कायर मानिसहरूमा अरू के-कस्ता प्रकटीकरणहरू हुन्छन्? यी मानिसहरूले कुनै पनि बेला परमेश्‍वरको नामलाई इन्कार र परित्याग गर्न, कुनै पनि बेला परमेश्‍वरलाई धोका दिन सक्छन्, र तिनीहरू कुनै पनि बेला यहूदा बन्न सक्छन्। कायर मानिसहरू स्वर्गको राज्यमा प्रवेश गर्न लायक हुँदैनन्—कुरा यही होइन र? (हो।) कायर मानिसहरूको घातक कमजोरी के हो? (तिनीहरू मृत्युदेखि डराउँछन् र धोकामा संलग्‍न हुन सक्छन्।) यी मानिसहरू निच जीवन बिताउँछन्, तिनीहरू जीवनको लालसा गर्छन् र मृत्युदेखि डराउँछन्। मृत्युको डर तिनीहरूको घातक कमजोरी हो। तिनीहरूलाई मर्न नलगाऊन्जेल, तिनीहरू जे पनि गर्न तयार हुन्छन्—चाहे त्यो यहूदा बन्ने होस्, विनाशको पुत्र बन्ने होस्, वा श्रापित बन्ने होस्—तिनीहरू जिउन पाऊन्जेल जे पनि गर्न तयार हुन्छन्। जिउनु नै तिनीहरूको सर्वोच्च उद्देश्य हो। तैँले मानिसहरूको जीवन र मृत्यु परमेश्‍वरको हातमा छ; परमेश्‍वरले मानिसहरूको नियतिलाई नियन्त्रण गर्नुहुन्छ, उहाँ त्यसमाथि सार्वभौम हुनुहुन्छ, र उहाँले त्यसलाई योजनाबद्ध गर्नुहुन्छ; अनि मानिसहरू परमेश्‍वरका योजनाबद्ध कार्य र बन्दोबस्तहरूमा समर्पित हुनुपर्छ भनेर जति सङ्गति गरे पनि, तिनीहरूले न त यी वचनहरूमा विश्‍वास गर्छन्, न त तिनलाई स्विकार्छन्। तिनीहरू मानवका रूपमा पुनर्जन्म हुनु दुर्लभ अवसर हो, त्यसकारण तिनीहरू बिलकुलै मर्नु हुँदैन भन्‍ने मात्रै सोच्छन्; तिनीहरू यो पनि सोच्छन् कि एक पटक मरेपछि र तिनीहरूको देह नष्ट भएपछि, तिनीहरूको आत्माले कि त पशुका रूपमा पुनर्जन्म लिनेछ, कि त त्यो भौँतारिने भूत बन्नेछ, र तिनीहरूले फेरि कहिल्यै मानवका रूपमा पुनर्जन्म लिने मौका पाउनेछैनन्। त्यसकारण, तिनीहरूलाई मृत्युसँग विशेष डर लाग्छ। तिनीहरूका लागि, मृत्यु एउटा विनाशकारी विपत्ति हो, अर्को पुनर्जन्मको राम्रो अवसर होइन, न त अर्को पुनर्जन्मको नयाँ सुरुवात नै हो। त्यसकारण, तिनीहरूले आफ्नो जीवन रक्षा गर्नका लागि कुनै पनि कसर बाँकी राख्दैनन्। त्यसका लागि अरूलाई विश्वासघात गर्नु वा मण्डलीको काममा कुनै किसिमको हानि गर्नु नै परे पनि, तिनीहरू त्यसो गर्न हिचकिचाउँदैनन्; अनि त्यसका लागि परमेश्‍वरको नाम नै त्याग्‍नु परे पनि, तिनीहरू परिणामहरूका बारेमा वास्ता गर्दैनन्—तिनीहरूलाई सुरक्षित रूपमा जिउने बारेमा मात्रै वास्ता हुन्छ। यिनीहरू कस्तो प्रकारका मानिस हुन्? (अपमानजनक अस्तित्वमा रहिरहने मानिस।) तिनीहरू अपमानजनक अस्तित्वमा रहिरहन चाहने नीच मानिस हुन्! तिनीहरू इज्जत वा निष्ठाविना जिउँछन्, जीवित रहनका लागि मात्रै पनि जेसुकै गर्न तयार हुन्छन्, र जुनसुकै हदसम्‍म पनि गिर्छन्। कतिपय मानिसहरूले त खतरनाक वातावरणको सामना गर्नुभन्दा पहिले नै के गर्ने भनेर हृदयमा हिसाब-किताब गरिसकेका हुन्छन्: “यदि मलाई पक्राउ गरियो भने, म मुख खोल्नेछु। जब ठूलो रातो अजिङ्गरले तिमीहरूलाई यातना दिन्छ, धम्काउँछ, तर्साउँछ, र मण्डलीलाई विश्वासघात गर्न बाध्य पार्छ, तब तिमीहरू सबैले एक शब्द पनि बोल्न मान्दैनौ। तर म बोल्नुभन्दा शारीरिक पीडा भोग्न मन पराउने तिमीहरू जति मूर्ख छैनँ। म त कुटपिट वा धम्कीमा पर्नुभन्दा पहिले नै बोल्नेथिएँ—हेर त म कति चलाख छु! एउटा भनाइ नै छ, ‘बुद्धिमान् मानिस परिस्थितिअनुसार चल्छ।’ मैले मण्डलीका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई विश्वासघात गर्नुमा यति नराम्रो कुरा के छ र? सबै जना स्वार्थी हुनुपर्छ, होइन र? के आफ्नो ख्याल नगर्नु मूर्खता होइन र?” केही हुनुभन्दा पहिले नै, तिनीहरूले आफ्नो रक्षा कसरी गर्ने भनेर पत्ता लगाइसकेका हुन्छन्। तिनीहरूले यसबारे धेरै पहिले नै सोचविचार गरेका हुन्छन्। आफूलाई कसरी आचरणमा ढाल्ने भन्‍नेबारे तिनीहरूको सिद्धान्त के हो? “व्यक्तिले किन आफ्नै जीवन कठिन बनाउने? किन यति जिद्दी हुने? आफूलाई राम्रो गरेर मात्रै यो जीवन व्यर्थमा जिइएको हुँदैन!” आफूलाई आचरणमा ढाल्ने सम्‍बन्धी तिनीहरूको सिद्धान्त यही हो। तिनीहरूको कुनै नैतिक सीमा हुँदैन। तिमीहरूको विचारमा यस्ता मानिसहरूलाई के गर्नुपर्छ? (यदि त्यस्ता मानिसहरू भेटिए भने, तिनीहरूलाई बुद्धि लगाएर निकाल्नुपर्छ—तिनीहरू विस्फोट हुन लागेका टाइमबम जस्तै हुन्।) ठीक भन्यौ, तिनीहरू चलिरहेका टाइमबम हुन्। तिनीहरू सरासर कायर हुन्छन्, र जब खतरा आउँछ, तब तिनीहरूले मण्डलीलाई विश्वासघात गर्नेछन्। यदि कुनै व्यक्तिमा सामान्य मानवता छ भने, उसले खतरनाक वातावरणलाई सम्हाल्न बुद्धिमानी विधिहरू प्रयोग गर्नेछ, र उसमा परमेश्‍वरमाथि साँचो आस्था हुनेछ। तिनीहरूले भेलाहरूमा सहभागी हुने वा आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने कार्यमा बाधा हुन दिँदैनन्, र आफ्नो कद र परिस्थितिहरूका आधारमा तिनीहरूले परमेश्‍वरप्रति आफूलाई समर्पित गर्न सक्दो गर्नेछन्। यो सामान्य मानवताको प्रकटीकरण हो। तर कायर मानिसहरूले आफ्नो जीवनलाई विशेष रूपमा प्रिय ठान्छन्; तिनीहरू जीवनको लोभ गर्छन् र मृत्युदेखि डराउँछन्, र आफ्नो जीवनलाई अरू सबै कुराभन्दा बढी महत्त्व दिन्छन्। तिनीहरूसँग परमेश्‍वरमाथि कुनै वास्तविक आस्था हुँदैन र तिनीहरूले परमेश्‍वर सबै थोकमाथि सार्वभौम हुनुहुन्छ भन्ने कुरा देख्न सक्दैनन्। त्यसकारण, सतावटको सामना गर्नुपर्दा, तिनीहरू स्वाभाविक रूपमा कायर मानिसका रूपमा प्रकाश हुन्छन्। कायर मानिसहरू आफ्नो रक्षा गर्नका लागि यहूदा बन्न सक्छन्। त्यस्ता मानिसहरू खतरनाक तत्त्व हुन्, तिनीहरू भयानक व्यक्ति हुन्। मण्डलीले तिनीहरूलाई कुनै काम बिलकुलै सुम्पनु हुँदैन, न त तिनीहरूलाई कुनै कर्तव्य पूरा गर्न नै दिन मिल्छ। नत्र, यदि तिनीहरूले धोका दिए भने, मण्डलीको काममा हुने क्षति अत्यन्तै ठूलो हुनेछ; यसले फाइदाभन्दा बढी हानि गर्नेछ।

कायर र शङ्कालु मानिसहरूको शङ्कालुपन कसरी प्रकट हुन्छ? कतिपय मानिसहरूले परमेश्‍वरको घरको कामका विभिन्न पक्षहरूलाई कहिल्यै स्पष्ट रूपमा देख्न सक्दैनन्। तिनीहरूलाई परमेश्‍वरले ठ्याक्कै के काम गरिरहनुभएको छ, वा परमेश्‍वरले बोल्नुहुने वचनहरू सत्यता हुन् कि होइनन् भन्ने थाहा हुँदैन। तिनीहरूसँग यी मामिलाहरूबारे सही बुझाइ वा दृष्टिकोण हुँदैन, त्यसकारण तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरको काममा ठ्याक्कै के भइरहेको छ, यो कामले के-कस्ता परिणामहरू हासिल गर्ने उद्देश्य राख्छ, वा यो मानिसहरूलाई मुक्ति दिने उद्देश्यले गरिएको हो कि होइन भनेर पुष्टि गर्न सक्दैनन्। तिनीहरूले यी कुनै पनि कुरालाई स्पष्ट रूपमा देख्न सक्दैनन्। तिनीहरू मण्डली भनेको के हो भन्ने बारेमा पनि अस्पष्ट हुन्छन्। जति वटा प्रवचनहरू सुने पनि, तिनीहरूले अलिकति पनि सत्यता बुझ्दैनन्। तिनीहरू दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेकोबारे सधैँ शङ्का गर्छन्, र मनमनै सोच्छन्, “यी मानिसहरू निरन्तर व्यस्त हुन्छन्, हरेक दिन आउँछन् र जान्छन्—तिनीहरू ठ्याक्कै के गरिरहेका छन्?” विशेष गरी ठूलो रातो अजिङ्गरको देशमा परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने र कर्तव्य पूरा गर्ने सन्दर्भमा, अगुवा र कामदारहरूले मण्डलीको कामका निश्चित विषयवस्तुहरूमा—जस्तै प्रशासनिक काम, कर्मचारीको काम, सामान्य मामलाहरूको काम, र विशेष गरी जोखिमहरू उठाउनुपर्ने केही काममा—साधारण दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई यी कुराहरूबारे थाहा हुन नदिई सङ्गति र छलफल गर्छन्। यसले तिनीहरूको रक्षा गर्छ, तिनीहरूलाई हानि गर्दैन। तर, कतिपय मानिसहरूले यो कुरा बुझ्दैनन् र सधैँ यी कुराहरूका बारेमा सोधपुछ गर्न चाहन्छन्। उदाहरणका लागि, तिनीहरूले पुस्तकहरू कहाँ छापिन्छन् वा निश्चित अगुवा र कामदारहरू कहाँ राखिएका छन् भन्नेबारे सोधपुछ गर्छन्। के यी कुराहरू जानेर तँलाई फाइदा हुन्छ? (हुँदैन।) के यी कुराहरू थाहा नपाउँदा तैँले केही गुमाउँछस्? (गुमाउँदिनँ।) यी कुराहरू थाहा नहुनुले परमेश्‍वरका वचनहरू खाने-पिउने तेरो कार्यमा असर गर्दैन, यसले तेरो सत्यता प्राप्तिमा असर गर्दैन, र यसले निश्चय नै तेरो जीवन प्रवेश वा तेरो स्वभाव परिवर्तनमा बाधा दिँदैन। त्यसैले, के तैँले यी मामलाहरूबारे सोधपुछ र अनुसन्धान गर्नु अनावश्यक होइन र? अतिथिसत्कार गर्ने कतिपय मानिसहरू सधैँ शङ्कालु हुन्छन्। जब अगुवा र कामदारहरूले तिनीहरूलाई मण्डलीको कामका बारेमा आफ्ना सङ्गति र छलफलहरूका बारेमा जानकारी दिँदैनन्, तब तिनीहरूले सोच्छन्, “अगुवा र कामदारहरू किन सधैँ मेरो पिठ्यूँ पछाडि भेला भइरहेका र सङ्गति गरिरहेका हुन्छन्? तिनीहरूले के-कस्ता क्रियाकलापहरू गर्न लागेका छन्?” तिनीहरूलाई कतिपय अगुवा र कामदारहरूको व्यक्तिगत जानकारीका बारेमा थाहा दिइँदैन, र तिनीहरूले यस्तो सोच्न थाल्छन्, “तिनीहरूले यसबारे मलाई किन थाहा दिँदैनन्? मलाई तिनीहरूको नाम के हो, तिनीहरू कहाँ बस्छन्, वा तिनीहरूको खास अवस्था कस्तो छ भन्ने थाहा छैन। के यी मानिसहरूले मलाई परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासमा अगुवाइ गर्ने क्रममा मलाई झुक्याउन वा हानि गर्न सक्छन्?” भेटीहरूसँग सम्बन्धित वा केही खतरनाक काम जस्ता केही संवेदनशील प्रकारका कामहरू पनि हुन्छन्—पहिलो कुरा त यी कुराहरूका बारेमा सोध्नु नै हुँदैन, तैपनि यी मानिसहरू तिनका बारेमा सधैँ सोधपुछ गर्न चाहन्छन्। जब अरूले तिनीहरूलाई उत्तर दिँदैनन्, तब तिनीहरू झनै शङ्कालु बन्छन्। विशेष गरी, पहिलो कुरा त कतिपय मानिसहरूले परमेश्‍वरमा त्यति धेरै आस्था राखेका हुँदैनन्—परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न थालेपछि, तिनीहरूले आफ्नो पारिवारिक व्यापार अझै राम्रो भइरहेको छ र तिनीहरूका परिवारका सदस्यहरू स्वस्थ छन् भन्ने देख्छन्, र तिनीहरूले यो परमेश्‍वरको अनुग्रह र आशिष्‌ हो भन्ने सोच्छन्। यो क्षणिक खुसीले गर्दा, तिनीहरूले थोरै पैसा चढाउँछन्, तर त्यसपछि तिनीहरूले यस्तो सोच्न थाल्छन्, “मैले चढाएको पैसा कहाँ खर्च गरियो? के यसलाई मण्डलीको काममा प्रयोग गरियो? के यसलाई व्यापारमा लगानी गरियो वा गैरकानुनी क्रियाकलापहरूका लागि प्रयोग गरियो?” तिनीहरू सधैँ यी कुराहरूका बारेमा सोधपुछ गर्न र जान्न चाहन्छन्, र सधैँ यी कुराहरूको जडमा पुग्न चाहन्छन्। कतिपय मानिसहरूको शङ्का अझै बलियो हुन्छ। उदाहरणका लागि, जब मण्डलीले काममा आवश्यक परेका कारण कुनै उपकरण वा यन्त्र किन्छ, वा जब यसले आफ्नो कर्तव्य पूरा गरिरहेका मानिसहरूको दैनिक जीवनमा केही हेरचाह र सहायता प्रदान गर्छ, तब यस्तो शङ्कालु व्यक्तिले सधैँ यस्तो शङ्का गर्छ, “पैसा त धेरै वटा फरक-फरक क्षेत्रमा खर्च भइरहेको छ—यो कहाँबाट आउँछ? के मण्डलीले कुनै प्रकारको व्यापार पनि गरिरहेको छ? के पर्दा पछाडि यसको कुनै धनी संरक्षक वा कुनै शक्तिशाली समर्थक छ? के कुनै समूहले मण्डलीलाई सहयोग गरिरहेको छ?” विशेष गरी जब तिनीहरूले अधिकारीहरूबाट मण्डलीलाई बदनाम गर्ने केही आधारहीन अफवाह र दुष्ट शब्दहरू सुन्छन्—मण्डलीका फलानोले हत्या गरेको र कानुन तोडेको छ, फलानो व्यक्ति राज्यले खोजी गरिरहेको अपराधी हो, फलानो व्यक्ति ठूलो रकम लिएर विदेश भागेको छ, इत्यादि जस्ता दाबीहरू सुन्छन्—तब मण्डली र परमेश्‍वरको कामबारे तिनीहरूको शङ्का अझै बलियो हुँदै जान्छ। के त्यस्ता मानिसहरूमा सामान्य सोचाइ हुन्छ? के तिनीहरूले विश्‍वासीहरूले पालना गर्नुपर्ने सिद्धान्तहरूलाई स्पष्ट रूपमा देख्न सक्छन्? धेरैजसो मानिसहरूका हकमा, तिनीहरू यो परमेश्‍वरको काम हो भनेर पक्का भएपछि, तिनीहरूमा परमेश्‍वरबारे कुनै शङ्का हुँदैन। मण्डलीमा जस्तोसुकै समस्याहरू वा जस्तोसुकै प्रकारका मानिसहरू देखा परे पनि, तिनीहरूले तिनलाई परमेश्‍वरका वचनहरू अनुसार लिन सक्छन्। दुष्ट मानिसहरू वा ख्रीष्टविरोधीहरूले बाधाहरू सिर्जना गरे पनि, तिनीहरूले यसलाई सही रूपमा बुझ्न सक्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वर वा परमेश्‍वरको काम, वा मण्डली वा परमेश्‍वरको घरबारे कहिल्यै शङ्का गर्दैनन्। बढीमा, तिनीहरूमा निश्चित व्यक्तिहरूका बारेमा रायहरू वा परमेश्‍वरको कामका बारेमा केही धारणाहरू हुन सक्छन्, तर तिनीहरूले मण्डली जीवन जिएर यी कुराहरूलाई क्रमिक रूपमा समाधान गर्न सक्छन्। तर शङ्कालु मानिसहरू फरक हुन्छन्। परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न सुरुदेखि नै, तिनीहरूले शङ्का र यावत् किसिमका धारणाहरू बोकेका हुन्छन्। तिनीहरू परमेश्‍वरका वचनहरू सत्यता हुन् कि होइनन् भन्ने कुरामा अनिश्चित हुन्छन्, परमेश्‍वरले यी वचनहरू व्यक्त गर्नु परमेश्‍वरको काम हो कि होइन भन्ने कुरामा अनिश्चित हुन्छन्, र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू एकै ठाउँ भेला हुनु परमेश्‍वरको मण्डली हो कि होइन भन्ने बारेमा झनै अनिश्चित हुन्छन्। तिनीहरूले निरन्तर शङ्काहरू पाल्छन्, र सधैँ आफ्नो शङ्का सही छ भनेर प्रमाणित गर्न तथ्यगत प्रमाण खोज्छन्। यो कस्तो प्रकारको मनोवृत्ति हो? के तँलाई यस्तो मनोवृत्ति भएका मानिसहरूले परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासमा सत्यता बुझ्न सक्छन् भन्ने लाग्छ? (लाग्दैन।) तिनीहरूले कहिल्यै सत्यता बुझ्न सक्नेछैनन्। तिनीहरू हृदयमा सबैभन्दा बढी के कुरामा केन्द्रित हुन्छन्? तिनीहरू सधैँ यस्तो मनन गरिरहेका हुन्छन्, “यी मानिसहरू को हुन्? के यो कुनै सामाजिक संस्था हो? मैले यी मानिसहरूलाई अतिथिसत्कार गर्दा परमेश्‍वरको घरले तिनीहरूको जीविकोपार्जनको खर्च प्रदान गरे पनि, मैले तिनीहरूको अतिथिसत्कारक भएर जोखिम उठाइरहेको हुन्छु। त्यसैले, के परमेश्‍वरले मेरा असल कार्यहरू सम्झनुहुनेछ? यदि परमेश्‍वरले तिनलाई सम्झनुभएन भने, के मेरो आतिथ्य व्यर्थ भएको हुनेछैन र?” तिनीहरूका हृदयमा निरन्तर त्यस्ता शङ्काहरू हुन्छन्। के तँलाई तिनीहरूले स्वेच्छाले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई अतिथिसत्कार गर्छन् भन्ने लाग्छ? (लाग्दैन।) तिनीहरूले पूर्णतया आशिष्‌हरू प्राप्त गर्ने इच्छाका कारण यसो गर्छन्, त्यसो गर्दा तिनीहरू शङ्काले भरिएका हुन्छन्। विशेष गरी जब तिनीहरूले स्पष्ट रूपमा देख्न नसकिने र आफ्ना धारणाहरू अनुसार नकारात्मक ठानिएका केही कुराहरू सुन्छन्, तब तिनीहरूका हृदयमा शङ्काहरू बढ्छन्। उदाहरणका लागि, भेलाहरूको समयमा, कसैले ठूलो रातो अजिङ्गरको शासनका कार्यहरू र दुष्ट राजाहरूको कुरूप अनुहारसँग सम्बन्धित विषयहरू उठाउन सक्छ, वा कहिलेकाहीँ सत्यतामा सङ्गति गर्दा ठूलो रातो अजिङ्गरले गरेको दमन र पक्राउ, र ठूलो रातो अजिङ्गरको प्रकृति सार, इत्यादि कुराका बारेमा पनि कुरा उठ्न सक्छ। यी विषयहरू वास्तवमा राजनीतिसँग सम्बन्धित छैनन्—तिनले मानिसहरूलाई ठूलो रातो अजिङ्गरलाई खुट्ट्याउन र त्यसको अनुहार स्पष्ट रूपमा देख्न सिक्न सहयोग मात्रै गर्छन्, ताकि तिनीहरूले ठूलो रातो अजिङ्गरलाई घृणा र इन्कार गर्न सकून् र तिनीहरू उप्रान्त शैतानको प्रभावको नियन्त्रण र बन्धनमा नपरून्। तर जब शङ्कालु मानिसहरूले त्यस्ता विषयहरू सुन्छन्, तब तिनीहरू कायर र भयभीत हुन्छन्: “यी मानिसहरूले राजनीतिका बारेमा समेत छलफल गरिरहेका छन्! के तिनीहरू राजनीतिक अपराधी होइनन् र? के तिनीहरू प्रतिक्रान्तिकारी होइनन् र? यी विषयहरू अत्यन्तै संवेदनशील छन्! छिटो, झ्यालहरू बन्द गर, ढोकामा ताला लगाऊ, इन्टरनेट र फोनका लाइनहरूको प्लग निकाल! यदि सरकारले यो कुरा सुन्यो भने, हामी ठूलो समस्यामा पर्न सक्छौँ! हामीलाई अवश्य नै आजीवन कारावास हुनेछ!” तिनीहरू त्यस्ता विषयहरू सुन्न अनिच्छुक हुन्छन् र तिनीहरूले सङ्गतिमा हस्तक्षेप गर्न हर उपाय लगाउनेछन् ताकि तिनका बारेमा छलफल नगरियोस्। तिनीहरूले मनमनै सोच्छन्, “यी मानिसहरूले ठ्याक्कै कस्तो प्रकारको काम गर्छन्? परमेश्‍वर मानव राजनीतिमा संलग्‍न हुनुहुन्‍न भनेर भनिन्छ, त्यसोभए यी मानिसहरूले किन राजनीतिका बारेमा कुरा गरिरहेका छन्? के विश्‍वासीहरूले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने विषयमा मात्रै कुरा गर्नुपर्ने होइन र? तिनीहरूले किन यी कुराहरूका बारेमा छलफल गरिरहेका छन्? के यो समस्या निम्त्याउन खोज्नु मात्रै होइन र? यदि तिनीहरू यी कुराहरूका बारेमा कुरा गर्न चाहन्छन् भने, तिनीहरूले आफूलाई जहाँ मन लाग्छ त्यहाँ गरून्, तर तिनीहरूले मेरो घरमा चाहिँ गर्नै हुँदैन। म यसमा ‘तानिन’ चाहन्‍नँ!” तिनीहरूले केही कुरा पनि प्रस्ट रूपमा देख्न सक्दैनन्। जब तिनीहरूले सरकारद्वारा रचिएका केही अफवाहहरू सुन्छन्, तब तिनीहरूले ती कुरा खुट्ट्याउन नसक्‍ने मात्र नभई तिनीहरूको शङ्का अझै बलियो बन्छ। यदि तिनीहरूले शक्तिमा रहेका दुष्ट पिशाचहरूको समूह वा धर्मभित्रका ख्रीष्टविरोधी शक्ति र दुष्ट आत्माहरूका सम्प्रदायहरूप्रति बारम्बार सन्देह र शङ्का राख्ने गरेका भए, त्यसले वास्तवमा तिनीहरूलाई आफ्नो रक्षा गर्न सहयोग गर्नेथियो। तर परमेश्‍वरले काम गर्नुहुने मण्डलीमा, परमेश्‍वरले धेरै सत्यता व्यक्त गर्नुभएको छ, तैपनि तिनीहरूले अझै पनि यसलाई बुझ्न सक्दैनन् र यो साँचो मार्ग हो भनेर निर्धारित गर्न सक्दैनन्। यति लामो समयसम्म प्रवचनहरू सुनेपछि र परमेश्‍वरले धेरै कुरा बोल्नुभएको देखेपछि, तिनीहरूको शङ्कालुपन समाधान हुँदैन, र तिनीहरूका धारणा र कल्पनाहरू हटेका छैनन्। तिनीहरूको क्षमता अत्यन्तै कमजोर छ, तिनीहरूमा बुझ्ने क्षमता छँदै छैन, र तिनीहरू सत्यता पछ्याउने मानिस होइनन् भन्ने कुरा स्पष्ट छ। तिनीहरूले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न सुरु गरेदेखि नै, तिनीहरूले परमेश्‍वर यावत् थोकमाथि सार्वभौम हुनुहुन्छ भन्ने कुरामा कहिल्यै विश्‍वास गरेका छैनन्, र तिनीहरूले परमेश्‍वरका सबै वचनहरू सत्यता हुन् भन्ने कुरामा कहिल्यै विश्‍वास गरेका छैनन्; तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरको कामलाई पूर्ण रूपमा पवित्र आत्माले अगुवाइ गर्नुहुन्छ भन्ने कुरामा त झनै कम विश्‍वास गरेका छन्। फलस्वरूप, सबै कुराले तिनीहरूलाई शङ्कालु बनाउँछ। उदाहरणका लागि, भेलाहरूको समयमा फरक-फरक प्रकारका मानिसहरूलाई खुट्ट्याउने बारेमा सङ्गति गर्दा, हामीले ख्रीष्टविरोधीहरूले मानिसहरूलाई कसरी बहकाउँछन्; वा कसरी कतिपय मानिसहरूले आफूले उपभोग गर्ने र आनन्द उठाउने सबै कुरा परमेश्‍वरका भेटीहरूबाट पाए तापनि कुनै वास्तविक काम गर्दैनन्, जुनचाहिँ मण्डलीको भरमा बाँच्नु हो; वा कतिपय मानिसहरूले कसरी भेटीहरू चोर्छन् वा फजुलमा उडाउँछन्; वा मण्डलीका निश्चित व्यक्तिहरू कसरी लम्पट क्रियाकलापहरूमा संलग्न हुन्छन्; वा कतिपय मानिसहरूले सुसमाचार प्रचार गर्दा कसरी परमेश्‍वरलाई अपमानित गर्ने कामकुरा गर्छन् भन्ने बारेमा कुरा गर्न सक्छौँ। हामी यी कुराहरूका बारेमा छलफल गर्छौँ ताकि मानिसहरूले अरूलाई कसरी खुट्ट्याउने भनेर सिक्न सकून्, र तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरू र सत्यता सिद्धान्तहरू अनुसार मानिस र कामकुराहरूलाई हेर्न, यी कुराहरूबाट पाठहरू लिन र सिक्न, र अरूको बहकाउ वा बन्धनमा पर्नबाट जोगिन सकून्। तर, जब शङ्कालु मानिसहरूले यी कुराहरू सुन्छन्, तब तिनीहरूले भन्छन्, “हत्तेरिका! यो परमेश्‍वरको घर हो, परमेश्‍वरको काम गरिने ठाउँ हो—यहाँ कसरी यस्ता कुराहरू हुन सक्छन्? मैले पहिले शङ्का गरेर ठीकै गरेछु जस्तो छ। अबदेखि म झनै होसियार हुनुपर्छ। मानिसहरू अत्यन्तै भरहीन हुन्छन्, र परमेश्‍वरको घर पनि भरपर्दो छैन। त्यसोभए, के परमेश्‍वर भरपर्दो हुनुहुन्छ त? कसलाई थाहा—शायद परमेश्‍वर पनि भरपर्दो हुनुहुन्‍न।” हेर त, तिनीहरूले सत्यता बुझ्दैनन्, न त तिनीहरूले यसलाई बोध गर्न नै सक्छन्। परमेश्‍वरको घरले सत्यताको जुनसुकै पक्षमा सङ्गति गरे पनि, तिनीहरू अन्त्यमा सधैँ कस्तो निष्कर्षमा पुग्छन्? यो कि, तिनीहरूले यति वर्षसम्म शङ्का गर्नु सही थियो, र यो अनावश्यक थिएन। यदि सत्यता पछ्याउने र सामान्य मानवताको सोचाइ भएका मानिसहरूले यी कुराहरू सुने भने, तिनीहरूले तिनलाई सही रूपमा लिन सक्छन्। एकातिर, तिनीहरूको दृष्टिकोण फराकिलो बन्छ र तिनीहरूले यी कुराहरूबाट समझशक्ति प्राप्त गर्छन्। अर्कोतिर, तिनीहरूले यी कुराहरूबाट पाठहरू लिन र सिक्न सक्छन्, र मानिसहरूले अरू मानिसलाई पछ्याउनु हुँदैन, तिनीहरूले अरूलाई खुट्ट्याउनुपर्छ र अझै धेरै सत्यता बुझ्नुपर्छ, र सत्यता नबुझेको व्यक्ति कुनै पनि बेला र कुनै पनि ठाउँमा बहकाउमा पर्न सक्छ, र उसले सत्यता बुझेपछि र ऊसँग कद भएपछि, ऊ अरूको बन्धन, बहकाउ, वा नियन्त्रणमा पर्नेछैन भन्ने कुरा बुझ्न सक्छन्। तर शङ्कालु मानिसहरूले कहिल्यै यसरी सोच्दैनन्। परमेश्‍वरको घरले फरक-फरक प्रकारका मानिसहरू र मामलाहरूलाई खुट्ट्याउने बारेमा जति धेरै सङ्गति गर्छ, तिनीहरूलाई तिनीहरूको शङ्का सही छ र त्यसको पुष्टि भएको छ भन्ने त्यति नै महसुस हुन्छ: “हेर त, म नै चलाख रहेछु! मैले सतर्क भएर राम्रो गरेछु। मानिसहरूले प्रायजसो म शङ्कालु र संशयात्मक छु भनेर भन्छन्, तर तथ्यहरूले त मैले शङ्का गरेको सही रहेछ भन्ने प्रमाणित गर्छन्। तिमीहरू सबै कति मूर्ख छौ, हेर त—परमेश्‍वरमाथिको विश्‍वासमा, तिमीहरूले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न र आफ्नो अनुभवात्मक ज्ञानका बारेमा कुरा गर्न मात्रै जानेका छौ। त्यसको के काम? के त्यसले तिम्रो रक्षा गर्न सक्छ? सक्दैन! तिमीले जस्तोसुकै अवस्थाहरू सामना गरे पनि, यदि तिमी अझै सचेत भयौ र तिमीले अझ धेरै प्रश्न गर्‍यौ भने मात्रै आफ्नो रक्षा गर्न सक्छौ। तिमी सबै जनाविरुद्ध सतर्क हुनुपर्छ। तिमी आफूमा जत्तिको अरू कसैमा भर पर्नु हुँदैन, चाहे ती आफ्ना आमाबुबा नै किन नहोऊन्!” ल भन, तिनीहरू कस्ता चाहिँ मानिस हुन् त? के तिनीहरू परमेश्‍वरका विश्‍वासी हुन्? (होइनन्।) परमेश्‍वरको घरले जुनसुकै प्रकारको कामका बारेमा सङ्गति गरे पनि वा यसले जुनसुकै प्रकारका मानिसहरूलाई खुट्ट्याए पनि, र परमेश्‍वरले मानिसहरूका लागि जस्तोसुकै वातावरण खडा गर्नुभए पनि, यसको उद्देश्य भनेको परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूले यी कुराहरूबाट पाठहरू सिकून्, तिनीहरूले अझै व्यावहारिक तरिकाले राज्यमा तालिम प्राप्त गरून्, र तिनीहरूले—यी व्यावहारिक पाठहरूमार्फत—सत्यतालाई बुझ्न र मानिसहरूप्रति समझशक्ति प्राप्त गर्न सकून्, मानिसहरू र विभिन्न मामलाहरूलाई स्पष्ट रूपमा देखून्, र यसरी परमेश्‍वरले व्यक्त गर्नुहुने वचन र सत्यताहरूले कुन-कुन वास्तविक मानिस, घटना, र कामकुराहरूलाई जनाइरहेका छन् भन्ने कुरा अझै राम्ररी बुझ्न सकून् भन्ने हो। तर शङ्कालु मानिसहरूले यी कुराहरूबाट कुनै पाठ सिक्न नसक्‍ने मात्र होइन, बरु तिनीहरू झनै शङ्कालु र धूर्त बन्छन्।

कतिपय शङ्कालु मानिसहरूले परमेश्‍वरको घरमा केही कुरा भन्दा वा गर्दा, तिनीहरू सधैँ अत्यन्तै सतर्क हुन्छन्, र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू वा अगुवा र कामदारहरूले तिनीहरूलाई काटछाँट गर्नेछन् वा कष्ट समेत दिनेछन् भनेर निरन्तर डराउँछन्। तिनीहरूले भन्छन्, “यदि मैले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न छोडेर मण्डली छोडेँ भने, के मण्डलीले मविरुद्ध प्रतिकार गर्नेछ?” तिनीहरू यस विषयमा ढुक्क हुनुपर्छ। यदि कुनै अविश्‍वासीले मण्डली छोड्यो भने, यो सबै पक्षका लागि खुसीको कुरा हो—यसबाट सबैलाई फाइदा हुन्छ। त्यसकारण, यदि तँ घर फर्केर आफ्नो जीवन जिउनका लागि मण्डली छोड्न वा आफ्नो कर्तव्य त्याग्न चाहन्छस् भने, तैँले कुनै चिन्ता नगरी साहसका साथ यो कुरा उठाउनुपर्छ। तैँले यसो भन्दै एउटा अभिव्यक्ति पनि लेख्न सक्छस्: “फलानो मितिमा, म आधिकारिक रूपमा सर्वशक्तिमान् परमेश्‍वरको मण्डली छोड्छु र आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नेहरूको श्रेणीबाट बाहिर निस्कन्छु।” यसो गर्न पूर्ण रूपमा अनुमति छ। परमेश्‍वरको घरका ढोकाहरू खुला छन्, र कसैले तँविरुद्ध प्रतिकार गर्ला भन्ने चिन्ता नगरी तँ साहसका साथ जान सक्छस्। डराउनु वा शङ्का गर्नु पर्दैन। के मण्डलीका यी मानिसहरूमाझ तैँले कुनै दुष्ट मानिस देख्छस्? बिलकुलै देख्दैनस्। दुष्ट मानिसहरू छन् भने पनि, तिनीहरूलाई पखालेर फाल्नुपर्छ। धेरैजसो मानिसहरू निकै शिष्ट हुन्छन् र जीवनमा सही मार्गमा हिँड्न मन पराउँछन्। अरूविरुद्ध प्रतिकार गर्दा वा अरूलाई हानि गर्दा सत्यता सिद्धान्तहरू उल्लङ्घन हुन्छन्, र तिनीहरूले कहिल्यै त्यस्तो कुरा गर्नै सक्दैनन्। शङ्कालु मानिसहरूले आफूलाई जसरी आचरणमा ढाल्छन्, तिमीहरूलाई त्यसमा के गलत छ भन्ने लाग्छ? तिनीहरूमा संशयात्मक मन मात्रै हुन्छ तर कुनै बौद्धिकता हुँदैन। तिनीहरूले आफूलाई कसरी आचरणमा ढाल्छन् भन्ने कुराको हकमा, तिनीहरू आफ्नो धूर्त, छली, र संशयात्मक मन नै बुद्धिको सर्वोच्च रूप हो भन्ने विश्‍वास गर्छन्। तिनीहरूलाई सत्यता सिद्धान्तहरू वा परमेश्‍वरका काम र वचनहरूमा रुचि हुँदैन—तिनीहरूले न त बुझ्छन् न त बुझ्‍न खोज्छन्। बरु, तिनीहरू शैतानका दर्शनहरू अनुसार मात्रै जिउँछन्, र सोच्छन्, “मलाई जेसुकै आइपरे पनि, मैले अझ धेरै प्रश्नहरू उठाउनुपर्छ। यसका साथै, मलाई लाग्छ, मैले जोसुकैप्रति शङ्का गरे पनि, मैले त्यसो गर्नु उचित हुन्छ, र मेरा शङ्काहरू तथ्यहरूसँग मिले पनि वा नमिले पनि, यो न्यायोचित हुन्छ। सारांशमा भन्दा, परिस्थितिहरू सामना गर्नुपर्दा थप शङ्का गरेमा मलाई फाइदा हुन्छ।” परिणामस्वरूप, तिनीहरूले जति वर्ष परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरे पनि, तिनीहरूले कहिल्यै परमेश्‍वरका वचनहरूमा सत्यताको खोजी गर्दैनन्, न त तिनीहरूले आफूसँग रहेका विभिन्‍न समस्या र शङ्काहरूलाई समाधान गर्न परमेश्‍वरका वचनहरूमा उत्तरहरू नै खोज्छन्। बरु, तिनीहरू यी कुराहरूलाई विश्लेषण गर्न र तीसँग जुध्न आफ्नै मन, संशयात्मक मानसिकता, संसारसँग व्यवहार गर्ने दर्शनहरू, वा आफ्नै जीवन अनुभवहरूमा भर पर्छन्। अन्तमा, तिनीहरूले विभिन्‍न परिस्थितिहरू जति बढी सामना गर्छन् र विभिन्‍न प्रकारका जानकारीहरू जति धेरै सुन्छन्, तब तिनीहरूको शङ्कालु प्रकृति अपरिवर्तित रहने मात्र नभई तिनीहरूका शङ्काहरू पनि बढेका बढ्यै हुन्छन्। उदाहरणका लागि, जब यस्तो शङ्कालु व्यक्तिले एकदुई वर्ष परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेको हुन्छ र परमेश्‍वरको घरलाई बदनाम गर्न चिनियाँ कम्युनिस्ट पार्टीले सिर्जना गरेको झाओयुआन प्रकरणका बारेमा सुन्छ, तब उसले सोच्छ, “सायद यो परमेश्‍वरको घरले गरेको थियो। यदि यसो गर्न परमेश्‍वरको घरले आदेश नदिएको भए पनि, यो तलका केही दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले नै गरेका हुनुपर्छ, र तिमीहरूले यसलाई स्वीकार मात्रै गरिरहेका छैनौ।” तीनदेखि पाँच वर्ष परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेपछि, तिनीहरूले अझै पनि ठूलो रातो अजिङ्गरले सुनाएका घटनाहरूमा नै विश्‍वास गर्छन्। आठ-दश वर्षपछि पनि, परमेश्‍वरको घरप्रतिको तिनीहरूका शङ्काहरू अनसुल्झा रहन्छन्। तिनीहरू मण्डलीलाई फसाउने र बदनाम गर्ने ठूलो रातो अजिङ्गर थियो भन्ने कुरामा विश्‍वास गर्दैनन्; तिनीहरू परमेश्‍वरको घरका मानिसहरूले नै त्यसो गरेका हुन् भन्ने अनुमान गर्छन्। हेर् त, तिनीहरूले कुनै मामलालाई हेर्दा त्यसलाई कहिल्यै परमेश्‍वरका वचनहरू वा सत्यता सिद्धान्तहरूका आधारमा हेर्दैनन्—तिनीहरू ठूलो रातो अजिङ्गरले सुनाएको कुरामा विश्वास गर्छन् र उक्त मामलालाई दियाबलसहरू र शैतानको दृष्टिकोणबाट हेर्छन्। शैतानले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई जसरी दमन र निर्दयी व्यवहार गरे पनि, तिनीहरूले यो बुझ्न सकिने कुरा हो भन्ने ठान्छन्, तर तिनीहरूले परमेश्‍वरको घर निर्दोष छ वा परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेकोमा सतावट भोग्ने दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू निर्दोष छन् भन्ने कुरामा कहिल्यै विश्‍वास गर्दैनन्। परमेश्‍वरको घरका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू सबै शिष्ट र आफ्नो स्थानमा बस्‍ने मानिस हुन् भन्ने कुरा तिनीहरूको आफ्नै आँखाले देखे पनि, हृदयमा तिनीहरूले सधैँ कुनै शङ्काविना ठूलो रातो अजिङ्गरले मण्डलीलाई बदनाम गर्न गरेका कुराहरूमा विश्‍वास गर्छन्। परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्दा, त्यस्ता मानिसहरूले कष्ट सहन, मूल्य चुकाउन, र भेटी समेत चढाउन सक्‍ने भए पनि, तिनीहरू अन्तिममा अझै पनि अविश्‍वासी नै हुन्छन्। वास्तवमा, शङ्कालु मानिसहरू सत्यतालाई प्रेम नगर्ने वा स्वीकार नगर्ने मानिसहरूभन्दा कष्टदायी हुन्छन्। तिनीहरू कुन हिसाबमा बढी कष्टदायी हुन्छन्? सत्यतामा रुचि नराख्ने मानिसहरू मण्डलीको काम र कर्तव्य निर्वाहप्रति पूर्ण रूपमा उदासीन हुन्छन् र तिनीहरूलाई ती कुरामा रुचि हुँदैन; विश्‍वासीहरूले जसरी परमेश्‍वरलाई पछ्याए पनि वा आफ्नो कर्तव्य पूरा गरे पनि, तिनीहरूका लागि यो कुरा महत्त्वपूर्ण हुँदैन। परिणामस्वरूप, तिनीहरूले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने वा कर्तव्य पूरा गर्ने विषयमा कुनै शङ्का गर्दैनन्, र तिनीहरूले मण्डलीका मामलाहरूका बारेमा मूलतः कहिल्यै सोधपुछ गर्दैनन्। तर शङ्कालु मानिसहरू ठीक यसको विपरीत हुन्छन्—तिनीहरू हल्लाबारे सोधपुछ गर्न मन पराउँछन्। तिनीहरूले किन यी कुराहरूका बारेमा सोधपुछ गर्न चाहन्छन्? तिनीहरूको एउटा उद्देश्य अवश्य नै यो हुन्छ: “यदि मैले थप सोधपुछ गरेँ र थप कुरा थाहा पाएँ भने, यसले मलाई अग्रिम रूपमा वैकल्पिक योजना तयार गर्न, र बस्‍ने कि जाने भनेर कुनै पनि बेला निर्णय गर्न सहयोग गर्नेछ।” तिनीहरू निश्चित अगुवा वा कामदारको वास्तविक नाम के हो, उनीहरू कहाँ बस्छन्, बाहिरी संसारमा तिनीहरूको करियर के-कस्तो छ, वा उनीहरूले आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न किन आफ्नो घर छोडेका हुन् भन्ने जस्ता निश्चित मामलाहरूका बारेमा सोधपुछ गर्ने कार्यमा पनि केन्द्रित हुन्छन्। तिनीहरूले सुसमाचार प्रचार गर्नेहरूका बारेमा पनि सोधपुछ गर्न सक्छन्, जस्तै तिनीहरूले कसलाई प्रचार गरेका छन्, तिनीहरूको परिवारका कुन-कुन सदस्यले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छन्, तिनीहरूले कति वर्षदेखि सुसमाचार प्रचार गर्दै आइरहेका छन्, तिनीहरूले कति जना मानिसहरूलाई विश्‍वासमा ल्याएका छन्, इत्यादि। तिनीहरूले यी सबै कुराहरूका बारेमा विस्तृत रूपमा सोधपुछ गर्छन्। शङ्कालु मानिसहरू यस्तो जानकारी बटुल्न मन पराउँछन्, र तिनीहरूले त्यो बटुलेपछि, तिनीहरू यी कुराहरू जान्नु अत्यन्तै अत्यावश्यक छ, र तिनीहरूले यो जानकारीलाई महत्त्वपूर्ण समयमा प्रयोग गर्न सक्छन् भन्ने सोचेर ढुक्‍क हुन्छन्। शङ्कालु मानिसहरूलाई धेरै कुरा थाहा हुन्छ। तिनीहरू “जानकारी डाटाबेसहरू” हुन्, र तिनीहरूलाई अगुवा र कामदारहरूलाई समेत थाहा नभएका कतिपय कुराहरू थाहा हुन्छ, जस्तै आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न को विदेश गएको छ र तिनीहरू कुन देशमा गएका छन्—तिनीहरूलाई अरू देशमा जाने मानिसहरूका बारेमा यी कुराहरू समेत थाहा हुन्छ। तर यदि तैँले तिनीहरूलाई प्रवचनहरूको कुन भाग हालै जारी गरिएको थियो भनेर सोधिस् भने, तिनीहरूले भन्न सक्दैनन्। तिनीहरूले जीवन प्रवेशका मामलाहरूमा कहिल्यै ध्यान दिँदैनन्, तर जब दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको व्यक्तिगत जानकारी र मण्डलीका केही परिस्थितिहरूका कुरा आउँछ, तब तिनीहरू ती कुराहरूका बारेमा अत्यन्तै प्रस्ट हुन्छन्। बारम्बार कुराहरूका बारेमा सोधपुछ गर्नुको तिनीहरूको एउटा उद्देश्य भनेको सबै प्रकारका परिस्थितिहरूका बारेमा थप जान्नु हो, त्यसपछि तिनीहरूले कुनै पनि बेला आफ्‍नो लागि बाहिर निस्कने बाटो तयार गर्न सक्छन्। तिनीहरूले आफ्नो बाहिर निस्कने बाटोका बारेमा विचार नगर्नु अत्यन्तै मूर्खतापूर्ण हुनेछ भन्ने विश्‍वास गर्छन्—गैरविश्‍वासीहरूका शब्दमा भन्नुपर्दा, तिनीहरू “लुटिएर पनि, लुटेराकै जयजयकार गरिरहेका” हुन्छन्। वास्तवमा, तिनीहरू कुहिएका बासी खाना जस्तै हुन्छन्, जसको मूल्य एक पैसाको पनि हुँदैन, तैपनि तिनीहरूले आफूलाई अत्यन्तै बहुमूल्य ठान्छन्। तिमीहरूलाई के लाग्छ, के यी मानिसहरू शङ्कालु हुन्छन्? (हुन्छन्।) तिनीहरू वास्तवमै शङ्कालु मानिस हुन्। शङ्कालु मानिसहरूमा विशेष रूपमा धूर्त र छली मानवता हुन्छ। कतिपय मानिसहरूले धूर्तता र छललाई उच्च बौद्धिकताका लक्षणका रूपमा हेर्छन्, तर यो गलत हो। वास्तवमा, यी धूर्त र छली मानिसहरू अत्यन्तै मूर्ख हुन्छन् र तिनीहरूमा अलिकति पनि क्षमता हुँदैन। तिनीहरूको क्षमता अत्यन्तै कमजोर हुन्छ, र यसलाई परिवर्तन गर्न पहिले नै गाह्रो हुन्छ; तिनीहरू धूर्त पनि हुनुको अर्थ तिनीहरूलाई निको पार्न झनै गाह्रो हुन्छ भन्ने हो। यदि कुनै व्यक्तिको क्षमता मात्र कमजोर छ तर ऊ तुलनात्मक रूपमा इमानदार छ र धूर्त छैन, र उसले इमानदारीका साथ आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न सक्छ भने, सायद ऊसँग अझै पनि मुक्ति पाउने आशाको झिल्को हुन्छ। यदि तिनीहरूको क्षमता कमजोर छ र तिनीहरू अलिक छली छन् तर तिनीहरूले सत्यतालाई स्वीकार गर्न र आफूलाई चिन्‍न सक्छन् भने, सायद तिनीहरूसँग आफ्नो छली स्वभाव फाल्ने आशाको झिल्को हुन्छ। यदि तिनीहरूले सत्यता बुझ्न र क्रमिक रूपमा जान्न र त्यसमा प्रवेश गर्न सक्छन् भने, तिनीहरूको शङ्कालुपनलाई अलि-अलि गर्दै हटाउन सकिन्छ। तर दुर्भाग्यवश, यी मानिसहरूमा क्षमताको कमी पनि हुन्छ, र तिनीहरू छली र धूर्त पनि हुन्छन्, साथै तिनीहरू निकै हदसम्म मूर्ख पनि हुन्छन्। यो त अन्धो व्यक्तिले आँखाको समस्या भोग्‍नु जस्तै हो—त्यसको कुनै उपचार हुँदैन, होइन र? (हो।) त्यस्ता मानिसहरूलाई छुटकारा दिन सकिँदैन। यी मानिसहरू छुटकारा दिन नसकिने हदसम्म शङ्कालु हुने हुनाले, तिमीहरूलाई तिनीहरूसँग कस्तो व्यवहार गर्नुपर्छ भन्ने लाग्छ? (यदि त्यस्ता मानिसहरू पत्ता लागे भने, तिनीहरूदेखि सतर्क हुनुपर्छ। तिनीहरूले आफ्नो रक्षा गर्न मण्डलीलाई धोका दिन सक्छन्; तिनीहरू खतरनाक व्यक्तिहरू हुन्। हामीले तिनीहरूलाई खुलासा गर्ने र निकाल्ने अवसरहरू खोज्न सक्छौँ, वा यदि हामीले त्यसो गर्ने अवसर भेट्टाउन सकेनौँ भने, तिनीहरूलाई जानका लागि बुद्धिमानी तरिकाले मनाउन सक्छौँ।) कुनै व्यक्ति शङ्कालु छ भन्ने कुरा पक्का भएपछि, ऊसँग कुनै सम्बन्ध नराख्। तिनीहरूसँग सङ्गत गर्दा समस्या मात्रै आउँछ। यदि तैँले तिनीहरूसँग सङ्गत गरिस् भने, तिनीहरूले सधैँ तँलाई राम्ररी चिन्‍ने प्रयास गर्नेछन्। यदि तँ बाहिर जाँदैछस् भने, तिनीहरूले तँलाई नजिकबाट नियाल्नेछन्, र निरन्तर सोधिरहनेछन्, “तपाईँ कहाँ जाँदै हुनुहुन्छ? तपाईँ कति दिनका लागि जाँदै हुनुहुन्छ? तपाईँ के गर्न जाँदै हुनुहुन्छ?” जब तँ फर्केर आउँछस्, तब तिनीहरूले सोध्छन्, “तपाईँले कसलाई भेट्नुभयो? के तपाईँले आफ्नो काम पूरा गर्नुभयो? तपाईँहरू सबैले केका बारेमा कुरा गर्नुभयो?” यदि तैँले तिनीहरूलाई उत्तर दिइनस् भने, तिनीहरूले गुनासो गर्नेछन्: “तिनीहरूले मलाई कुनै कुराका बारेमा थाहा दिँदैनन्। तिनीहरूले मलाई भरोसा गर्दैनन्, गर्छन् त? तिनीहरूले मलाई परमेश्‍वरको घरको सदस्य जस्तो व्यवहार गरिरहेका छैनन्! तिनीहरूले मण्डलीको काम गर्न लागेका भनेर भन्थे, तर तिनीहरूले यो कुरा मबाट किन लुकाइरहेका थिए? तिनीहरू अवश्य नै कुनै गैरकानुनी काम गर्न गएका हुनुपर्छ।” तिनीहरूले सधैँ तेरो पिठ्यूँ पछाडि तेरो चियो गर्नेछन्। त्यस्ता मानिसहरू साँच्चै नै कष्टदायी हुन्छन्। तिनीहरू सबै कुरा जान्‍न चाहन्छन्, त्यसकारण धेरै कुराका बारेमा सोधपुछ गर्छन्। तर तिनीहरूले ती कुराहरू थाहा पाएपछि, तिनलाई शुद्ध रूपमा बुझ्न वा सही रूपमा व्यवहार गर्न सक्दैनन्, र तिनीहरूले तिनमा शङ्कास्पद पक्षहरू खोज्ने प्रयास पनि गर्छन्, जसले गर्दा तिनीहरूको शङ्का झन्-झन् ठूलो हुँदै जान्छ। मानौँ, तैँले तिनीहरूलाई यसो भन्दै सल्लाह दिइस्, “तिमीमा परमेश्‍वरबारे यति ठूला शङ्काहरू भएका हुनाले, र तिमीले परमेश्‍वरका वचनहरू सत्यता हुन्, र तिनले मानिसलाई शुद्ध पार्न र मुक्ति दिन सक्छन् भन्ने कुरामा विश्‍वास नगर्ने हुनाले, तिमीले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न छोडिहाल्नुपर्छ!” तिनीहरू त्यसो गर्न इच्छुक हुनेछैनन्—तिनीहरूले अझै पनि विश्‍वास गर्न र आशिष्‌हरू प्राप्त गर्न चाहनेछन्। के यी मानिसहरू कष्टदायी हुँदैनन् र? (हुन्छन्।) यी मानिसहरूलाई सम्हाल्न सजिलो हुन्छ। यदि तिनीहरूले मण्डलीमा ठूलो समस्या ल्याउन सक्छन् भने, तिनीहरूलाई तुरुन्तै छोडेर जानका लागि मनाओ। यी मानिसहरू भरोसायोग्य हुँदैनन्, तिनीहरूसँग सत्यता बुझ्ने क्षमता हुँदैन, र तिनीहरूले थोरै कर्तव्य पूरा गर्न सके पनि, तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरमा ठूलो समस्या ल्याउनेछन्—तिनीहरूले फाइदाभन्दा बढी हानि गर्छन्। त्यसकारण, तिनीहरूलाई छोडेर जानका लागि मनाउनु आवश्यक हुन्छ।

कायर मानिसहरू कष्टदायी हुन्छन्, र शङ्कालु मानिसहरू पनि कष्टदायी हुन्छन्। तर जो कायर र शङ्कालु दुवै छन् ती मानिसहरू झनै कष्टदायी हुन्छन्। यी मानिसहरू अत्यन्तै डरपोक हुन्छन् र मृत्युदेखि डराउँछन्, र तिनीहरू सबै कुराबारे शङ्का गर्छन्, परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नाले तिनीहरू छलमा पर्न सक्छन् कि सक्दैनन् भन्ने बारेमा निरन्तर शङ्का गर्छन्। तिनीहरू तिनीहरूको सम्भाव्यतामा अड्चन उत्पन्न हुन सक्छ भनेर डराउँछन् र तिनीहरूलाई पक्राउ र सतावटमा पारिएर मारिनु त्यति सार्थक हुँदैन भन्ने ठान्छन्। यदि तिनीहरू यस हदसम्म शङ्कालु हुन्छन् भने, तिनीहरूले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नुको के अर्थ भयो र? के यो आफैलाई कठिनाइमा पार्नु मात्रै होइन र? तिनीहरू ठगहरूदेखि सतर्क भएझैँ गरी दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू र परमेश्‍वरको घरको हरेक कामको बन्दोबस्तदेखि सतर्क हुन्छन्, जसरी तिनीहरू ठूलो रातो अजिङ्गर वा दियाबलसहरू र शैतानहरूदेखि सतर्क भइरहेका हुन्छन्। कतिपय मानिसहरूले अझै पनि तिनीहरूलाई यसो भन्दै सल्लाह दिने प्रयास गर्छन्, “जसरी पनि परमेश्‍वरमा लगनशीलताका साथ विश्‍वास गर, सत्यतालाई पछ्याऊ, र आफ्नो कर्तव्य राम्ररी पूरा गर, अनि परमेश्‍वरले तिमीलाई अनुमोदन गर्नुहुनेछ।” तर तिनीहरूले भित्री रूपमा के सोचिरहेका हुन्छन्? “तिमी मैले आफ्नो कर्तव्य उचित रूपमा पूरा गरूँ भन्ने चाहन्छौ, तर एक पटक म प्रसिद्ध भइसकेपछि र ठूलो रातो अजिङ्गरले मलाई पक्राउ गरेपछि, के त्यो नै मेरो अन्त्य हुनेछैन र?” यदि तिनीहरूको मानसिकता साँच्चै यस्तै हो भने, तिनीहरूलाई सल्लाह दिने प्रयास गर्नुको कुनै अर्थ हुँदैन। तिनीहरू अत्यन्तै डरपोक हुन्छन्, र सधैँ मृत्युदेखि भयभीत हुन्छन्। जब तिनीहरूले परमेश्‍वरका विश्‍वासीहरू पक्राउ परेका छन् भन्ने सुन्छन्, तब तिनीहरू यति डराउँछन् कि तिनीहरूले कट्टुमा पिसाब फेर्छन्। तर जब व्यापारमा मानिसहरूलाई छलछाम गर्ने कुरा आउँछ, तब तिनीहरू जति नै समस्यामा परे पनि, तिनीहरू पटक्कै डराउँदैनन्—तिनीहरू यस विषयमा निकै निर्भीक हुन्छन्। तैपनि, जब परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने मामलाहरू आउँछन्, तब तिनीहरू अत्यन्तै डरपोक हुन्छन्। तिनीहरू दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू, परमेश्‍वरको घर, र विशेष गरी परमेश्‍वर र परमेश्‍वरका वचन र कामका बारेमा सबै किसिमका शङ्काहरूले भरिएका हुन्छन्, र जति सङ्गति गरिए पनि त्यसले यी शङ्काहरूलाई समाधान गर्न सक्दैन। तिनीहरूले जति वर्ष विश्‍वास गरे पनि, तिनीहरूलाई अझै पनि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नु भनेको के हो वा तिनीहरूले किन भेला भएर आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ भन्ने थाहा हुँदैन। यी मानिसहरूको बौद्धिकता कमजोर हुन्छ, र तिनीहरू निकै धूर्त र छली हुन्छन् भन्ने कुरा स्पष्टै छ। त्यस्ता मानिसहरूलाई तुरुन्तै छोडेर जानका लागि मनाउनुपर्छ। यदि तिनीहरू कायर भएकाले वा अरू कुनै कारणले गर्दा भेलाहरूमा आउन छोड्छन् र उप्रान्त आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न चाहँदैनन् भने, त्यो एकदम राम्रो कुरा हो—यसले गर्दा तिनीहरूलाई निकालिरहनु पर्दैन र यसले झन्झटबाट जोगाउँछ। यदि कुनै दिन तिनीहरूले फेरि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नमा रुचि लिन्छन् र तिनीहरू परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न फर्केर आउन चाहन्छन् भने, तैँले तिनीहरूलाई यसो भन्‍न सक्छस्, “परमेश्‍वरको विश्‍वासीका रूपमा, तिमीलाई कुनै पनि बेला पक्राउ गरिन र जेल हालिन सक्छ, र तिम्रो ज्यान समेत जाने खतरा हुन्छ। तर यदि तिमीले परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेनौ, बरु संसारमा व्यापार गर्‍यौ र धेरै पैसा कमायौ भने, सायद तिमीले केही आरामदायी दिनहरूको आनन्द लिन सक्नेछौ।” यो सुनेपछि, तिनीहरूको हृदय पूर्ण रूपमा ढुक्क हुनेछ, र तिनीहरूले उप्रान्त परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्नेबारे सोच्नेछैनन्। तिनीहरूले यस्तो सोच्नेछन्, “बल्‍ल, मेरो वर्षौँको चिन्ता र भय सक्कियो। अबदेखि मैले मण्डली, दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू, वा परमेश्‍वरको घरलाई शङ्का गर्नु पर्दैन। म बल्ल स्वतन्त्र भएँ।” अनि यसरी नै, यी कायर र शङ्कालु मानिसहरू छोडेर जानका लागि विश्‍वस्त हुन्छन्। यसले ठूलो समस्या समाधान गर्छ, होइन र? (हो।) यो उक्त मामला समाधान गर्ने उत्कृष्ट तरिका हो।