ख्रीष्टविरोधीहरूले बाधाहरू सिर्जना गर्दा झूटा अगुवाहरूले प्रदर्शन गर्ने प्रकटीकरणहरू

हामीले अगुवा र कामदारहरूको तेह्रौँ जिम्मेवारी “परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई ख्रीष्टविरोधीको बाधा, बहकाउ, नियन्त्रण र गम्‍भीर हानिदेखि जोगाउने र तिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीलाई खुट्ट्याउन र हृदयबाट त्याग्‍न सक्‍ने बनाउने।” भन्‍नेबारे सङ्गति गरिसकेका छौँ। यसपछि, हामी अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू पूरा गर्न नसक्‍ने मानिसहरू, अर्थात् झूटा अगुवाहरूका प्रकटीकरणहरूलाई अगुवा र कामदारहरूले पूरा गर्नुपर्ने कामसँग तुलना गरेर चिरफार र खुलासा गर्नेछौँ। यो काम गर्दा अगुवा र कामदारहरूले गर्नुपर्ने धेरै कामहरू हुन्छन्, जसका लागि तिनीहरूसँग निश्‍चित क्षमता हुनुपर्छ, र तिनीहरू ध्यान दिने, होसियार, लगनशील, जिम्मेवार, परमेश्‍वरको बोझको ख्याल गर्ने, परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई रक्षा गर्ने प्रेमिलो हृदय भएका, आदि गुणहरू हुनुपर्छ। यी गुणहरूद्वारा मात्रै तिनीहरूले आफ्ना जिम्मेवारी र दायित्वहरू पूरा गर्न सक्छन्। तर झूटा अगुवाहरू यसको पूर्ण विपरीत हुन्छन्; तिनीहरूको मानवतामा यी गुणहरूको कमी हुन्छ। तिनीहरूमा निश्‍चित क्षमता हुन सक्छ, जसद्वारा तिनीहरूले सत्यता बुझ्न र ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन सक्छन्, वा तिनीहरूमा अलिक कम क्षमता हुन सक्छ, र तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूको प्रकृति सार पूर्ण रूपमा चिन्‍न नसके पनि कम्तीमा धेरै दुष्ट कार्यहरू गर्ने केही एकदमै स्पष्ट ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन सक्छन्; वा, तिनीहरूको क्षमता अति कमजोर भएर तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूको सार भएका र ख्रीष्टविरोधीहरूको स्वभाव भएका मानिसहरूबीच भिन्‍नताहरू खुट्ट्याउन वा छर्लङ्गै देख्‍न नसक्‍ने हुन सक्छ। तर जे होस्, झूटा अगुवाहरूले यी दुई प्रकटीकरणहरू प्रदर्शन गर्छन्: एउटा चाहिँ तिनीहरूले वास्तविक काम गर्दैनन् भन्‍ने कुरा हो; अर्को चाहिँ के हो भने, तिनीहरू सतही र सामान्य मामलाहरूको काममा मात्रै संलग्‍न हुन्छन्, तर तिनीहरू वास्तविक समस्याहरू समाधान गर्न वा वास्तविक काम गर्न पूर्णतया असक्षम हुन्छन्। तेह्रौँ जिम्मेवारीसँग सम्बन्धित काममा, झूटा अगुवाहरूका यी दुई विशेषतापूर्ण प्रकटीकरणहरू प्रमुख रहेका छन्। यसपछि, हामी तिनीहरूमा कुन-कुन खास प्रकटीकरणहरू हुन्छन् भन्‍नेबारे सङ्गति गर्नेछौँ।

अ. ख्रीष्टविरोधीहरू चिढिने डरले तिनीहरूलाई खुलासा गर्ने र सम्हाल्ने आँट नगर्नु

जब ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई बाधा दिन्छन्, बहकाउँछन्, नियन्त्रण गर्छन्, वा गम्भीर रूपमा हानि गर्छन्, तब झूटा अगुवाहरूको पहिलो प्रकटीकरण भनेको निष्क्रियता हो। निष्क्रियता भनेको के हो? यसको अर्थ वास्तविक काम नगर्नु हो। वास्तविक काम नगर्नुका पछाडि कारणहरू हुन्छन्, र यी कारणहरू मुख्यगरी मानिसहरूलाई चिढ्याउने डर हुनु र सिद्धान्तहरू पालना गर्ने साहसको कमी हुनु हो। अगुवा बनेपछि, यी मानिसहरूले आफ्नो शक्तिको धाक देखाउन थाल्छन्, र सोच्छन, “अहिले मसँग हैसियत छ, र म मण्डलीको अधिकारी हुँ। मैले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको गाँस, बास, कपास, र यातायातको व्यवस्थापन गर्नुपर्छ; मैले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले भनेको कुरा सत्यतासँग मिल्दो छ कि छैन र यो सन्तहरूको शालीनताअनुरूप छ कि छैन भनेर खुट्ट्याउनुपर्छ। मैले तिनीहरू परमेश्‍वरप्रति इमानदार छन् कि छैनन्, तिनीहरूको आत्मिक जीवन सामान्य छ कि छैन, तिनीहरूले बिहान र साँझ प्रार्थना गर्छन् कि गर्दैनन्, तिनीहरूको नियमित भेलाहरू सामान्य छन् कि छैनन् भनेर हेर्नुपर्छ—मैले यो सबै कुरालाई व्यवस्थापन गर्नुपर्छ।” झूटा अगुवाहरूले यी मामलाहरूबारे मात्रै वास्ता गर्छन्। औपचारिकताको हिसाबमा, तिनीहरूले अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू पूरा गर्छन् जस्तो देखिन्छ, तर सिद्धान्तसँग सम्‍बन्धित आधारभूत समस्याहरू देखा पर्दा, वा ख्रीष्टविरोधीहरू नै देखा पर्दा पनि, झूटा अगुवाहरू लुकेर बस्छन् र मिलिक्क झुल्किदैनन्, जहाँ तिनीहरू चुपचाप बस्छन् र थाहा नपाएजस्तो र केही पनि देख्‍न नसकेजस्तो बहाना गर्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले जस्तोसुकै भ्रमहरू फैलाए पनि तिनीहरूले नसुनेको नाटक गर्छन्। जब ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई बाधा दिन्छन्, बहकाउँछन्, र नियन्त्रण गर्छन्, तब तिनीहरूले थाहा नपाएको बहाना गर्छन्, यस्तो लाग्छ यो सबै जानकारी तिनीहरूकहाँ पुगेपछि आफै हराउँछ। तिनीहरूले साधारण दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले समेत खुट्ट्याउन सक्‍ने ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन नसक्ने बहाना गर्छन्, र भन्छन्, “म तिनीहरूलाई छर्लङ्ग देख्‍न सक्दिनँ। यदि मैले गलत व्यक्तिलाई निष्कासित गरेँ भने के गर्ने? यदि मैले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई गलत बुझेँ भने के गर्ने? यसबाहेक, परमेश्‍वरको घरलाई अझै पनि सेवा प्रदान गर्नका लागि मानिसहरू चाहिन्छ!” अगुवा र कामदारहरूको जिम्मेवारीबाट पन्छिन हरकिसिमका बहानाहरू प्रयोग गरेर, तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निराकरण गर्दैनन् र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूको हानिबाट जोगाउँदैनन्। कति झूटा अगुवाहरूले यसोसमेत भन्छन्, “यदि मैले सधैँ ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुलासा गरेँ भने, मलाई आक्रमण गर्न तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू उक्साए भने के गर्ने? त्यसपछि अर्को निर्वाचनमा मलाई कसैले पनि भोट दिनेछैन, र म त्यसउप्रान्त अगुवा बन्‍न पाउँदिनँ। मेरो प्रभाव तिनीहरूको जस्तो बलियो छैन!” आफ्नो हैसियत र व्यक्तिगत सुरक्षा जोगाउन, झूटा अगुवाहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई रक्षा गर्ने आफ्नो जिम्मेवारी पटक्‍कै पूरा गर्दैनन्, न त दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई हानि गर्नबाट ख्रीष्टविरोधीहरूलाई सक्दो हदसम्‍म रोक्‍ने काम नै गर्छन्। तिनीहरूले मान्छे खुसी पारिहिँड्ने व्यक्ति र आफ्नो खोलमा लुक्ने कछुवा दुवैको व्यवहार गर्छन्, र सँगसँगै तिनीहरू स्वार्थी र घृणास्पद व्यक्ति पनि बन्छन्। तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई रक्षा गर्दैनन्, तर आफूलाई कसरी रक्षा गर्ने भनेर गहिरो रूपमा सोच्छन्। जब दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले समझशक्ति प्राप्त गर्न सकून् भनेर ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निराकरण गर्ने वा काटछाँट र खुलासा गर्ने कुरा आउँछ, तब तिनीहरू डराएर मरेतुल्य हुन्छन्, आफ्नो हैसियत गुम्ला भनेर चिन्तित हुन्छन्, र त्यसो गर्दा आफैलाई हानि हुन्छ भन्‍ने महसुस गर्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूका हितहरूलाई पूरै बेवास्ता गर्छन्, अनि आफ्नै हित, प्रतिष्ठा, व्यक्तिगत सुरक्षा, र आफ्नो परिवारको सुरक्षालाई मात्रै ख्याल गर्छन्, र भूलवश ख्रीष्टविरोधीहरूलाई चिढ्याउँदा तिनीहरूले निर्दयी रूपमा शत्रुता देखाउलान् र प्रतिकार गर्लान् भन्‍ने डर मान्छन्। वास्तवमा यस किसिमको झूटो अगुवामा केही क्षमता हुन्छ। तिनीहरूको त्यो क्षमता र अन्तर्ज्ञानले, तिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरू को हुन् भन्‍ने कुरा पूर्ण रूपमा थाहा हुन्छ, तर समस्या के हो भने, तिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरू चिढिएलान् भन्‍ने डर हुन्छ। तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूको क्रूर स्वभाव देखेर तिनीहरूलाई चिढ्याउने आँट गर्दैनन्। तर तिनीहरू आफूलाई रक्षा गर्न परमेश्‍वरको घरका र परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूका हितहरू त्याग्‍न पटक्‍कै हिचकिचाउँदैनन्; तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू ख्रीष्टविरोधीहरूको हातमा परेको उदासीनतासाथ हेर्छन्, र यसरी ख्रीष्टविरोधीहरूले चाहेअनुसार तिनीहरूलाई बहकाउन, नियन्त्रण गर्न, र गम्भीर रूपमा हानि गर्न पाउँछन्। झूटा अगुवाहरूले राम्रो मानवता भएका केही तुलनात्मक रूपमा निष्कपट र तिनीहरूलाई कुनै खतरा नहुने मानिसहरूलाई मात्रै कहिलेकाहीँ पर्दापछाडि यसो भन्छन्, “त्यो व्यक्ति ख्रीष्टविरोधी हो। उसले अरूलाई बहकाउँछ। ऊ असल व्यक्ति होइन।” तर, सबै दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू र ख्रीष्टविरोधीहरूका अगाडि, तिनीहरूले कहिल्यै पनि ख्रीष्टविरोधीहरूलाई एकचोटि पनि “हुँदैन” भन्‍ने आँट गर्दैनन्। तिनीहरूमा ख्रीष्टविरोधीहरूको कुनै पनि दुष्ट कार्यहरू वा सार खुलासा गर्ने साहस कहिल्यै हुँदैन। भेलाहरूमा समेत, ख्रीष्टविरोधीहरूले अरूलाई बोल्न नदिई एकदुई घण्टा बोल्दा, तिनीहरूले चुइँक्‍क आवाज निकाल्ने आँट गर्दैनन्। यदि ख्रीष्टविरोधीहरूले टेबल ठट्टाएर मानिसहरूलाई खाउँलाझैँ हेरे भने, तिनीहरूले आवाज निस्किने गरी सास फेर्नेसमेत आँट गर्दैनन्। आफ्नो कामको दायराभित्र, सानो कद भएका, कायर मानवता भएका, र सत्यता पछ्याउन चाहने तर अझै समझशक्ति प्राप्त नगरेका मानिसहरू व्याकुल हुन्छन्, किनभने ख्रीष्टविरोधीहरूका दुष्ट कार्यहरू खुलासा गर्न र खुट्ट्याउन अघि सर्न सक्ने कुनै अगुवा वा कामदार हुँदैन। ख्रीष्टविरोधीहरूले मण्डलीमा मनमानी व्यवहार गर्दा, जानीजानी लापरवाही रूपमा काम गर्दा र मण्डली जीवनमा बाधा दिँदा, तिनीहरूले लाचार भएर हेरी मात्र रहन्छन्, किनभने तिनीहरूसँग प्रतिकार गर्ने कुनै उपाय नै हुँदैन। तर यसबीच, झूटा अगुवाहरूले कुनै वास्तविक काम गर्दैनन् र परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूको लागि वास्तविक समस्याहरू समाधान गर्दैनन्। दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू कठिनाइहरूमा पर्दा, झूटा अगुवाहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूका दुष्ट कार्यहरू खुलासा र प्रतिबन्धित गर्न नसक्‍ने मात्र होइन, तिनीहरूले एउटा निष्पक्ष शब्दसमेत बोल्ने आँट गर्दैनन्। यदि तिनीहरूको विवेकले केही कुरा महसुस गर्‍यो र तिनीहरूलाई अलिकति घोच्‍यो भने पनि, र तिनीहरूले बन्द कोठामा परमेश्‍वरलाई प्रार्थना गर्दा केही आँसु खसाले पनि, भोलिपल्ट भेलाको समयमा, जब तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरको घरको कामबारे गैरजिम्मेवार टिप्पणीहरू गरेको र स्वेच्छाचारी ढङ्गले आलोचना गरेको, र अप्रत्यक्ष रूपमा परमेश्‍वरलाई नै आलोचना गरेको र परमेश्‍वरबारे धारणाहरू फैलाएको देख्छन्, तब यो गलत छ भन्‍ने थाहा भएर पनि तिनीहरूले यसबारे केही गर्दैनन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले भेटीहरू फजुलमा उडाएको देख्दा पनि तिनीहरूले यसलाई बेवास्ता गर्ने मनोवृत्ति अपनाउँछन्। तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई बिलकुलै खुलासा वा प्रतिबन्धित गर्दैनन्, तैपनि तिनीहरूले हृदयमा अलिकति पनि ग्लानि महसुस गर्दैनन्—यो अत्यन्तै गैरजिम्मेवार कार्य हो! आफ्नो शक्ति अत्यन्तै कमजोर छ भन्‍ने महसुस भए पनि, केही विवेकको बोध हुने जोकोहीले यो विषयमा सङ्गति गर्न र ख्रीष्टविरोधीहरूलाई कसरी निराकरण गर्ने भनेर छलफल गर्न केही कद र खुट्ट्याउने क्षमता भएका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूसँग एक हुनुपर्छ। तर झूटा अगुवाहरूमा त्यस्तो दृढता र साहसको कमी हुन्छ, र तिनीहरूमा यस्तो जिम्मेवारीको बोध अझ कम हुन्छ। तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई समेत यसो भन्छन्, “ख्रीष्टविरोधीहरू अत्यन्तै क्रूर हुन्छन्। यदि हामीले तिनीहरूलाई चिढ्यायौँ भने, तिनीहरूले हाम्रा बारेमा सरकारलाई रिपोर्ट गर्नेछन्, त्यसपछि हामी कसैले पनि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न सक्नेछैनौँ। ख्रीष्टविरोधीहरूलाई मण्डलीले भेलाहरू राख्ने ठाउँ थाहा हुन्छ, त्यसैले हामीले तिनीहरूलाई भड्काउनु हुँदैन।” यो पूर्ण रूपमा हतियारहरू फ्याँकेर ख्रीष्टविरोधीहरूसामु आत्मसमर्पण गर्ने, शैतानसँग सम्झौता गर्ने र त्यससित कृपा माग्‍ने कुरूप व्यवहार हो।

झूटा अगुवाहरूले आफूलाई रक्षा गर्नेबाहेक अगुवा र कामदारहरूले गर्नुपर्ने कुनै पनि काम गर्दैनन्, जस्तै तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई रक्षा गर्ने र तिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूप्रति खुट्ट्याउने क्षमता प्राप्त गर्न मद्दत गर्ने गर्दैनन्, र तिनीहरूले कुनै पनि जिम्मेवारी बिलकुलै पूरा गर्दैनन्, तैपनि तिनीहरू निरन्तर दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले आफूलाई अगुवाका रूपमा निर्वाचित गरून् भन्‍ने चाहन्छन्। एउटा कार्यकाल पूरा गरेपछि, तिनीहरू अर्को कार्यकालका लागि पनि निर्वाचित हुन चाहन्छन्। के यो लाजमर्दो र असुधार्य कुरा होइन र? के त्यस्ता मानिसहरू अगुवा बन्‍न लायक हुन्छन्? (हुँदैनन्।) परमेश्‍वरको घरले तँलाई बगाल सुम्पन्छ, तर जब जङ्गली पशुहरू आउँछन्, तब नाजुक क्षणमा, तैँले आफूलाई मात्रै रक्षा गर्छस् र बगाललाई ती जङ्गली पशुहरूको हातमा सुम्पन्छस्। तैँले डरले खोलमा लुक्‍ने कछुवाले जस्तो व्यवहार गर्छस्, र लुक्नका लागि आश्रय, र सुरक्षित स्थल खोज्छस्। अनि परिणामस्वरूप, बगाललाई हानि हुन्छ—कति भेडाहरू टोकेर मारिन्छन्, र कति हराउँछन्। मानौँ, मण्डलीको काममा ख्रीष्टविरोधीहरूले निर्लज्जतापूर्वक बाधा दिइरहेको र परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई बहकाइरहेको र नियन्त्रण गरिरहेको एउटा अगुवाले देख्यो रे, तैपनि उसले आफ्नो इज्जत, हैसियत, र रोजीरोटी रक्षा गर्न, र आफ्नो सुरक्षा सुनिश्‍चित गर्न यसलाई बेवास्ता गर्ने मनोवृत्ति अपनाउँछ। परिणामस्वरूप, परमेश्‍वरका चुनिएका धेरैजसो मानिसहरू बहकाउमा पर्छन्, लाचार महसुस गर्छन्, र नकारात्मक र कमजोर बन्छन्; कतिपय त ख्रीष्टविरोधीहरूको पकडमा समेत पर्छन्, र कति जना आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्न अनिच्छुक हुन्छन्। तैपनि ख्रीष्टविरोधीहरूले सिर्जना गरेका बाधाहरू देख्दा, यस्तो अगुवाले केही महसुस गर्दैन; उसको विवेकले घोच्दैन। के यस्तो अगुवा वा कामदारमा कुनै मानवता हुन्छ? आत्मसंरक्षण गर्ने आफ्नो उद्देश्य हासिल गर्नका लागि, तिनीहरूले कुनै हिचकिचाहटविना परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूको हातमा सुम्पिदिन्छन् र तिनीहरूलाई बहकाउन, गम्भीर रूपमा हानि गर्न, र क्षतविक्षत पार्न ती ख्रीष्टविरोधीहरूलाई अनुमति दिन्छन्। यो कस्तो अगुवा हो? (झूटो अगुवा।) के यो शैतानको मतियार होइन र? ऊ वास्तवमा कुन पक्षको हो? उसलाई झूटो अगुवाको रूपमा चित्रण गरिए पनि, यो समस्याको सार झूटो अगुवा बन्‍नुको सारभन्दा पनि गम्भीर हुन सक्छ। यो कार्य त्यसरी नै दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई विश्वासघात गर्ने प्रकृतिको हुन्छ, जसरी पक्राउ परेर यातना भोगेपछि मानिसहरू यहूदा बन्छन् र तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई गम्भीर रूपमा हानि गर्न ठूलो रातो अजिङ्गरको हातमा सुम्पिदिन्छन्। त्यसैले, परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूका हातमा सुम्पने झूटो अगुवाको प्रकृति कस्तो हुन्छ? के त्यस्ता झूटा अगुवाहरू अत्यन्तै तुच्छ हुँदैनन् र? ख्रीष्टविरोधीहरूका तुलनामा, यी झूटा अगुवाहरूसँग बाहिरी रूपमा सत्यताको प्रतिरोध गर्ने अभिप्राय नभएजस्तो देखिन्छ। यस्तो देखिन्छ कि तिनीहरूले केही सत्यता सङ्गति गर्न सक्छन्, तिनीहरूमा केही बुझ्ने क्षमता हुन्छ, र तिनीहरूले थोरथोरै सत्यता अभ्यास गर्न सक्छन्, र तिनीहरूमध्ये कतिले कष्ट सहन र मूल्य चुकाउनसमेत सक्छन्। तैपनि, जब परमेश्‍वरको घरले तिनीहरूलाई परमेश्‍वरको बगाल सुम्पन्छ, र जब दुष्ट मानिसहरू र पिशाचहरू देखा पर्छन्, तब तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई रक्षा गर्न आफ्नो ज्यानको बाजी राखेर आफूले गर्न सक्ने सबथोक गर्दैनन्। बरु, तिनीहरूले आफूलाई रक्षा गर्नका लागि सकेजति सबै गर्छन्, र आफ्नै सुरक्षा र स्वार्थहरू सुरक्षित गर्न दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई सुरक्षा ढालका रूपमा प्रयोग गर्छन्। यी मानिसहरू कति घृणास्पद र स्वार्थी हुन्छन्! झट्ट हेर्दा त तिनीहरूको मानवतामा कुनै ठूला समस्याहरू नभएजस्तो देखिन्छ। तिनीहरूमा मानिसहरूप्रति प्रेम हुन्छ, तिनीहरूले अरूलाई सहयोग गर्न सक्छन्, र तिनीहरू मूल्य चुकाउन तयार हुन्छन् र तिनीहरूले कर्तव्य निर्वाह गर्दा कुनै पनि कष्ट सहन सक्छन्। तर, जब ख्रीष्टविरोधीहरू देखा पर्छन्, तब तिनीहरूले अनपेक्षित र बुझ्नै नसकिने कामकुरा गर्छन्: ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई जति बहकाए पनि वा मण्डली जीवनमा जति बाधा दिए पनि, तिनीहरूले केही गर्दैनन्, र ख्रीष्टविरोधीहरूले जति धेरै मानिसहरूलाई आक्रमण, बहिष्कार, वा हानि गरे पनि तिनीहरूले त्यो कुरालाई बेवास्ता गर्छन्। त्यसो गरेर, यी अगुवाहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई पूर्ण रूपमा ख्रीष्टविरोधीहरूको नियन्त्रणमा सुम्पिरहेका हुन्छन्, जसले गर्दा ख्रीष्टविरोधीहरूले तिनीहरूलाई स्वेच्छाचारी रूपले बहकाउन र गम्भीर रूपले हानि गर्न सक्छन्, जबकि यी अगुवाहरूले आफै कुनै काम गर्दै गर्दैनन्। जब ख्रीष्टविरोधीहरूलाई सफा गरिन्छ र समस्या समाधान हुन्छ, तब यी अगुवाहरू आफ्नो आत्मज्ञानबारे, तिनीहरू कति कमजोर, कायर, भयभीत, स्वार्थी, र छली थिए भन्‍नेबारे, र तिनीहरू बफादार भएनन्, तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूको राम्ररी रक्षा गरेनन्, अनि परमेश्‍वर र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई निराश तुल्याए भन्‍नेबारे सङ्गति गर्न बाहिर आउँछन्। तिनीहरू अत्यन्तै पछुताइरहेका देखिन्छन्; तिनीहरू आफूलाई परिवर्तन गरेर पश्‍चात्ताप गर्न सक्‍ने अवस्थामा पुगेजस्ता देखिन्छन्। तर, जब ख्रीष्टविरोधीहरू फेरि देखा पर्छन्, तब तिनीहरूले पहिलेजस्तै दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूतर्फ धकेल्छन्, र आफू लुक्नका लागि सुरक्षित ठाउँ खोज्छन्। तिनीहरू आफै ख्रीष्टविरोधीहरूको बहकाउ वा हानिमा परेका हुँदैनन्, तर तिनीहरू आफ्नो जिम्मेवारीबाट पूरै विमुख भएका हुन्छन् र तिनीहरूले परमेश्‍वरको आज्ञाप्रति धोका दिएका हुन्छन्, र यसरी आफ्नो कर्तव्यप्रतिको तिनीहरूको मनोवृत्ति, परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूप्रतिको तिनीहरूको मनोवृत्ति, र तिनीहरूको असली रूप पूर्ण रूपमा खुलासा हुन्छ। हरेक पटक ख्रीष्टविरोधीहरू देखा पर्दा, तिनीहरूले परमेश्‍वरको पक्षमा खडा भएर ख्रीष्टविरोधीहरूसँग अन्त्यसम्मै लड्न रोज्दैनन्, र तिनीहरूले आफ्नो विवेकमा शान्ति महसुस गर्न सकियोस् भनेर परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूको रक्षार्थ भन्‍नुपर्ने कुरा भन्‍ने वा गर्नुपर्ने काम गर्ने अलिकति पनि गर्दैनन्, र तिनीहरूले परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू सन्तुष्ट पार्न अगुवाहरूको जिम्मेवारी त झनै पूरा गर्दैनन्। झूटा अगुवाहरूका यी सबै छनौट र कार्यहरूको उद्देश्य पूर्ण रूपमा तिनीहरूको आफ्नै हैसियतलाई हानि हुनबाट जोगाउने हुन्छ। तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूको जीवन वा मृत्युबारे वास्ता गर्दैनन्। तिनीहरूका लागि त तिनीहरूको आफ्नै प्रतिष्ठा, हित, र हैसियतमा हानि भएन भने सबै कुरा ठीकै हुन्छ। ख्रीष्टविरोधीहरूलाई कसले खुलासा गर्छ, ख्रीष्टविरोधीहरूलाई कसले निष्कासित गर्छ, ख्रीष्टविरोधीहरूलाई कसरी निराकरण गरिनुपर्छ—यस्तो लाग्छ यी कुराहरूसँग तिनीहरूको कुनै सम्बन्ध नै छैन; तिनीहरूले न त वास्ता गर्छन् न हस्तक्षेप नै गर्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले मण्डली जीवनमा बाधा दिँदा, परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई हानि गर्दा, र सत्यता पछ्याउनेहरूलाई फसाउँदा र कष्ट दिँदा, तिनीहरूले यसलाई बेवास्ता गर्छन्। यी कुराहरूबारे तिनीहरूलाई कुनै मतलब हुँदैन; तिनीहरूको हैसियतमा खतरा पुगेको छैन भने, तिनीहरूका लागि सबै कुरा ठीकै हुन्छ। यस्ता मानिसहरूबारे तिमीहरूलाई के लाग्छ? सामान्यतया, तिनीहरूको मानवता खराब देखिँदैन, र तिनीहरूले केही काम गर्न सक्छन् जस्तो देखिन्छ। जब तिनीहरूले काटछाँट सामना गर्छन्, तब तिनीहरूले आफूलाई चिन्‍न सक्छन् र तिनीहरूलाई हृदयमा अलिक पछुतो हुन्छ जस्तो देखिन्छ। तर, जब तिनीहरूले मण्डलीमा बाधा दिने ख्रीष्टविरोधीहरू सामना गर्छन्, तब तिनीहरूले पूर्ण रूपमा आफ्नो समझ गुमाउँछन्, तिनीहरूसँग कुनै इन्साफको बोध हुँदैन, र तिनीहरूमा ख्रीष्टविरोधीहरूसँग लड्ने साहससमेत हुँदैन। दियाबलसहरू र शैतानहरू देख्दा, तिनीहरूले सम्झौता गर्छन्; जब तिनीहरूले दुष्ट मानिसहरूले बाधाहरू ल्याइरहेको देख्छन्, तब तिनीहरू ती मानिसहरूबाट टाढै बस्छन्। दुष्ट मानिसहरू र ख्रीष्टविरोधीहरूप्रतिको तिनीहरूको मनोवृत्तिका आधारमा हेर्दा, तिनीहरूले ठ्याक्कै कुन मार्ग पछ्याइरहेका छन्? के यसले तिनीहरूको समस्या स्पष्ट रूपमा देखाउँदैन र? (देखाउँछ।) यस्तो व्यक्ति बाहिरी रूपमा ख्रीष्टविरोधीजस्तो नदेखिएला, तर दुष्ट मानिसहरू र ख्रीष्टविरोधीहरूका कार्य र व्यवहारहरूप्रति तिनीहरूले देखाउने मनोवृत्ति ठ्याक्‍कै ख्रीष्टविरोधीहरूको स्वभाव हो, र यसको प्रकृति भयानक हुन्छ। यो भन्‍न सकिन्छ कि यो आफ्नो जिम्मेवारी त्याग्‍ने र परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई विश्वासघात गर्ने प्रकृति हो। के यो प्रकृति अत्यन्तै गम्भीर हुँदैन र? के तिनीहरूले मण्डलीको काम र परमेश्‍वरको आज्ञाप्रति कुनै बफादारी देखाउँछन्? के तिनीहरूसँग जिम्मेवारीको मनोवृत्तिको कुनै सङ्केत हुन्छ? तिनीहरूलाई जहिलेसुकै कुनै आज्ञा वा काम सुम्पिए पनि, तिनीहरूको सिद्धान्त भनेको मानिसहरूलाई चिढ्याउनबाट जोगिनु र आफूलाई रक्षा गर्नु हो। यो आफूलाई आचरणमा ढाल्ने तिनीहरूको सर्वोच्च मानक र कामकुरा गर्ने तिनीहरूको सिद्धान्त हो, र यो कहिल्यै परिवर्तन हुनेछैन। त्यस्ता मानिसहरूले मुक्ति पाउन सक्छन् कि सक्दैनन् भन्‍ने प्रश्‍नलाई अहिलेका लागि थाती राखौँ—ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निराकरण गर्ने कामको हिसाबमा मात्रै हेर्दा, के यी झूटा अगुवाहरू परमेश्‍वरको आज्ञा स्विकार्न लायक हुन्छन्? के तिनीहरू अगुवा र कामदारहरू बन्‍न लायक हुन्छन्? (हुँदैनन्।) यी मानिसहरू अगुवा र कामदारहरू बन्‍न लायक हुँदैनन्। किनभने तिनीहरूमा विवेक र समझको कमी हुन्छ, र तिनीहरू मण्डली अगुवाइको काम लिन लायक हुँदैनन्; तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई हानि गर्नबाट ख्रीष्टविरोधीहरूलाई सक्दो हदसम्‍म रोक्दैनन्, र तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूको रक्षार्थ यो जिम्मेवारी पूरा गर्न वा यो काम राम्ररी गर्न पनि सक्दो प्रयास गर्दैनन्—यो होइन कि तिनीहरूको क्षमता कमजोर हुन्छ र तिनीहरूले यो काम गर्न सक्दैनन्, बरु कुरा के हो भने, तिनीहरूले यो काम गर्दै गर्दैनन्। त्यसकारण, यो दृष्टिकोणबाट हेर्दा, अरूलाई चिढ्याउँछु भन्‍ने डर मान्‍ने मानिसहरू अगुवा र कामदार बन्‍न पूर्ण रूपमा अयोग्य हुन्छन्। के यस्ता अगुवा र कामदारहरू धेरै छैनन् र? (छन्।) जब केही पनि भएको हुँदैन, तब तिनीहरू अरू कोहीभन्दा उत्साहित भएर दौडधूप गर्छन्; तिनीहरू यति व्यस्त हुन्छन् कि तिनीहरूले कपाल कोर्न वा मुख धुनसमेत भ्याउँदैनन्, र तिनीहरू अत्यन्तै आत्मिक स्तरमा पुगेजस्ता देखिन्छन्। तर ख्रीष्टविरोधीहरू देखा पर्दा, तिनीहरू गायब हुन्छन्; तिनीहरूले उम्कनका लागि यावत् किसिमका बहानाहरू भेट्टाउँछन्, र ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निराकरण गर्दै गर्दैनन्। यो व्यवहारको प्रकृति के हो? यो आफ्‍नो कर्तव्य निर्वाह गर्ने क्रममा बफादारीको कमी हुनु र भरोसाहीन हुनु हो। महत्त्वपूर्ण समयमा, तिनीहरू परमेश्‍वरलाई समेत धोका दिएर शैतानको पक्षमा खडा हुन सक्छन्, र दुष्ट मानिसहरू र ख्रीष्टविरोधीहरूले मण्डलीको काममा बाधा र हानि गर्दा आँखा चिम्लिन्छन्। तिनीहरू त गार्ड कुकुर जति पनि उपयोगी हुँदैनन्। यो एक किसिमको झूटो अगुवा हो।

आ. ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन नसक्‍नु

अर्को प्रकारको झूटो अगुवा पनि हुन्छ: जब ख्रीष्टविरोधीहरू देखा पर्छन्, तब तिनीहरूले तिनीहरूमा कस्तो स्वभाव र सार छ, तिनीहरूले के कुरा प्रकट गर्छन् र खुलाउँछन्, तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई कस्तो प्रकारका बाधाहरू दिन्छन्, कुन-कुन अभिव्यक्ति, विचार, दृष्टिकोण, र व्यवहारहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बहकाउन र बाधा दिन सक्छन्, मानिसहरूलाई नियन्त्रण गर्न ख्रीष्टविरोधीहरूले प्रयोग गर्ने विधिहरू के-के हुन्, र कुन परिस्थितिमा ख्रीष्टविरोधीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बहकाउन, नियन्त्रण गर्न, र गम्भीर रूपमा हानि गर्न सक्छन् भन्‍नेजस्ता आदि इत्यादि कुराहरू खुट्ट्याउन सक्दैनन्—यी सबै झूटा अगुवाहरूले खुट्ट्याउन नसक्‍ने सवालहरू हुन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बहकाउँछन्; तिनीहरू र बहकाउमा परेका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू आफ्नै भेलाहरू आयोजना गर्न र स्वतन्त्र राज्यहरू स्थापना गर्न मण्डलीबाट छुट्टिन्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरको अगुवाइ स्विकार्दैनन्, परमेश्‍वरको घरका कार्य बन्दोबस्तहरू स्विकार्दैनन्, र तिनीहरू परमेश्‍वरको घरका कुनै पनि बन्दोबस्त वा निर्देशनहरूमा समर्पित हुँदैनन्, मानिसहरूप्रतिका परमेश्‍वरका कुनै पनि मागहरूमा त झनै समर्पित हुँदैनन्। तर परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई बहकाउन ख्रीष्टविरोधीहरूले गर्ने त्यस्ता सबै कार्यहरूलाई झूटा अगुवाहरूले समस्याका रूपमा लिँदैनन्। तिनीहरूले यी परिस्थितिहरूमा के गलत छ भन्‍ने कुरा देख्‍न सक्दैनन्, ख्रीष्टविरोधीहरूका शब्द, कार्य, विचार, र दृष्टिकोणहरूले मानिसहरूलाई कसरी बाधा दिन्छन्, बहकाउँछन्, र हानि गर्छन् भन्‍ने कुरा त झनै देख्न सक्दैनन्। तिनीहरूले यी नकारात्मक प्रभावहरू देख्‍न सक्दैनन् र तिनलाई खुट्ट्याउन जान्दैनन्। कति साधारण दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले त धेरै कुरा देखेका र सुनेका हुनाले, तिनीहरूमा अलिकति खुट्ट्याउने क्षमता, भेउ, र चेतना हुन सक्छ, तर झूटा अगुवाहरूले यी कुराहरू छर्लङ्गै देख्‍न सक्दैनन्। मानिसहरूलाई बहकाउन र पर्दापछाडि गुटबन्दी गर्न फलानाले निश्‍चित कुराहरू गरिरहेको छ भनेर कसैले औँल्याउँदा पनि, झूटा अगुवाहरूले यसो भन्दै बाधा दिन्छन्, “हामीले यी अभिव्यक्तिहरू फैलाउनु हुँदैन। बाधाहरू सिर्जना नगर। तिनीहरूको राम्रो सम्बन्ध छ—तिनीहरूले सँगै सङ्गति गर्नुमा के गलत छ र? हामीले मानिसहरूलाई स्वतन्त्रता दिनुपर्छ!” तिनीहरूले अझै पनि यो कुरा छर्लङ्ग देख्‍न सक्दैनन्। यदि तिनीहरूले कामकुरा छर्लङ्ग देख्‍न सक्दैनन् भने, तिनीहरूले सत्यता बुझेका र केही समझशक्ति भएका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूसँग अवलोकन र खोजी, अनि सङ्गति गर्न सक्नेथिए। तर, झूटा अगुवाहरू निकै आत्मधर्मी हुन्छन्। दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले तिनीहरूलाई स्मरण गराउँदा, तिनीहरूले यो कुरा स्विकार्दैनन्, बरु यस्तो सोच्छन्, “तिमी अगुवा कि म? मलाई अगुवाको रूपमा छनौट गरिएको हुनाले, मैले साधारण व्यक्तिले भन्दा राम्ररी सत्यता बुझेको हुनुपर्छ। नत्रभने, किन अरू कसैको सट्टा मलाई नै छनौट गरियो त? यसले म तिमीहरूभन्दा राम्रो छु भन्‍ने प्रमाणित गर्छ। म तिमीहरूभन्दा जेठो भए पनि वा जवान भए पनि, मेरो क्षमता पक्‍कै तिमीहरूको भन्दा राम्रो छ। जब कुनै ख्रीष्टविरोधी देखा पर्छ, तब उसलाई पहिचान गर्ने पहिलो व्यक्ति मै हुनुपर्छ। यदि तिमीहरूले सुरुमा तिनीहरूलाई पहिचान गर्यौ भने, म तिमीहरूले गरेको मूल्याङ्कनसँग सहमत हुनेछैनँ। मैले तिनीहरूलाई पहिचान गरेपछि मात्र हामी कुनै पनि काम गर्नेछौँ!” परिणामस्वरूप, ख्रीष्टविरोधीले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूमाझ धेरै विधर्म र भ्रमहरू फैलाउँछ, परमेश्‍वरको घरका कार्य बन्दोबस्तहरूको खुलेआम प्रतिरोध गर्छ, र मण्डली, परमेश्‍वरको घर, र माथिका कार्य बन्दोबस्तहरूविरुद्ध खुलेआम होहल्ला र विरोध गर्छ। त्यो ख्रीष्टविरोधीले खुला रूपमा दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई आफ्नो पक्षमा ल्याएर विशेष भेलाहरूमा सहभागी गराउनेसमेत गर्छ, जहाँ सहभागीहरूले ख्रीष्टविरोधी आफैले प्रचार गरेको कुरा मात्र सुन्छन् र उसको अगुवाइ मात्र स्विकार्छन्। मण्डलीका सबैभन्दा कमजोर क्षमता भएका मानिसहरूले पनि यो व्यक्ति ख्रीष्टविरोधी हो भनेर देख्‍न सक्छन्। यस्तो अवस्थामा मात्रै झूटा अगुवाहरूले यो कुरा स्विकार्छन्: “अहो, ऊ त ख्रीष्टविरोधी पो रहेछ! मैले कसरी भर्खरै मात्रै यो कुरा महसुस गरेँ? होइन, मैले पहिले नै यो कुरा महसुस गरेको थिएँ, तर दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूको कद सानो छ र तिनीहरूमा समझशक्तिको कमी छ भन्‍ने डरले केही पनि भनेको थिइनँ।” तिनीहरूले आफ्ना लागि शानदार झूटसमेत बनाउँछन्। तिनीहरू आफै चेतनाशून्य, मूर्ख र कमजोर क्षमताका भएकाले, र ख्रीष्टविरोधीलाई खुट्ट्याउन असक्षम भएकाले तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई तिनीहरूबाट धेरै हानि भोग्न दिएका हुन् भन्‍ने कुरा प्रस्टै छ। तिनीहरूले दोषी महसुस गर्नुको सट्टा, दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई व्यर्थका कुराहरू बोलेको, आधारहीन अफवाहहरू फैलाएको, मानिसहरूलाई गलत रूपमा बुझेको, आदि इत्यादि भनेर दोष दिन्छन्। यो कस्तो अगुवा हो? के तिनीहरू पूर्ण रूपमा अलमल्ल छैनन् र? त्यस्तो अगुवा मण्डलीको कामको जिम्मेवारी लिन आधारभूत रूपमा असमर्थ हुन्छ। सतही रूपमा त तिनीहरूले प्रायजसो परमेश्‍वरका वचनहरू खान्छन्-पिउँछन्, प्रार्थना गर्छन्, भेलाहरूमा सहभागिता जनाउँछन्, प्रवचनहरू सुन्छन्, आत्मिक टिपोटहरू लेख्छन्, र गवाही लेखहरू लेख्छन्, जसले गर्दा तिनीहरूले धेरै मेहनत लगाएका छन् जस्तो देखिन्छ, तर समस्याहरू देखा पर्दा, तिनीहरूले तिनलाई समाधान गर्न सक्दैनन्, परमेश्‍वरका वचनहरूअनुसार सत्यता खोजी गर्न सक्दैनन्, र अवश्य नै परमेश्‍वरका वचनहरूका आधारमा ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन पनि सक्दैनन्। झूटा अगुवाहरूले सामान्यतया एक-दुई घण्टा प्रचार गर्न सक्छन्, र परमेश्‍वरका वचनहरू र आफ्नै अनुभवहरू सङ्गति गर्दा तिनीहरूले अनवरत रूपमा फतफताइरहन सक्छन्, तर जब ख्रीष्टविरोधीहरूले विधर्म र भ्रमहरू फैलाउँछन्, दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बहकाउँछन् र मण्डलीको काममा बाधा दिन्छन्, तब तिनीहरूले भन्‍ने कुरा केही पनि हुँदैन र तिनीहरूले फिटिक्‍कै काम गर्दैनन्। तिनीहरूले कुनै पनि निवारक उपायहरू लागू गर्न वा दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूका विधर्म र भ्रमहरू खुट्ट्याउन अगुवाइ गर्न नसक्‍ने मात्र होइन, तिनीहरूले त ख्रीष्टविरोधीहरूले ल्याएका बाधा र व्यवधानहरू देख्दा पनि तिनलाई खुलासा वा चिरफार गर्दैनन्, न त तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई काटछाँट नै गर्छन्; तिनीहरूले कुनै पनि काम गर्दै गर्दैनन्। त्यस्ता मानिसहरूको समस्या के हो? (तिनीहरूको क्षमता अत्यन्तै कमजोर हुन्छ।) आफ्नो कमजोर क्षमताका बाबजुद तिनीहरूले अझै आफू आत्मिक मानिस, असल अगुवा, र सत्यता पछ्याउने र परमेश्‍वरका वचनहरूलाई प्रेम गर्ने मान्छे भएको घमन्ड गर्छन्, र तिनीहरूले लाजमर्दो रूपमा आफूले अगुवा र कामदारका जिम्मेवारीहरू पूरा गर्न पारिवारिक र दैहिक सुखहरू त्यागेको दाबी पनि गर्छन्। वास्तवमा, तिनीहरू पक्‍का झूटा अगुवा हुन् जो गैरजिम्मेवार, विवेक र समझरहित, र धेरै हदसम्‍म चेतनाशून्य र मूर्ख छन्—तिनीहरू पक्‍का ढोँगी फरिसी हुन्। तिनीहरूलाई धर्मसिद्धान्तहरू कसरी प्रचार गर्ने र नाराहरू कसरी फलाक्‍ने भन्‍ने मात्रै थाहा हुन्छ। जब मानिसहरूले तिनीहरूलाई प्रश्‍नहरू सोध्छन्, तब तिनीहरूलाई बहकाउन तिनीहरूले अनवरत शास्त्रहरू प्रस्तुत गर्न सक्छन्, तर वास्तवमा तिनीहरूले सत्यता सिद्धान्तहरू स्पष्ट रूपमा व्याख्या गर्न सक्दै सक्दैनन्। तैपनि, तिनीहरूले आफूमा बुझ्ने क्षमता र सत्यताको बुझाइ भएको ठान्छन्। तिनीहरूलाई हृदयमा स्पष्ट थाहा हुन्छ कि मानिसहरूले तिनीहरूबाट समस्याका समाधानहरू खोज्दा तिनीहरूले सत्यताअनुरूपका उत्तरहरू प्रदान गर्न सक्दैनन्, तैपनि तिनीहरूले अझै आफू असल अगुवा र आत्मिक मानिस भएको नाटक गर्छन्। के यो अलि निर्लज्‍ज कुरा होइन र? (हो।) धेरैजसो झूटा अगुवाहरूमा एउटा साझा विशेषता र एउटा साझा समस्या हुन्छ: निर्लज्‍ज हुनु। तिनीहरू अगुवाको हैसियत र पद हुनु र आत्मिक शास्त्रहरूबारे कुरा गर्न सक्नुले तिनीहरूलाई आत्मिक व्यक्ति तुल्याउँछ भन्‍ने सोच्छन्। तिनीहरूले परमेश्‍वरका वचनहरू खानेपिउने, प्रवचनहरू सुन्‍ने, र परमेश्‍वरको घरका भिडियोहरू हेर्ने कार्यमा अरूले भन्दा बढी समय बिताउँछन्, र परमेश्‍वरका वचनहरूबारे अरूसँग अझै धेरै सङ्गति गर्छन्, त्यसकारण तिनीहरू आफूले अगुवा र कामदारहरूको काम गर्न र अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू पूरा गर्न सक्ने विश्‍वास गर्छन्। तर तथ्य के हो भने, जब ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई निर्लज्जतापूर्वक बहकाउने र बाधा दिने मुख्य समस्या उत्पन्न हुन्छ, तब तिनीहरूले हेरी मात्र रहन्छन्, केही गर्न सक्दैनन्, र ख्रीष्टविरोधीहरूसँग जोडेर हेर्न र तिनीहरूलाई चिरफार गर्नका लागि परमेश्‍वरका वचनहरूका कुन-कुन भागहरू प्रयोग गर्ने, ताकि दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले समझशक्ति प्राप्त गरून्, ख्रीष्टविरोधीहरूलाई हृदयदेखि इन्कारून्, र तिनीहरूको बहकाउ र नियन्त्रणमा नपरून् भन्‍नेबारे तिनीहरूलाई थाहै हुँदैन। कहिलेकाहीँ तिनीहरू भित्री रूपमा अलिक अत्तालिन्छन्, तैपनि अझै आफूले परमेश्‍वरमा धेरै वर्षदेखि विश्‍वास गरेको छु र धेरै प्रवचन सुनेको छु, आफूले साधारण व्यक्तिले भन्दा राम्ररी सत्यता बुझेको छु र धाराप्रवाह रूपमा बोल्न सक्छु भन्‍ने सोच्छन्। तिनीहरूले प्रायजसो यसो भनेर घमण्ड गर्छन्: “म आत्मिक छु। म प्रचार गर्न सक्छु। मैले ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई बहकाउने र बाधा दिने समस्या समाधान गर्न नसक्‍ने भए पनि, र मैले परमेश्‍वरका वचनहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूसँग जोडेर तिनीहरूलाई खुट्ट्याउन नसक्‍ने भए पनि, मैले गर्नुपर्ने काम गरेको छु र भन्‍नुपर्ने कुरा भनेको छु। दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले बुझ्न सक्छन् भने भइहाल्यो नि!” जहाँसम्‍म अन्तिम परिणाम के हुनेछ, परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई रक्षा गरिएको छ कि छैन भन्‍ने कुरा छ, यस कुरामा तिनीहरू हृदयमा प्रस्ट हुँदैनन्। तिनीहरूले आफूलाई चलाख पनि ठान्छन् र समस्याहरू समाधान गर्ने बहाना गर्छन्, तर अन्त्यमा तिनीहरूले समस्याहरू समाधान नै नगरी धेरै शब्द र धर्मसिद्धान्तहरू मात्र बोल्छन्। तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुलासा र चिरफार गर्नका लागि सत्यता सङ्गति गर्न सक्दैनन्। बरु, तिनीहरूले आफूलाई सही साबित गर्न र रक्षा गर्न केवल शब्द र धर्मसिद्धान्तहरू फलाक्छन्, एकदुई घण्टासम्म बोलेको बोल्यै गर्छन् र मानिसहरूलाई पूर्ण रूपमा अन्योल बनाउँछन्, र तिनीहरूले सुरुमा बुझेका कुराहरूसमेत अस्पष्ट पारिदिन्छन्। तिनीहरू दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूको बहकाउबाट जोगाउन असफल हुन्छन्, र तिनीहरूले तिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन र हृदयबाट इन्कार्न सक्षम तुल्याउन पनि सक्दैनन्—तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई रक्षा गर्ने परिणाम कहिल्यै हासिल गर्दैनन्। तिनीहरूले यस्तो परिणाम देख्‍न सके पनि आफूलाई अझै अगुवा नै मान्छन् र अरूसँग सत्यता खोजी गर्न आफूलाई नम्र तुल्याउने, वा समाधानहरू खोजी गर्न समस्याबारे माथि रिपोर्ट गर्ने काम गर्दैनन्। के त्यस्ता मानिसहरू दुर्जन होइनन् र? तँ केही पनि होइनस्, तैपनि तैँले नाटक गर्छस्। तैँले केका लागि नाटक गरिरहेको छस्? तँ अगुवा हुन सक्दैनस्, त्यसकारण तैँले पद छोड्नुपर्छ, र अरू कतै गएर नाटक गर्नुपर्छ। तैँले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई हानि गर्नु हुँदै हुँदैन! तैँले नाटक गरिरहेको बेला, ख्रीष्टविरोधीहरूले मानिसहरूलाई बाधा दिने र नियन्त्रण गर्ने धेरै दुष्ट कामकुरा गर्ने अवसर छोप्छन्, र यसरी धेरैलाई बहकाउँछन् र हानि गर्छन्! यसको जिम्मेवारी कसले लिनेछ? जिम्मेवार को हो भन्‍ने कुरा परमेश्‍वरको घरले पत्ता लगाउनेछ!

कति अगुवा र कामदारहरूले ख्रीष्टविरोधी घटनाहरू सम्हाल्दा कुनै वास्तविक काम गर्दैनन्, र ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन पनि सक्दैनन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बहकाएको र नियन्त्रण गरेको अवधिमा, तिनीहरूले कहिल्यै पनि ख्रीष्टविरोधीहरूका दुष्ट कार्यहरू र सारलाई साँचो रूपमा खुलासा गर्दैनन्, न त तिनीहरूले तिनलाई स्पष्ट रूपमा व्याख्या नै गर्न सक्छन्। पछि, समझशक्ति भएका परमेश्‍वरका चुनिएका केही मानिसहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुलासा र निष्कासन गर्छन्, र यी झूटा अगुवाहरूले यो तिनीहरूको आफ्नै उपलब्धि हो भन्‍ने सोच्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निष्कासित गरिएपछि, तिनीहरूले सारांश बनाउँछन् र केही धर्मसिद्धान्त ओकल्छन्: “हेर्नुहोस् त, जब ख्रीष्टविरोधीहरूले बोल्छन् र व्यवहार गर्छन्, तब मण्डली जीवन असामान्य बन्छ, मानिसहरूलाई बाधा हुन्छ, र तिनीहरूले आफ्नो जीवनमा घाटा भोग्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूको हानिबाट जोगिनका लागि, हामीले ख्रीष्टविरोधीहरूको व्यवहार, बोली, मानवता, सार, आदि इत्यादि कुरा खुट्ट्याउनैपर्छ—हामीले यी सबै कुरा बुझ्नुपर्छ। परमेश्‍वरले मण्डलीमा ख्रीष्टविरोधीहरूलाई देखा पर्न दिनुहुन्छ, र तिनीहरूलाई कामकुरा गर्न र आफ्नै कुरूपता खुलासा गर्न दिनुहुन्छ, र यसरी ख्रीष्टविरोधीहरूलाई प्रकट गरिदिनुहुन्छ, ताकि हामीले आफूलाई सत्यताले सुसज्जित गर्न, समझशक्ति बढाउन, र हाम्रो कद सक्दो चाँडो बढाउन सकौँ—यसमा परमेश्‍वरका अभिप्रायहरू हुन्छन्! अब हामीले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याएका छौँ र हामी तिनीहरूको बन्धनमा छैनौँ; सबैले तिनीहरूलाई इन्कार्न सक्छन्। यो उत्सव मनाउन लायक कुरा हो!” अन्त्यमा, झूटा अगुवाहरूले अधिकारीको शैलीमा बोल्छन् र आफ्नो सारांश प्रस्तुत गर्छन्, तिनीहरूले धेरै वास्तविक काम गरेका छन्, ठूलो मूल्य चुकाएका छन्, र ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निष्कासित गर्न महत्त्वपूर्ण भूमिका खेलेका जस्तो गरी बोल्छन्। के यो अलिक लाजमर्दो कुरा होइन र? स्पष्ट रूपमा, सुरुदेखि अन्त्यसम्मै, तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधी भनेको के हो भनेर खुट्ट्याउन सकेका हुँदैनन्; ख्रीष्टविरोधीहरूले कसरी मानिसहरूलाई बहकाउँछन्, ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई के गर्छन्, वा ख्रीष्टविरोधीहरूको स्वभाव सार के हो भन्‍ने कुरा तिनीहरूले बुझेका हुँदैनन्, तैपनि तिनीहरूले धेरै काम गरेका छन् जस्तो नाटक गर्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउने र मण्डलीबाट निष्कासित गर्ने दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू नै हुन् भन्‍ने कुरा स्पष्टै हुन्छ; झूटा अगुवाहरूले अगुवा र कामदारहरूले खेल्नुपर्ने भूमिका खेलेका छैनन् वा अगुवा र कामदारहरूको जिम्मेवारी पूरा गरेका छैनन् भन्‍ने कुरा स्पष्टै हुन्छ, तैपनि तिनीहरूले अझै पनि सारांश निकाल्छन् र श्रेय आफै लिन्छन्, मानौँ तिनीहरूले धेरै पहिले नै सबै कुराको योजना बनाएका थिए र अहिले तिनीहरूले आफ्ना कार्यहरूले परिणाम ल्याएका छन् र ती निकै सफल भए भनेर दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई बताइरहेका छन्। के यो लाजमर्दो कुरा होइन र? तँ किन यस्तो अधिकारीको भावले बोलिरहेको छस्? तँ कुनै वास्तविक काम गर्दैनस् र पनि अधिकारी जस्तै बोल्छस्। के तँ ठूलो रातो अजिङ्गरको अधिकारी होस्? के त्यस्ता मानिसहरू फरिसी होइनन् र? (हुन्।) तिनीहरूलाई नाराहरू कसरी फलाक्‍ने र धर्मसिद्धान्तहरू कसरी प्रचार गर्ने भन्‍ने मात्रै थाहा हुन्छ। जब परिस्थितिहरू आइपर्छन्, तब तिनीहरूले ती कुराहरूलाई सही रूपमा लिन नसक्‍ने मात्र होइन, तिनीहरूसँग त अभ्यासको कुनै मार्ग पनि हुँदैन। तिनीहरूले केवल बकवास बोल्छन् र अन्धाधुन्ध प्रावधानहरू लागू गर्छन्; तिनीहरूले मूलतः कुनै पनि समस्या समाधान गर्न सक्दैनन्। कुरा बितिसकेपछि, तिनीहरूले केही नभएजस्तो व्यवहार गर्छन्, आफू असल मानिस भएको नाटक गर्छन्, र निर्धक्क रूपमा लाज नमानी श्रेय आफै लिन्छन्। यी मानिसहरू पक्‍का फरिसी हुन्। तिनीहरूले धर्मसिद्धान्तहरू प्रचार गर्न, नाराहरू फलाक्‍न, केही मेहनत लगाउन, र केही कष्ट सहन मात्रै सक्छन्, तर कुनै पनि वास्तविक काम गर्न सक्दैनन्, तैपनि तिनीहरूले अझै आफू आत्मिक मानिस भएको नाटक गर्छन्। तिनीहरू फरिसी हुन्। यस्तो झूटा अगुवाको सार यस्तै हुन्छ। तिनीहरूले सबैको अगाडि यति धेरै धर्मसिद्धान्त प्रचार गर्न सक्छन् भने किन ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुलासा गर्न र निराकरण गर्न सक्दैनन्? तिनीहरूले निरन्तर घण्टौँसम्म प्रचार गर्न सक्छन् र तिनीहरूसँग राम्रो वाक्पटुता हुन्छ, तर पनि वास्तविक समस्याहरू सामना गर्दा—विशेष गरी ख्रीष्टविरोधीहरूका दुष्ट कार्यहरू सामना गर्दा—तिनीहरूले किन ती कुराहरू सम्हाल्न सक्दैनन्, र तिनीहरू अक्‍क न बक्‍क हुन्छन्? यसको कारण के हो? किनभने तिनीहरूको क्षमता अत्यन्तै कमजोर हुन्छ। कति कमजोर? तिनीहरूसँग आत्मिक बुझाइ हुँदैन। तिनीहरू शिक्षित र बुद्धिमानी हुन्छन्, बाहिरी मामलाहरू सम्हाल्न निकै चलाख हुन्छन्, र तिनीहरूले केही मात्रामा कानुन बुझेका हुन्छन्। तर, जब परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्ने मामलाहरू, आत्मिक मामलाहरू, र विभिन्‍न अत्यावश्यक सवालहरूको कुरा आउँछ, तब तिनीहरूले कुनै कुरा पनि खुट्ट्याउन र छर्लङ्ग देख्‍न सक्दैनन्, न त तिनीहरूले कुनै सत्यता सिद्धान्तहरू नै भेट्टाउन सक्छन्। जब कुनै समस्या हुँदैन, तब तिनीहरू बल्छी खेल्‍ने मछुवाले माछा पर्खेझैँ शान्त भएर बस्छन्, तर जब समस्याहरू देखा पर्छन्, तब तिनीहरूले हास्यास्पद पाखेजस्तै, तातो कराहीमा राखिएका कमिलाहरूजस्तै व्यवहार गर्छन्, र आफ्नो दयनीय रूप प्रकट गर्छन्। कहिलेकाहीँ तिनीहरू अत्यन्तै गम्भीर र गहन भएको नाटक गर्छन्। तिनीहरू गम्भीर नहुँदा सामान्य देखिन्छन्, तर जब तिनीहरू गम्भीर बन्छन्, तब यसले वास्तवमै मानिसहरूलाई हँसाउँछ। किनभने तिनीहरू गम्भीर हुँदा, तिनीहरूले भ्रमपूर्ण कुराहरू र आत्मिक बुझाइ नभएका शब्दहरूबाहेक अरू केही पनि बोल्दैनन्, र ती सबै सिकारू टिप्पणी हुन्छन्। तैपनि, तिनीहरूले भावशून्य गम्भीरता देखाउँछन्—के यो हाँसउठ्दो कुरा होइन र? यदि कसैले तिनीहरूलाई केही महत्त्वपूर्ण प्रश्‍नहरू सोध्यो भने, तिनीहरू अलमल्ल हुन्छन् र केही बोल्न सक्दैनन्, र तिनीहरू अत्यन्तै लज्जित देखिन्छन्। त्यस्ता झूटा अगुवाहरू धेरै छन्। तिनीहरूको प्रमुख प्रकटीकरण कमजोर क्षमता हुनु र आत्मिक बुझाइ नहुनु हो; तिनीहरू अन्योलमा परेका मानिस हुन्। आत्मिक बुझाइ नहुनु भनेको के हो? जब आत्मिक मामलाहरू र सत्यतासँग सम्बन्धित मामलाहरूको कुरा आउँछ, तब लाग्छ कि तिनीहरू प्राचीन ग्रीक भाषा अनुवाद गर्न खोजिरहेका छन्—तिनीहरूले त्यो केही पनि बुझ्दैनन्। तैपनि, तिनीहरूले अझै यसो भन्दै नाटक गर्छन्, “म आत्मिक छु। मैले लामो समय परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेको छु। म धेरै सत्यताहरू बुझ्छु। तिमीहरू त नयाँ विश्‍वासी हौ, तिमीहरूले भर्खरै परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्न थालेका छौ र सत्यता बुझ्दैनौ। तिमीहरू भरपर्दा छैनौ।” तिनीहरूले आफूलाई सधैँ परमेश्‍वरमा लामो समय विश्‍वास गरेको र सत्यता बुझेको व्यक्ति ठान्छन्। त्यस्ता मानिसहरू घृणास्पद र हास्यास्पद दुवै हुन्छन्। त्यस्ता झूटा अगुवाहरूका प्रकटीकरणहरूबारेको सङ्गति यहीँ समाप्त हुन्छ।

इ. ख्रीष्टविरोधीहरूको सुरक्षा छाताको रूपमा काम गर्नु

अर्को प्रकारका झूटा अगुवा अझै घृणित हुन्छन्। तिनीहरू ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुलासा गर्न असफल हुने मात्र होइन, बरु तिनीहरूको सुरक्षा छाताका रूपमा पनि काम गर्छन्, प्रेमिलो सहयोगको निहुँ पारेर तिनीहरूले मण्डलीको काममा बाधा दिने ती ख्रीष्टविरोधीहरूका दुष्ट कार्यहरूलाई आड दिन्छन्। मानिसहरूलाई बहकाउन ख्रीष्टविरोधीहरूले जति नै धेरै भ्रमहरू फैलाए पनि ती झूटा अगुवाहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खण्डन वा खुलासा नगर्ने मात्र नभई, तिनीहरूलाई स्वतन्त्र रूपमा आफ्नो दृष्टिकोण व्यक्त गर्ने र बोल्ने अवसरहरूसमेत प्रदान गर्छन्। परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूले जस्तोसुकै बाधा, बहकाउ, वा हानि भोगे पनि तिनीहरू उदासीन नै रहन्छन्। “यी व्यक्तिहरू ख्रीष्टविरोधी हुन्। यिनीहरू परमेश्‍वरको घरले प्रतिबन्धित गर्नुपर्ने मानिस हुन्; यिनीहरूलाई प्रवर्द्धन वा संवर्धन गर्नु हुँदैन, र अवश्य नै यिनीहरूलाई सुरक्षा पनि दिनु हुँदैन। यिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई पर्याप्त रूपमा हानि गरेका छन्। यिनीहरूसँग हिसाबकिताब गरेर यिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा खुलासा र निराकरण गर्ने समय आएको छ” भनेर कति मानिसहरूले औँल्याउँदा पनि झूटा अगुवाहरू ख्रीष्टविरोधीहरूकै पक्षमा बोल्न अघि सर्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूको उमेर, परमेश्‍वरमा विश्‍वास गरेका वर्षहरू, र पहिलेका योगदानजस्ता कुराहरू ध्यानमा राख्दा, तिनीहरूले उनीहरूका पक्षमा बोल्न र उनीहरूका रक्षा गर्न विभिन्‍न बहानाहरू प्रयोग गर्छन्। जब माथिल्लो तहका अगुवाहरू काम निरीक्षण गर्न वा ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निराकरण गर्न जान्छन्, तब झूटा अगुवाहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूका दुष्ट कार्यहरूका तथ्यहरू माथिकहाँ रिपोर्ट गर्नबाट दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई रोक्छन्। तिनीहरूले माथिल्लो तहका अगुवाहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूले मण्डलीमा बाधा दिइरहेका छन् भन्‍नेबारे थाहा नहोस् भनेर मण्डली बन्द गर्ने उपायहरूसमेत अपनाउँछन्, र तिनीहरूले समझशक्ति भएका दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई पनि ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुलासा गर्नबाट रोक्छन्। झूटा अगुवाहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूको सुरक्षा छाताका रूपमा काम गर्नका लागि जस्तोसुकै बहानाहरू प्रयोग गरे पनि वा तिनीहरूको उद्देश्य जेसुकै भए पनि, त्यसो गर्दा तिनीहरूले अन्ततः मण्डली र परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूको हितमाथि विश्वासघात गरेर ख्रीष्टविरोधीहरूका हितहरूको रक्षा गरिरहेका हुन्छन्। तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई रक्षा गर्न विभिन्‍न बहानाहरू प्रयोग गर्छन्, जस्तै “ख्रीष्टविरोधीहरूले पनि परमेश्‍वरमा विश्‍वास गर्छन् र तिनीहरूसँग पनि परमेश्‍वरको घरमा बोल्ने अधिकार छ” र “तिनीहरूले पहिले खतरनाक कर्तव्यहरू पूरा गरेका छन्; परमेश्‍वरको घरले तिनीहरूको विगतका योगदानहरूलाई ख्याल गर्नुपर्छ।” तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउनबाट दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई रोक्छन् र माथिल्लो तहका अगुवाहरूलाई तिनीहरूका विभिन्‍न दुष्ट कार्यहरूबारे जान्‍न दिँदैनन्, र यसका साथै तिनीहरूले आफै पनि ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुलासा गर्दैनन् र अवश्य नै तिनीहरूलाई काटछाँट पनि गर्दैनन्। यी ख्रीष्टविरोधीहरू तिनीहरूको परिवारका सदस्य, नजिकका साथी हुन सक्छन्, वा अझै बढी तिनीहरूले आदर्श मान्‍ने र भावनात्मक रूपमा त्याग्‍न तिनीहरूलाई कठिन हुने मानिसहरू हुन सक्छन्। अवस्था जस्तोसुकै होस्, यदि यी मानिसहरू ख्रीष्टविरोधी हुन् भनेर थाहा भएर पनि तिनीहरूले अझै ती मानिसका दुष्ट कार्यहरूको प्रतिरक्षा गर्छन्, र अरूलाई तिनीहरूप्रति प्रेमका साथ व्यवहार गर्न लगाउँछन्, र परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई बहकाउन र बाधा दिन ख्रीष्टविरोधीहरूलाई विभिन्‍न भ्रमहरू फैलाउने अवसरहरू प्रदान गर्न विभिन्‍न उपायहरूसमेत प्रयोग गर्छन् भने, यी प्रकटीकरणहरूले देखाउँछन् कि तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूको सुरक्षा छाताकै रूपमा काम गरिरहेका छन्। कति झूटा अगुवाहरूले अरू क्षेत्रमा थोरथोरै वास्तविक काम गरेका हुन सक्छन्, तर जब ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निराकरण गर्ने कुरा आउँछ, तब तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरका मागहरूअनुसार तिनीहरूलाई सम्हाल्ने गर्दैनन्। अझ बढी, तिनीहरूले परमेश्‍वरको घरले तोकेअनुसार अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू पूरा गर्दैनन्—तिनीहरूले मण्डलीका मानिसहरूलाई बहकाउन धारणा, नकारात्मक भावना, विधर्म, र भ्रमहरू फैलाउनबाट ख्रीष्टविरोधीहरूलाई सबैभन्दा बढी हदसम्‍म रोक्‍ने गर्दैनन्। यसको साटो, तिनीहरूले प्रायजसो ख्रीष्टविरोधीहरूले बोल्ने मिथ्या धर्मसिद्धान्तहरू, साथै ज्ञान वा शैतानको दर्शनमा आधारित तिनीहरूका अभिव्यक्ति र टिप्पणीहरूलाई सकारात्मक कुराका रूपमा कायम राख्छन्। यी सबै ख्रीष्टविरोधीहरूका लागि सुरक्षा छाताको रूपमा काम गर्ने तिनीहरूका कार्यका प्रकटीकरणहरू हुन्। अवश्य नै, कति झूटा अगुवाहरू त यस्ता पनि हुन्छन्, जसले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई निराकरण गर्दैनन् किनभने तिनीहरूले समाजमा ख्रीष्टविरोधीहरूको प्रभावलाई महत्त्व दिन्छन्। तिनीहरूले भन्छन्, “धेरैजसो दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू समाजको तल्लो तहबाट आएका हुन्छन् र तिनीहरूको कुनै प्रभाव हुँदैन। यो व्यक्ति दुष्ट मानवता भएको ख्रीष्टविरोधी भए पनि संसारमा उसको शक्ति र प्रभाव छ र ऊ सक्षम छ। जब दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरू वा मण्डलीलाई खतरा आइपर्छ, तब के हामीलाई अगाडि आएर रक्षा गर्ने एउटा शक्तिशाली व्यक्ति चाहिँदैन र? त्यसकारण, हामी तिनीहरूका गलत कार्यप्रति आँखा चिम्लिदिऊँ र यसबारे त्यति गम्भीर नबनौँ।” झूटा अगुवाहरू ख्रीष्टविरोधीहरूका लागि सुरक्षा छाताका रूपमा काम गर्न तयार हुन्छन् ताकि ख्रीष्टविरोधीहरूले तिनीहरूको पक्षमा खडा भएर तिनीहरूलाई साथ दिऊन्—यो पनि झूटा अगुवाहरूको स्तरभन्दा तल हुँदैन। कति झूटा अगुवाहरू यस्ता पनि हुन्छन् जसले गलत दृष्टिकोण पालेरै राखेका हुन्छन्। तिनीहरूले भन्छन्, “समाजमा केही ख्रीष्टविरोधीहरूको हैसियत र प्रभाव हुन्छ; तिनीहरूको प्रतिष्ठा हुन्छ। हाम्रो मण्डलीमा त्यस्ता दुई व्यक्तिहरू छन्। तिनीहरू ख्रीष्टविरोधी नै भए पनि, यदि हामीले तिनीहरूलाई निकाल्यौँ भने, मानिसहरूले हाम्रो मण्डलीमा कुनै सक्षम मानिसहरू छैनन् भन्‍ने सोच्नेछन्, र धार्मिक वृत्तका मानिसहरूले हामीलाई हेला गर्नेछन्। हामीले देखाउनकै लागि भए पनि तिनीहरूलाई राख्‍नुपर्छ। त्यसकारण, यी दुई जना मानिसहरू हाम्रो मण्डलीका खजाना हुन्; कसैले पनि तिनीहरूलाई खुट्ट्याउनु वा निकाल्नु हुँदैन। तिनीहरूलाई रक्षा गरिनुपर्छ।” यो कस्तो तर्क हो? तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई प्रतिभाका रूपमा लिन्छन्, त्यसकारण तिनीहरूलाई रक्षा गर्छन्। के यी झूटा अगुवाहरू दुर्जन होइनन् र? (हुन्।) परिस्थितिहरू जस्तोसुकै होस्, यदि अगुवा र कामदारहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई मण्डलीमा जे मन लाग्यो त्यो गर्न र मण्डलीको काममा बाधा दिन दिन्छन् भने, तिनीहरू झूटा अगुवा र कामदार नै हुन्। ख्रीष्टविरोधी र दुष्ट मानिसहरूले जे-जसरी भ्रमहरू फैलाए पनि, यसरी जति नै धेरै मानिसहरू बहकिए पनि, तिनीहरूले सकारात्मक व्यक्तित्वहरूलाई जे-जसरी आक्रमण र बहिष्कार गरे पनि, र तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका जतिसुकै मानिसहरूलाई हानि गरे पनि, झूटा अगुवाहरूले बेवास्ता गर्छन् र थाहा नपाएको नाटक गर्छन्—तिनीहरूलाई आफूलाई जोगाउन सके पुग्छ। झूटा अगुवाहरूका प्रमुख प्रकटीकरणहरू यिनै हुन्। ख्रीष्टविरोधीहरूले जे भने पनि वा जे गरे पनि, झूटा अगुवाहरूले तिनीहरूलाई खुलासा, चिरफार, वा प्रतिबन्धित गर्दैनन्, जसद्वारा दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले तिनीहरूलाई खुट्ट्याउन र इन्कार्न सक्थे। यसको साटो, तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई आफ्नो घरपालुवा जनावरलाई जस्तै पालनपोषण गर्छन्, उच्चपदस्थ व्यक्तिहरूलाई जस्तै सेवा र सुरक्षा दिन्छन्, तिनीहरूलाई बाटो खुला गरिदिन्छन्, र तिनीहरूका लागि आफ्नो चलखेल देखाउने विभिन्‍न अवसरहरू सिर्जना गर्छन्। ख्रीष्टविरोधीहरूलाई आफ्नो स्वतन्त्रताको पूर्ण उपयोग गर्न दिँदा कसका हितहरूको बलिदान दिइन्छ? (परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूका हितहरू।) झूटा अगुवाहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई रक्षा गर्न नसक्‍ने मात्र होइन, तिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई मण्डली नियन्त्रण गर्न पनि दिन्छन्, दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई गोरु र घोडाले जस्तै, र दासले जस्तै ख्रीष्टविरोधीहरूको सेवा गर्न लगाउँछन्, र तिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूको आदेश पालना गर्न, तिनीहरूका भ्रामक टिप्पणी, विचार र दृष्टिकोणहरू स्विकार्न, र तिनीहरूको नियन्त्रण स्विकार्न, र तिनीहरूले गर्ने गम्भीर हानिसमेत स्विकार्न, र आदि इत्यादि गर्न लगाउँछन्। झूटा अगुवाहरूले गर्ने काम यही हो। के तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई गम्भीर हानि गर्नबाट ख्रीष्टविरोधीहरूलाई सबैभन्दा बढी हदसम्‍म रोकिरहेका हुन्छन् त? के तिनीहरूले अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू पूरा गरेका हुन्छन् त? के तिनीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई रक्षा गर्ने काम गरेका हुन्छन्? (हुँदैनन्।) छोटकरीमा भन्दा, कारण जेसुकै भए पनि, कुनै काम नगरी ख्रीष्टविरोधीहरूलाई आफूले चाहेअनुसार गर्न अनुमोदन दिने जोकोही अगुवा झूटो अगुवा हो। तिनीहरू झूटा अगुवा हुन् भनेर म किन भन्छु? किनभने जब ख्रीष्टविरोधीहरूले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई बहकाउँछन् र नियन्त्रण गर्छन्, तब तिनीहरूले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूबाट विभिन्‍न हानि भोग्‍न दिन्छन्, र यसरी तिनीहरू परमेश्‍वरले दिनुभएको आज्ञा पूरा गर्नमा असफल हुन्छन्। परमेश्‍वरको घरले परमेश्‍वरका भेडाहरू, अर्थात् परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरू तँलाई सुम्प्यो, तर तैँले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गरिनस्। तँ परमेश्‍वरको आज्ञा वहन गर्न लायक छैनस्! तेरो कारण वा तेरो औचित्य जेसुकै भए पनि, यदि तेरो अगुवाइको कार्यकालमा तैँले ख्रीष्टविरोधीहरूका लागि सुरक्षा छाताका रूपमा काम गरिस्, र यसले गर्दा दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूले ख्रीष्टविरोधीहरूको बाधा, बहकाउ, नियन्त्रण, र गम्भीर हानिबाट अत्यन्तै धेरै कष्ट भोग्‍नुपरेको छ भने, तँ सदाका लागि पापी होस्। किनभने यो होइन कि तैँले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन वा तिनीहरूको सार छर्लङ्ग देख्‍न सक्दैनस्—ख्रीष्टविरोधीहरू शैतान र दियाबलसहरू हुन् भन्‍ने कुरा तँलाई हृदयमा स्पष्ट रूपमा थाहा छ, तैपनि तैँले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई तिनीहरूलाई खुलासा गर्न र खुट्ट्याउन दिँदैनस्। यसको साटो, तैँले दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई तिनीहरूको कुरा सुन्‍न, स्विकार्न, र पालन गर्न लगाउँछस्। यो पूर्ण रूपमा सत्यताविपरीत कुरा हो। के यसले तँलाई सदाका लागि पापी बनाउँदैन र? (बनाउँछ।) तैँले इमानदारीका साथ आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्ने र सत्यता पछ्याउनेहरूलाई रक्षा गर्न नसकेको मात्र होइन, तैँले ख्रीष्टविरोधीहरूलाई अगुवा र कामदारहरूको पदमा पनि बढुवा दिएको छस्, र तिनीहरूलाई घरपालुवा जनावरलाई जस्तै पालनपोषण गरेको छस् र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई तिनीहरूको आदेश पालन गर्न लगाएको छस्। परमेश्‍वरको घरले परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूका दास वा तेरा दासका रूपमा सेवा गर्न लगाउन होइन, बरु परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई शैतान र ख्रीष्टविरोधीहरूविरुद्ध लड्न र ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुट्ट्याउन र इन्कार्न अगुवाइ गर्न, र परमेश्‍वरका चुनिएका मानिसहरूलाई सामान्य मण्डली जीवन जिउन, सामान्य रूपमा आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्न, सत्यता वास्तविकतामा प्रवेश गर्न, र परमेश्‍वरको मार्गदर्शनमा परमेश्‍वरमा समर्पित हुन र उहाँको गवाही दिन मद्दत गर्नका लागि तँलाई जिम्मा लगाएको हो। यदि तैँले यो जिम्मेवारीसमेत पूरा गर्न सक्दैनस् भने, के तँ मानव कहलिन लायक छस् र? तर अझै पनि तँ ख्रीष्टविरोधीहरूलाई नै रक्षा गर्न चाहन्छस्। ख्रीष्टविरोधीहरू तेरा पुर्खा हुन् कि तेरा मूर्तिहरू हुन्? यदि तिनीहरूसँग तेरो रगतको सम्बन्ध नै भए पनि तैँले सत्यता सिद्धान्तहरू पालना गर्नुपर्छ र न्यायलाई परिवारभन्दा माथि राख्‍नुपर्छ। तैँले अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू पूरा गर्ने कर्तव्यबद्ध महसुस गर्नुपर्छ—ख्रीष्टविरोधीहरूलाई खुलासा गर्ने, खुट्ट्याउने, र इन्कार्ने, र दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरूलाई रक्षा गर्ने, र तिनीहरूलाई ख्रीष्टविरोधीहरूको हानिमा पर्नबाट रोक्न सक्दो प्रयास गर्ने गर्नुपर्छ। यो बफादारीपूर्वक आफ्नो कर्तव्य निर्वाह गर्नु र परमेश्‍वरको आज्ञा पूरा गर्नु हो; यसो गरे मात्रै तँलाई मानकअनुरूपको अगुवा वा कामदार भनेर भन्‍न सकिन्छ। यदि तैँले अगुवा र कामदारहरूका जिम्मेवारीहरू पूरा गर्न सकिनस् र स्वेच्छाले ख्रीष्टविरोधीहरूका लागि सुरक्षा छाताका रूपमा काम गरिस् भने, तँ सदाका लागि पापीबाहेक अरू के नै हुन सक्छस्? ख्रीष्टविरोधीहरूका लागि सुरक्षा छाताका रूपमा काम गर्ने झूटा अगुवाहरूबारेको सङ्गति यहीँ समाप्त हुन्छ। त्यस्ता मानिसहरूलाई झूटा अगुवाहरूको सूचीमा राख्‍नु पटक्‍कै अन्यायपूर्ण होइन भन्ने कुरा प्रस्ट छ; यो त खाट्टी झूटा अगुवाहरूका प्रकटीकरणहरूमध्ये एक हो।