गरेको छैन भन्‍ने ढोँग गर्छन्।

सन्दर्भ जेसुकै भए पनि, ख्रीष्टविरोधीले जे कर्तव्य पूरा गर्ने भए पनि, उसले आफू कमजोर नभएको, सधैँ बलियो भएको, आस्थाले भरपूर भएको, कहिल्यै नकारात्मक नभएको छाप छोड्ने कोसिस गर्छ, ताकि मानिसहरूले उसको वास्तविक कद वा परमेश्‍वरप्रतिको वास्तविक मनोवृत्ति कहिल्यै नदेखून्। वास्तवमा, उसको हृदयको गहिराइमा, के साँच्चै उसले गर्न नसक्ने केही पनि छैन भनी विश्‍वास गर्छ? के उसले साँच्‍चै ऊ कमजोरी, नकारात्मकता वा भ्रष्टताको प्रकटीकरणरहित छ भनी विश्‍वास गर्छ? बिलकुलै गर्दैन। ऊ अभिनय गर्न सिपालु हुन्छ, चीजहरू लुकाउन बाठो हुन्छ। ऊ मानिसहरूलाई आफ्नो सबल र सानदार पक्ष देखाउन मन पराउँछ; ऊ आफ्नो कमजोर र वास्तविक पाटो अरूले देखेको चाहँदैन। सरल शब्दमा भन्नुपर्दा, यो आफ्नो आडम्बर र गौरवलाई बचाइराख्नु, मानिसहरूको हृदयमा आफ्नो स्थान सुरक्षित गर्नु हो। यदि उसले आफ्नो नकारात्मकता र कमजोरीहरू अरूको अगाडि प्रकट गऱ्यो भने, यदि उसले आफ्नो विद्रोही र भ्रष्ट पक्ष प्रकाश गऱ्यो भने, त्यसले उसको हैसियत र प्रतिष्ठालाई गम्भीर क्षति गर्नेछ—फाइदाभन्दा बेफाइदा बढी हुनेछ भनी सोच्छ। त्यसैले ऊ आफू कमजोर, विद्रोही, र नकारात्मक भएको स्विकार्नुभन्दा मर्न तयार हुन्छ। अनि, यदि कुनै दिन सबैले उसको कमजोर र विद्रोही पक्ष देखे भने, र आफू भ्रष्ट भएको, र अलिकति पनि नबदलिएको देखे भने, उसले अभिनय गर्न जारी राख्‍नेछ। यदि उसले आफूमा भ्रष्ट स्वभाव भएको, आफू साधारण व्यक्ति, जो नगण्य भएको स्वीकार गरे मानिसहरूका हृदयमा आफ्नो स्थान गुमाउनेछ, सबैको आराधना र श्रद्धा गुमाउनेछ, र यसरी पूर्ण रूपमा असफल हुनेछ भनी सोच्छ। त्यसैले, जे भए पनि, ऊ मानिसहरूको सामु खुलस्त हुँदैन; चाहे जे भए पनि, उसले आफ्नो शक्ति र हैसियत अरू कसैलाई दिँदैन; बरु, प्रतिस्पर्धा गर्न सक्दो कोसिस गर्छ, र कहिल्यै हार मान्दैन। जबजब उसले समस्या सामना गर्छ, तबतब अग्रसरता लिएर आफूलाई सबैको अघि प्रस्तुत गर्छ र आफूलाई देखाउँछ र प्रदर्शन गर्छ। समस्या आइपर्दा र दुष्परिणामहरू देखा पर्दा, ऊ हतार-हतार लुक्छ वा अरू कसैको काँधमा जिम्मेवारी थोपर्ने प्रयास गर्छ। यदि उसले आफूले बुझेको समस्या सामना गऱ्यो भने, आफूले गर्न सक्‍ने कुराको धाक देखाउँछ र त्यो अरूलाई थाहा दिने मौका छोपिहाल्छ, ताकि मानिसहरूले ऊसँग वरदान र विशेष सीप छन् भन्‍ने देखून् र उसलाई आदर र आराधना गर्न सकून्। यदि कुनै ठूलो घटना घट्यो भने, र कसैले उसलाई त्यो घटनाको बुझाइबारे सोध्यो भने, उसले आफ्नो दृष्टिकोण खुलासा गर्न चाहँदैन, बरु अरूलाई नै सुरुमा बोल्न लगाउँछ। उसले बोल्‍न नचाहनुका कारणहरू हुन्छन्: ऊसँग कुनै दृष्टिकोण नभएर भन्दा पनि, उसलाई आफ्‍नो दृष्टिकोण गलत होला कि, यो कुरा ठूलो स्वरमा बताए भने, अरूले यसलाई खण्डन गर्लान् कि, जसले गर्दा ऊ लज्जित हुनुपर्ला कि भन्‍ने डरले यो कुरा भन्दैन; कि त ऊसँग कुनै दृष्टिकोण नै हुँदैन, र स्पष्ट रूपमा मामला बुझ्‍न नसकेको हुनाले, मानिसहरू उसको गल्तीमा हाँस्लान् भन्‍ने डरले स्वेच्छाले बोल्ने आँट गर्दैन—त्यसकारण चुपचाप बस्‍नु नै उसको एउटै मात्र विकल्प हुन्छ। छोटकरीमा भन्दा, ऊ आफ्नो दृष्टिकोण खुलेर व्यक्त गर्न तयार हुँदैन, किनभने उसलाई आफ्‍नो वास्तविकता खुलासा होला, ऊ दरिद्र र दयनीय छ भनेर मानिसहरूले देख्लान्, र यसरी अरूमा भएको उसको छविमा असर पर्ला भन्‍ने डर हुन्छ। त्यसकारण, अरू सबैले आफ्नो दृष्टिकोण, विचार, र ज्ञानबारे सङ्गति गरिसकेपछि, उसले केही उच्च र बलियो दाबीहरूलाई आफ्नो बनाउँछ, जसलाई उसले आफ्नै दृष्टिकोण र बुझाइको रूपमा प्रस्तुत गर्छ। उसले ती कुरालाई सारांशित गर्छ र सबैलाई तीबारे सङ्गति दिन्छ, र यसरी उसले अरूको हृदयमा उच्च हैसियत प्राप्त गर्छ। ख्रीष्टविरोधीहरू अत्यन्तै धूर्त हुन्छन्: जब दृष्टिकोण व्यक्त गर्ने समय हुन्छ, तब तिनीहरूले हृदय खोलेर अरूसामु आफ्नो साँचो स्थिति खुलस्त पार्ने, वा तिनीहरूले वास्तवमा के सोच्छन्, तिनीहरूको क्षमता कस्तो छ, तिनीहरूको मानवता कस्तो छ, तिनीहरूको बुझ्‍ने शक्ति कस्तो छ, र तिनीहरूसँग सत्यताको साँचो ज्ञान छ कि छैन भनी मानिसहरूलाई बताउने गर्दैनन्। र त्यसकारण, आत्मिक, र सिद्ध व्यक्ति भएको धाक देखाउने र ढोँग गर्ने क्रममा, तिनीहरूले आफ्‍नो साँचो अनुहार र साँचो कद लुकाउन सक्दो गर्छन्। तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको बीचमा कहिल्यै पनि आफ्‍ना कमजोरीहरू प्रकाश गर्दैनन्, न त तिनीहरूले आफ्‍ना कमी र कमजोरीहरू पहिचान गर्ने प्रयास नै गर्छन्; बरु, तिनीहरूले यी कुराहरूलाई ढाकछोप गर्न सक्दो प्रयास गर्छन्। मानिसहरूले तिनीहरूलाई सोध्छन्, “तिमीले परमेश्‍वरमा यति धेरै वर्ष विश्‍वास गरेका छौ, के परमेश्‍वरलाई तिमीले कहिल्यै शङ्का गरेका छौ?” तिनीहरूले उत्तर दिन्छन्, “छैन।” तिनीहरूलाई सोधिन्छ, “परमेश्‍वरका लागि आफूलाई समर्पित गर्दा सबै कुरा त्यागेकोमा के तिमीलाई कहिल्यै पछुतो लागेको छ?” तिनीहरूले उत्तर दिन्छन्, “छैन।” “तिमी बिरामी हुँदा, के तिमी बेचैन भयौ र तिमीलाई घरको याद आयो?” अनि तिनीहरूले उत्तर दिन्छन्, “कहिल्यै याद आएन।” हेर् त, ख्रीष्टविरोधीहरूले आफूलाई अटल, दृढ इच्छाशक्ति भएको, अनि त्याग गर्न र कष्ट भोग्‍न सक्‍ने व्यक्तिका रूपमा, कमजोरी नै नभएको र कुनै दोष वा समस्या नभएको व्यक्तिका रूपमा प्रस्तुत गर्छन्। यदि कसैले तिनीहरूको भ्रष्टता र कमीकमजोरीलाई औँल्याइदियो, तिनीहरूलाई सामान्य दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूका रूपमा, समान व्यवहार गर्‍यो, र खुलस्त भएर तिनीहरूसँग सङ्गति गर्‍यो भने, तिनीहरूले यस मामलालाई कसरी लिन्छन्? आफूलाई निर्दोष र जायज तुल्याउन, आफू सही छु भनी प्रमाणित गर्न, र अन्त्यमा मानिसहरूलाई तिनीहरूमा कुनै समस्या छैन, र तिनीहरू सिद्ध, आत्मिक मानिसहरू हुन् भनी देख्ने तुल्याउनका लागि सक्दो गर्छन्। के यो सबै ढोँग मात्रै होइन र? आफूलाई त्रुटिरहित र पवित्र ठान्‍ने सबै मानिसहरू ढोँगी हुन्। म किन तिनीहरू सबै ढोँगी हुन् भनी भन्छु? मलाई भन, के भ्रष्ट मानवजातिको बीचमा कुनै त्रुटिरहित मानिस छ? के साँचो रूपमा पवित्र कुनै व्यक्ति छ? (छैन।) पक्कै छैन। जब शैतानद्वारा मानिस यति गहन रूपमा भ्रष्ट तुल्याइएको छ र जन्मजात रूपमै ऊसँग सत्यता छैन भने, उसले कसरी त्रुटिरहितता हासिल गर्न सक्छ? परमेश्‍वर मात्रै पवित्र हुनुहुन्छ; सारा भ्रष्ट मानवजाति दूषित छ। यदि कुनै व्यक्तिले आफूमा कुनै त्रुटि छैन भन्दै पवित्र व्यक्तिको नक्कल गर्छ भने, त्यो व्यक्ति के हुनेथियो? ऊ दियाबलस, शैतान, र प्रधान स्‍वर्गदूत हुनेथियो—ऊ खाँटी ख्रीष्टविरोधी हुनेथियो। ख्रीष्टविरोधीले मात्रै त्यसरी त्रुटिरहित र पवित्र व्यक्ति हुँ भनेर दाबी गर्न सक्छ। के ख्रीष्टविरोधीहरूले आफूलाई चिनेका हुन्छन् त? (हुँदैनन्।) अनि तिनीहरूले आफूलाई नचिनेका हुनाले, के तिनीहरूले आफ्नो आत्मज्ञानबारे सङ्गति गर्नेछन्? (गर्नेछैनन्।) के आफ्नो आत्मज्ञानबारे सङ्गति गर्ने ख्रीष्टविरोधीहरू हुन्छन्? (हुन्छन्।) कस्तो प्रकारका मानिसहरूले यसो गर्छन्? (ढोँगीहरूले।) ठीक भन्यौ। यी मानिसहरूले आफूलाई चिनेको ढोँग गर्छन्, र तिललाई पहाड बनाउँछन् र आफूलाई शैतान र पिशाचहरू भनेर धेरै ठूला नाम दिन्छन्, र आफूसँग गहन आत्मज्ञान छ भन्‍ने ढोँग गर्छन्। तिनीहरू झूटा रूपमा आत्मिक मानिसहरू हुन्, होइन र? के तिनीहरू ढोँगीहरू होइनन् र? जब तिनीहरूले आफ्नो आत्मज्ञानबारे सङ्गति गर्छन्, तब के तिनीहरूले साँच्‍चै आफूलाई चिन्छन् त? (चिन्दैनन्।) त्यसोभए तिनीहरूले आफ्नो आत्मज्ञानबारे के भन्छन्? (जब ख्रीष्टविरोधीहरूले आफ्नो आत्मज्ञानबारे कुरा गर्छन्, तब तिनीहरूले आफ्नो वास्तविक अवस्थाको कुरा गर्दैनन्, तिनीहरूले खोक्रा शब्दहरू र धर्मसिद्धान्तका शब्दहरू मात्रै बोल्छन्, जुन बिलकुलै व्यावहारिक हुँदैनन्; तिनीहरूसँग अत्यन्तै गहन ज्ञान भएजस्तो देखिन्छ, तर तिनीहरूमा कुनै पछुतोको कुनै लक्षण हुँदैन।) के यो आफ्‍नो बारेमा रहेको वास्तविक ज्ञान हो त? यसमा कुनै साँचो पछुतो हुँदैन, त्यसकारण के तिनीहरूले आफूलाई घृणा गर्ने प्रभाव हासिल गरेका हुन्छन् त? जब कुनै पछुतो र कुनै आत्मघृणा हुँदैन, तब तिनीहरूले आफूलाई साँचो रूपमा चिनेका हुँदैनन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले बोल्ने आत्मज्ञानमा तिनीहरूबारे सबैलाई थाहा भएका, र सबैले देखेका कुराहरू मात्रै हुन्छन्। तिनीहरूले कुनै गलत काम गरेका छैनन्, र पनि आत्मज्ञानबारे कुरा गर्न सक्छन् भन्‍ने सबैलाई महसुस गराउनका लागि शब्दजाल प्रयोग गर्दै आफूलाई जायज पुष्टि गर्छन्, ताकि मानिसहरूले तिनीहरूलाई अझै बढी उच्‍च मानून्। तिनीहरूले कुनै गल्ती गरेका छैनन् र पनि आत्मचिन्तन गरिरहेका छन् र आफूलाई चिन्‍ने प्रयास गरिरहेका छन् भन्‍ने देखेर, मानिसहरूले यस्तो सोच्छन्, “यदि उसले साँच्‍चै नै कुनै गल्ती गर्‍यो भने, उसले आफूलाई चिन्‍ने सम्भावना अझै बढी हुन्छ। ऊ कति भक्त छ!” ख्रीष्टविरोधीले यसो गर्नुको परिणाम के हुन्छ? उसले मानिसहरूलाई बहकाउँछ। अरूले पाठ सिकून् भनेर तिनीहरूले साँचो रूपमा आफ्नो भ्रष्ट स्वभाव चिरफार गर्ने वा बुझ्ने गर्दैनन्; बरु, तिनीहरूलाई अरूले अझै बढी उच्‍च मानून् भनेर आफ्नो आत्मज्ञानबारे सङ्गति गर्छन्। यो कार्यको प्रकृति के हो? (मानिसहरूलाई बहकाउन आफ्नै गवाही दिनु।) ठीक भन्यौ। तिनीहरूले मानिसहरूलाई बहकाइरहेका हुन्छन्। यो कसरी आफूलाई चिन्‍नु भयो र? यो सरासर छल हो। तिनीहरूले आफ्नो आत्मज्ञानबारे बोल्नेकुरालाई मानिसहरूलाई बहकाउन, तिनीहरू आत्मिक छन्, र तिनीहरूले आफूलाई चिनेका छन् भनेर सोच्न लगाउन, मानिसहरूलाई तिनीहरूलाई उच्‍च मान्न र तिनीहरूलाई आराधना गर्न लगाउनका लागि प्रयोग गरिरहेका हुन्छन्। यो घृणित र घिनलाग्दो अभ्यास हो—र यो ख्रीष्टविरोधीहरूको दुष्टता हो।