हामी पावलबारे छलफललाई जारी राखौँ। पावल कस्तो परिवारमा जन्मेको थियो? ऊ बुद्धिजीवी परिवार, शिक्षित परिवारमा जन्मेको थियो। ऊ त्यस्तो परिवारमा जन्मेको थियो, र उसको जन्मको पृष्ठभूमिलाई राम्रो मानिन्थ्यो। ऊ अत्यन्तै शिक्षित व्यक्ति थियो। वर्तमान मानकहरू अनुसार, ऊ धर्मशास्त्र अध्ययन गर्ने वा विश्‍वविद्यालय जाने किसिमको व्यक्ति हुन सक्थ्यो। त्यसोभए के उसको ज्ञान र सिकाइ धेरैजसो मानिसहरूको भन्दा उच्च थियो? (थियो।) पावलको ज्ञान र सिकाइका आधारमा मूल्याङ्कन् गर्दा, के प्रभु येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ भनेर पहिचान गर्न उसलाई सजिलो हुनेथियो? (हो, हुनेथियो।) अत्यन्तै सजिलो हुनेथ्यो। तर उसले किन प्रभु येशूलाई ख्रीष्टका रूपमा पहिचान गरेन? (उसले ज्ञानको आराधना गर्थ्यो र उसलाई प्रभु येशू ऊ जस्तो ज्ञानले भरिएको हुनुहुन्‍न भन्‍ने लाग्थ्यो, त्यसकारण उसले उहाँलाई चिनेन।) यसलाई यसरी भन्दा अत्यन्तै सरल हुन्छ। यदि प्रभु येशू ऊ जस्तो ज्ञानले भरिएको हुनुहुन्न थियो भने, उसले उहाँलाई चिन्‍न सक्‍नेथिएन। यदि उहाँसँग साँच्‍चै ज्ञान थियो भने, उसले उहाँलाई चिन्‍न सक्‍नेथियो। यो कुरालाई अलिक अर्ध-तार्किक गरेको भयो। अहिले, हामी ख्रीष्टविरोधीहरूले ज्ञानको आराधना गर्छन् भनेर मात्रै भन्छौँ; अर्थात्, जब तिनीहरूले मानिसहरूको कुरा सुन्छन् र मानिसहरू र मामलाहरूलाई सम्हाल्छन्, तब तिनीहरूमा यस्तो दृष्टिकोण हुन्छ जसले गर्दा अरूलाई तिनीहरूले ज्ञान र सिकाइको आराधना गर्छन् भन्‍ने कुरा देख्ने तुल्याउँछ। उदाहरणका लागि, यदि तेरा शब्दहरू अत्यन्तै तार्किक, उच्च स्तरका, चलाख, बुझ्‍न नसकिने, र अमूर्त छन् भने, उसलाई ठ्याक्कै यही कुरा मन पर्छ। अमूर्त किसिमको र तर्क, दर्शन, र निश्‍चित सिकाइ अनुरूपको—उसले चाहने कुरा यही हो। प्रभु येशू परमेश्‍वरको देहधारण हुनुहुन्छ, र उहाँले बोल्नुहुने सबै कुरा परमेश्‍वरका वचनहरू र सत्यताहरू हुन्। त्यसकारण, ज्ञान र सिकाइ भएका मानिसहरूले यी वचन र सत्यताहरूलाई हेर्दा, तिनीहरूले तिनलाई कसरी मूल्याङ्कन गर्छन्? “तपाईंले बोल्नुहुने वचनहरू अत्यन्तै भद्दा र सतही छन्। ती सबै परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने बारेमा रहेका सानातिना कुराहरू हुन्। ती न त गहन छन् न बुझ्‍न नसकिने नै छन्। त्यसमा कुनै रहस्यहरू छैनन्। तैपनि तपाईं ती सत्यता हुन् भनेर भन्‍नुहुन्छ। सत्यतामा यति उच्च कुरा के हुन्छ? म पनि यी कुराहरू भन्‍न सक्छु!” के ख्रीष्टविरोधीहरूले यही विश्‍वास गर्दैनन् र? (हो।) तिनीहरूले यस्तो सोच्दै यसलाई तौलन्छन्, “तपाईंले बोलिरहनुभएका कुरा आखिरमा मेरो ज्ञानभन्दा माथि छ कि तल छ, हेरूँ।” तिनीहरूले ती कुरा सुन्‍ने बित्तिकै, तिनलाई यसो भन्दै चुनौती दिन्छन्, “तपाईंले त प्राथमिक विद्यालयका विद्यार्थीले जस्तो कुरा गर्नुहुन्छ। म कलेजको विद्यार्थी हुँ, त्यसकारण तपाईं म जतिको असल हुनुहुन्न!” त्यसपछि तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरूमा केही त्रुटि भेट्टाउँछन्, र यसो भन्छन्, “तपाईंले त व्याकरण नै बुझ्नुहुन्न जस्तो लाग्यो, र कहिलेकहीँ तपाईंले बोल्दा प्रयोग गर्नुहुने शब्दहरू उचित हुँदैनन्। तपाईं परमेश्‍वर जस्तो देखिनुहुन्‍न।” उहाँ परमेश्‍वर हुनुहुन्छ कि हुनुहुन्न भनेर हेर्न तिनीहरूले उहाँको रूपलाई हेर्छन्; तिनीहरूले उहाँका वचनहरूको विषयवस्तु सुन्दैनन्, व्यक्त गरिएको कुरा सत्यता हो कि होइन, वा ती वचनहरू परमेश्‍वरबाट आएका हुन् कि होइनन् भन्‍ने कुरा सुन्दैनन्। के यो आत्मिक बुझाइ नहुनु होइन र? (हजुर, हो।) त्यसकारण, ख्रीष्टविरोधीहरूमा अर्को विशेषता पनि हुन्छ: तिनीहरूमा आत्मिक बुझाइ हुँदैन। तिनीहरूले ज्ञान र सिकाइलाई महत्त्व दिने भएकाले तिनीहरूले सत्यता बुझ्दैनन्। तिनीहरूले कहिल्यै पनि सत्यता बुझ्न सक्‍नेछैनन्। यी मानिसहरू आत्मिक बुझाइ नभएका मानिसहरू बन्‍ने निश्चित हुन्छ। तिनीहरूले परमेश्‍वरले बोल्नुहुने हरेक वाक्य तौलन आफ्नो ज्ञान प्रयोग गर्छन्। के तिनीहरूले सत्यता बुझ्न सक्छन्? के तिनीहरूले यो सत्यता हो भनेर जान्न सक्छन्? के तिनीहरूले अन्तमा एउटा निष्कर्षमा पुगेर परमेश्‍वरले बोल्नुभएका यी सबै वचनहरू सत्यता हुन् भनेर भन्‍न सक्छन्? के तिनीहरूले यो चिन्‍न सक्छन्? तिनीहरूले यो चिन्‍न सक्दैनन्। त्यसोभए, तिनीहरूको नजरमा तिनीहरूले देहधारी परमेश्‍वरलाई कसरी हेर्छन् त? तिनीहरूले यस्तो सोच्छन्, “मैले यसलाई चाहे जसरी हेरे पनि, उहाँ मानव हुनुहुन्छ। मैले यसलाई चाहे जसरी हेरे पनि, म परमेश्‍वरको गुण देख्‍न सक्दिनँ। मैले चाहे जसरी सुने पनि, उहाँका कुन-कुन वचनहरू सत्यताअनुरूप छन् र तीमध्ये कुन-कुन वचनहरू सत्यता हुन् भनेर म बताउन सक्दिनँ।” त्यसकारण, तिनीहरूले हृदयको गहिराइमा यस्तो सोच्छन्: “यदि तपाईंसँग कुनै नयाँ र ताजा कुरा छ, र मैले तपाईंबाट केही सिद्धान्त प्राप्त गर्न र केही पुँजी निकाल्न सक्छु भने, अहिलेका लागि म तपाईंलाई पछ्याउनेछु र परिणाम के हुन्छ भनेर हेर्नेछु।” तर के तिनीहरूले प्रभु येशूलाई हृदयको गहिराइबाट स्वीकार गर्न सक्छन्? (अहँ, सक्दैनन्।) तिनीहरूले उहाँलाई पटक्‍कै स्वीकार गर्नेछैनन्। तिनीहरूले किन उहाँलाई स्वीकार गर्दैनन्? यसको कारण के हो? तिनीहरूलाई ज्ञान अत्यन्तै मन पर्छ। तिनीहरूले मन पराउने कुरा र तिनीहरूले आफूलाई सुसज्जित गरेका र सिकेका ज्ञानले तिनीहरूको आँखा र मनलाई अन्धो बनाएको हुन्छ, जसले तिनीहरूलाई परमेश्‍वरले गर्नुभएको सबै कुरा देख्‍नबाट रोक्छ। परमेश्‍वरले भन्‍नुभएको कुरा स्पष्ट रूपमा नै सत्यता भए तापनि, परमेश्‍वरले गर्नुभएको कामले परमेश्‍वरको पहिचान र सारलाई स्पष्ट रूपमा व्यक्त गरे तापनि, तिनीहरूले यसलाई देख्‍न सक्दैनन्। तिनीहरूले किन देख्‍न सक्दैनन्? किनभने तिनीहरूको ज्ञान र सिकाइले तिनीहरूलाई परमेश्‍वरका बारेमा धारणा, कल्पना, र फैसलाले भरिदिन्छन्। अन्तमा, तिनीहरूले प्रवचनहरू चाहे जसरी सुने पनि वा परमेश्‍वरसँग जसरी सम्पर्कमा आए पनि, तिनीहरूले परमेश्‍वरले भन्‍नुहुने कुरा बुझ्न सक्दैनन्, यस व्यक्तिले भनेको कुराले मानिसहरूलाई परिवर्तन गर्न सक्छ वा यो सत्य, बाटो, र जीवन हो भन्‍ने कुरालाई स्वीकार गर्नु त परको कुरा हो। यो तिनीहरूले कहिल्यै पनि स्वीकार गर्न नसक्‍ने कुरा हो। तिनीहरूले यसलाई कहिल्यै स्वीकार गर्न सक्दैनन्, जसले गर्दा पावलले जस्तै तिनीहरूको नियतिमा पनि मुक्ति हुँदैन। के पावलले प्रभु येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ भनेर स्वीकार गर्‍यो? उसले अन्तमा समेत यो कुरा स्वीकार गरेन। कतिपय मानिसहरू भन्छन्: “के उसले दमस्कसको बाटोमा प्रहार गरिएको बेला प्रभुलाई पुकारेन र? उसले स्वीकार गरेको हुनुपर्छ। उसले स्वीकार गरेन भनेर कसरी भन्‍न सकिन्छ?” एउटा तथ्यले के प्रमाणित गर्छ भने पावलले प्रभु येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो मुक्तिदाताका रूपमा कहिल्यै स्वीकार गरेन। अर्थात्, उसलाई ढालेपछि पनि, उसले ख्रीष्ट बन्‍ने प्रयास गरिरह्यो। के मानिसहरू त्यत्तिकै ख्रीष्ट बन्‍न सक्छन्? ख्रीष्ट त मानव स्वरूपमा देहधारी बन्‍नुभएका परमेश्‍वर हुनुहुन्छ। उहाँ परमेश्‍वर हुनुहुन्छ र चाहनाकै आधारमा कोही पनि उहाँ बन्‍न सक्दैन। ख्रीष्ट बन्‍न को चाहँदैन र, तर के त्यो मानिसहरूले गर्न सक्‍ने कुरा हो? यो मानिसहरूले गर्न चाहनुसँग सम्‍बन्धित मामला होइन। पावल ख्रीष्ट समेत बन्‍न चाहन्थ्यो। पावलको पछ्याइलाई मूल्याङ्कन गर्दा, के उसले प्रभु येशू नै ख्रीष्ट र प्रभु हुनुहुन्छ भनेर पहिचान गर्न सक्यो? (अहँ, सकेन।) त्यसोभए उसले प्रभु येशूको पहिचान र हैसियतलाई कहाँ राख्यो? परमेश्‍वरका पुत्रका रूपमा। परमेश्‍वरका पुत्र के हो? यो यस्तो छ, “तपाईं परमेश्‍वर हुनुहुन्न, तपाईं परमेश्‍वरका पुत्र हुनुहुन्छ, तपाईं परमेश्‍वरभन्दा सानो हुनुहुन्छ, तपाईं हामी जस्तै हुनुहुन्छ; हामी परमेश्‍वरका पुत्रहरू हौँ, र तपाईं पनि परमेश्‍वरका पुत्र हुनुहुन्छ, तर परमेश्‍वरले तपाईंलाई फरक आज्ञा दिनुभएको छ र तपाईंले फरक काम गर्नुभएको छ। यदि परमेश्‍वरले मलाई यो कार्य दिनुभएको भए, म पनि यो कार्य गर्न र यसलाई वहन गर्न सक्थेँ।” के यसको अर्थ पावलले प्रभु येशू ख्रीष्ट परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भन्‍ने तथ्यलाई स्वीकार गरेको थिएन भन्‍ने हुँदैन र? (हो, हुन्छ।) उसले आफूले आस्था राख्ने परमेश्‍वर स्वर्गमा हुनुहुन्छ, यो ख्रीष्ट परमेश्‍वर हुनुहुन्न, र परमेश्‍वरको पहिचान र हैसियतसँग यो ख्रीष्टको कुनै सम्बन्ध छैन भन्‍ने विश्‍वास गर्थ्यो। प्रभु येशूप्रति उसको बुझाइ र मनोवृत्ति कसरी विकास भयो? उसको ज्ञान र कल्पनाहरूद्वारा तिनको निचोड निकालिएको थियो। उसले तिनको निचोड कसरी निकाल्यो? उसले तिनलाई कुन वाक्यमा देख्यो? प्रभु येशूले भन्‍नुभयो, “मेरा पिता यस्तो हुनुहुन्छ वा त्यस्तो हुनुहुन्छ,” र “स्वर्गमा हुनुहुने मेरा पिताका कारण म यो काम गर्छु वा त्यो काम गर्छु,” र यो सुनेर उसले सोच्यो, “के तपाईंले पनि परमेश्‍वरलाई परमेश्‍वर भन्‍नुहुन्छ? के तपाईंले पनि स्वर्गका परमेश्‍वरलाई पिता भन्‍नुहुन्छ? त्यो अवस्थामा, के तपाईं परमेश्‍वरका पुत्र हुनुहुन्छ त?” के यो मानव मस्तिष्कको कल्पना होइन र? ज्ञान भएका मानिसहरूले निकाल्‍ने निष्कर्ष यही हो: “यदि तपाईंले स्वर्गका परमेश्‍वरलाई पिता भन्‍नुहुन्छ, र हामीले पनि उहाँलाई पिता भन्छौँ भने, हामी दाजुभाइ हौँ। तपाईं जेठा पुत्र हुनुहुन्छ, हामी माइला छोराहरू हौँ, र स्वर्गका परमेश्‍वर हाम्रो साझा परमेश्‍वर हुनुहुन्छ। त्यसकारण, तपाईं परमेश्‍वर हुनुहुन्न, र हामी सबै समान स्थानमा छौँ। त्यसकारण, अन्तमा कसले इनाम पाउँछ, कसलाई दण्ड दिइन्छ, र तिनीहरूको परिणाम के हुन्छ भनेर निर्णय गर्ने प्रभु येशू ख्रीष्ट होइन—यो स्वर्गका परमेश्‍वरले गर्नुहुन्छ।” पावलका यी निष्कर्ष र बेतुका दृष्टिकोणहरू सबै ईश्वरशास्त्र र ज्ञानको अध्ययन गरेपछि उसले आफ्नो मस्तिष्कको प्रयोगद्वारा मूल्याङ्कन र विश्लेषण गरेर प्राप्त गरेको थियो। परिणाम यही थियो।

पावलले ज्ञानलाई जीवन बचाउने डोरी, आफ्नो पूँजीका रूपमा, र योभन्दा पनि बढी, आफ्नो पछ्याइको उद्देश्यका रूपमा लिएको थियो। यदि पावलले ज्ञानको आराधना नगरेको, तर आफूले पहिले सिकेको ज्ञानलाई त्याग्‍न सकेको भए, प्रभु येशूलाई प्रभुका रूपमा, पछ्याउन सकिने, सत्यता व्यक्त गर्न सक्‍ने जनका रूपमा लिएको भए, र प्रभु येशूका वचनहरूलाई पालन गर्नुपर्ने र अभ्यास गर्नुपर्ने सत्यताका रूपमा लिन सकेको भए—परिणाम फरक हुनेथियो। एक हिसाबमा, पत्रुसले प्रभुलाई तीन पटक इन्कार गर्न सक्नुको एउटा कारण उसलाई डर लागेको थियो, र अर्को हिसाबमा, उसले प्रभु येशू पक्राउ पर्नुभएका र कष्ट भोगिरहनुभएका साधारण मानिस हुनुहुन्छ भन्‍ने देख्यो। उसको हृदयमा कमजोरी थियो—घातक कमजोरी त्यो थिएन। न त उसले उहाँलाई एकछिन इन्कार गर्न सक्नु नै घातक कमजोरी थियो। अन्तमा व्यक्तिको परिणाम निर्धारित गर्न सक्‍ने प्रमाण यो होइन। अन्तमा तिनीहरूको परिणाम निर्धारित गर्ने कुरा के हो? तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरूलाई परमेश्‍वरका वचनहरूका रूपमा व्यवहार गर्छन् कि गर्दैनन्, परमेश्‍वरका वचनहरूलाई सत्यताका रूपमा स्वीकार गर्न, पालन गर्न, र अभ्यास गर्न सक्छन् कि सक्दैनन् भन्‍ने कुरा हो। पावल र पत्रुस दुई वटा पूर्ण रूपमा फरक उदाहरण हुन्। पत्रुस कुनै बेला कमजोर थियो, उसले एक पटक प्रभुलाई इन्कार गर्‍यो, र एक पटक प्रभुमा शङ्का गर्‍यो, तर यसको अन्तिम परिणाम स्वरूप पत्रुसलाई सिद्ध पारियो। पावलले प्रभुका लागि धेरै वर्ष काम गर्‍यो र कष्ट भोग्यो। उसले मुकुट प्राप्त गर्न सक्नु पर्नेथियो भनेर भन्‍नु उचित हुन्छ, तर ऊ किन परमेश्‍वरद्वारा दण्डित हुन पुग्यो? उसका र पत्रुसका परिणामहरू किन फरक भए? यो कुरा व्यक्तिको प्रकृति सार र उसले पछ्याउने मार्गमा निर्भर हुन्छ। पावलको प्रकृति सार के थियो? त्यसमा कम्तीमा पनि दुष्टताको एउटा तत्व रहेको छ। उसले पागल झैँ ज्ञान र हैसियत पछ्याउँथ्यो, इनाम र मुकुट पछ्याउँथ्यो, र उसले सत्यता बिलकुलै नपछ्याई त्यो मुकुट पाउन दौडधूप गर्‍यो, काम गर्‍यो, र मूल्य चुकायो। यसको साथै, उसले आफ्नो कामको अवधिमा कहिल्यै पनि प्रभु येशूका वचनहरूको गवाही दिएन, न त प्रभु येशू नै ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, परमेश्‍वर हुनुहुन्छ, वा देहधारी परमेश्‍वर हुनुहुन्छ, प्रभु येशूले परमेश्‍वरको प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ, र उहाँले बोल्नुहुने सबै वचनहरू परमेश्‍वरले बोल्नुभएका वचनहरू हुन् भनेर नै गवाही दियो। पावलले यी कुराहरू बुझ्न सकेन। त्यसोभए, पावलले लिएको मार्ग के थियो? उसले जिद्दी भएर ज्ञान र ईश्‍वरशास्‍त्र पछ्यायो, सत्यताको प्रतिरोध गर्‍यो, सत्यतालाई स्वीकार गर्न मानेन, र आफ्नो हैसियतलाई व्यवस्थापन गर्न, कायम राख्‍न, र स्थिर बनाउनका लागि काम गर्न आफ्नो वरदान र ज्ञानको प्रयोग गर्‍यो। उसको अन्तिम परिणाम के थियो? सायद तैँले बाहिरी रूपमा उसले मृत्युअघि कस्तो दण्ड पाएको थियो, वा उसमा असामान्य प्रकटीकरण थियो कि थिएन भन्‍ने कुरा देख्‍न सक्दैनस् होला, तर उसको अन्तिम परिणाम पत्रुसको भन्दा फरक थियो। यो “भिन्‍नता” के कुरामा निर्भर थियो? एउटा कुरा व्यक्तिको प्रकृति सार हो, र अर्को उसले लिने मार्ग हो। प्रभु येशूप्रतिको पावलको मनोवृत्ति र दृष्टिकोणको हकमा भन्दा, उसको प्रतिरोध सामान्य मानिसहरूको भन्दा कसरी फरक थियो? यसको साथै, पावलले प्रभुलाई इन्कार्नु र नकार्नु, अनि पत्रुसले कमजोरी र डरका कारण परमेश्‍वरको नाम इन्कार गर्नु र प्रभुलाई स्वीकार गर्न तीन पटक असफल हुनुका बीचमा के भिन्‍नता छ? पावलले आफ्नो काम गर्न ज्ञान, सिकाइ, र आफ्‍ना वरदानहरू प्रयोग गर्‍यो। उसले सत्यताको अभ्यास पटक्‍कै गरेन, न त परमेश्‍वरको मार्ग नै पछ्यायो। त्यसकारण, के उसले दौडधुप र काम गरिरहेको अवधिमा, वा उसका पत्रहरूमा तैँले उसको कमजोरी देख्‍न सक्थिस्? सक्दैन थिइस्, होइन र? उसले मानिसहरूलाई के गर्ने भनेर बारम्बार सिकायो र इनाम, मुकुट, र राम्रो गन्तव्य प्राप्त गर्ने कार्य पछ्याउन मानिसहरूलाई प्रोत्साहित गऱ्यो। ऊसँग सत्यता अभ्यास गर्नमा कुनै अनुभवात्मक ज्ञान वा अनुभव थिएन। तैपनि, पत्रुस आफ्‍ना कार्यहरूमा निकै विनयशील थियो। ऊसँग ती गहन सिद्धान्तहरू वा अत्यन्तै प्रसिद्ध पत्रहरू थिएनन्। ऊसँग सत्यताका बारेमा केही वास्तविक बुझाइ र अभ्यास थियो। उसले आफ्नो जीवनमा कमजोरी र भ्रष्टता अनुभव गरे पनि, धेरै परीक्षाहरूपछि, उसले परमेश्‍वरसँग स्थापित गरेको सम्बन्ध मानिस र परमेश्‍वर बीचको सम्बन्ध थियो, जुन पावलको मामला भन्दा पूर्ण रूपमा फरक थियो। पावलले काम गरेको भए पनि, परमेश्‍वरसँग उसले गरेको कुनै पनि कुराको कुनै सम्बन्ध थिएन। उसले परमेश्‍वरका वचनहरू, उहाँको काम, उहाँको प्रेम, वा मानवजातिलाई उहाँले दिनुभएको मुक्तिको गवाही दिएन, मानिसहरूप्रति परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू वा उहाँका मागहरूको गवाही दिनु त परको कुरा हो। उसले प्रायजसो मानिसहरूलाई प्रभु येशू परमेश्‍वरका पुत्र हुनुहुन्छ भनेर समेत बताउँथ्यो, जसले गर्दा मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई अन्तमा त्रीएक परमेश्‍वरको रूपमा हेर्न थाले। “त्रिएक” भन्‍ने शब्द पावलले उत्पत्ति गरेको हो। यदि “पिता र पुत्र” भन्‍ने शब्‍द नभएमा, के कुनै “त्रिएक” हुन सक्छ? हुन सक्दैन। मानव कल्पनाहरू अत्यन्तै “सम्‍पन्‍न” हुन्छन्। यदि तैँले परमेश्‍वरको देहधारणलाई बुझ्न सक्दैनस् भने, अन्धाधुन्ध फैसला नदे वा अन्धाधुन्ध आलोचना नगर्। केवल प्रभु येशूका वचनहरू सुन् र उहाँलाई परमेश्‍वरका रूपमा, परमेश्‍वर देहधारी हुनुभएको र मानव बन्‍नुभएको रूपमा लिई। यसलाई यसरी लिनु बढी वस्तुगत हुन्छ।

जब परमेश्‍वरको कामको यस चरणमा उहाँ महिलाका रूपमा देहधारण हुनुभएको गवाही पहिलो पटक दिइयो, तब धेरै मानिसहरूले यसलाई स्वीकार गर्न सकेनन् र तिनीहरू यसमा अल्झिए। तिनीहरूलाई के लाग्यो भने, “बोलिँदै गरिएका वचनहरू सबै सत्यता हुन्, भइरहेको काम वचनहरूद्वारा गरिने न्यायको काम हो—यी कुराहरू परमेश्‍वरको काम जस्तै देखिन्छन्, र यो व्यक्ति देहधारी परमेश्‍वर हो भनेर म स्वीकार गर्न सक्छु—यति मात्र हो कि यो लिङ्गलाई स्वीकार गर्न सजिलो छैन।” तर यी सबै वचनहरू सत्यता भएकाले, तिनीहरूले अझै पनि उहाँलाई मन नलागी-नलागी स्वीकार गर्छन्, र तिनीहरूले हृदयमा यसो सोच्छन्, “म पहिले उहाँलाई पछ्याउँछु अनि उहाँ साँच्‍चै परमेश्‍वर हुनुहुन्छ कि हुनुहुन्न भनेर हेर्छु”—धेरै मानिसहरूले यसरी पछ्याएका छन्। परमेश्‍वरले मानवजातिलाई दुई लिङ्ग, अर्थात् पुरुष र स्त्रीका रूपमा सृष्टि गर्नुभएको छ, र परमेश्‍वरको देहधारण पनि यसको अपवाद होइन, यो कि त पुरुष हुन्छ कि त स्त्री। एक दिन अचानक कसैले मलाई सोध्यो, “यस पटकको देहधारण महिला हो भन्‍ने कुरालाई कसरी बुझ्न सकिन्छ?” मैले भनेँ, “अँ, तैँले यसलाई कसरी हेर्छस्? परमेश्‍वरले मानिसहरूका धारणाहरू अनुरूप काम गर्नुहुन्न: यदि तँ यो परमेश्‍वरले नै गर्नुभएको हो भन्‍ने कुरामा पक्का छस् भने, परमेश्‍वरले के गर्नुहुन्छ भनेर तैँले अनुसन्धान गर्नु हुँदैन, र तैँले यो कुरा बुझेको छैनस् भने, तैँले प्रतीक्षा गर्नुपर्छ। यदि तैँले खोजी गरिस् र अझै पनि परिणामहरू प्राप्त गरिनस् भने, तैँले आफू समर्पित हुन सक्छस् कि सक्दैनस् भनेर हेर्नुपर्छ। यदि तँ समर्पित हुन सक्छस् भने, तँ समझ भएको व्यक्ति होस्, तर यदि तँ यसको कारण अड्किन्छस् र परमेश्‍वरले गर्नुभएका सबै कुरालाई इन्कार गर्छस् भने, तँ समझ भएको व्यक्ति होइनस्, तँ परमेश्‍वरको साँचो विश्‍वासी होइनस्। परमेश्‍वरले तँलाई सही लाग्‍ने र तेरा धारणाहरू अनुसार मिल्‍ने दश वटा कुराहरू गर्नुहुन्छ, तर यदि एउटा कुरा तेरो धारणाहरू अनुरूप छैन भने, तैँले दश वटा कुरालाई नै उल्ट्याइदिन्छस्—यो कस्तो दुष्ट व्यक्ति हो? के यो दियाबलस होइन र?” जब मैले यसरी सङ्गति गरेँ, तब तिनीहरूले भने, “हो, मैले यसलाई अहिले नै स्वीकार गर्नुपर्छ।” मैले मेरो सङ्गति सकाएपछि, तिनीहरूले तुरुन्तै यो कुरा बुझे र यसलाई स्वीकार गरे—के तिनीहरूको क्षमता निकै राम्रो छैन र? छ भनेर भनौँ। त्यसपछि तिनीहरूले यसो भने, “परमेश्‍वरले पुरुष र स्त्री बनाउनुभयो, र परमेश्‍वर पहिलो पटक देह बन्‍नुहुँदा उहाँ पुरुष, परमेश्‍वरका पुत्र हुनुहुन्थ्यो। यस पटक उहाँ महिलाका रूपमा देहधारी हुनुभएको छ—के त्यो परमेश्‍वरको पुत्री हुँदैन र? यसका बारेमा मैले बुझेको तरिका सही छ कि छैन मलाई भन्‍नुहोस्। जब मानिसहरूले सन्तान जन्माउँछन् तब तिनीहरूले छोरा र छोरी दुवै जन्माउन चाहन्छन्—के परमेश्‍वरले पनि दुवै चाहनुहुन्छ?” मैले तिनीहरूलाई कसरी जवाफ दिनुपर्थ्यो र यो कुरालाई कसरी व्याख्या गर्नुपर्थ्यो? के यो कुरालाई गम्भीरतापूर्वक लिनु पर्दैन र? के यसलाई सुधार गर्नु पर्दैन र? के तिनीहरूले भनेको कुरामा समस्या छ? एउटा समस्या छ। तिनीहरूले भने, “परमेश्‍वरको पुत्र, प्रभु येशू हुनुहुन्छ, र यस पटक देहधारण महिला हुनुहुन्छ, त्यसकारण यो उहाँको पुत्री हो। त्यसकारण, परमेश्‍वरको एउटा पुत्र र एउटा पुत्री छन्, उहाँसँग दुवै छन्, त्यसकारण पवित्र आत्माको कुनै आवश्यकता छैन। पवित्र पिता, पवित्र पुत्र, र पवित्र पुत्री हुनुहुन्छ, यो त्रिएक—यो कति उपयुक्त र गरिमामय कुरा हो! पुत्रीविना त यो पूर्ण हुनेथिएन।” त्यो सुनेपछि तँलाई कस्तो लाग्छ? तँलाई हाँस्ने कि रुने भन्ने थाहा हुँदैन। मलाई भन्, के यो एउटा मजाक होइन र? (हजुर, हो।) के देहधारणका बारेमा तिनीहरूको बुझाइ र पावलको बुझाइका बीचमा कुनै भिन्‍नता छ? (छैन।) कुनै भिन्‍नता छैन। यदि मानिसहरू परमेश्‍वरलाई बुझ्ने मामलामा, विशेष गरी परमेश्‍वरको पहिचान र सारका मामलाहरूलाई लिने विषयमा अनुमान गर्न र निष्कर्षहरू निकाल्नका लागि सधैँ आफ्नो चलाकी, कल्पना, र धारणाहरूमा भर पर्छन्, र तिनीहरूले यी कुराहरूलाई निश्‍चित दृष्टिकोणहरूद्वारा लागु गर्छन् भने, यो समस्याग्रस्त हुनेछ, र तिनीहरूले गल्तीहरू गर्नेछन् र समस्याहरूको सामना गर्नेछन्। त्यसोभए, यस कुरालाई सम्हाल्ने सबैभन्दा उचित तरिका के हो? कतिपय कुराहरू अझै गहन र अमूर्त हुन्छन्, मानिसहरूलाई ती कुरा बुझ्न सजिलो हुँदैन, र यो समस्याको सार र जडलाई छर्लङ्ग देख्‍न सजिलो छैन; यदि यी कुराहरूमा सत्यता त्यति समावेश छैन, वा तिनले सत्यताको तेरो पछ्याइमा असर गर्दैनन् भने, तैँले के गर्नुपर्छ? पहिले तिनलाई छोडिदे। तिनको अनुसन्धान गर्नुको के फाइदा? ती तैँले अनुसन्धान गर्ने कुरा होइनन्। तैँले गर्नुपर्ने एउटै कुरा भनेको जीवन प्रवेशमा ध्यान दिनु र आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर्न सक्नु हो। एक दिन तैँले स्वाभाविक रूपमा यी कुराहरू बुझ्नेछस्। कतिपय मानिसहरूले तिनलाई छोड्न सक्दिनँ र तिनको अनुसन्धान गर्न चाहन्छु भनेर भन्छन्, जुन समस्याको कुरा हो। तैँले तिनको अनुसन्धान गर्नै हुँदैन। मानिसहरूले परमेश्‍वरको पहिचान, परमेश्‍वरको सार, र परमेश्‍वरको हैसियतसँग सम्बन्धित मामलाहरूलाई अनुसन्धानको मनोवृत्तिले लिनु हुँदैन। यदि तैँले अनुसन्धान गर्न जारी राखिस् भने, यसले गम्भीर परिणामहरू ल्याउनेछ। गम्भीर अवस्थामा, तैँले परमेश्‍वरको निन्दा गर्नेछस्। परमेश्‍वरको पहिचान र सारसँग सम्बन्धित मामलाहरूलाई मानिसहरूले कसरी सम्हाल्नुपर्छ? सरल बन्, र यस विषयमा तँ स्पष्ट नभए पनि, एउटा कुरा निश्‍चित छ: उहाँले परमेश्‍वरलाई प्रतिनिधित्व गर्न सक्नुहुन्छ, उहाँ परमेश्‍वरको देखा पराइ हुनुहुन्छ, उहाँले व्यक्त गर्नुहुने कुरा सत्यता हो, मानिसहरूले स्वीकार गर्नुपर्ने कुरा सत्यता हो, र सत्यता प्राप्त गर्नु नै पर्याप्त हुन्छ।

ख्रीष्टविरोधीहरूको प्रकृति सारलाई हेर्दा, तिनीहरूले सबैभन्दा बढी केको आराधना गर्छन्? उच्‍च, खोक्रा, र अमूर्त तथाकथित ईश्‍वरशास्त्रीय सिद्धान्तहरूलाई। तिनीहरूका लागि, यी सिद्धान्तहरू अत्यन्तै बहुमूल्य हुन्छन्। तिनीहरूले यी कुराहरूलाई अत्यन्तै महत्त्व दिन्छन् र प्रेम गर्छन्, र भीडबाट अलग हुनका लागि यी कुराहरू प्राप्त गर्ने हरप्रकारका तरिकाहरू सोच्छन्। तिनीहरूले यी कुराहरूलाई हृदयमा ख्याल गर्छन् र यी कुराहरू आधारभूत रूपमा सत्यता होइनन् भनेर नचिनी, तिनलाई पूँजी, आफ्ना जीवनका उद्देश्यहरूलाई साकार गर्ने खुड्किलाका रूपमा लिन्छन्। तर तिनीहरूले आफूलाई यी ईश्‍वरशास्त्रीय सिद्धान्तहरूद्वारा सुसज्जित गर्न मन पराउँछन्, जुन तिनीहरूका पूर्वकल्पित विचार बन्छन्, र तिनीहरूले तिनलाई सत्यता ठान्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरू र परमेश्‍वरले व्यक्त गर्नुहुने सत्यताहरू अध्ययन गर्न यो ईश्‍वरशास्त्रीय ज्ञानको प्रयोग गर्छन्। जब तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरू र परमेश्‍वरले व्यक्त गर्नुहुने सत्यताहरू तिनीहरूले वकालत गर्ने ईश्‍वरशास्त्रीय सिद्धान्तहरूसँग मिल्दैनन् भन्‍ने देख्छन्, तब तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरूलाई आलोचना गर्न र निन्दा गर्नबाट आफूलाई रोक्न सक्दैनन्। तिनीहरूले त्यसो गर्नका लागि तिनीहरूसँग बाइबलीय आधार छ भन्‍ने विश्‍वास गर्दै आफ्नो हृदयमा कुनै डर महसुस गर्दैनन्। तिनीहरूमध्ये कतिले यसो भन्दै परमेश्‍वरका वचनहरूलाई निन्दा समेत गर्छन्, “परमेश्‍वरका वचनहरू अत्यन्तै झ्याउलाग्दा छन्। तीमध्ये कतिपय तर्कसङ्गत छैनन्, कतिपय व्याकरण मिलेका छैनन्, र उहाँले प्रयोग गर्नुहुने केही शब्दावलीले काम समेत गर्दैनन्।” तिनीहरू आफ्नो मन र विचारभित्र जिउँछन्, र परमेश्‍वरका वचनहरू विश्लेषण र अध्ययन गर्न आफूसँग भएको ज्ञान र विद्वत्ता प्रयोग गर्छन्। तिनीहरूमध्ये धेरैले परमेश्‍वरका वचनहरूमा परमेश्‍वरले निश्‍चित मानिसहरूलाई कसरी परिभाषित गर्नुहुन्छ वा निश्‍चित मानिसहरूका लागि उहाँले के-कस्ता गन्तव्यहरू तय गर्नुहुन्छ भनेर पत्ता लगाउनका लागि आफ्नो कल्पना र मूल्याङ्कनको प्रयोग समेत गर्छन्, त्यसपछि बाइबलले भने अनुसार ती कुराहरूलाई विश्लेषण र निन्दा गर्छन्, यसरी तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरूलाई इन्कार गर्न थाल्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरूलाई विश्लेषण गर्ने र निन्दा गर्ने क्रममा, एउटा भयानक घटना घट्छ। त्यो के हो तिमीहरूलाई थाहा छ? जब मानिसहरूले परमेश्‍वरलाई विश्लेषण र अध्ययन गर्छन्, र जब मानिसहरूमा दोषारोपणको मानसिकता पैदा हुन्छ, तब पवित्र आत्माले यी मानिसहरूलाई तिरस्कार गर्नुहुन्छ र तिनीहरूमा काम गर्नुहुन्न। के यो भयानक कुरा होइन र? अनि पवित्र आत्माले काम नगर्नुले के कुरालाई सङ्केत गर्छ भन्‍ने कुरा तिमीहरूलाई थाहा छ। जब पवित्र आत्माले काम गर्नुहुन्न, तब उहाँ यी मानिसहरूबाट टाढा बस्‍नुहुन्छ, जुन तिनीहरूलाई त्याग्नु समान हो। अर्को शब्दमा भन्दा, परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई मुक्ति दिनुहुनेछैन। हामीले यसको कारणलाई विश्लेषण गर्न सक्छौँ। तिनीहरूले आफ्नो आधा जुनी आफूलाई जुन ईश्‍वरशास्त्रीय सिद्धान्तहरूले दह्रिलो बनाएर बिताएका हुन्छन् ती कहाँबाट आएका हुन्छन्? ती कुराले कसलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्? तिनीहरूको हृदयमा यो कुरा स्पष्ट हुँदैन। वास्तवमा, यी कुराहरू परमेश्‍वरबाट आएका हुँदै-हुँदैनन्, न त ती शुद्ध मानव बुझाइ नै हुन्छन्। ती त मानिसहरूका भ्रमपूर्ण अर्थ्याइहरू हुन्, त्यसकारण, ती शैतानबाट आएका हुन् र तिनले पूर्ण रूपमा शैतानलाई प्रतिनिधित्व गर्छन् भनेर भन्‍न सकिन्छ। यो ईश्‍वरशास्त्रीय ज्ञानमा अरू के समावेश हुन्छ? बाइबलका भ्रमपूर्ण अर्थ्याइहरू बाहेक, यसमा मानिसहरूको तर्क र विचारशक्ति, मानिसहरूका धारणा र कल्पनाहरू, साथै मानिसहरूको अनुभव, सदाचार, नैतिकता, र दार्शनिक विचारहरू समावेश हुन्छन्। जब तिनीहरूले परमेश्‍वरले भन्‍नुहुने कुराहरूलाई मूल्याङ्कन गर्न र उहाँको कामको मूल्याङ्कन गर्न यी कुराहरू प्रयोग गर्छन्, तब तिनीहरू परमेश्‍वरसँगको आफ्‍नो व्यवहारमा स्पष्ट रूपमा नै शैतानको पक्षमा उभिरहेका हुन्छन्। त्यसकारण, परमेश्‍वरले तिनीहरूबाट आफ्नो मुहार लुकाउनुहुन्छ, र पवित्र आत्माले तिनीहरूलाई त्याग्‍नुहुन्छ। के तिमीहरूले कहिल्यै यो कुरा अनुभव गरेका छौ? विगतमा, कतिपय मानिसहरूले यस सन्दर्भमा आफ्नो अनुभवबारे यसो भन्दै छलफल गरेका थिए, “जब सुरुमा मैले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न थालेँ, मलाई परमेश्‍वरका बारेमा अध्ययन गर्न मन लाग्थ्यो; मैले उहाँ के भन्‍नुहुन्छ, उहाँले कसरी शब्द प्रयोग गर्नुहुन्छ, उहाँले मानिसहरूलाई कसरी व्यवहार गर्नुहुन्छ, उहाँ कोप्रति दयालु हुनुहुन्छ, र उहाँले कस्तो व्यक्तिलाई मन पराउनुहुन्छ वा घृणा गर्नुहुन्छ भनेर अध्ययन गरेँ। यो सबै अध्ययनको परिणामस्वरूप, मेरो हृदय अँध्यारो भयो, मैले प्रार्थनामा परमेश्‍वरलाई महसुस गर्न सकिनँ, मेरो हृदयमा रहेको स्वतन्त्रता र रिहाको अवस्था हरायो, र मैले उप्रान्त शान्ति वा हर्ष महसुस गरिनँ। मेरो हृदय ढुङ्गाले थिचेको जस्तो लाग्यो।” के तिमीहरूले कहिल्यै यस्तो अनुभव गरेका छौ? (छौँ।) निरन्तर परमेश्‍वरको अध्ययन गर्नेहरूले पवित्र आत्माबाट कुनै अन्तर्दृष्टि वा ज्योति प्राप्त गर्दैनन्। परमेश्‍वरका वचनहरू पढेर समेत कुनै ज्योति प्राप्त हुँदैन। ख्रीष्टविरोधीहरू परमेश्‍वरको अध्ययन गर्न सिपालु हुन्छन्, तर तिनीहरू सत्यतालाई पटक्‍कै स्वीकार गर्दैनन्। मण्डलीमा, तिनीहरूसँग कुनै सामान्य अन्तरवैयत्तिक सम्बन्ध हुँदैन, र अरूलाई भाषण दिन आफूलाई सधैँ अरूभन्दा माथि राख्छन्। तिनीहरूले प्रायजसो आफ्नो ज्ञानका बारेमा घमण्ड गर्छन् र साधारण विश्‍वासी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई हेयको दृष्टिले हेर्छन्। यदि कुनै ख्रीष्टविरोधीले तँसँग अन्तरक्रिया गर्छ र तँ शिक्षित छैनस् भन्‍ने पत्ता लगाउँछ भने, उसले तँसँग बोल्‍ने झमेला लिँदैन। तैँले मण्डली अगुवा वा टोली अगुवा बन्‍ने मापदण्ड पूरा गरे पनि, तिनीहरूले तँलाई प्रयोग गर्नेछैनन्। तिनीहरूले कस्तो प्रकारका मानिसहरूलाई प्रयोग गर्छन्? तिनीहरूले सामाजिक हैसियत, शक्ति, ज्ञान, र वरदान भएका र धाराप्रवाह रूपमा बोल्न सक्‍ने मानिसहरू खोज्छन्—तिनीहरूले त्यस्ता मानिसहरूमा ध्यान केन्द्रित गर्छन्, र उनीहरूलाई प्रयोग गर्न अघि बढ्छन्। यदि मानिसहरूलाई छनौट गर्ने र प्रयोग गर्ने काम तिनीहरूको हातमा छ भने, तिनीहरूले बोल्‍न सिपालु, उच्च शिक्षा प्राप्त गरेका, ज्ञान भएका, र समाजमा हैसियत भएका व्यक्तिहरूलाई मात्रै छनौट गर्छन्। त्यस्ता मानिसहरूले सत्यता नपछ्याए पनि वा कुनै काम गर्न नसके पनि, तिनीहरू अझै त्यस्ता मानिसहरूलाई मन पराउँछन्। यसले के कुराको सङ्केत गर्छ? तिनीहरू एक-आपसमा एउटै वर्गमा पर्छन्। आखिर, विचार मिल्ने मानिसहरू एकै ठाउँमा हुन्छन्। कतिपय ख्रीष्टविरोधीहरूले निश्‍चित शब्द र धर्मसिद्धान्तहरू बुझेका हुन्छन् त्यसपछि प्रवचन प्रचार गर्ने अभ्यास गर्नका लागि आफूले अपनाउन सक्‍ने हरेक उपायका बारेमा सोच्छन्। तिनीहरूले कुन हदसम्म अभ्यास गर्छन्? तिनीहरूले स्पष्ट र विस्तृत रूपमा बोल्न सक्‍ने, नोट प्रयोग नगरी स्टेजमा उत्रेर घण्टौँ बोल्‍न सक्‍ने हदसम्‍म अभ्यास गर्छन्। तिनीहरूले के सोच्छन् भने काम गर्नु भनेको यही हो, यो तिनीहरूको सबैभन्दा महिमित क्षण हो, र आफूलाई सबैभन्दा राम्रो रूपमा प्रदर्शन गर्न सक्‍ने समय हो। तिनीहरूले त्यस्ता अवसरहरूलाई कब्जा गर्छन् र तिनलाई कहिल्यै छोड्दैनन्। तैपनि, परमेश्‍वरले प्रायजसो सङ्गति गर्नुहुने विषयहरूका हकमा, सामान्य मानवता, मानिसहरूको विवेक र समझसँग सम्बन्धित कुराहरूका हकमा, र सामान्य मानिसहरूको वास्तविक जीवनमा मानवतासँग सबैभन्दा नजिकबाट सम्बन्धित कुराहरूका हकमा भन्दा—मानिसहरूका लागि यी कुराहरू सानातिना र महत्त्वहीन विवरणहरू जस्तै देखिए पनि, वास्तवमा, ती सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गर्नुसँग निकट रूपमा सम्बन्धित हुन्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले यी कुराहरूलाई कसरी लिन्छन्? तिनीहरूले हृदयदेखि नै तिनलाई हेला गर्छन्, ती वचनहरूलाई गम्भीरतापूर्वक लिँदैनन्, र तिनको कुनै अर्थ छैन भन्‍ने महसुस गर्दै हृदयमा यी मामलाहरूलाई निन्दा गर्छन्। तैँले इमानदार व्यक्ति, बफादार व्यक्ति, वा व्यावहारिक र कर्तव्यनिष्ठ व्यक्ति बन्‍नेजस्ता सत्यता वास्तविकताका बारेमा चाहे जसरी सङ्गति गरे पनि, यी कुराहरूका बारेमा तैँले जसरी सङ्गति गरे पनि, तिनीहरूको दृष्टिकोण अपरिवर्तित नै रहन्छ। तिनीहरू धाराप्रवाह बोल्न सक्‍ने, प्रतिभाले भरिपूर्ण देखिने र विशेष क्षमता भएको व्यक्ति, वा अन्य भाषा बोल्न, असाधारण रूपमा छिटो पढ्न सक्‍ने, फोटोग्राफिक स्मरणशक्ति भएको, र इत्यादि जस्ता अलौकिक क्षमता भएको व्यक्ति समेत बन्‍न चाहन्छन्। यदि तिनीहरूसँग पनि यी क्षमताहरू भएका भए, तिनीहरूको हृदय हर्षले भरिनेथियो। तिनीहरूले हृदयको गहिराइमा यी कुराहरूलाई पछ्याउँछन् र उच्च मान्छन्। उदाहरणका लागि, मैले केही कुरा भनेर सकेपछि, एकछिनमा, म बिर्सन्छु। जब म सबैलाई सोध्छु, तब अरू कसैलाई पनि याद हुँदैन। हेर् त, हाम्रा सबै स्मरणशक्ति निकै मिल्दोजुल्दो छन्, छैनन् र? (छन्।) तर जब ख्रीष्टविरोधीहरूले यो कुरा देख्छन्, तब तिनीहरूले भन्छन्, “तपाईंको स्मरणशक्ति पनि राम्रो छैन! फलानो-फलानो आत्मिक व्यक्तिलाई हेर्नुहोस् त; तिनीहरूले छिटो पढ्न सक्छन् र तिनीहरूमा फोटोग्राफिक स्मरणशक्ति छ। तपाईं ख्रीष्ट हुनुहुन्छ—झट्ट हेरेर तपाईंले कति वटा हरफहरू पढ्न सक्नुहुन्छ?” म भन्छु, “मसँग त्यो अलौकिक क्षमता छैन। कहिलेकहीँ पढिसकेपछि मलाई एउटा वाक्य पनि याद हुँदैन, र मैले फेरि पढ्नुपर्छ।” तिनीहरूले भन्छन्, “के परमेश्‍वर सर्वशक्तिमान् हुनु पर्दैन र?” तिनीहरूले यसरी धारणाहरू निर्माण गर्न थाल्छन्। तिनीहरूले आफ्‍नो हृदयको गहिराइमा देहधारी परमेश्‍वरलाई कसरी हेर्छन्? “देहधारी परमेश्‍वर पूर्ण रूपमा साधारण र पूर्ण रूपमा सामान्य व्यक्ति मात्रै हुनुहुन्छ। उहाँको स्मरणशक्ति राम्रो छैन, उहाँको शरीर संरचना त्यति राम्रो छैन; उहाँ कुनै पनि हिसाबमा परमेश्‍वर जस्तो देखिनुहुन्न।” त्यसकारण, जब तिनीहरूले कसैले परमेश्‍वरलाई प्रेम गर्ने बारेमा प्रचार गरेको सुन्छन्, तब यसो सोच्छन्, “यदि फलानो आत्मिक व्यक्ति वा फलानो प्रसिद्ध व्यक्ति परमेश्‍वर नै हुनुभएको भए, मैले तिनलाई स्वीकार गर्न र प्रेम गर्न सक्थेँ। तर यदि यो वर्तमान ख्रीष्ट परमेश्‍वर हुनुहुन्छ भने, म उहाँलाई प्रेम गर्न सक्दिनँ किनभने उहाँ परमेश्‍वर जस्तो पटक्‍कै देखिनुहुन्न।” तिनीहरूले आफ्‍नो हृदयमा, परमेश्‍वर हुनका लागि, व्यक्ति परमेश्‍वर जस्तो देखिनुपर्छ भन्‍ने सोच्छन्; उहाँले परमेश्‍वरले जस्तो बोल्नुपर्छ, व्यवहार गर्नुपर्छ, र उहाँ त्यस्तो देखिनुपर्छ, ताकि मानिसहरूले उहाँलाई देख्दा, तिनीहरूमा कुनै धारणाहरू नआओस्—तिनीहरूले यही सोच्छन्। किन? तिनीहरूले सोच्छन्, “सुरुमा त, तपाईंसँग अलौकिक क्षमताहरू छैनन्। दोस्रो, तपाईंसँग विशेष प्रतिभाहरू छैनन्। तेस्रो, तपाईंसँग संसारका ठूला कुराहरू हासिल गर्ने मानिसहरूको वरदान छैन। तपाईं कुनै पनि हिसाबले असाधारण हुनुहुन्न, त्यसकारण मैले किन तपाईंले भन्‍नुहुने कुरा सुन्‍ने? मैले किन तपाईंलाई सम्मान गर्ने? म किन तपाईंमा समर्पित हुने? म समर्पित हुन सक्दिनँ।” यो के समस्या हो? यो कस्तो स्वभाव हो? तिनीहरूले सत्यता नबुझे पनि, तिनीहरूमा अझै पनि सामान्य व्यक्तिको विवेक र समझ हुनुपर्छ। मानिसहरूमा धारणाहरू हुन्छन्, र परमेश्‍वरले त्यसका लागि तिनीहरूलाई निन्दा गर्नुहुन्न, तर जब मानिसहरूले धारणाहरू बोक्छन् र स्वेच्छाले परमेश्‍वरको प्रतिरोध र निन्दा गर्छन्, तब यसले सजिलै परमेश्‍वरको स्वभावलाई चिढ्याउँछ। ख्रीष्टविरोधीहरूको दुष्ट प्रकृतिले गर्दा नै तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई स्वतन्त्र रूपमा निन्दा गर्न र प्रतिरोध गर्न सक्छन्। ज्ञान प्राप्त गरेपछि, तिनीहरूमा परमेश्‍वर र उहाँको महान्‌ता, सार, अख्तियार, र सर्वशक्तिमान्‌ताका बारेमा अझै सम्पन्‍न, व्यापक, र विस्तृत कल्पनाहरू हुन्छन्। त्यसपछि, तिनीहरूले यी कल्पनाहरूलाई आफूले देख्‍न र अन्तरक्रिया गर्न सक्‍ने परमेश्‍वरसँग मिलाउने प्रयास गर्छन्। के तिनीहरूले तिनलाई मिलाउन सक्छन्? तिनीहरूले कहिल्यै पनि तिनलाई मिलाउन सक्दैनन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरका बारेमा जति अध्ययन गर्छन्, तिनीहरूले आफ्ना हृदयमा परमेश्‍वरलाई त्यति नै इन्कार गर्छन्, र परमेश्‍वरको निन्दा र प्रतिरोध गर्न सक्छन्; यो अपरिहार्य कुरा हो।