३. विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरूबारे खोजीनिती गर्नु

हामीले भर्खरै, ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुन्छन् कि हुँदैनन् भनी खोजीनिती गर्ने सम्बन्धी दुई विषयवस्तुहरू सङ्गति गर्‍यौँ: एउटा विषयवस्तु परमेश्‍वरका प्रतिज्ञा र आशिष्‌का वचनहरूबारे थियो, र अर्को विषयवस्तु मानिसहरूका लागि परमेश्‍वरका श्राप र दण्डका वचनहरू थियो। अब, तेस्रो विषयवस्तु, अर्थात् विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरूलाई हेरौँ। यसप्रकारका वचनहरूप्रति पनि ख्रीष्टविरोधीहरूको मनोवृत्ति, यसअघिका दुई विषयवस्तुहरूको सरह छ: तिनीहरू यी वचनहरू पूरा हुने दिनबारे जिज्ञासु हुन्छन्, र यसबारे छानबिन गर्न, बुझ्न, साथै ती पूरा भएको दिन हेर्न र तथ्यहरू बाहिर आएको प्रत्यक्ष देख्‍न चाहन्छन्। यस्ता वचनहरूप्रति व्यवहार गर्ने क्रममा, ख्रीष्टविरोधीहरू हृदयका गहिराइमा षड्यन्त्र पनि रच्छन्, जबाफी उपायहरूबारे मनन गर्छन् र विभिन्न शङ्काहरू उब्जाउँछन्। तिनीहरूले सोहीअनुरूपका जबाफी उपायहरू विकास गर्नका निम्ति यस्ता वचनहरू पूरा हुन्छन् कि हुँदैनन् भनी हेर्छन् र जाँच्छन्। जब ख्रीष्टविरोधीहरूले यी वचनहरूले विपत्तिहरूको अगमवाणी गरेको पढ्छन्, तब तिनीहरूका हृदयहरू विपत्तिहरू पूरा हुने दिनको अपेक्षाले भरिन्छन्, र तिनीहरू विभिन्न कल्पनाहरूले भरिन्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुने आशा गर्छन् र विपत्तिहरूको आगमनले तिनीहरूका क्षितिजहरू फैलाउने, तिनीहरूका चाहना र कामनाहरू पूरा गर्ने पनि आशा गर्छन्। किन यस्तो आशा गर्छन्? किनभने परमेश्‍वरले अगमवाणी गर्नुभएका सबै विपत्तिहरू परमेश्‍वरको महान् काम पूरा हुनु, परमेश्‍वर महिमित हुनुहुने दिन, सन्तहरू उठाइ लगिनु, मानवजाति अद्‌भुत गन्तव्यमा प्रवेश गर्नु, आदि इत्यादि कुराहरूसँग सम्बन्धित छन्। त्यसकारण, ख्रीष्टविरोधीहरू विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरूको यो पक्षबारे अपेक्षा र जिज्ञासाले झनै बढी भरिएका हुन्छन्। पहिला दुई विषयवस्तुहरूका तुलनामा, ख्रीष्टविरोधीहरू यस्ता वचनहरूमा झनै बढी चासो राख्छन्। यदि कसैले भूकम्प, महामारी, कीटसङ्क्रमण, बाढी, भूक्षय, वा अन्य प्राकृतिक प्रकोपहरू जस्ता प्रकोप निम्त्याउन सक्छ भने, हृदयमा ख्रीष्टविरोधीहरू त्यो जन अत्यन्तै शक्तिशाली छ, ऊसँग ठूलो क्षमता छ, र ऊ तिनीहरूले पछ्याउन, आराधना गर्न र भरोसा गर्न लायक छ भन्‍ने विश्‍वास गर्छन्। तसर्थ, त्यसरी नै, ख्रीष्टविरोधीहरू विपत्तिहरूसम्बन्धी परमेश्‍वरका अगमवाणीजस्ता वचनहरू पूरा हुनु वा नहुनुलाई परमेश्‍वर वास्तवमै परमेश्‍वर हुनुहुन्छ कि हुनुहुन्‍न भनी मापन गर्ने मानक पनि मान्छन्। यही दृष्टिकोण सही, मान्य र बुद्धिमानी कदम हो भन्ने विश्‍वास गर्दै, तिनीहरू हृदयमा यस्ता तार्किक सोच, विचार, र दृष्टिकोणलाई जस्ताको तस्तै अपनाउँछन्। तसर्थ, तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई पछ्याउन थालेको दिनदेखि, तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरूले विपत्तिहरूको अगमवाणी गरेको देखेको क्षणदेखि, ख्रीष्टविरोधीहरूको हृदयमा यही कुरा हाबी हुँदै आएको हुन्छ। तिनीहरू परमेश्‍वरका वचनहरूमा के भनिएको छ भन्नेबारे चासो राख्छन्—आखिरी दिनहरू कहिले आउँछन्, परमेश्‍वरको महान् काम कहिले पूरा हुन्छ, परमेश्‍वरले मानवजातिलाई कसरी सजाय दिनुहुनेछ, मानवजातिलाई दण्डित गर्न र नष्ट पार्न परमेश्‍वरले कस्ता विपत्तिहरू ल्याउनुहुनेछ, मानवजातिलाई विपत्तिहरूमा पार्न परमेश्‍वरले कस्तो विधि प्रयोग गर्नुहुनेछ, र कसरी परमेश्‍वरलाई पछ्याउने र उहाँको अनुमोदन पाएकाहरू मात्र यस्ता विपत्तिहरूबाट पन्छिन र उम्किन सक्षम हुनेछन्, र उनीहरूले मात्र यस्ता विपत्तिहरूको यातना भोग्नुपर्नेछैन। ख्रीष्टविरोधीहरू विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरूलाई निकै महत्त्वपूर्ण ठान्छन्, तिनलाई हृदयमा विश्‍लेषण गर्छन् र दिमागमा कण्ठ पारेर वाचन गर्छन्। तिनीहरूले विपत्तिहरूसँग सम्बन्धित हरशब्द सम्झिन्छन्, साथै विपत्तिहरूसम्बन्धी परमेश्‍वरका अगमवाणीहरू कहिले र कसरी साकार हुनेछन् भनेर मनन पनि गर्छन्। तिनीहरूले यदि यी अगमवाणीहरू साकार भए भने तिनीहरूलाई के हुनेछ, र यदि ती साकार भएनन् भने तिनीहरूले के गर्नेछन् भनी मनन गर्छन्। यी अगमवाणीहरू देखेदेखि, ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासमा केही लागिपर्न मिल्ने कुरा, दिशा र लक्ष्य भेट्टाएजस्तो हुन्छ। विपत्तिहरू आइपर्ने प्रतीक्षा गरिरहँदा, तिनीहरूले आफूलाई हरेक रूपमा तयार पनि राख्छन्। विपत्तिहरू आइपर्दा परमेश्‍वरबाट सुरक्षा पाउन तिनीहरूले आफ्नो जागिर र परिवार छाडेर सुसमाचार प्रचार गर्छन्। त्यो सँगसँगै, विपत्तिहरू आइपर्दा बाँच्नका निम्ति, तिनीहरू प्राय: नम्र रूपले परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्छन्, परमेश्‍वरका वचनहरू चाँडै पूरा हुनेछन्, परमेश्‍वरले हासिल गर्ने अभिप्राय राख्नुभएका सारा कुराहरू चाँडै हासिल हुनेछन्, परमेश्‍वरले चाँडै महिमा पाएर विश्रामको आनन्द उठाउनुहुनेछ, र तिनीहरूले चाँडै स्वर्गको राज्यका आशिष्‌हरू प्राप्त गर्न सक्नेछन् भन्ने आशा गर्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूका यी सबै दृष्टिकोणहरू, र तिनीहरूले प्रायः उच्चारण गर्ने शब्द र प्रार्थनाहरूबाट हेर्दा, ख्रीष्टविरोधीहरूले उत्सुकतापूर्वक परमेश्‍वरको महान् काम पूरा हुने र परमेश्‍वरले चाँडै विश्राम गर्नुहुने प्रतीक्षा गरिरहेका हुन्छन् भन्ने देखिन्छ। तर, मानिसहरूलाई के थाहा हुँदैन भने, यी आशाहरू पछाडि ख्रीष्टविरोधीहरूका अनिष्टकारी अभिप्रायहरू हुन्छन्। तिनीहरू यस्ता प्रार्थना र झूटा भेषहरूमार्फत विपत्तिहरूबाट पन्छिन र परमेश्‍वरलाई आफ्नो शरण बनाउन सकौँ भन्ने आशा गर्छन्। यो सबै तयारी गरिरहँदा, तिनीहरू विपत्तिहरू छिटो आउनेछन् र विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरू चाँडै पूरा हुनेछन् भन्ने आशा पनि गर्छन्। तिनीहरू आफूले सहन सक्ने सीमाभित्र रहेर मूल्य तिर्न, आफूलाई समर्पित गर्न, कष्ट भोग्न, र पहिलेझैँ सहिरहन जारी राख्छन्, सबैले देख्ने गरी राम्ररी कार्यसम्पादन गर्न दिमाग खियाउँछन्। तिनीहरू सुसमाचार प्रचार गर्न तिनीहरूले कति ठूलो मूल्य तिरेका छन्, कति धेरै विभेद र सतावट सहेका छन्, र यो दिनको प्रतीक्षामा तिनीहरूले ठूलो मूल्य तिरेका छन् भनेर सबैले मानून् भन्ने चाहन्छन्। तिनीहरू तिनीहरूले सहेका कष्ट र तिरेको मूल्य देखेर, परमेश्‍वरले कुनै पनि विपत्ति आइपर्दा तिनीहरूलाई बचाउनुहुनेछ भन्ने आशा गर्छन्। त्यो सँगसँगै, तिनीहरू आफूले तिरेको मूल्यका कारण, विपत्तिहरू आएपछि राम्रो गन्तव्य र आशिष् पाउने गरी भाग्यशाली हुने आशा गर्छन्। भित्री रूपमा, ख्रीष्टविरोधीहरू मौन रूपमा अरूले थाहा नपाउनेगरी यो सब षड्यन्त्र गर्छन्। अन्त्यमा, कुनै दिन, कुनै सानो घटनाका कारण ख्रीष्टविरोधीहरूले झट्का अनुभव गर्छन्, र तिनीहरूका कार्य र व्यवहारहरू निन्दित भएझैँ लाग्छन्। यसको मतलब तिनीहरूका आशा र मनोकल्पनाहरू टुट्नै लागेका हुन्छन्, र तिनीहरूका कामनाहरू पूरा नहुने अवस्थामा पुग्छन्। यस क्षणमा, ख्रीष्टविरोधीहरूको हृदयका गहिराइमा पैदा हुने पहिलो सोच के हुन्छ? “मैले यति धेरै दिएको छु, यति कष्ट भोगेको छु, यति धेरै दिन सहेको छु, यति धेरै वर्ष विश्‍वास गरेको छु, तैपनि मैले विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरको कुनै पनि वचन पूरा भएको देखेको छैनँ। के परमेश्‍वरले वास्तवमै विपत्तिहरू ल्याउनुहुनेछ त? के हामीले जे कुराका लागि सधैँ प्रार्थना र प्रतीक्षा गरेका छौँ, त्यो कुरा परमेश्‍वरले पूरा गर्नेछन् त? परमेश्‍वर ठ्याक्कै कहाँ छन्? के उनले वास्तवमा हामीलाई मुक्ति दिनेछन् कि छैनन्? के परमेश्‍वरले चर्चा गरेका विपत्तिहरू अस्तित्वमा समेत छन्? यदि ती अस्तित्वमा छैनन् भने, हामी सबैजना यहाँबाट निस्किहाल्नुपर्छ। यो परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न सकिँदैन, यहाँ कुनै परमेश्‍वर छैन!” यो नै ख्रीष्टविरोधीहरूको सीमा हो। कुनै सानो झट्का लागेमा नै, सायद अरू कसैले अनजानमा भनेको निन्दा र खुलासा गर्ने शब्दले नै, तिनीहरूको कमजोरीमा प्रहार गर्छ, र त्यसपछि तिनीहरूको रिसको पारो फुट्छ, र तिनीहरू उप्रान्त रोकिन वा ढोँग गर्न सक्दैनन्। तिनीहरूले गर्ने पहिलो कुरा परमेश्‍वरका वचनहरूप्रति झनक्कै रिस पोख्‍नु र यसो भन्‍नु हो: “यदि तिम्रा वचनहरू पूरा हुँदैनन् भने, यदि तिमीले भनेका विपत्तिहरू देखा पर्दैनन् भने, म अबदेखि तिमीमाथि विश्‍वास गर्नेछैनँ। मूल रूपमा मैले विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने यी वचनहरूका कारण मात्र सुसमाचार प्रचार गरेको, मूल्य तिरेको, र आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेको हुँ। यी वचनहरू नभएका भए, म तिमीमाथि बिलकुलै विश्‍वास गर्नेथिइनँ! यी वचनहरूकै कारण, आउन लागेका विपत्तिहरूकै कारण, मैले तिमी परमेश्‍वर हौ भनेर विश्‍वास गरेको हुँ। तर अब, यति धेरै कष्ट भोगेपछि पनि, तिमीले भनेका विपत्तिहरू आएका छैनन्। गैरविश्‍वासीहरूमाझ दुष्टता गर्नेहरू धेरै छन्, तैपनि तीमध्ये कोही पनि दण्डित भएका छैनन्—तीमध्ये कोही पनि विपत्तिहरूमा परेको छैन। तिनीहरू अझै पनि पाप गरेरै जिउँछन्, आफ्ना जीवनको आनन्द लिन्छन्, जबकि मचाहिँ वर्षौँदेखि त्यागहरू गर्दै, विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने तिम्रा वचनहरू पूरा हुने दिन कुर्दैआएको छु। तर तिमीले के गरेका छौ, परमेश्‍वर? तिमीले कहिल्यै हाम्रो उत्साहपूर्ण अपेक्षाबारे ख्याल गरेर कुनै चिन्ह वा अचम्मका कार्यहरू देखाएका छैनौ, हामीलाई देखाउन, हाम्रो आस्था बलियो पार्न, हाम्रो बफादारी मजबुत बनाउन, कहिल्यै कुनै विपत्ति ल्याएका छैनौ। तिमी किन यस्ता कामहरू गर्दैनौ? के तिमी परमेश्‍वर होइनौ र? के यो दुष्ट संसार र यो दुष्ट मानवजातिलाई दण्डित गर्नहेतु विपत्तिहरू ल्याउन त्यति धेरै गाह्रो छ? हामी त केवल यी कुराहरूको पूर्तिमार्फत आफ्नो आस्था बलियो पार्न चाहन्छौँ, तर तिमी कार्य नै गर्दैनौ। यदि तिमीले कार्य गरेनौ भने, हामी अबदेखि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नै सक्दैनौँ; हामीले केही पनि प्राप्त गर्न सक्नेछैनौँ, अनि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नुको कुनै अर्थ हुँदैन। अबदेखि विश्‍वास गर्नुपर्ने, कर्तव्य पूरा गर्नुपर्ने, सुसमाचार प्रचार गर्नुपर्ने कुनै आवश्यकता छैन।” सानो झट्का लागेपछि, जीवनमा अलिकति प्रतिकूलता वा असन्तुष्टि सामना गरेपछि, ख्रीष्टविरोधीहरूका साँचो रङ्ग र सबैभन्दा भित्री सोचहरू जुनसुकै बेला र जहाँसुकै उदाङ्गो हुन सक्छन्, जुन निकै डरलाग्दो हुन्छ। विपत्तिहरू कहिले आउनेछन्, विपत्तिको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुनेछन् कि छैनन्, यी कसरी र कहिले पूरा हुनेछन्, यी सबै परमेश्‍वरद्वारा निर्धारित हुन्छन्। जब परमेश्‍वरले मानिसहरूलाई यी कुराहरूबारे बताउनुहुन्छ, त्यसको उद्देश्य उनीहरूलाई इज्‍जत दिनु, मानवका रूपमा व्यवहार गर्नु हो—त्यसको उद्देश्य परमेश्‍वरविरुद्ध गलचेप पाउन र उहाँको आलोचना गर्न मानिसहरूले यी वचनहरू प्रयोग गरून् भन्‍ने होइन। ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्‍वरले यी वचनहरू बोल्नुभएकाले उहाँले मानिसहरूलाई तिनीहरूका जीवनकालमा यी वचनहरू पूरा भएको हेर्न दिनुपर्छ; नत्र, परमेश्‍वरका वचनहरू शून्य हुनेछन् भन्ने गलत विश्‍वास राख्छन्। जुन परमेश्‍वरका वचनहरू शून्य बन्न सक्छन् तिनलाई परमेश्‍वर मान्नु हुँदैन, तिनी परमेश्‍वर हुनलायक हुँदैनन्, र तिनीहरूको परमेश्‍वर हुनलायक हुँदैनन्; यो नै ख्रीष्टविरोधीहरूको तर्क हो।

सुरुदेखि अन्त्यसम्‍मै, ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्‍वरका विपत्तिहरू अगमवाणी गर्ने यी वचनहरूलाई दुरुपयोग मात्र गर्न चाहन्थे। यी वचनहरूले तिनीहरूलाई प्रेरित गरे, जसले गर्दा तिनीहरूमा असल मानव व्यवहारहरू र तिनीहरूका सारा त्यागहरू, अनि देहगत कष्टहरू विपत्तिहरूबाट जोगिने आशिष् पाउनुसँग साटासाट गर्न प्रयोग गर्नेबारे विचार विकसित हुन पुग्यो। सुरुदेखि अन्त्यसम्म, तिनीहरूको एउटै मात्र उद्देश्य विपत्तिहरूबाट जोगिने र आशिष्‌हरू प्राप्त गर्ने थियो। तिनीहरूले यी वचनहरू व्यक्त गर्ने एउटै उहाँलाई साँचो रूपमा कहिल्यै परमेश्‍वर मानेनन्। सुरुदेखि अन्त्यसम्म, ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्‍वरका वचनहरूबारे खोजीनिती गर्ने माध्यमका रूपमा निरन्तर परमेश्‍वरको जाँच र मापन गर्दै, सधैँ परमेश्‍वरको विरोधमा उभिएका छन्। यदि परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुन्छन् र तिनका क्षितिजहरू फैलिन्छन्, तिनीहरूका रुचि, दृष्टिकोण, र खाँचोअनुरूप ती पूरा हुन्छन् भने, तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई परमेश्‍वर मान्छन्। तर यदि ती तिनीहरूका चाहना, दृष्टिकोण, र खाँचोहरूविपरीत भए भने, ती वचनहरू बोल्नुहुने एउटै उहाँलाई पनि तिनीहरूले परमेश्‍वर मान्दैनन्। यो नै ख्रीष्टविरोधीहरूले बोक्ने दृष्टिकोण हो। प्रस्टै छ कि, भित्री रूपमा, तिनीहरूले कहिल्यै परमेश्‍वर सृष्टिकर्ता हुनुहुन्छ भनेर मानेका छैनन्, न त तिनीहरूले परमेश्‍वर यावत्‌ थोकमाथि सार्वभौम हुनुहुन्छ भन्ने तथ्यलाई नै पहिचान गरेका छन्। सङ्घर्षका शृङ्खलाहरू भोगेपछि, धैर्यपूर्वक सहँदै, र सोचहरूको अनेक अन्तर्द्वन्द्व भोग्दै, ख्रीष्टविरोधीहरूले एउटा पाठ सिके: “व्यक्तिले परमेश्‍वरका वचनहरूलाई हल्कासित सीमित गर्नु हुँदैन, न त परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुनुलाई हल्कासित र बिनागम्भीरता उनको पहिचान र सार मापन गर्ने मानकका रूपमा प्रयोग गर्न नै मिल्छ। हामी पर्याप्त रूपमा निखारिएका छैनौँ र हामीले अझै सहन जारी राख्नु, आफ्नो दिमाग फराकिलो पार्नु आवश्यक छ। भनाइ नै छ नि, ‘प्रधानमन्त्रीको हृदय डुङ्गा खियाउनका निम्ति पर्याप्त छ’; ‘सास भइन्जेल आस हुन्छ।’ यी वचनहरू पूरा नभएर के हुन्छ र? यो ठूलो कुरै होइन। मैले यतिका वर्ष यो सबै थेगेको छु; सायद यदि मैले थप केही वर्ष सहेँ भने, परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुनेछन्, र मैले केही प्राप्त गर्नेछु। म अझै केही समय सहनेछु, म अर्को दाउ राख्नेछु। म रिसाएर हुँदैन; नत्र, यसअघिका मेरा सारा प्रयासहरू खेर गएका हुनेछन्, र मैले सहेको सबै कष्ट व्यर्थै हुनेछ। त्यो त ठुलो घाटा हुनेछ! यदि अहिले मैले आफ्ना विचारहरू उदाङ्गो पार्ने, परमेश्‍वरलाई नकार्न, प्रश्‍न गर्न, र दोष लगाउन उभिने हो भने, त्यो चलाखीपूर्ण कदम हुनेछैन। मैले मूल्य तिर्न, कठिनाइ सहन, र सहिरहन जारी राख्नैपर्छ। ‘जसले अन्त्यसम्‍मै सहन्छ उसलाई मुक्ति दिइनेछ’ भन्ने कुरा बिर्सनु हुँदैन। यो भनाइ सधैँ साँचो हुन्छ र सर्वोच्च सत्यताका रूपमा नै रहन्छ। मैले यो भनाइमा अडिग रहेर यसलाई मेरो हृदयमा निरन्तर राख्न जरुरी छ।” केही समयको नकारात्मकता र मौनतापछि, अन्ततः ख्रीष्टविरोधीहरू फेरि पनि “उभिए।”

परमेश्‍वरको घरमा कर्तव्यहरू पूरा गर्ने क्रममा, ख्रीष्टविरोधीहरूले विभिन्न भूमिकाहरूमा सेवा गर्दै गर्दा हरप्रकारका काम वहन गर्छन्। बाहिरी रूपमा कुनै परिवर्तन नभएझैँ देखिन्छ, तर ख्रीष्टविरोधीहरूले जति लामो समय परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छन्, र जति लामो समय उहाँलाई पछ्याउँछन्, त्यति नै तिनीहरूले भित्री रूपमा विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरूका अत्यन्तै लेखाजोखा राख्छन्। किन यस्तो गर्छन्? तिनीहरूले जति लामो समय परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेका छन्, यसले तिनीहरूले बढी बलिदान गरेका छन्, बढी त्याग गरेका छन्, र तिनीहरूसँग बाह्य संसारमा फर्कने बाटो कम हुन्छ भन्ने सङ्केत गर्छ। त्यसकारण, विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने यी वचनहरूका सन्दर्भमा, ख्रीष्टविरोधीहरू अचेतन रूपमै र झन्झन् बढी यस्तो सोच्छन्, “म यो सबै साँचो होस् भन्ने आशा गर्छु। यो सबै पूरा हुनैपर्छ।” तिनीहरू यो “हुनैपर्छ” र यो दृढ विश्‍वासलाई परमेश्‍वरमाथिको तिनीहरूको साँचो आस्थाका रूपमा लिन्छन्। यो तथाकथित साँचो आस्थाले तिनीहरूलाई कर्तव्य पूरा गर्न, कष्ट भोग्न र मूल्य तिर्न, अनि सहन र अझ धेरै सहन प्रेरित गर्छ, ठ्याक्‍कै त्यसरी नै जसरी गैरविश्‍वासीहरूले भन्ने गर्छन्: “जित्नका लागि तिमीले सबथोक दाउमा राख्नैपर्छ।” यस्तो विश्‍वास राखिरहँदा, ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुने दिनबारे खोजीनिती गरिरहेका हुन्छन्। अन्ततः, त्यो दिन आइपुग्छ—प्रकोप र सङ्कटहरू यो संसारका विभिन्न कुनाहरूमा, विभिन्न देशहरूमा र विभिन्न जातीय समूहहरूमाझ निरन्तर देखा पर्छन्। यी ठूला साना प्रकोपहरूले धेरैका ज्यान लिन्छन्, धेरै मानिसहरूका जिउने वातावरणहरू बदल्दिन्छन्, पर्यावरणीय वातावरणहरू परिवर्तन गर्दिन्छन्, समाजका धेरै संरचना र जीवनशैलीहरू, आदि इत्यादि कुराहरू रूपान्तरित गर्दिन्छन्। तर, जे भए पनि, ख्रीष्टविरोधीहरूका नजरमा, परमेश्‍वरका वचनहरू अझै पनि थोरै हदसम्म पूरा भइरहेका हुन्छन्, जुन तिनीहरूको हृदयको गहिराइमा सबैभन्दा सन्तोषजनक हुने कुरा हो। तिनीहरू यतिका वर्षपछि, तिनीहरूले सहेको वा प्रतीक्षा गरेको व्यर्थमा नगएको, र तिनीहरूले अन्ततः परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा भइरहेको दिन र चरण देखेको महसुस गर्छन्। तर तिनीहरूलाई लाग्छ कि तिनीहरू निरुत्साहित हुन वा तिनीहरूले हार मान्न हुँदैन; तिनीहरूले सहन र प्रतीक्षा गर्न जारी राख्नु आवश्यक छ। ख्रीष्टविरोधीहरूले जति सहे पनि वा जति प्रतीक्षा गरे पनि, तिनीहरूलाई के कुराले भित्री रूपमा सबैभन्दा बढी चिन्तित तुल्याउँछ? “भोकमरी, महामारी, र भूकम्पका अगमवाणी पूरा भएका छन्, तर महाविपत्तिहरूका अगमवाणी कहिले पूरा हुनेछन्?” एकातिर, ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्‍वरका वचनहरूको एउटा पक्ष बिस्तारै र क्रमिक रूपमा पूरा हुँदै छ भन्ने विश्‍वास गर्छन् भने, अर्कोतिर, तिनीहरू यस्तो शङ्का गर्छन्: “के यी प्रकोपहरू प्राकृतिक प्रकोप मात्रै होइनन् र? प्रकोपहरू त इतिहासभरि नै निरन्तर रूपमा घटिरहेका छन्। के यी प्रकोपहरू देखा पर्नु परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुनु हो? यदि होइन भने, ती के हुन्? मैले यस्तो सोच्नु हुँदैन; परमेश्‍वरको विश्‍वासीले परमेश्‍वरका वचनहरूमा विश्‍वास गर्नुपर्छ। तर के परमेश्‍वरका वचनहरू त्यति सजिलै पूरा हुन्छन्? परमेश्‍वरले त्यो कसरी गरे? उनले त्यो गरेको मैले किन देखिनँ? मलाई किन त्यसबारे थाहा छैन? यदि त्यो परमेश्‍वरले गरेका हुन् भने, उनका विश्‍वासीहरूले देख्नुपर्छ, परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई दर्शनहरू दिनुपर्छ। तर हामीले न त परमेश्‍वरका हात देखेका छौँ, न परमेश्‍वरको सोर नै सुनेका छौँ। त्यसोभए, के यी घटनाहरू संयोग मात्र हुन सक्छन्? मैले यस्तो सोच्नु हुँदैन; यस्ता सोचाइले मलाई कमजोर पार्न सक्छन्। मैले अझै पनि यो सबै परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुनु हो भनेर विश्‍वास गर्नुपर्छ; म यसलाई परमेश्‍वरको सार्वभौमिकताका रूपमा, परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा भएको रूपमा लिनेछु, न कि संयोगका रूपमा। यसरी, मेरो हृदयले बढी सहजता महसुस गर्छ।” तिनीहरू यस तरिकाले सोच्नु निकै चलाखीपूर्ण हो र तिनीहरूले परिस्थितिलाई राम्रोसँग विश्‍लेषण गरेका छन् भन्‍ने महसुस गर्छन्, परमेश्‍वरलाई शङ्का नगरी आफ्नो आस्थालाई स्थिर बनाउन सकेका, साथै आफ्नो हृदयका ठूला असहजता र कामनाहरूलाई साम्य पारेका छन् भन्ने पनि महसुस गर्छन्। अस्थायी त्याग र सम्झौताहरू गर्दा, ख्रीष्टविरोधीहरू महाविपत्तिहरूको आगमनको प्रतीक्षा गर्छन्। “महाविपत्तिहरू कहिले आउने हुन्? ती विपत्तिहरू आउँदा, सन्तहरूलाई हावामा माथि उचालिनेछ, तर त्यो ठ्याक्कै कहाँ हुनेछ? यो कसरी हुनेछ? के तिनीहरू उडेर जानेछन् कि परमेश्‍वरको हातद्वारा उचालिनेछन्? महाविपत्तिहरू आउँदा, के मानिसहरूसँग अझै पनि तिनीहरूको भौतिक शरीर हुनेछ? के तिनीहरूले अझै पनि अहिलेका वस्‍त्रहरू लगाउनेछन्? के सारा गैरविश्‍वासीहरू मर्नेछन्? त्यो कस्तो स्थिति वा अवस्था हुनेछ? मानवहरूका लागि त्यो अकल्पनीय छ। अहिलेका लागि मैले त्यसबारे नसोचेकै बेस। म परमेश्‍वरका वचनहरू अवश्यै पूरा हुनेछन् भनेर मात्र विश्‍वास गर्नेछु। तर के ती साँच्चिकै पूरा हुन सक्छन्? त्यो दिन कहिले आउने हो?” तिनीहरू भित्री रूपमा आफूलाई यी प्रश्‍नहरू सोधिरहन्छन्, बारम्बार शङ्काहरू उब्जाइरहन्छन्। यी विपत्तिहरू तिनीहरूका भविष्य र नियतिसँग निकट रूपमा सम्बन्धित र घनिष्ठ रूपमा जोडिएका हुनाले ख्रीष्टविरोधीहरू यस्तो विश्‍वास गर्छन्: “म महाविपत्तिहरू कहिले आउनेछन् भन्नेबारे अगमवाणी पूरा हुने सम्बन्धमा निरन्तर सतर्क रहनैपर्छ, मैले हरसमय त्यसलाई मनमा राखिरहनैपर्छ ताकि मैले आफ्नो मौका नगुमाऊँ र म आशिष्‌हरू प्राप्त गर्न असफल नहोऊँ।” त्यसोभए, तिनीहरूको दृष्टिकोण चाहिँ के हो? “मैले व्यापक रूपमा सुसमाचार प्रचार गर्नुपर्छ, लगनका साथ आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ, अवरोध र बाधाहरू सिर्जना गर्नु वा गल्तीहरू गर्नु हुँदैन, र अरूका नजरमा पर्ने काम गर्नु हुँदैन, घमण्डी हुनुहुँदैन। मैले गल्तीहरू नगरेसम्म र म मण्डलीबाट निष्कासित नभएसम्म, त्यो पर्याप्त हुन्छ। म अवश्यै शरणसम्म पुग्न सक्नेछु; यो परमेश्‍वरको प्रतिज्ञा हो—त्यसलाई कसले खोस्न सक्छ र?” जब सानातिना प्रकोपहरू बिस्तारै आउन थाल्छन्, र सम्पूर्ण मानवजाति प्रकोपहरूमा पर्छ, तब ख्रीष्टविरोधीहरूलाई भित्री रूपमा शान्ति र केही हदको बेचैनमुक्तता मिल्छ। त्यो सँगसँगै, तिनीहरू महाविपत्तिहरू आउने र सन्तहरूलाई माथि उचालिने दिनको प्रतीक्षामा हुन्छन्। जे-जस्तो भए पनि, ख्रीष्टविरोधीहरू विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरूबारे खोजीनिती गर्न जारी राख्छन्। परमेश्‍वरको विचारमा, यस्तो खोजीनिती, शैतानले गर्ने खोजीनितीसरह हो। उहाँले यसलाई परमेश्‍वरको सहीपनप्रतिको शङ्का, इन्कार, बदनामी, र विश्‍लेषणका रूपमा हेर्नुहुन्छ। यो परमेश्‍वरको पहिचानमाथि प्रश्‍न उठाउनु, परमेश्‍वरको अख्तियार र सर्वशक्तिमान्‌तालाई शङ्का गर्नु, र परमेश्‍वरको भरोसायोग्यतालाई शङ्का गर्नु हो। परमेश्‍वरले यस्ता कुरा हुन दिनुहुन्न, न त उहाँले यस्ता मानिसहरूलाई अस्तित्वमा रहन नै दिनुहुन्छ, र उहाँले निश्‍चय नै यस्ता मानिसहरूलाई मुक्ति दिनुहुनेछैन। ख्रीष्टविरोधीहरू गोप्य रूपमा अनि हृदयमा हिसाबकिताब गरेर रचिएका आफ्ना जबाफी उपायहरू सबैभन्दा चलाखीपूर्ण र सबैभन्दा गोप्य रहेको भन्ठान्छन्। तर तिनीहरूलाई थाहै हुँदैन कि परमेश्‍वरले तिनीहरूका सबै सोचहरू देख्नुहुन्छ र तिनीहरूलाई निन्दा गर्नुहुन्छ। परमेश्‍वरले यसो भन्नुहुन्छ: “त्‍यस दिन मलाई धेरैले यसो भन्‍नेछन्, प्रभु, प्रभु, के हामीले तपाईंको नाउँमा अगमवाणी बोलेका छैनौँ र? अनि तपाईंको नाउँमा दियाबलसहरू धपाएनौँ र? र तपाईंको नाउँमा धेरै अचम्मका कामहरू गरेनौँ र? अनि म तिनीहरूका निम्ति घोषणा गर्नेछु, मैले तिमीहरूलाई कहिल्‍यै चिनिनँ। दुष्ट काम गर्ने तिमीहरू मबाट दूर होओ” (मत्ती ७:२२-२३)। परमेश्‍वरले यी मानिसहरूलाई हृदयमा चुपचाप यसो भन्नुहुन्छ: दुष्ट काम गर्ने तिमीहरू मबाट दूर होओ। तिमीहरू मेरा कार्यहरूबारे खोतलखातल गर्छौ, मेरा वचनहरूबारे खोतलखातल गर्छौ। यस्ता मानिसहरूलाई कहिल्यै मुक्ति दिन सकिँदैन। ख्रीष्टविरोधीहरूले विपत्तिहरू अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरू पूरा हुनु वा नहुनुलाई तिनीहरूले पछ्याउने लक्ष्यका रूपमा र परमेश्‍वरको सहीपन जाँच्ने मानकका रूपमा हेर्नु डरलाग्दो कुरा हो; यो एउटा दुष्ट कार्य पनि हो।

परमेश्‍वरका वचनहरूका निश्‍चित पक्षहरू पूरा हुनेछन् कि हुनेछैनन्, यी कसरी पूरा हुन्छन्, र यी कहिले र कहाँ पूरा हुन्छन् भन्ने सम्बन्धमा, परमेश्‍वरका आफ्नै तरिकाहरू छन्। परमेश्‍वरको अनुग्रहले मात्र मानवलाई परमेश्‍वरबाट यी वचनहरू सुन्ने ठूलो सौभाग्य दिन्छ। परमेश्‍वरले यी वचनहरू बोल्‍नुको उद्देश्य मानवजातिले यिनलाई प्रयोग गरेर परमेश्‍वरलाई बाँध्न, परमेश्‍वरको सहीपन जाँच्न, वा परमेश्‍वरको पहिचान पुष्टि गर्नका लागि होइन। परमेश्‍वरले यस्ता कामकुरा गर्न लाग्नुभएको छ भनेर मानवजातिलाई बताउन मात्र उहाँले यी वचनहरू बोल्नुहुन्छ, तर परमेश्‍वरले कहिल्यै कसैलाई “म यो काम यो तरिकाले, यी मानिसहरूलाई, यो समयमा, र यो शैलीमा गर्छु।” भनेर भन्नुभएको छैन। परमेश्‍वरले मानवजातिलाई नभन्नुभएका कुरामा, एउटा प्रस्ट सङ्केत छ: मानवजातिले जान्नु आवश्यक छैन, न त तिनीहरू जान्न योग्य नै छन्। त्यसकारण, यदि मानवले सधैँ यी मामलाहरूबारे खोजीनिती गर्ने कोसिस गर्छन्, सधैँ भित्री कुरा खोतल्छन्, परमेश्‍वरविरुद्ध गलचेप प्राप्त गर्न, र उहाँलाई आलोचना र निन्दा गर्न सधैँ यी मामलाहरू प्रयोग गर्न चाहन्छन् भने, जब यी घटनाहरू घट्छन्, तब थाहै नपाइकन मानवजाति परमेश्‍वरका विरोधमा उभिरहेका हुनेछन्। जब तँ परमेश्‍वरका विरोधमा उभिन्छस्, परमेश्‍वरले त्यसउप्रान्त तँलाई मानवजातिका रूपमा हेर्नुहुनेछैन। त्यसोभए तँ के हुन्छस्? परमेश्‍वरका नजरमा, तँ शैतान, शत्रु र दियाबलस हुन्छस्। यो मानिसको उल्लङ्घन नसहने परमेश्‍वरको स्वभावको पक्ष हो। यदि मानिसहरूले यो कुरा बुझ्दैनन् र परमेश्‍वरले अगमवाणी गर्नुभएका वचनहरूलाई बारम्बार विवादको विषय बनाउँछन्, र परमेश्‍वरविरुद्ध गलचेप हासिल गर्ने कोसिस गर्छन् भने, सुन्, यो काल खोज्नु हो। मानिसहरूले सधैँ आफू को हुँ र आफूले परमेश्‍वरलाई र परमेश्‍वरसम्बन्धी सबथोकलाई कस्तो शैली, कस्तो समझ, र कस्तो दृष्टिकोणबाट व्यवहार गर्नुपर्छ भनी जान्नुपर्छ। मानिसहरूले सृजित प्राणीका रूपमा आफ्नो पहिचान र स्थान गुमाएपछि, तिनीहरूको सार बदलिन्छ। यदि तँ कुनै जन्तु बनिस् भने, परमेश्‍वरले तँलाई बेवास्ता गर्न सक्नुहुन्छ, किनकि तँ एक नगण्य चिज हुनेथिइस्। तर यदि तँ दियाबलस र शैतान बनिस् भने, तँ खतरामा हुनेथिइस्। दियाबलस र शैतान बन्नु भनेको परमेश्‍वरको शत्रु बन्नु हो, त्यसपछि तँसँग मुक्ति पाउने आशा कहिल्यै हुनेछैन। त्यसकारण, म यहाँ भएका सबैलाई भन्न चाहन्छु: परमेश्‍वरका कार्यबारे खोतलखातल नगर्नू, परमेश्‍वरका वचनहरूबारे खोतलखातल नगर्नू, परमेश्‍वरको कामबारे खोतलखातल नगर्नू, र परमेश्‍वरसँग सम्बन्धित कुनै पनि चिजबारे खोतलखातल नगर्नू। तँ एक मानव होस्, एक सृजित प्राणी होस्, त्यसकारण परमेश्‍वरको सहीपनलाई विश्‍लेषण नगर्। परमेश्‍वरलाई तेरो विश्‍लेषण र छानबिन, अनि तेरो खोतलखातलको पात्र नठान्। तँ सृजित प्राणी, एउटा मानव होस्, त्यसैले परमेश्‍वर तेरो परमेश्‍वर हुनुहुन्छ। परमेश्‍वरले जे भन्नुहुन्छ तैँले त्यसैलाई स्विकार्नुपर्छ। परमेश्‍वरले तँलाई जे बताउनुहुन्छ, तैँले त्यसलाई स्विकार्नुपर्छ। जहाँसम्म परमेश्‍वरले तँलाई नबताउनुहुने कुराहरू छन्, ती रहस्य र अगमवाणीहरू समावेश गर्ने मामलाहरू, अनि परमेश्‍वरको पहिचानसम्बन्धी मामलाहरू, ती सम्बन्धमा एउटा कुराचाहिँ निश्‍चित छ: तैँले यी कुराहरू जान्नु आवश्यक छैन। यी कुराहरू जानेर तँलाई तेरो जीवन प्रवेशमा फाइदा हुनेछैन। तैँले जति बुझ्न सक्छस् त्यति स्विकार्। यी कुराहरूलाई तेरो स्वभाव परिवर्तनको पछ्याइमा र मुक्तिको पछ्याइमा बाधक बन्न नदे। यो नै सही मार्ग हो। यदि व्यक्ति परमेश्‍वरका विरोधमा उभिन्छ र परमेश्‍वरसम्बन्धी कुराहरूबारे खोतलखातल गरिरहन्छ भने, र यदि ऊ अड्डी कसेर बदलिन अस्वीकार गर्छ, जिद्दीपूर्वक अडिग रहन्छ, परमेश्‍वरलाई यस्तै शैलीमा र यस्तै मनोवृत्तिका साथ व्यवहार गर्छ भने, उसले मुक्ति पाउने आशा निकै कम हुन्छ। ख्रीष्टविरोधीहरू विपत्तिहरूको अगमवाणी गर्ने परमेश्‍वरका वचनहरूबारे खोतलखातल गर्छन्—यस विषयवस्तुबारे हाम्रो सङ्गति यहीँ टुङ्ग्याऔँ। अनि अर्को विषयवस्तुमा जाऔँ।